Το μεγάλο ρήγμα παραμένει ενεργό

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Κάποτε έλεγαν πως όταν η Αμερική φταρνίζεται, ο κόσμος όλος παθαίνει πνευμονία. [Υπερεκμετάλευση σας λέει τίποτε καλά μου παπαγαλάκια] Στις μέρες μας αυτό δεν είναι και τόσο βέβαιο, αλλά όταν φταρνίζονται μαζί η Αμερική και η Κίνα, τότε ουδείς μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Κάτι παρόμοιο συνέβη το τελευταίο τριήμερο. Τα συμπτώματα ταυτόχρονης εξασθένισης της ανάπτυξης στις δύο μεγάλες χώρες μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα βαριά, αλλά επανέφεραν στο προσκήνιο την ανησυχία ότι τα χειρότερα, για την παγκόσμια οικονομία, ενδεχομένως δεν βρίσκονται πίσω μας.

Την Τετάρτη, το Πεκίνο ανακοίνωσε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας μειώθηκε, από 11,9% που ήταν κατά το πρώτο τρίμηνο του 2010, σε 10,3%. Βεβαίως, ακόμη και το 10,3% αντιπροσωπεύει πυρετική μεγέθυνση, αν όμως ληφθεί υπ’ όψιν ότι η Κίνα, μαζί με την Ινδία και τη Βραζιλία, αποτελεί έναν από τους βασικούς κινητήρες της παγκόσμιας οικονομίας, η μείωση των «στροφών» της προκαλεί ανησυχία στις μητροπόλεις του Βορρά.

Πολύ περισσότερο εύθραυστη διαγράφεται η εικόνα της αμερικανικής οικονομίας. Η βιομηχανία λιμνάζει, η ιδιωτική κατανάλωση συρρικνώνεται, η αγορά κατοικίας ξαναπαίρνει την κατιούσα, οι κάνουλες της πίστωσης στεγνώνουν και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα αναθεωρεί επί τα χείρω τις προβλέψεις της. Στις αναλύσεις των αγγλόφωνων εντύπων επανέρχονται οι δύο βασικοί φόβοι: η ύφεση σε σχήμα «W», όπου μετά τη σύντομη ανάκαμψη έρχεται το δεύτερο κύμα κρίσης και η καθήλωση σε παρατεταμένη περίοδο καχεκτικής ανάπτυξης, κατά το πρότυπο της ιαπωνικής «χαμένης δεκαετίας» του ’90.

«Πολλαπλές διαδικασίες είναι ενεργές», εκτιμά στη Le Monde ο οικονομολόγος Μισέλ Αγκλιετά, σύμβουλος του κέντρου Cepii και εξηγεί: «Η συρρίκνωση της πίστωσης στα νοικοκυριά, η πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, η συσσώρευση χρεών του Δημοσίου, που προκαλούν πλειστηριασμούς λιτότητας. Εν ολίγοις, το κοκτέιλ που προκάλεσε τη διπλή ύφεση του 1932 και του 1937 στις ΗΠΑ ή εκείνο που βύθισε την Ιαπωνία στη στασιμότητα το 1997 εμφανίζεται και πάλι μπροστά μας».

Ο εύκολος στόχος της αντινεοφιλελεύθερης «αριστεράς λάιτ» είναι ο λεγόμενος «καπιταλισμός- καζίνο», η απληστία των golden boys, την οποία λίγο μετριάζει η μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος από την κυβέρνηση Ομπάμα. Ωστόσο, ο Ρόμπερτ Ράιχ, υπουργός Εργασίας επί Μπιλ Κλίντον, αναπτύσσει μια διαφορετική προσέγγιση στο περιοδικό Nation. Η κυριότερη, δομική αιτία της κρίσης, λέει ο Ράιχ, βρίσκεται στις διαρκώς αυξανόμενες ανισότητες. Ας τον ακούσουμε:

«Το 1928, το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών καρπώθηκε το 23,9% του συνολικού εθνικού εισοδήματος». Ακολούθησαν η κατάρρευση του 1929-’33 και το New Deal του Ρούζβελτ. «Στη συνέχεια, το μερίδιο του πλουσιότερου 1% κινούνταν διαρκώς σε καθοδική τροχιά? μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όπου είχε έφτασε να περιοριστεί στο 8%. Από εκεί και πέρα, η ανισότητα άρχισε να ανεβαίνει και πάλι. Το 2007, το πλουσιότερο 1% είχε επιστρέψει στα επίπεδα του 1928, για την ακρίβεια καρπωνόταν το 23,5% του εθνικού πλούτου». Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: «Και οι δύο καταρρεύσεις, του 1929 και του 2008, ήρθαν ένα χρόνο ύστερα από το ζενίθ της οικονομικής ανισότητας».

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο και πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ραγουράμ Ρατζάν. Σε πρόσφατο βιβλίο του, θεωρεί τη συμπίεση των μισθών, προς όφελος των κερδών, ως ένα από τα πιο επικίνδυνα «ενεργά ρήγματα της παγκόσμιας οικονομίας», αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «από κάθε δολάριο αύξησης του εθνικού εισοδήματος που προέκυψε ανάμεσα στο 1976 και το 2007, τα 58 σεντς πήγαν στο 1% των πλουσιότερων νοικοκυριών».
Αμφότεροι οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η υπερχρέωση των νοικοκυριών μέσω της τραπεζικής πίστης ήταν το αναγκαίο υποκατάστατο των ακρωτηριασμένων μισθών, ώστε να συντηρηθεί η κατανάλωση και να μην καταρρεύσει το σύστημα.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι χρηματοπιστωτικές «φούσκες» ήταν το σύμπτωμα, ενώ το κρυμμένο μυστικό της κρίσης βρίσκεται στην υπερεκμετάλλευση. Σε μια αποστροφή που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί και για την Ελλάδα, ο Ράιχ λέει: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο τυπικός Αμερικανός ξόδευε πέραν των δυνατοτήτων του. Ηταν ότι οι δυνατότητές του δεν αναπτύσσονταν όσο θα μπορούσαν και θα έπρεπε να αναπτυχθούν, βάσει της αυξανόμενης παραγωγικότητας της οικονομίας».

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υπουργοί και βουλευτές ελέγχονται από επιχειρηματίες και ΜΜΕ

Στέφανος Τζουμάκας, μέλος Εθνικού Συμβουλίου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΠΙΚΑΙΡΑ , 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010.

Έχουμε τρία συνταρακτικά γεγονότα για την Ελλάδα και την ΕΕ: Το πρώτον, είναι ότι η Ελλάδα μπήκε στο ΔΝΤ με τη συγκρότηση μηχανισμού στήριξης ,με κονδύλιο 110 δις ευρώ από κοινού με την Ε. Ε. και με τρόικα κηδεμονίας της χώρας. Αυτό είναι μεγάλη αρνητική εξέλιξη. Το δεύτερο είναι ότι - με παρέμβαση χώρας του δολαρίου(Πρόεδρος των ΗΠΑ) στην ηγεσία της Ε.Ε. - με πολιτική απόφαση της Ε.Ε. ,συγκροτήθηκε δεύτερος μηχανισμός στήριξης ,με κονδύλιο 750 δις ευρώ και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Δηλαδή μπήκε το ΔΝΤ στην Ευρωζώνη. Το τρίτο είναι ότι οι ΗΠΑ διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την απόφαση. Έχουν ήδη επιδιαιτητικό και ηγεμονικό ρόλο στα εσωτερικά της ΕΕ.

Όλο το σχέδιο για τη μείωση χρέους και ελλείμματος βασίζεται στην κατεδάφιση κατακτήσεων των εργαζομένων. Που με τη σειρά του βασίζεται στον ν.330/75 του Λάσκαρη που καταργούσε τις τάξεις. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου είπε δύο πράγματα: Ότι αυτή η πολιτική δεν είναι πολιτική ΠΑΣΟΚ και πως εφεξής πρέπει να βγούμε από την κηδεμονία.

Πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί για να χτίσουμε όλα όσα κατεδαφίστηκαν. Ποιος θα την πληρώσει την κρίση; Εδώ ορίστηκε κατώτατος μισθός και κατάργηση προσφυγής στην εργατική διαιτησία. Μιλάμε για ακραία φιλελεύθερα μέτρα. Άρα, χρειάζεται σχέδιο εθνικό, πανελλαδικό, περιφερειακό και κλαδικό για την ανάκτηση των κατακτήσεων και κουλτούρα αλληλεγγύης και συλλογικότητας σε επίπεδο κοινωνίας. Γι’ αυτό κι εμείς θα αγωνιστούμε. Για την κυβέρνηση υπάρχουν 3 θέματα:

1. Η ύφεση. Ήδη υπάρχει μείωση εθνικού πλούτου και πλέον χρειάζεται ανάπτυξη. Κυβέρνηση και παραγωγικές τάξεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι αν δεν έχουμε ανάπτυξη δεν βγαίνουμε από την ύφεση.

2. Η έξοδος από τη φτώχεια. Να συνδράμει και η κυβέρνηση στην έξοδο από την κηδεμονία γιατί θα δημιουργηθεί μια «νέα φτώχεια».

3. Ποιος ηγείται της πολιτικής. Αυτό μας αφορά όλους - πολιτικές δυνάμεις κόμματα πολίτες. Γιατί εδώ πρέπει να ξανα-αρθρώσουμε λόγο υπέρ της πολιτικής. Ο λόγος που εκφέρεται σήμερα είναι κατευθυνόμενου φανατισμού και απέραντης υποκρισίας. Ο λόγος κατά της πολιτικής είναι η πιο αντιδραστική ακροδεξιά πολιτική, που εξυπηρετεί τα πιο διεφθαρμένα συμφέροντα στη χώρα. Δεν χρεοκόπησε η πολιτική, χρεοκόπησε η συντηρητική πολιτική. Ορισμένοι θέλουν να συμψηφίσουν τη χρεοκοπία της συντηρητικής πολιτικής με την πολιτική. Κι αυτό κυρίως το προωθούν τα κανάλια, ο Τύπος και άλλες δυνάμεις που συντηρούν έναν έρποντα κοινωνικό φασισμό και αποπροσανατολίζουν τους πολίτες γύρω από το ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι: Είναι οι συντηρητικοί πολιτικοί και οι εκφραστές τους. Τον πλούτο της χώρας δεν τον πήραν οι «κλεφτοκοτάδες», αλλά το παρασιτικό κεφάλαιο που πολλαπλασίαζε τον πλούτο του επτά και πλέον φορές το χρόνο. Και τώρα όλοι αυτοί οι διεφθαρμένοι και οι έχοντες κήρυξαν τον πόλεμο κατά της πολιτικής. Σήμερα, ξαναμπαίνει θέμα δημοκρατίας στη χώρα. Θέλουν να κάνουν κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πραξικόπημα. Και σε αυτό όλες οι πολιτικές δυνάμεις και η κυβέρνηση έχουν μεγάλες ευθύνες. Έχουμε κρίση που χρειάζεται πολιτική διαχείριση και μάλιστα δημοκρατική. Και μέχρι τώρα η διαχείριση είναι συντηρητική.

Όσο για τη διαφθορά, το κεντρικό θέμα είναι ότι δεν υπάρχει αυτονομία στην πολιτική. Ένα μέρος του Υπουργικού Συμβούλιου και των Κοινοβουλευτικών Ομάδων των κομμάτων είναι ελεγχόμενα από ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και από επιχειρηματικούς παράγοντες. Ο χρηματισμός πολιτικών είναι επακόλουθο. Όσοι σηκώνουν τη σημαία υπέρ της κάθαρσης και κατά της διαφθοράς ας αναρωτηθούν πόσο κοστίζει ο τηλεοπτικός χρόνος σε όσους είναι υπάλληλοι στα «δελτία των 20:00» πολλά χρόνια τώρα. Αλλιώς, θα είναι πόλεμος διεφθαρμένων κατά διεφθαρμένων.

Και, φυσικά, η μάχη κατά της διαφθοράς σχετίζεται με την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αν δεν αλλάξει, στις εκλογικές περιφέρειες-μαμούθ θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν βουλευτές που θα παίρνουν χορηγίες.

Επιλογή στο αφιέρωμα του περιοδικού ‘Εψιλον 13 Ιουνίου 2010 (αποσπάσματα από ‘’ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ’’ συνέντευξη μου του 1994,στο ίδιο περιοδικό).

Κυριακή,13 Ιουνίου
1.000 ΤΕΥΧΗ «ΕΨΙΛΟΝ» ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

Υπάρχουν δύο ειδών πολιτικοί. Αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν κι αυτοί που θέλουν να λύσουν προβλήματα. Εκείνος; Είναι το τρίτο είδος πολιτικού, αφού «απέναντι σε μια κατάσταση που είναι σε κρίση, δεν μπαίνω μέσα στην κρίση». Γιατί να μην είναι μια χαρά;

Αποσπάσματα από συνέντευξη του 1994

[...] Αυτή η συνέντευξη με τον Στέφανο Τζουμάκα δεν θυμίζει καθόλου συζήτηση με κυβερνητικό βουλευτή. Τα βάζει με το κίνημα, με την κυβέρνηση, με το πρόσφατο συνέδριο, με τον Τύπο. Και επισημαίνει ότι, για πολλούς, η πολιτική είναι βιοπορισμός.

Από τα υπάρχοντα συγκροτήματα Τύπου, δηλαδή, διαβλέπεις κινδύνους για τη δημοκρατία; «Μα, ορισμένα συγκροτήματα Τύπου έγιναν γι' αυτό το λόγο. Όταν στο Δημόσιο παράγεται πάνω από το 50% του ΑΕΠ κι όταν οι επιχειρηματίες προσδοκούν να πάρουν μια φέτα του παραγόμενου προϊ­όντος μέσα από διάφορες δραστηριότητες, χρειάζομαι εγώ για να υπογραμμίσω τον κίν­δυνο; Στη σημερινή κατάσταση, η στάση πολ­λών επιχειρηματιών του Τύπου καθορίζεται από την εξέλιξη των προσδοκιών τους για τα μεγάλα έργα και τις προμήθειες! Το πρόβλη­μα είναι αν υπάρχουν πολιτικοί που δεν έχουν ανάγκη την προβολή και το πλασάρισμα από τους επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Υπάρ­χουν πολιτικοί που θα ασκήσουν την πολιτι­κή με κανόνες, ούτως ώστε η σχέση των πολιτικών ή τω ν κομμάτων και των ΜΜΕ να ε ίνα ι διαφανής, καθορισμένη και επάλληλη;»

Και αν, θα προσέθετα, οι πολιτικές ομάδες δεν είχαν συμφέροντα από τη διαχείριση του κράτους... «Το είπα και στο συνέδριο μας: Για ορισμένους η πολιτική είναι επωφελής δραστηριότητα. Αυτό ισχύει και για ορισμένους που βρίσκονται γύρω από τους πολιτικούς... Εάν όμως υπήρχαν κανόνες, εδώ και χρόνια, αν λειτουργούσε ένας αυτόνομος οργανισμός για τις αναθέσεις των δημόσιων έργων (όπως αυτός που τώρα δημιουργεί το ΠΑΣΟΚ), τότε δεν θα υπήρχαν αυτά τα φαινόμενα. Δεύτερο είναι ότι η πολιτική συνδέεται πια με το κράτος μέσω του πελατειακού συστήματος. Όσο η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να μην παράγει, να μην επενδύει παραγωγικά, να μη δημιουργεί θέσεις απασχόλησης, οι Έλληνες θα θέλουν την ασφάλεια της απασχόλησης στο Δημόσιο. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι -και μέσα στο ΠΑΣΟΚ και σε άλλα κόμματα- που θέλουν να υποχρεώνουν τον κόσμο. Δεν υπάρχει, όμως, σκληρότερη εκ­μετάλλευση από τη διαχείριση ανθρώπων».

Εσύ για ποιο λόγο βρίσκεσαι στην πολιτική; «Δεν βρέθηκα στην πολιτική, μπήκα σ' έναν αγώνα και κατέληξα στην πολιτική».

Άραγε, γι' αυτό βρίσκεσαι σε κρίση τα τελευταία χρόνια; «Εγώ σε κρίση; Εγώ είμαι μια χαρά! Είμαι, όμως, απέναντι σε μια κατάσταση που είναι σε κρίση. Και δεν μπαίνω μέσα στην κρίση, δεν ενσωματώνομαι».

Η γοητεία του Μακιαβέλι είναι ότι υποθηκεύει την ηθική του για έναν ανώτερο σκοπό - για την ενοποίηση της Ιταλίας. «Και η γοητεία του ΠΑΣΟΚ είναι ότι θέλει να κάνει την κοινωνία να πάει ένα βήμα μπροστά. Όμως, στην Ελλάδα έχω γνωρίσει πολιτικούς δύο ειδών: Αυτούς που θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα (και μάλιστα ετοιμάζονται στο εξωτερικό και έρχονται εδώ με το στυλ "να τους κυβερνήσω αυτούς..."). Κι εκείνους που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τα προβλήματα της χώρας, μαζί με τη χώρα, με τις δυνάμεις της, τις κοινωνικές οργανώσεις της κλπ. Από τους πρώτους έχουμε, δυστυχώς, και στο ΠΑΣΟΚ».

Οι πολιτικοί του δικού σου χώρου πώς αντιλαμβάνονται το μέλλον; «Πάμε σε μια μεγάλη κρίση, όπου τα προβλήματα δεν θα τα διαχειρίζονται οι παραδοσιακοί πολιτικοί μηχανισμοί. Η πλειοψηφία των πολιτικών δεν αντιλαμβάνεται το μέλλον ή, μάλλον, δεν νιώθει καθόλου τη "νοσταλγία του μέλλοντος";, Η πολιτική απομακρύνεται από τα πρότυπα των αρχών του 20ού αιώνα, όπου επικρατούσαν ο οραματισμός, η επανάσταση, η αλλαγή της κοινωνίας. Σήμερα, όλο και περισσότερο, η πολιτική βασίζεται στη γνώση. Ξέρεις τι μύδρους εξαπέλυσαν τόσοι και τόσοι άνθρωποι στο ΠΑΣΟΚ, όταν είπε ο Παπανδρέου στην Κεντρική Επιτροπή ότι δεν υπάρχει ο εθνικός δρόμος για το σοσιαλισμό και την αυτοδύναμη ανάπτυξη; Διότι δεν έχουν αντιληφθεί ότι η μεγάλη κυβέρνηση του Δ.Ν.Τ. και της Διεθνούς Τραπέζης δεν αφήνει τέτοιες δυνατότητες. Οι κοινωνίες, όμως, πρέπει να βρίσκουν τους τρόπους να είναι ευτυχισμένες».

Διαβλέπω μιαν απογοήτευση την οποία αρνείσαι να παραδεχτείς. «Δεν είμαι απογοητευμένος. Αντίθετος, είμαι, φίλε μου! Στο είπα, παλιά είχα στενοχωρηθεί. Πίστευα ότι ήταν διαφορετική, καλύτερη η σύνθεση του χώρου μου. Σήμερα, όμως, ρωτάω ποιος λέει τι. Και δεν εννοώ σε επίπεδο κεντρικό μόνο, αλλά και σε επίπεδο βάσης. Νομίζεις ότι θα φτιάχνονταν στο ΠΑΣΟΚ οι περίφημοι μηχανισμοί αν δεν υπήρχαν πολίτες έτοιμοι να τους στελεχώσουν; Έχει χαλάσει πια κι ένα μέρος της βάσης». [...]

Τη συνέντευξη πήρε ο Στέφανος Κασιμάτης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Σ' ΕΝΑΝ ''ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟ''

Σκεφτόμουν το πόσο στενοχωρημένος μπορεί να είσαι με τις εξελίξεις στο συνέδριό σας και συνηδητοποίησα ότι στενοχωρήθηκα κι εγώ!!!
Εγώ, που όλη μέρα σας κατηγορώ εσάς της Ανανεωτικής Πτέρυγας, για να μην πω σας βρίζω. (Όχι οτι συμφωνώ βέβαια και με τις άλλες τάσεις.)
Δεν ξέρω τί ποσοστό του παλιού ΚΚΕ εσωτερικού αντιπροσωπεύετε,αλλά φαντάζομαι αρκετά ικανό ώστε να μπορεί να μιλάει ο καθένας από εσάς στο όνομά του, ως κομμάτι της ιστορίας του και ως" νόμιμος κληρονόμος".
Συνειδητοποίησα οτι έχω τόσα κοινά μαζί σου που οι όποιες πολιτικές διαφωνίες που έχουμε και έχουμε πολλές, δεν με απασχολούν και πολύ.Οι πολιτικές σας θέσεις δεν ήταν ποτέ αυτό που μου άρεσε σ' εσάς. Γι άλλα πράγματα σας αγαπήσαμε.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του ΚΚΕ εσωτερικού ή μάλλον του Ρήγα, (υποψιάζομαι οτι άλλο ήταν ο Ρήγας Φεραίος -ειδικά η Β' Πανελλαδική- και άλλο το Κόμμα) είναι ότι άλλαξε ριζικά τον τρόπο που η Αριστερά βλέπει τα πράγματα.Τη ζωή και τη δράση ενός Αριστερού θα έλεγα.
Γκρέμισε την θρησκευτική αντίληψη περί Δευτέρας Παρουσίας ή οτι όλα θα λυθούν στον Σοσιαλισμό.
Ποιός μπορεί να ξεχάσει το εξώφυλλο του "Θούριου" με το ξύρισμα του Μαρξ, ή αυτό - το ακόμα καλύτερο- με την Μονρόε!!!!
Μας "αφήσε" αυτό το κόμμα,να χαμογελάμε,να ερωτευόμαστε,να φιλιόμαστε στο δρόμο,να βλέπουμε την Τέχνη και έξω από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό,να μπορείς να διαβάζεις Μποντλέρ ή να βλέπεις Παζολίνι και να μην είσαι απαραίτητα μικροαστός, να μην είσαι αλητοτουρίστας,όπως μας αποκαλούσε ο Ριζοσπάστης, που πέρναμε το σακίδιο και τρέχαμε στα νησιά.. Συμπεριφορές αδιανόητες για έναν συνεπή Κομμουνιστή.Έπρεπε οπωσδήποτε να είσαι μονίμως βλοσηρός και θυμωμένος! -τί διάολο είναι δυνατόν να χαίρεσαι μέσα στον καπιταλισμό;;;;
Μας έδειξε δρόμους που τους περπατήσαμε και τους περπατάμε. Και κυρίως ήταν οι μόνοι που δεν μας έδερναν όταν διαφωνούσαμε!!!
Κάπου το'80 ήρθατε μαζί με εμάς τα γκρουπούσκουλα, τους Αριστεριστές. Κι εμείς πήγαμε μαζί σας, με σας τους μικροαστούς που είσαταν και σε κόμμα πολύ δεξιό για τα γούστα μας.Από διαλυμένους ή αδιέξοδους χώρους, όλοι.
Κι έπειτα από λίγο, δύσκολα ξεχώριζε κανείς τις διαφορές μας. Γίναμε όλοι,γενικώς και αορίστως,"του Χώρου" . Ανένταχτοι!!!
Μαζί στις καταλήψεις ,στα αμφιθέατρα,στις παραλίες,στα μπαράκια,στις συναυλίες,στα φεστιβάλ,στο κυνηγητό στα Εξάρχεια,στις πορείες που κάναμε 500 άνθρωποι για τα πολιτικά δικαιώματα και όχι μόνο.Μαζί πήγαμε κι ακούσαμε στην Εμπορική τον Γράψα να μας ζητάει συγνώμη που μας πλάκωσε στο ξύλο και τους δύο με τα ΚΝΑΤ στο Χημείο. Και επειδή δεν μας έπειθε και πολύ,καθόμαστε καλού-κακού,δίπλα δίπλα για να αντιδράσουμε εάν μας ξαναορμούσε!
Κι εμείς -ή έστω οι περσσότεροι-τόσα χρόνια σας στηρίζαμε πολιτικά και σας ψηφίζαμε κι ας διαφωνούσαμε ριζικά!!!(Συνεργασία με Μητσοτάκη,Μάαστριχτ κλπ,κλπ).Κι ας ψήφιζαν οι μισοί δικοί σας ΠΑΣΟΚ! Και σεις ως πιό "σοβαροί" τρέχατε άλλα τόσα χρόνια, μάρτυρες σε διάφορες δίκες όταν τόσο ωμά τύλιγε σε μιά κόλλα χαρτί, κάποιους από τον δικό μας χώρο η ασφάλεια .(Με βασικό κριτήριο σας, τα στοιχειώδη δικαιώματα μας ως πολίτες)
Κι έπειτα ήρθαν και οι άλλοι.Οι κακοί. Που τόσα χρόνια μάλλιασε η γλώσσα σου να τους πείσεις. Κάποιοι δεν κατάλαβαν, ακόμα και γιατί έφυγαν από το ΚΚΕ. Κάποιοι άλλοι ήρθαν και τα βρήκαν με τους υπόλοιπους παλιούς σου συντρόφους.Άλλοι πάλι,θεωρούν οτι έχουν βρεί έναν δρόμο που κάπου θα τους πάει, υπολογίζοντας και σε μας τα γκρουπούσκουλα όπως μας λες.Δεν ξέρω γιατί μας έχουν δεδομένους.Μην μας υποτιμάς εσύ που μας ξέρεις.
Διαφωνούμε μαζί τους , για άλλους λόγους εσύ και για άλλους εγώ. Πρέπει να τους αναγνωρίσουμε όμως κάτι. Μας έβαλαν όλους σε μία διαδικασία.Έχουν βλέπεις λογική κόμματος κι αυτό είναι καλό.Κινήσαν λίγο τα πράγματα. Σταχανοβίτες παιδάκι μου! Στα μπαράκια θα είμασταν ακόμα όλοι μας.
Εμείς οι απ' έξω ξέρεις,λειτουργούμε όπως και με τα φιλικά μας ζευγάρια που χωρίζουν.Πάντα έχουμε άποψη και πάντα παίρνουμε το μέρος του ενός ή του άλλου όταν αλληλοκατηγορούντε πριν χωρίσουν.Απορρούμε μάλιστα που είναι ακόμα μαζί! Αλλά μόλις μαθαίνουμε για το χωρισμό,τρέχουμε να τους τα φτιάξουμε αδιαφορώντας για τις αγεφύρωτες διαφορές τους.
Προσωπικά δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω.Ούτε να καταλάβω ποιός έχει το περισσότερο δίκιο ή το λιγότερο άδικο αν θέλεις. Εγώ παρά τις συμβουλές των γονιών μου να διαβάζω,για να μήν γίνω του δρόμου όπως μου έλεγαν,δεν τα κατάφερα παρ'ότι διαβαζα. Και θα είμαι στο δρόμο με την υπέροχη πιτσιρικαρία κι ότι βρέξει ας κατεβάσει! Έτσι για να σώσω την σοσιαλιστική μου ψυχή. Σκέφτεστε τίποτε καλύτερο;
Έχουμε όντως μεγάλες πολιτικές διαφορές.Αλλά είπαμε,για άλλα πράγματα σας αγαπήσαμε.Και ήταν τόσο, μα τόσο πολύ σημαντικά!!! Θεμελιώδη!!! Για όποια κοινωνία και να οραματίζεται κανείς....

Aπόσπασμα απο συνέντευξη μου στο ράδιο 105,5

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010 στις 11:08 μ.μ.

Σήμερα το πρωί ο Στέφανος Τζουμάκας μίλησε στο ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο 105,5" και μεταξύ άλλων, επισήμανε:

«- Η κυβέρνηση έχει την εμπιστοσύνη σας;

"Η κυβέρνηση έχει την εμπιστοσύνη μας εκτός από την οικονομική πολιτική. Την εξουσία την έχει η ολιγαρχία και οι ιδιοκτήτες των media. Εγώ κάποιους κυβερνώντες μετά το '99 τους έλεγα τροχονόμους. Έχουμε νεοαποικιακές πολιτικές. Η Γερμανία θα ήθελε να κάνει την Ελλάδα και άλλες 5-6 χώρες, γερμανικές επαρχίες. Έχουμε σύγκρουση συμφερόντων."

"Το οικονομικό επιτελείο βρίσκεται σε δύο πόδια. Το ένα πόδι είναι ο μονόδρομος που φτιάχτηκε από πολλούς προβοκάτορες όπως ο Αλμούνια, ο Γιουνκέρ και ο Τρισέ, οι οποίοι σε συνεργασία με τα δελτία των οχτώ και κάποιους συναδέλφους σας "ταλιμπάν" απειλούσαν ότι η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ. Η αδυναμία της κυβέρνησης λοιπόν είναι το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο. Ήταν επόμενο, αφού οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις ανέχτηκαν τη μη μεταφορά πλούτου στο χρέος και στο έλλειμμα και το κλείσιμο επιχειρήσεων, δέκα λαμόγια, υπουργοί βουλευτές, διοικητές οργανισμών από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, να βάλουν το χέρι στο μέλι και να χρηματιστούν. Είναι κλεφτοκοτάδες. Τώρα ζητούν από όλο το πολιτικό φάσμα ευνομία και ευταξία. Ο κοσμάκης νομίζει ότι αν βάλουν πέντε λαμόγια στη φυλακή θα λυθεί το πρόβλημα. Αυτό είναι θέατρο μπροστά στον υπόλοιπο πλούτο. Είναι μια επιφανειακή ανάλυση για όποιον θέλει να λύσει το πρόβλημα, Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η ολιγαρχία θα εδραιωθεί καλύτερα τώρα. "

" Η χώρα θα μπει σε ύφεση, θα κλείσουν επιχειρήσεις και θα χαθούν θέσεις εργασίας. Θα έχουμε νέα φτώχεια, παλαιόπτωχους και νεόπτωχους. Ποιος θα οδηγήσει την κούρσα; Έγινε μια βίαιη αναδιανομή πλούτου και υπήρξε πολιτική ανοχή"»