Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

43 χρόνια μετά την 3η Σεπτέμβρη, ο προοδευτικός κόσμος χρειάζεται να ανασυνταχθεί ενεργά για την προοδευτική έξοδο από την κρίση

43 χρόνια μετά την 3η Σεπτέμβρη, ο προοδευτικός κόσμος χρειάζεται να ανασυνταχθεί ενεργά για την προοδευτική έξοδο από την κρίση.
Η ιστορική παρακαταθήκη και το μήνυμα της 3ης του Σεπτέμβρη αποτελούν και σήμερα οδηγό για :
  • την αποτίναξη της πολιτικής της ισχύος της Γερμανικής δεξιάς σε βάρος της ισοτιμίας των κρατών μελών της ΕΕ , την απαλλαγή της χώρας από την επιτήρηση και την επιτροπεία και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Και αποτελεί τραγωδία για τη χώρα και το προοδευτικό κίνημα ότι συνέπραξαν και δυνάμεις του πρώην ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη μεγάλη βλάβη για το τόπο και οι υπεύθυνοι δεν έχουν προβεί σε στοιχειώδη αυτοκριτική.
  • όπως και τότε η αλλαγή και η δημοκρατική διακυβέρνηση σήμανε την απαλλαγή από το επί δεκαετίες εμφυλιοπολεμικό παρακράτος και μονοκομματικό κράτος της δεξιάς των διώξεων, των πολιτικών διακρίσεων, των κοινωνικών φρονημάτων και των προκλητικών ανισοτήτων, έτσι και σήμερα αποτελεί ζητούμενο ο εκδημοκρατισμός του δημόσιου βίου και των πολιτικών κομμάτων από τα «νέα ανάκτορα» που αποτελούν οι βαρόνοι της παρασιτικής ολιγαρχίας που με πρακτικές καρτέλ, χειραγωγούν το δημόσιο λόγο καταλαμβάνοντας τα μέσα ενημέρωσης, αγοράζουν ή συμπράττουν με πολιτικές ηγεσίες, έχουν κοινοβουλευτικές ομάδες στη δεξιά και στο πρώην ΠΑΣΟΚ, ελέγχουν τμήματα στη δημόσια διοίκηση και στο δικαστικό σώμα
  • την συμπόρευση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της νεολαίας και ενότητα σε μια προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση και στο πλαίσιο μιας προοδευτικής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, για την έξοδο από τη κρίση.
Η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη το 1974 αποτέλεσε και διαμόρφωσε:
- την αυθεντική έκφραση του ριζοσπαστισμού του λαϊκού κινήματος που σφυρηλατήθηκε στην αντίσταση, με αποκορύφωμα την κατάληψη τη Νομικής και την εξέγερση στο Πολυτεχνείο. Ακολούθησε η προδοσία της Κύπρου και η κατάρρευση της επτάχρονης χούντας. Στην ουσία οι αρχές και οι στόχοι της 3ης του Σεπτέμβρη, είχαν γραφτεί κατά τη διάρκεια του αγώνα στην εξορία, στις φυλακές, στα βασανιστήρια, στη παρανομία, στις κινητοποιήσεις και στην ανατρεπτική δράση.
- τη ρήξη με το προδικτατορικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο και την απαρχή μιας πολιτικής αναγέννησης στη χώρα από το λαϊκό κίνημα που με το ΠΑΣΟΚ, ανέδειξε στο δημόσιο βίο νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις απo αγωνιστές με συνείδηση, αρχές και αξίες.
- την πρωτοποριακή και πρωτόγνωρη δυνατότητα με το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικό φορέα, για τη συνειδητή διάδοση και επιλογή σοσιαλιστικών ιδεών και αρχών σε μαζική κλίμακα, από μια ιστορική συμμαχία των γενιών της εθνικής αντίστασης, του 114, της αντιδικτατορικής αντίστασης, του πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης.
Καταλυτική ήταν η συμβολή και ο ρόλος του αείμνηστου Α. Παπανδρέου για την επιλογή Σοσιαλιστικό Κίνημα. Προηγήθηκαν έντονες συζητήσεις και διαμάχες, καθότι κεντρογενείς παράγοντες δεν ήθελαν ούτε σοσιαλιστικό, ούτε κινηματικό το χαρακτήρα του. Ήθελαν ως έμβλημα το “Δημοκρατική παράταξη”, κόμμα χωρίς ιδεολογία, προοδευτική ταυτότητα και στρατηγική. Το κατάφεραν ύστερα σχεδόν από 40 χρόνια με την παρακμή και τον εκφυλισμό του πρώην ΠΑΣΟΚ, με παραγονταραίους, φυλές και φύλαρχους της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς του συστήματος, της «δημοκρατικής συμπαράταξης» των καναλαρχών και των αξιωματούχων.
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του ’74, η χώρα ήταν σε εθνική κρίση και η νόθα μεταπολίτευση ήταν αντίθετη με τις προσδοκίες και τους αγώνες του ελληνικού λαού και της νεολαίας.
Εκείνη την ιστορική περίοδο, ήταν έντονη η συμπύκνωση ελπίδων, αγωνίας, απαίτησης για έμπρακτη άσκηση της συνέχειας των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, με επιλογές που θα οδηγούσαν τη χώρα σε μια νέα πορεία, με ριζικές αλλαγές και ουσιώδεις δημοκρατικούς κανόνες. Νεολαία, Λαός και ΠΑΣΟΚ οργανώσαμε και αγωνιστήκαμε για ένα νικηφόρο ρεύμα πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.
Δεν έγινε από μόνο του. Εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές στις πόλεις και στην ύπαιθρο δημιούργησαν τη νικηφόρα πορεία από το 1974 έως το 1981.
Η πορεία ήταν συναρπαστική με νίκες και ήττες, με αγώνες αλλά και με ματαιώσεις. Οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές, σε δικαίωση αγώνων του ελληνικού λαού, στη χειραφέτηση εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, σε δημοκρατικές, κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές κατακτήσεις τα λαϊκά στρώματα, στην έξοδο τους από την απομόνωση, την φτώχεια και στο να μπουν δυναμικά στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας. Με μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, με την κατάργηση των στεγανών, την άμβλυνση των ανισοτήτων και τη δικαίωση των αγώνων του ελληνικού λαού και την είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων, από το περιθώριο, στο δρόμο προς την ευημερία Πετύχαμε, ως χώρα τη συμμετοχή μας στην ΕΕ και την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
Η διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ήταν άρρηκτα δεμένη με την αλλαγή πορείας της χώρας, με τα επιτεύγματα του λαού μας. Η Ελλάδα απέκτησε κύρος και διεθνή αναγνώριση, μια σημαντική θέση στις αναπτυγμένες χώρες, ανέπτυξε υποδομές και θεσμούς. Το ΠΑΣΟΚ έθεσε τη σφραγίδα του στην πορεία της χώρας.
Ωστόσο, η διαδρομή αυτή ετέθη, πολλές φορές, υπό κρίση. Χαρακτηρίστηκε από μεγάλες εντάσεις και πολιτικές διαφωνίες, γιατί κάθε φορά οι εξελίξεις, διεθνείς και εσωτερικές, έθεταν θέματα επαναπροσδιορισμών, διορθωτικής πορείας, αναθεώρησης επιλογών και επιλογή νέων προσανατολισμών.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κόμμα με ενότητα ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική. Προσχώρησαν στις τάξεις του από την ίδρυση του και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Ένωσης Κέντρου αλλά και στη μετέπειτα πορεία εξέλιξης του ΠΑΣΟΚ, συντηρητικά πολιτικά στελέχη, στυλοβάτες του συστήματος, της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας και των διασυνδέσεων με παρασιτικές οικονομικές δραστηριότητες με ρητορικές απέναντι στη Δεξιά παράταξη αλλά όχι με αλλαγές απέναντι στο σύστημα.
Είχαν ως κύρια επιδίωξη τους τη διαχείριση μιας κυβερνητικής εξουσίας.
Πλέον η ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ ως Σοσιαλιστικού κόμματος, είχε μπει σε συντηρητικές κατευθύνσεις. Πολλαπλασιάζονταν τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης, υποχώρησης σε αρχές και σε βασικές θέσεις. Σταδιακά, υποκαταστάθηκε η προοδευτική πολιτική από τη λογική της εξουσίας, η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη από τη λογική μονεταριστικών αντιλήψεων, με αποδοχή της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και της ασυδοσίας της φοροδιαφυγής, με παρακμιακά και εκφυλιστικά φαινόμενα, ως αποτέλεσμα επιλογών -σε πολιτικές και σε πρόσωπα- που δεν είχαν ως βάση την ιστορική φυσιογνωμία που είχε εμπεδώσει το ΠΑΣΟΚ, ως ένα σοσιαλιστικό κίνημα, σε μια χώρα με τραυματικές εμπειρίες και με ανώμαλη πολιτική περίοδο δεκαετιών.
Αντιθέτως, ήταν στη λογική των αξιωματούχων και αλλοτριωμένων προσώπων, που αναδείχτηκαν εντέλει ως νομενκλατούρα και μηχανισμός, στην υπηρεσία παντοειδών συμφερόντων και κάθε συντηρητικής πολιτικής..
Στην πλήρη παρακμή και στην εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, οδήγησαν όχι μόνο αυτά τα διαχρονικά φαινόμενα αλλοτρίωσης και κατάχρησης εξουσίας, αλλά κυρίως οι ηγεσίες της τελευταίας περιόδου με τις πολιτικές τους επιλογές για την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια των νεοφιλελεύθερων επιλογών καθώς και στελέχη που πρωτοστάτησαν σε αυτές, οδηγώντας στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών και σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες.
Οδήγησαν επίσης, στην κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, στην υποτίμηση της, σε πλήρη απώλεια της αυτονομίας της πολιτικής έναντι της νεοαποικιακής υποταγής στις επιδιώξεις της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και μέρος των πολιτικών ελίτ της Γερμανίας που στοχεύουν στην υποκατάσταση της Ε.Ε. από επιδιώξεις συμφερόντων καθώς και έναντι κύκλων της διαπλοκής και εγχώριων οικονομικών συμφερόντων.
Οι απολογητές των νεοφιλελεύθερων και μονεταριστικών πολιτικών που διέσυραν τα σοσιαλιστικά ιδανικά, αποτελούν και σήμερα μέρος της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν και όχι μέρος της λύσης για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία.
Έχουν οδηγήσει σε σύμπλευση με μια νομενκλατούρα προσωπικών συμφερόντων τον πολιτικό αυτό φορέα σε πλήρη μετάλλαξη, στην αντίπερα όχθη των προοδευτικών αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη.
Το 1974, ιδρύσαμε το ΠΑΣΟΚ, οι συντηρητικοί κύκλοι που προσχώρησαν σταδιακά, κατά καιρούς έφεραν στην επικαιρότητα το όχημα της Κεντροαριστεράς γιατί επιδίωκαν να τελειώσουν με το ΠΑΣΟΚ, ως Σοσιαλιστικό κόμμα. Την κεντροαριστερά ως το όχημα της φαυλότητας, της διαπλοκής και της λαφυραγώγησης του κράτους. Οι νεοφιλελεύθερες δεξιές δυνάμεις με τα αντιλαϊκά δεδομένα τους επιδιώκουν διαχρονικά και τον εκφυλισμό των σοσιαλιστικών αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη, με την ενσωμάτωση, με τη μετάλλαξη σε δεξιά σοσιαλδημοκρατία, με το να αναγάγουν σε ιδεολογία τον εκσυγχρονισμό και την μεταρρύθμιση. Αξίζει μια υπενθύμιση των ιδεολογικών αρχών του ΠΑΣΟΚ, ως σοσιαλιστικού κινήματος από μία τοποθέτηση του Α. Παπανδρέου το 1975, για τη φύση και το ρόλο του SPD, του κόμματος της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας: «Η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι παρά μια έντεχνη έκφραση ενός αστικού κόμματος. Είναι δηλαδή ένα κόμμα που πιστεύει πώς πρέπει να κρατήσει την κοινωνική ειρήνη, αλλά και το καπιταλιστικό σύστημα. Μονοπώλια, ναι, αλλά βέβαια παιδεία, υγεία, πράγματι πολύ προοδευτικά πράγματα. Αλλά το σύστημα στη βασική του δομή, πρέπει να μείνει άθικτο. Λοιπόν, με τη σοσιαλδημοκρατία δεν έχουμε πραγματικά τίποτε άλλο παρά σύνορα.»
Πρόσωπα του κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας είναι σήμερα στη «Δημοκρατική συμπαράταξη». Όλοι θυμούνται ότι στα πρώτα βήματα του ΠΑΣΟΚ δήλωναν ότι: “Κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι σφαίρα στη καρδιά της δημοκρατίας, σφαίρα στη καρδιά του Ελληνικού λαού”.
Ωστόσο, η κοινωνική βάση του σοσιαλιστικού, του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου μπροστά σε αυτή την παρακμή υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται πολιτικές αρχές, δικαιώματα και κατακτήσεις και οδήγησε στην απομόνωση ηθικά και πολιτικά όσους πρωτοστάτησαν σε αυτή την έκπτωση αρχών και πολιτικής. στρέφοντας τους την πλάτη.
Οι δημοκράτες και οι προοδευτικοί Έλληνες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και νέες δίνουν τη μάχη για νέους δρόμους και για την ιδεολογική και πολιτική αναγέννηση του σοσιαλιστικού χώρου ενώ ταυτόχρονα, επιδιώκουν την οργάνωση της πολιτικής λύσης σε προοδευτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση, που έχει ανάγκη η χώρα.
Η περίοδος είναι εξαιρετικά κρίσιμη και χρειάζεται όλος ο προοδευτικός κόσμος να συνταχθεί ενεργά σε πολύχρονους αγώνες για να ανακτήσει ο τόπος τον εθνικό του πλούτο που τον διέλυσαν και οι «κεντροαριστεροί της συμπαράταξης» που με θρασύτητα δείχνουν ότι δεν είναι μόνο μεταμορφωμένοι αλλά και βαθύτατα αλλοτριωμένοι καθώς θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους και να σιωπήσουν και όχι να παριστάνουν τους τιμητές και τους «σωτήρες». Εξ αιτίας των πολιτικών τους, η χώρα έχασε το 30% του ΑΕΠ της, η συνολική απώλεια αξιών ανέρχεται συνολικά στο 1 τρις ευρώ, το βιοτικό του επίπεδο καταβαραθρώθηκε στα επίπεδα του 1977, με 40% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχειας!
Οι αρχές της 3ης Σεπτέμβρη έχουν διαχρονική αξία, στη βάση της αρχής ότι οι προοδευτικές ιδέες, αξίες και αρχές πρώτα και κύρια ασκούνται έμπρακτα.
Ιστορική παρακαταθήκη της 3ης του Σεπτέμβρη αποτελεί η ενδυνάμωση και η ανασύνταξη ενός προοδευτικού κινήματος σε λαϊκή βάση με οργάνωση και αρχές.
Για ένα νέο προοδευτικό σχέδιο για τη χώρα και μέσα στις προσδοκίες των πολιτών, που θα δίνει αξιόπιστη και βάσιμη προοπτική, που θα συνδέεται με υπερβάσεις που θα εγκολπώνουν προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα, μετουσιώνοντάς τα και εντάσσοντάς τα στις σύγχρονες ανάγκες.
Η χώρα χρειάζεται ανασύνταξη, στρατηγική, σχέδιο και προοπτική για θετική διέξοδο και λύση για τη χώρα, για τον ελληνικό λαό, για την Οικονομία, για την Κοινωνία, για τη Δημοκρατία.
Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται στρατηγική επαναπροσδιορισμού με στροφή στην προοδευτική πολιτική, με προτεραιότητα στη βιώσιμη ανάπτυξη, στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες, στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, με αναδιανομή πλούτου και εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για μια κοινωνία με κοινωνική συνοχή, μέσα από ένα σύγχρονο κράτος, για να δημιουργηθούν δυνατότητες, για καθένα Έλληνα πολίτη και ιδιαίτερα για τους νέους.
Μια μεγάλη και νικηφόρα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία για την προοδευτική έξοδο από την κρίση αποτελεί τη θετική απαίτηση κάθε πολίτη που θέλει να δημιουργήσει, που θέλει τη βιώσιμη ανάπτυξη, που θέλει να εργαστεί, που θέλει την κοινωνική συνοχή και την ευημερία.
Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.
Με γνώση, συνέπεια, αξιοπιστία.
“Το κείμενο δημοσιεύεται στο αφιέρωμα της εφημερίδας Documento για την 3η Σεπτέμβρη, 3.9.2017”.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Το Εκλογικό Σύστημα και η Αναθεώρηση του Συντάγματος

25 Ιουλίου 2016

Α. Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ
Θετική η εξέλιξη για την πολιτική ισοτιμία της ψήφου, η υπερψήφιση της απλής αναλογικής, ύστερα από πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελούσε πάγιο αίτημα του προοδευτικού πολιτικού κόσμου εδώ και δεκαετίες στη χώρα αλλά ήταν πολλαπλές οι υπαναχωρήσεις, που πάντα ανέκυπταν από τη δεξιά και τη συντηρητική πτέρυγα των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων. Να υπενθυμίσω ότι το 1987, με ομόφωνη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του «πρώην ΠΑΣΟΚ» υιοθετήθηκε η απλή αναλογική. Την επόμενη μέρα από τη σύνοδο της Χαλκίδας, ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, ακύρωσε την απόφαση στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, κατά τρόπο αυθαίρετο και πρωτοφανή, ύστερα από τις πιέσεις των κεντρώων υπουργών του, βουλευτών και άλλων συντηρητικών παραγόντων του πρώην ΠΑΣΟΚ, συντονισμένες από το συγκρότημα ΒΗΜΑ-ΝΕΑ.
Τριάντα χρόνια μετά, ποτέ δεν είναι αργά. Τα δεξιόφρονα απομεινάρια αυτού του χώρου, συνέχισαν και καταψήφισαν και τώρα. Το θέμα είναι να υπερασπιστούμε αυτό το νόμο γιατί οι δεξιοί και οι κεντρώοι και ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες θα επιδιώξουν τη παλινόρθωση.
Β. Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: «Πολύς αχός ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν»…
1. Το Συνταγματικό δικαστήριο. Ορισμένοι συνταγματολόγοι –ως συνδικαλιστές-επιδιώκουν κράτος δικαστών και ειδικών και δοθείσης ευκαιρίας, θέλουν να επιβάλουν ένα υπερ-σύστημα, μια υπερδομή, με τη θεσμοθέτηση συνταγματικού δικαστηρίου. Είναι δυνατόν θεσμοθετηθεί περαιτέρω και νέο δικαστήριο; Θα προωθηθεί περαιτέρω η δικαστική Δημοκρατία; Θα δικάζουν και υποθέσεις της πολιτικής με την αντιγραφή του αντίστοιχου Γερμανικού που το θέλουν ορισμένοι συνταγματολόγοι ;
2. Προεδρική δημοκρατία. Ορισμένοι «Βοναπάρτες» εζήλωσαν τις δόξες του Ναπολέοντα και επιζητούν προεδρική δημοκρατία! Με την παλαιότατη επιδίωξη όλων των δεξιόστροφων και της ολιγαρχίας, η σύνθεση του υπουργικού Συμβουλίου να μην προέρχεται από τη Βουλή αλλά από «κηπουρούς», τεχνοκράτες και επιχειρηματίες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η παρούσα βουλή θα προτείνει ποιες διατάξεις του Συντάγματος θεωρεί ότι η επόμενη βουλή πρέπει να αναθεωρήσει. Και καλώς. Ωστόσο, ορισμένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν την πεποίθηση, ότι αυτό αποτελεί μείζον θέμα ως προς το περιεχόμενο σε σχέση με τις αναζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις σε θέματα ουσίας που αφορούν στην κρίση. Το πρόβλημα της χώρας είναι βαθύτατα πολιτικό και αφορά πρωτίστως σε ποίες κατευθύνσεις και με ποιες πολιτικές. Επί μέρους προβλήματα αποτελούν τόσο ο εκλογικός νόμος, που είχε αίσια εξέλιξη για το προοδευτικό κίνημα, όσο και η συνταγματική αναθεώρηση.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, ούτε της παπαγαλίας περί του πολιτικού συστήματος .Όλες οι χώρες έχουν παρόμοια συστήματα. Δεν τις οδήγησαν στη κρίση τα συστήματα Διακυβέρνησης, αλλά οι ηγέτες τους και οι πολιτικές που εφάρμοσαν. Δηλαδή, με ποιες κοινωνικές και πολιτικές αρχές και με ποιο πρόγραμμα. Όχι μπροστά το κάρο και πίσω το άλογο.
Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η προοδευτική έξοδος από τη κρίση και όχι η αναθεώρηση του Συντάγματος και αφορά στην επάνοδο στην προοδευτική οικονομική πολιτική, ύστερα από μια εξαετή δεξιά στρατηγική των δημοσιονομικών υποθέσεων και διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Το πρόβλημα της χώρας είναι καθοριστικά πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι να αποκτήσουμε κράτος δικαστών και παραγόντων έξω από τη προοδευτική πολιτική.
Κάθε συγκέντρωση εξουσιών ήταν και είναι πάντα δεξιάς κοπής.
Κάθε συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στη κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας ήταν και είναι η επιτομή του συντηρητισμού, ήταν και είναι η εχθρότητα προς τον έλεγχο από τα κοινοβούλια και η επιδίωξη αυτονόμησης της εκτελεστικής εξουσίας πρωτίστως, από τη νομοθετική.
Η ενός ανδρός αρχή ήταν πάντα ότι δεξιότερο επικρατούσε σε περιόδους πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων. Όπου οι αυθαιρεσίες των εν λόγω «μεγάλων ηγετών» οδηγούσαν σε βλάβη ή και εθνικές περιπέτειες. Παραδείγματα πολλά, τόσο από τα αρχηγικά κόμματα όσο και από τις προσωποπαγείς –μονοπρόσωπες πρακτικές αυταρχισμού, ηγετών της λεγόμενης προεδρικής δημοκρατίας
Ασφαλώς και ορισμένοι από τη δεξιά επιδιώκουν τη δυαρχία που ίσχυε από την εποχή των ανακτόρων για να προκαλούν πολιτικές κρίσεις και έλεγχο των πολιτικών και κοινωνικό-ικονομικών εξελίξεων. Ορισμένοι θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς για τη παλινόρθωση της «δυαρχίας», που έχασε το 1985, με την κατάργηση των πραξικοπηματικών επεμβάσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας και τη διάλυση της Βουλής. Τότε, με την αναθεώρηση του Συντάγματος αφαιρέσαμε την αρμοδιότητα να διαλύει ο Πρόεδρος τη Βουλή για να μην κυβερνά και να μη προκαλεί κρίσεις.
Θλιβερή εξέλιξη αποτελεί η απόπειρα για δημόσια συζήτηση των επιδιώξεων του Νέο-συντηρητισμού, για την εγκαθίδρυση στη χώρα του Βοναπαρτισμού, με τη δήθεν αθώα επιδίωξη «για την εκλογή του προέδρου από το λαό»!
Ποιοί πολιτικά θέλουν να τελειώσουν, να καταλύσουν τη Βουλή, να καταλύσουν την αρχή της Δεδηλωμένης, το πρωθυπουργικό σύστημα, τα κόμματα και τις οργανώσεις της ελληνικής κοινωνίας; Ποιοι θέλουν εκλογικές καμπάνιες και οπαδούς; Για ποιες πολιτικές επιδιώξεις; Για ποιους αξιωματούχους, σε βάρος της προοδευτικής πολιτικής;
Τα ουσιώδη είναι: Με ποια πολιτική, με ποιες αρχές και δυνατότητες, με ποια ηγεσία. Αξιωματούχος ή προοδευτικός πολιτικός; Ποιο είναι το καθοριστικό;
Στη περίοδο της δουλείας ήταν οι βασιλιάδες που ακόμα είναι αρχηγοί κρατών, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ως αναφορά στα ανάκτορα, παρά του ότι η ανθρωπότητα διήλθε από τη δουλεία στη φεουδαρχία και μετά τη Γαλλική επανάσταση στο καπιταλισμό. Οι προ καπιταλιστικές σχέσεις στο εποικοδόμημα καλά κρατούν. Άνακτες και προεδρικοί Βοναπάρτες και μάλιστα οι δεύτεροι «εκλεγμένοι» από εκλογικές καμπάνιες που τις ονομάζουν λαό.
Το χειρότερο παράδειγμα και τριτοκοσμικής διακυβέρνησης αποτελεί το σύστημα εκλογής του προέδρου «από το λαό» στις Η.Π.Α. Όπου :
Οι πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα είναι ανύπαρκτα και ως υποκείμενα και ως θεσμοί και κάνουν μόνο εκλογικές καμπάνιες με βάση ευρύτερη χειραγώγηση τόσο από τα ΜΜΕ όσο και τα λόμπυ. Ο υποψήφιος Πρόεδρος επιλέγεται από διάφορα δίκτυα και εταιρίες δημοσίων σχέσεων και προβολής επιχειρηματικών συμφερόντων, χρηματοδοτών, δεξαμενών σκέψης ελεγχόμενων και χρηματοδοτούμενων κ.ο.κ και μετά το εν λόγω πρόσωπο, το ρίχνουν στην αρένα των δήθεν εσω-παραταξιακών εκλογών, με προδιαγεγραμμένη πορεία, με κατάληξη ένα συνέδριο για «σόου» και βέβαια καμιά σχέση με τη προοδευτική πολιτική! Δεν προσέρχεται στις κάλπες ούτε το 1/8 του εκλογικού σώματος!
Δεν λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, δεν λογοδοτεί.
Τα άλλα εκλεγμένα σώματα μόνο εγκρίνουν ή απορρίπτουν και όταν τελειώνει η θητεία απευθύνεται σε ιδρύματα και επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν τις δημόσιες σχέσεις του. Γιατί κανείς έλεγχος ουσίας, δεν υπάρχει για τους «βοναπάρτες».
Ανάλογα συστήματα αποτελούν το Γαλλικό, όπου ο Πρόεδρος, διορίζει και Πρωθυπουργό κάποιον του περιβάλλοντος του, το ρωσικό όπου ο εκλεγμένος «βοναπάρτης» Πούτιν εναλλάσσει ρόλους με το φίλο του και όσο πιο ανατολικά ή νοτιότερα αναφερόμαστε συναντάμε τη δεσποτεία πάσης φύσης βοναπαρτών , όπως στη γείτονα όπου ο Ερντογάν δρομολογεί και δημοψήφισμα για τη μοναρχία που επιθυμεί.
Τα διλήμματα ιστορικά, ήταν και είναι οι προσφιλείς επιλογές των αδυνάτων. Τα έθεταν πάντα οι ηγεσίες που δεν είχαν βεβαιότητες, που δεν είχαν δυνατές πολιτικές για τους πολίτες και τις κοινωνίες.
Ο «βοναπαρτικός πρόεδρος του λαού» , είναι ακριβώς στον αντίποδα και στην αντίπερα όχθη από το θεσμό του εκλεγμένου Πρωθυπουργού και του Κοινοβουλίου, που τον κρίνει καθημερινά.
Είναι ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και όταν χάσει τις εκλογές, παραιτείται από αρχηγός του κόμματός του, ηττάται η πολιτική του, λογοδοτεί, εκλέγεται άλλη ηγεσία. Λειτουργούν δημοκρατικοί κανόνες για τον ηγέτη που κρίνεται και όχι του αξιωματούχου σε ανέλεγκτο και προσωποπαγές σύστημα αλλά του πολιτικού που κρίνεται και εκ του αποτελέσματος και όχι του αποχωρούντος για διαλέξεις και δημόσιες σχέσεις.
Η πολιτική ενός ηγέτη και των κυβερνήσεων του κρίνεται και από το λαό και από τα κόμματα καθώς και από τους ομοίους του και όχι από καμπάνιες συγκέντρωσης οπαδών και χρηματοδοτήσεων, με προσωποπαγή συστήματα του βοναπαρτισμού, με μοντέρνο περιτύλιγμα από γραφεία προβολής και δίκτυα ΜΜΕ.
Για τη χώρα, συνταγματικά, πρέπει να ενισχυθεί η απόδοση ευθυνών στα δημόσια πρόσωπα, η ενδυνάμωση της προστασίας των δικαιωμάτων και η σταθερότητα των κυβερνήσεων, καθώς –επιτέλους- και στο διαχωρισμό εκκλησίας -κράτους. Επίσης, επιλογές που θα συμβάλλουν στην αναβάθμιση του Κοινοβουλίου καθώς και προτάσεις για δημοκρατική και αποτελεσματική λειτουργία του Πρωθυπουργού και των κυβερνητικών οργάνων.
Και αυτή η θέση σημαίνει: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προεδρεύει, η Κυβέρνηση κυβερνά, το Κοινοβούλιο δίδει ψήφο εμπιστοσύνης, οι Υπουργοί κατά συντριπτική πλειοψηφία είναι βουλευτές που εκλέγονται ή είναι άνθρωποι της πολιτικής και όχι παραγονταραίοι, επιχειρηματίες ή δήθεν τεχνοκράτες «ουδέτεροι». Δεν υπάρχει ουδετερότητα στις καπιταλιστικές χώρες και στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Τέλος, η κρίση συνολικά στην ΕΕ μας επιβάλλει τη προώθηση ξανά της ανεκπλήρωτης μέχρι τώρα εμβάθυνσης της πολιτικής ένωσης, για να σταματήσει η μονοκρατορία του Βερολίνου ή η απαράδεκτη και αποτυχημένη πρακτική της διακυβερνητικής με το προβάδισμα της Γερμανίας και της Γαλλίας σε βάρος των εταίρων κρατών. Έστω κατά αρχάς, με τη πλατφόρμα του Ιουνίου του 2015 των πέντε προέδρων: (Επιτροπής, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Ευρωζώνης) που πρότειναν κατευθύνσεις και χρονοδιάγραμμα με ορίζοντα το 2025, για τη προώθηση της Ένωσης των κρατών μελών της ευρωζώνης. Για το σχέδιο αυτό θα ζητηθεί η επεξεργασία και έγκριση από τους αντιπροσώπους των λαών των Κρατών Μελών της, ενός Συντάγματος ομοσπονδιακού τύπου για μια ευρωζώνη που θα μετασχηματισθεί σταδιακά σε Ένωση Κρατών, ένωση πολιτική και κοινωνική, οικονομική και νομισματική.
Εν κατακλείδι, το κατεπείγον αποτελεί η πραγματική προοδευτική πολιτική στην οικονομία και στη κοινωνία με τους πολίτες και τη νεολαία που ξενιτεύεται. Όταν μεγάλο τμήμα των πολιτών έχει προβλήματα επιβίωσης, η ηγεσία της χώρας οφείλει εκεί να δώσει το κύριο βάρος των προσπαθειών της. Να οργανώνει λύσεις, να οργανώνει πρωτοβουλίες για την οικονομική ανάκαμψη.
Η προώθηση συνταγματικού δικαστηρίου και οι απόπειρες για πιο συντηρητικό σύνταγμα δεν αφορούν τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Στέφανος Τζουμάκας

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Δήλωση για τα 42 χρόνια Μεταπολίτευσης

Α. Ιούλιος 1974, 42 χρόνια πριν, εκπρόσωποι της χούντας κάλεσαν τον Κ. Καραμανλή της κοινοβουλευτικής δεξιάς να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Η χώρα βρισκόταν σε εθνική κρίση από τη προδοσία της Χούντας στη Κύπρο και εξ αιτίας της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.
Β. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
Γ. Και είναι προφανές ότι και σήμερα χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές με προοπτική θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας.
1. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης, μαζί με τους Γλύξμπουργκ και με αστούς πολιτικούς μετέβησαν στην Αίγυπτο. Στη χώρα έμειναν οι δυνάμεις της Αντίστασης. Όταν επέστρεψαν από το Κάιρο και αφού έκανε «μακελειό» ο Τσώρτσιλ με τα Δεκεμβριανά και σκότωναν οι Άγγλοι, μαζί με τους δοσίλογους, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Γέρος Παπανδρέου .Και στη κεντρική του ομιλία είπε το αξέχαστο : «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν».
2. Ιούλιος 1974 Τουρκική εισβολή και κατοχή στη Κύπρο, προδοσία, κατάρρευση της χούντας. Άλλοι πήγαν φυλακή και εξορία και ο Καραμανλής «έφερε τη Δημοκρατία από το Παρίσι». Ζήτησε από τους οπαδούς του να προσεύχονται για αυτόν. Ο Καραμανλής νομιμοποίησε το παράνομο ΚΚΕ, οδήγησε τους πρωταίτιους της χούντας στη Δικαιοσύνη και οργάνωσε μια αυταρχική αστική Δημοκρατία, με ποινικοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Συνέβαλε στη πολιτική απομόνωση των χουντικών και της άκρας δεξιάς, σάρκα εκ της σαρκός της με το παρακράτος, τις πολιτικές δολοφονίες και την επιβολή πραξικοπήματος των επίορκων ακροδεξιών αξιωματικών σε συνεργασία με τη CIA. Αυτούς τους φασίστες ο Καραμανλής τους ονόμασε «άφρονες». Όπως λένε στο χωριό μου, το αίμα νερό δεν γίνεται. Άφρονες, λοιπόν, ούτε ακροδεξιοί, ούτε φασίστες, ούτε πράκτορες των Αμερικανικών υπηρεσιών κατασκοπείας.
3. Με τη πτώση της χούντας και την ορκωμοσία του Καραμανλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου -από το εξωτερικό- δήλωσε ότι έγινε «Αλλαγή φρουράς»! Ενώ δεν ήταν το ίδιο η χούντα και η κοινοβουλευτική δεξιά. Ήταν λάθος του.
4. Ο δε Χαρίλαος Φλωράκης-και αυτός από το εξωτερικό- δήλωσε: «Τι λάχανα, τι μπρόκολα»! Δηλαδή η Αστική Δημοκρατία και η στρατιωτικο-φασιστική δικτατορία, είναι όμοια!
Λες και ο Ανδρέας με τον Χαρίλαο είχαν κηρύξει τη χώρα σε … Προεπαναστατική περίοδο!!
Και μάλιστα όταν, 10 μήνες πριν, το ΚΚΕ έλεγε ότι δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες για αναμέτρηση με τη χούντα του Ιωαννίδη-Μαρκεζίνη, το Νοέμβρη του 1973.
5. Η πλειοδοσία για το τι είδους μεταπολίτευση επήλθε, από τότε συνεχίζεται. Ριζοσπάστες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ 13 Νοέμβρη 1974, στο Σύνταγμα, ζητούσαν στις 18 σοσιαλισμό! (18 Νοεμβρίου 1974, επόμενη μέρα των εκλογών! )
6.Την επόμενη μέρα -14 Νοέμβρη του 1974 -ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε άλλη ανιστόρητη δήλωση: « Ή Καραμανλής ή Τάνκς» .
7. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
8. Με τη κρίση, από το 2010, πολλοί ρίχνουν το ανάθεμα στη Μεταπολίτευση και όλο το φασισταριό και κάθε πικραμένος στη Γενιά Πολυτεχνείου, λες και αυτοί που κυβέρνησαν Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Σημίτης είχαν καμιά σχέση με τη Γενιά του Πολυτεχνείου.
9. Ακολουθεί το αφήγημα για τη «νέα μεταπολίτευση», ως εκδοχή του διαφορετικού, ενώ η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και σε καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και μάλιστα με αρνητικές εξελίξεις σε σχέση με παρελθούσες περιόδους μετά την Μεταπολίτευση.
10.Τα εν λόγω, για τους ισχυρισμούς ορισμένων για μια «φαντασιακή Δημοκρατία» στα μέτρα θεμιτών μεν, αλλά συγκυριακών δε, πολιτικών επιδιώξεων. Και είναι προφανές ότι χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων , προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας. Δεν συμφωνώ ιδεολογικά και κοσμοθεωρητικά, αλλά προηγούνται τα δεδομένα και σοβαρές προσπάθειες ανατροπής τους, για να μην ακουστεί ξανά το αμίμητο και άνευ περιεχομένου: «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν»!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Για το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο: Εντός εκτός και επί τα αυτά!

Εντός, εκτός και επί τα αυτά! Η επόμενη μέρα- μετά το δημοψήφισμα-για τη Μ. Βρετανία.(Η Γαλλία επέβαλε την επίσημη διατύπωση: Ηνωμένο Βασίλειο, για να μην συνεχίζονται οι συνειρμοί, με τη Γαλλική Βρετάνη).

Ερώτηση: Quo vadis? (Το Quo vadis? είναι λατινική φράση. Στα ελληνικά αποδίδεται με το : που πηγαίνεις και στα αγγλικά με το : "Where are you going?". Έχει δε αποδοθεί στον Απόστολο Πέτρο που δραπέτευσε από τη Ρώμη, προκειμένου να αποφύγει το μένος του Νέρωνα.. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Πέτρος χρησιμοποίησε τη φράση αυτή απευθυνόμενος στον Ιησού που όδευε προς τη Ρώμη, λέγοντάς του Quo vadis, domine?)

Διατύπωση προφανώς, με αμφίσημη έννοια.

Απάντηση: Εντός, εκτός και επί τα αυτά!

Πρώτο: Θα συνεχίσει το Η.Β. τη συμμαχική σχέση με τις ΗΠΑ και να απολαμβάνει το καθεστώς ειδικών σχέσεων και να έχει ειδικό βάρος τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Ήδη αποτελεί το μακρύ χέρι των ΗΠΑ, μαζί με τη ΠΟΛΩΝΙΑ για πολεμική περικύκλωση της Ρωσίας.

Δεύτερο: Θα συνεχίσει με το «εντός, εκτός και επί τα αυτά» να διευκολύνει τη Γερμανία στην συγκρότηση της Ένωσης των πολλών ταχυτήτων. Προ εικοσαετίας επιδίωξη του Σόιμπλε .Και ταυτόχρονα θα αποσταθεροποιεί τη Γερμανική Ευρώπη, όταν θα διαφωνούν οι ΗΠΑ.(Ο νόμος των αντιφάσεων και των αντιθέσεων).

Τρίτο: Θα συνεχίσει να επιβάλλει αρχηγό κράτους από το Βασιλικό Στέμμα, τόσο στην Αυστραλία, όσο και στον Καναδά.

Τέταρτο: Θα συνεχίσει να κατέχει το Γιβραλτάρ εντός της Ισπανίας και τη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς και να έχει στρατιωτική βάση στη Δεκέλεια της Κύπρου ως εγγυήτρια δύναμη, από τη συνθήκη της Ζυρίχης.

Πέμπτο: Θα συνεχίσει να προωθεί τη διεθνή κλεπτοκρατία στην αποικία :Βρετανικές παρθένοι Νήσοι και όταν θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με τις πολιτείες των ΗΠΑ, Ντελάουερ και Γουισκόνσιν, τότε οι κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θα δώσουν την επόμενη λίστα τύπου Panama Papers

Έκτο: Θα συνεχίσει να αποτελεί, το city του Λονδίνου, το χρηματοπιστωτικό κέντρο του 70% των ευρωπαικών οικονομικών συναλλαγών, θα συνεχίσει να αποτελεί την ενδο ευρωπαική έδρα της κλεπτοκρατίας και απόκρυψης περιουσιών με τις onshore και off shore προς πλουτισμό όλων των παικτών, από τη Νέα Υόρκη, μέχρι το Πεκίνο. Η βρετανική ολιγαρχία ατάραχη, οι δημοσκοπήσεις σε χειραγώγηση .Ο τζόγος των ραντιέρηδων και τα στοιχήματα, ζουν ημέρες λαμπρές. Θα τους αποφέρουν κέρδη καθώς και η μαζική εξαγορά βρετανικών μετοχών, πέραν από τις αγορές συναλλάγματος, που το Λονδίνο κατέχει τη πρώτη θέση σε παγκόσμια κλίμακα.

Έβδομο: Ποιοι και γιατί καταστροφολογούν, καιρό τώρα, ποιοι έστησαν σκηνικό "μακελιού" ; Η τριχοτομημένη βρετανική δεξιά σε όλα τα στρατηγικά ζητήματα του νεοφιλελευθερισμού και του θατσερισμού έχει ενότητα πασίγνωστη. Οι τυχοδιώκτες ηγέτες τους, έπρεπε να καταστήσουν άλλους υπαίτιους για τα λαικά στρώματα που δεινοπαθούν από τα προγράμματα της πολυετούς ύφεσης, τους μετανάστες! Από τη μια πλευρά, δύο παρατάξεις της βρεττανικής δεξιάς που εκφράζουν το λούμπεν ακροδεξιό συνονθύλευμα του Brexit με φαντασιακό περιεχόμενο την επαναφορά μιας πάλαι ποτέ κραταιάς δύναμης και όχι χώρας, σε διεθνές επίπεδο .Και από την άλλη οι υπόλοιπες δυνάμεις που κινδυνολογούσαν προκειμένου να συνεχίσουν πιο έντονα τη στρατηγική των εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και των ανθρώπων! Ναι στη διακίνηση, κεφαλαίων και αγαθών που ωφελείται η Αγγλία και η λίρα .Αλλά μέχρι εκεί!

Όγδοο: Η νέα επιλεκτική σχέση της Βρετανίας με την Ε.Ε θα έχει ως βάση τη συμφωνία του συμβουλίου το Φλεβάρη του 2016, οπου το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει τη δυνατότητα να ΜΗ συμμετέχει στη τραπεζική ένωση, στη δημοσιονομική ένωση, στην εποπτεία του τραπεζικού τομέα. Να ΜΗ συμμετέχει σε υπεράσπιση δικαιωμάτων, εξασφάλισης ελεύθερης κυκλοφορίας ανθρώπων, σε πολιτικές εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης. Και βέβαια έξω από τη συνθήκη Σένγκεν. Και με απαιτήσεις από όλη την ΕΕ να καταργήσει ρυθμίσεις που δεν προωθούν την ανταγωνιστικότητα κατά το θατσερικό πρόταγμα .

Ένατο: Η περαιτέρω αποδυνάμωση της κραταιάς Μεγάλης Βρετανίας, ωστόσο θα συνεχίζεται. Θέλει να είναι άλλη από αυτό που πραγματικά είναι. Το δημοψήφισμα του Κάμερον με την εμπλοκή δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, όπως του Αυστραλού μεγιστάνα αντιευρωπαιστή Μέρντοκ αλλά και άλλων οδήγησαν σε πόλωση και σε μεγαλοστομίες, με αποτέλεσμα και τη δολοφονία της βουλευτού του Εργατικού Κόμματος .Η δήθεν αναμέτρηση αφορούσε σε κύμβαλα αλαλάζοντα σε μια χώρα σε παρακμή, με απώλεια αποικιών με παραγωγική καθοδική πορεία, με διάλυση της βιομηχανίας της και την άνοδο ενός άγριου παρασιτισμού με χρηματιστηριακές συναλλαγές, συναφείς με τις φούσκες .Μιας χώρας που κατέστησε και τη παιδεία προιόν διεθνών εμπορευματικών δραστηριοτήτων. Οι 46, 5 εκατομμύρια Βρετανοί ψηφοφόροι, δεν πρόκειται να ταρακουνήσουν το πλανήτη, ούτε η γερμανική δεξιά θα δώσει λύση με την εσωτερική διαίρεση της Ευρώπης με ομόκεντρους κύκλους, με λιτότητα και με υποβάθμιση της παραγωγικής βάσης μιας σειράς κρατών μελών στη δήθεν κρίση χρέους.

Δέκατο: Και το Βερολίνο, θα έχει την ίδια παρακμιακή εξέλιξη και ήττα, γιατί με τη πολιτική της ισχύος και τις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των χαμηλών ελλειμμάτων και του ελεγχόμενου χρέους, δεν δημιουργούνται πολιτικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ενότητας των κρατών μελών, αλλά αποτελούν ακριβώς το αντίθετο, προυποθέσεις μόνο για το ξήλωμα.

Ορισμένοι προβάλλουν ανύπαρκτες προοπτικές γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής στάσης του αγγλοσαξονικού κόσμου έναντι της Γερμανίας λόγω και των συνεργασιών του γερμανικού κεφαλαίου με τη Ρωσία και των αγωγών αερίου καθότι όπως έλεγε και ο Κάρολος Μαρξ, οι παραγωγικές δυνάμεις που όντως είναι παραγωγικές και όχι παρασιτικές, χρειάζονται και ενδοχώρα προώθησης προιόντων και ρυθμίσεις. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τη γερμανική ατμομηχανή, όταν διαθέτει ήδη 150 χιλιάδες συστήματα ρομποτικής τεχνολογίας πέμπτης γενιάς, μόνο με τη λίρα και τις συναλλαγματικές και άλλες κερδοσκοπίες. Είναι παραπλήσιο και το πρόβλημα που έχει η Γαλλία που συνεχώς υποχωρεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της.

Στην Ιταλία στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών τα κόμματα του δικομματισμού ηττήθηκαν. vΣήμερα έχουν το λόγο οι Βρετανοί. Τη Κυριακή αλλάζει ο πολιτικός χάρτης στην Ισπανία ο Σόιμπλε απορρίπτει την εμβάθυνση της ΕΕ των 28 και της Ευρωζώνης των 19 και μίλησε για αρμοδιότητες στα κράτη μέλη .Ήδη η διαφοροποιήσεις στο κυβερνητικό συνασπισμό συνεχίζονται, εν όψει και των εκλογών στη Γερμανία το 2017 και όχι μόνο. Ο υπουργός Εξωτερικών Σταϊνμάγερ τόνισε ότι τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν ό, τι μπορούν για τη περαιτέρω προώθηση της εμβάθυνσης της ΕΕ και τάχθηκε υπέρ της σταδιακής άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, χαρακτήρισε δε εμπρηστική τη διεξαγωγή γυμνασίων του ΝΑΤΟ στη Βαλτική.

Ένα σχέδιο προς την πολιτική Ένωση, μπορεί να οδηγήσει στην υπέρβαση της κρίσης, αλλιώς η ΕΕ θα οδηγηθεί σε περαιτέρω όξυνση, στα πλαίσια και ενός τριπολικού διεθνούς συστήματος, που αποτελείται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τις χώρες των αναδυόμενων οικονομιών των BRIKS.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Από το "Μένουμε Ευρώπη" της Γερμανικής Ευρώπης του Σόιμπλε, στη συνέχεια ,με άλλη μάσκα , στο Σύνταγμα,με το "Παραιτηθείτε"!




Α.  Η Κρίση είναι σε εξέλιξη. Η κρίση στρατηγικής όλων των κομμάτων του συστήματος, είναι  πανθομολογούμενη. Οι  ηθοποιοί ανεβάζουν το ίδιο έργο, σε νέα διασκευή,  σε νέα βερσιόν! Πάντα υπήρχαν και  κομπάρσοι ! Απολογητές, ρεβανσιστές και κατεργάρηδες! Ιδιαίτερα οι κατεργάρηδες!

 Η ελληνική δεξιά στην υπηρεσία  της «Γερμανικής Ευρώπης», με τα ορφανά της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα  στο Σύνταγμα! Από  το «Μένουμε Ευρώπη» της  Γερμανικής Ευρώπης του Σόιμπλε,  με άλλη μάσκα σήμερα, στο Σύνταγμα,με το «Παραιτηθείτε»!

Η «γερμανική Ευρώπη» είναι στη γωνία  πανευρωπαϊκά, απομονώνεται  υπέρ μιας Ευρώπης της ισοτιμίας και της δημοκρατίας και οι εγχώριοι  παρακοιμώμενοι της διαπλοκής, κάνουν ακτιβισμό υπέρ της ταχείας εφαρμογής της στρατηγικής της λιτότητας, της υποτίμησης της χώρας και της φτηνή και φτωχοποιημένης χώρας, υπέρ των εχόντων και κατεχόντων σε παρασιτικές δραστηριότητες!

 Άντε να γελάσει και το χειλάκι των Σόιμπλε, Τουσκ που με τις  ανόητες δηλώσεις τους, αβαντάρουν τα δύο  δεξιά στρατόπεδα που τάσσονται υπέρ του Brexit στη Μεγάλη Βρετανία!  Και  η  μια πλευρά  της δεξιάς υπέρ της εξόδου  υπό  τον πρώην  δήμαρχο του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον και  η άλλη,  υπό τον όχι μόνο εθνικιστή   Νάιτζελ Φάρατζ.  Παραστάσεις δίνουν, αγοράζουν δυσαρέσκεια! Και το τρίτο  στρατόπεδο της δεξιάς υπό τον Κάμερον, που πήγαινε για  μαλλί και κινδυνεύει να   απομακρυνθεί. .Οι πολίτες της γηραιάς Αλβιόνος  ξέρουν,  έχουν δίπλα τους τη Γερμανική δεξιά  που κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, τόσο με τη στρατηγική αποτυχία της λιτότητας, όσο και με τη μεταναστευτική της πολιτική.

 Σε  παρόμοιες δηλώσεις, όπως των Σόιμπλε  και Τούσκ είχαν προβεί  τόσο o απερχόμενος Ολάντ, όσο και το Γιουνκερ. Μας  είχαν  βοηθήσει, πέρυσι,  με τις δηλώσεις τους,  κατά του δημοψηφίσματος. Γιατί  ταχθήκαμε  υπέρ του ΟΧΙ  στην Αθήνα. Γιατί υπάρχουν και πολίτες,  σε όλη την Ευρωπαϊκή  Ένωση, που δεν δέχονται εκβιασμούς.

 Τώρα δεν είναι  σε παράκρουση μόνο η Αμερικάνικη  δεξιά  με τον Τράμπ  που ζητάει επιστροφή των αμερικανικών κεφαλαίων  στις ΗΠΑ  και επαναφορά των δασμών! Δεν  είναι μόνο η  Βρετανική δεξιά, τριχοτομημένη  στο δημοψήφισμα .

Σε βαθειά κρίση  είναι   και   η γερμανική δεξιά , η ισπανική δεξιά,  η ελληνική δεξιά. Για να μην αναφερθώ στην ακροδεξιά  των χωρών της ομάδας Visegrad, που ζήτησαν προχθές στη Πράγα, να αποτελέσουν το πρότυπο για την επόμενη εξέλιξη στην ΕΕ. Γιατί το χρηματιστηριακό  και το τραπεζικό κεφάλαιο   είναι, ακόμα , μινώταυρος. Γιατί  η κρίση  είναι σε εξέλιξη:  Γενικευμένος Υπερ-δανεισμός,   Υπερ –παραγωγή αλλού  και   κατακόρυφη μείωση της ζήτησης  με  φτώχεια  και ανεργία και αλλού. Από-επένδυση  και  συγκέντρωση  πλούτου, αλλού. Και ακόμα δεν έχουμε  δει τα μεγάλα. Το  ποιος θα εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο στις 21 Γενάρη του 2017, ποιος θα σταθεί απέναντι στη Λεπέν το Μάιο του 2017,γιατί τον Όλάντ ξεχάστε τον. Η  δε  Μέρκελ , <<κούρασε> και οι  -εν δυνάμει -διάδοχοί της, τόσο ο υπουργός των Εσωτερικών, όσο και η υπουργός Αμυνας ,παρευρέθηκαν,  πριν λίγες  μέρες στη  λέσχη  Μπίλντερμπεργκ , στη Δρέσδη .Το  δε κόμμα του Χίτλερ, η << εναλλακτική>  , θα διεκδικήσει τη τρίτη θέση  στην ομοσπονδιακή βουλή το Νοέμβρη του 2017 απέναντι στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία που, όσο συνεχίζει  αυτό το δρόμο,   θα ακολουθήσει  τη τύχη του Ολάντ .

Σε λίγες μέρες εκτός  από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος η Βρετανική δεξιά , θα μπει σε πορεία ήττας  και  για το  προοδευτικό  ηγέτη  του εργατικού κόμματος  ανοίγονται νέες προοπτικές!

Β. Για τη  ταμπακιέρα! Για το ρημαδιό που άφησαν και για  το ξέπλυμα που δεν θα δουν!

Οι   οργανωτές της   σημερινής συγκέντρωσης, ήλθαν από άλλη χώρα , δεν είδαν , δεν άκουσαν  δεν ξέρουν τίποτε  για το ρημαδιό που προκάλεσε η πολιτική που  υποστήριξαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν οι εκπρόσωποί τους από το 2010.
Εξ αιτίας αυτής της πολιτικής:

 1.Κατέλυσαν την ισοτιμία  της  χώρας,
2.Επέβαλαν τη ρεβάνς που επιζητούσε χρόνια το εγχώριο παρασιτικό κεφάλαιο. Δηλαδή  να κυριαρχήσει η  δημοσιονομική  στρατηγική  για το έλλειμμα και το χρέος, σε βάρος της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. Είναι άλλο τα δημόσια οικονομικά και άλλο η Οικονομία .Γιατί  η χώρα είχε πρόβλημα με τη διάλυση της  παραγωγικής της βάσης και αυτοί οι τιποτόφρονες, το μετέτρεψαν  σε δήθεν πρόβλημα σταθερότητας, που επέβαλε και το Βερολίνο, με βάση τα δικά του πλεονάσματα.  Η χώρα είχε  κυρίαρχο πρόβλημα με τα νεκροταφεία των επιχειρήσεων, που έστηνε η εγχώρια παρασιτική ολιγαρχία,για να καρπούται πόρους της ΕΕ και θαλασσοδάνεια.
3 Παρέδωσαν τη  χώρα σε μια ανάλγητη νεοφιλελεύθερη πολιτική.
4. Η χώρα  έχασε  πλέον του 25% του εθνικού της πλούτου, σε δεκάδες δις ευρώ.
5.Οι πολίτες απώλεσαν περιουσίες και εισοδήματα  που ανέρχονται – με βάση τις εμπορικές αξίες -  σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.
6.Μετέτρεψαν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, σε χρέος άνω των 300δις ευρώ
7.Έβαλαν λουκέτο σε 350 χιλιάδες επιχειρήσεις.
8. Μείωσαν στο  μισό το εισόδημα  του  80% του πληθυσμού.
9.Οδήγησαν το μισό πληθυσμό της χώρας  κάτω από τα όρια της φτώχειας. 10.Έδιωξαν 200 χιλιάδες νέους επιστήμονες από τη χώρα .
11.Οδήγησαν στην ανεργία  εκατοντάδες χιλιάδες νέους .
12 Οδήγησαν εκατομμύρια πολίτες  σε ανέχεια και αδυναμία , πράγμα που αποτέλεσε και το έδαφος για την έξαρση του μίσους και την επάνοδο των νεοναζί ,στη λογική της εκδίκησης , πράγμα που ήδη ζει η ίδια η Γερμανία , η Μεγάλη Βρετανία , η Γαλλία και η Αμερική.

Έσπειραν ανέμους  και ζητάνε αμνησία   αντί της αυτοκριτικής .Αυτοκριτική  που ξεκίνησαν ακόμα  και οι γιάπηδες του ΔΝΤ  γιατί  θέλουν να ξεπλύνουν τις δικές τους αθλιότητες , εν όψει της αλλαγής προέδρου στις ΗΠΑ .Και ακόμα  συνεχίζεται  το γέλιο   για τη  πρόταση –δημοσίων σχέσεων του ΔΝΤ- για   δήθεν  περίοδο χάρητος αποπληρωμής του ελληνικού χρέους  μέχρι το 2040!

Οι κυβερνήσεις 2010-2015 αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σιωπήσουν , τις αποδίδουν στην επόμενη Κυβέρνηση  και ζητάνε μέσω  οπαδών τους, τη παραίτηση της! Ο τυχοδιωκτισμός και η γελοιότητα  μαζί!

Γ .Τι επιδιώκει –στρατηγικά-  η  συντηρητική  οικονομική   και πολιτική   κοινοπραξία 2010-2015  ,με  βασική επιλογή ,τη στρατηγική φθοράς ,καθότι  ξέρει   ότι μέχρι το τέλος του   2018 , δεν θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις, στην Ελλάδα , όσες φορές και  αν  γράψει  το αντίθετο ,οποιαδήποτε  φυλλάδα.

1. Ασφαλώς  και ο εφησυχασμός των πολιτών δεν  ωφελεί τη δημοκρατική μας  παράδοση και πολύ περισσότερο την αναφαίρετη άσκηση των δικαιωμάτων μας. Η ελληνική κοινωνία έχει τάξεις κοινωνικές  και αντίστοιχα στρώματα. Έχει πολιτικές δυνάμεις  συντηρητικές  και προοδευτικές. Τι επιδιώκει   η συντηρητική κοινοπραξία και η δυνάμεις της ;
 2.Να δημιουργήσει συνθήκες  αμνησίας και  αποποίησης των ευθυνών της για τη διάλυση της χώρας και να μεταθέτει τις ευθύνες στη νέα κυβέρνηση.
3. Επέλεξε παραδοσιακά μέσα από το  παλαιοκομματικό σύστημα , που γνωστοί ηγέτες  ζητούσαν  εκλογές  από την επόμενη , χρησιμοποιούσαν δε  χιλιάδες ενδιαφερόμενους  ως τριτοκοσμικό πολιτικό προσωπικό που αναλάμβαναν να <<ρίχνουν >> τη κυβέρνηση  κάθε τρείς μέρες ,κάθε τρείς μήνες  επί τρία χρόνια , για να μη κλείσει  η τετραετία.Υπήρχαν δε και πολλοί ανόητοι που το ενστερνιζόταν , από όλα τα μορφωτικά στρώματα και από όλα τα επαγγέλματα.
 4.Αυτή είναι η λεγόμενη στρατηγική φθοράς ευνοεί τη  κοινοπραξία επειδή συμφώνησε στα μέτρα λιτότητας  και δεν μπορεί παρά να  συσπειρώνει την εκλογική πελατεία  με γενικές και αόριστες απαιτήσεις. Ειδικότερα δε, τη δεξιά πελατεία που πάντα έχει πασίγνωστες επιδιώξεις όπως: «την πάρτη μας»,  την επιστροφή στην εξουσία ,  τη δύναμη και το χρήμα .
5  Ασκεί συστηματική καιροσκοπική αγορά δυσαρέσκειας και παραπλανητική πληροφόρηση του τύπου: 60 χιλιάδες επιχειρήσεις  μετακόμισαν στη Βουλγαρία. Πρόκειται για  απάτη , καθότι  μετέφεραν επιτήδεια φοροφυγάδες, όχι την εταιρία, αλλά  τη φορολογική έδρα εκεί !
 6.Σύμπράττει χωρίς προσχήματα με καναλάρχες ,εκδότες  και άλλους ολιγάρχες σε μια ανταποδοτική βάση για όσα  από κοινού καρπώθηκαν .
7.Προβαίνει  σε φυσιολογική αξιοποίηση  κάθε ανοσίας στελεχών της κυβέρνησης.
8.Και όλα αυτά γιατί, μα γιατί ξέρει η «κοινοπραξία» ότι στις βασικές χώρες του  δυτικού  ημισφαίριου ,  όλα είναι ρευστά και οι ηγεσίες των χωρών αυτών είναι σε παρατεταμένες  προεκλογικές  εκστρατείες για την εξασφάλιση της επανεκλογής τους. Το 2018,  ο πολιτικός χάρτης δεν θα είναι ο ίδιος σε πολλές χώρες της  Ευρωζώνης Δεν ασχολείται κανείς  με τα  εν Ελλάδι παρελθόντα.
Δηλαδή, μέχρι το τέλος του 2018, δεν θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις, στην Ελλάδα, όσες φορές και  αν  γράψει  το αντίθετο, οποιαδήποτε  φυλλάδα του σιναφιού του συντηρητικού μπλοκ. Και η κυβέρνηση  έχει την υποχρέωση να κλείσει έως το  τέλος του 2018 τις υποχρεώσεις έναντι των δανειστών .

Παρατήρηση:
 α)Ο εκπρόσωπος της Γερμανικής Ευρώπης , μεταθέτει , τη τραπεζική ένωση , την εγγύηση των καταθέσεων  και τα ευρωομόλογα μετά το 2018, μεταθέτει τη κοινή δημοσιονομική ένωση μετά το 2018.
β) Πολλοί ηγέτες της Ε.Ε. παραπέμπουν τη συζήτηση για την  εμβάθυνση της Ένωσης μετά το 2018.
 Τέλος , συμπληρωματική στρατηγική  του συντηρητικού μπλοκ  με τη σύμπραξη , καναλαρχών  και  κλεπτοκρατών , είναι  η  διαρκής  αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, που αυτή τη περίοδο αφορά στο ποιοί  ολιγάρχες θα πάρουν τις νέες άδειες  για τα κανάλια της χειραγώγησης, μεθαύριο θα αφορά  σε κάποια άλλη επιδίωξη κ.ο.κ  Διαθέτουν εξαγορασμένους πολιτικούς για να ζητάνε: Πρωθυπουργό «κοινής αποδοχής»  και  από την υπάρχουσα βουλή  «κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης». Οι συνταγματικές εκλογές που έγιναν πριν λίγους μήνες  δεν αφορούν σε αυτό το προσωπικό που θέλουν να το ξεπλύνουν  με κάθε αντιδημοκρατικό μέσο.

 Δ.  Κριτική  και προτάσεις  για τη Παλιά ,αλλά και για τη Νέα στρατηγική της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα.

1.
      Τη πρώτη περίοδο υποστήριξε και εφάρμοσε  μια  ιδεολογική αναμέτρηση  με τις  δυνάμεις  του νεοφιλελευθερισμού , το επαναλαμβάνω,  στο ιδεολογικό  πεδίο . Αναμέτρηση που ήταν  και πρόωρη  και χωρίς προϋποθέσεις. Την ώρα που η βασική προτεραιότητα για τη χώρα και τις προοδευτικές δυνάμεις , ήταν η πολιτική  εδραίωση  και η  λύση εντός του ευρώ, που αποτελούσε άλλωστε  και στρατηγική δέσμευση προς το εκλογικό σώμα.
Ορισμένοι ήθελαν  και θέλουν  στρατηγική  εκτροπή, στη λογική ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το νόμισμα.Επρόκειτο για άλλη  αφετηρία που έχει ως βάση τη διάσπαση της ΕΕ. Έτσι  προέκυψε και η διάσπαση στο ΣΥΡΙΖΑ

2  Τη δεύτερη περίοδο η κυβέρνηση:

α) Συνέχισε-λαθεμένα- να έχει ως κυρίαρχη αναφορά  και ως ζήτημα τακτικής  το χρέος. Το χρέος έχει στρατηγικό χαρακτήρα, δεν θα υπέκυπταν οι δανειστές σε μια τέτοια απαίτηση. Άλλο απαίτηση και άλλο ρητορική. Στη ρητορική και στη μανούβρα η Ουάσινγκτον  που σωστά εμποδίζει την εξέλιξη της Γερμανικής Ευρώπης , απεδείχθη εξόχως αφερέγγυα  με τις γαλαντόμες  προτάσεις του ΔΝΤ, χωρίς αντίκρισμα και β)Συνέχισε , σε βάρος της πραγματικής οικονομίας, τη κυρίαρχη στρατηγική στο δημοσιονομικό ζήτημα , ενώ είχε τη δυνατότητα   μιας πολυμερούς δράσης  στην οικονομία που διέλυσαν οι  δυνάμεις του συντηρητικού μλπόκ.

γ)Ασφαλώς και η αναδιανομή του πλούτου  είναι βασική αναφορά των κοινωνικών πολιτικών από τις –πραγματικά και όχι κατ όνομα -προοδευτικές δυνάμεις. Ωστόσο αυτή στρατηγική είναι μετέωρη  χωρίς  το παράγειν, χωρίς οικονομία. Δεν αναζητούμε  κονδύλια προς διανομή χωρίς τη παραγωγή ,τη  συγκέντρωση και φορολόγηση  του πλούτου , ούτε αναζητούμε κονδύλια εν μέσω κρίσης για  κατασκευαστικά έργα  και όχι πρωτίστως  για επιχειρήσεις

δ)Τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος , υποτίθεται, ότι αποτελούν και ένα άλλο υπόδειγμα, δημόσιας συμπεριφοράς όπου κυριαρχεί το ΕΙΝΑΙ  και όχι το φαίνεσθαι. Όπου κυριαρχεί η ουσία και όχι  οι εντυπώσεις  και όπου τα δημόσια πρόσωπα  μιας προοδευτικής παράταξης  δεν έχουν αναφορές στα εγώ τους ,αλλά στο εμείς , που αφορά πολλούς και με ιστορικό βάθος και με ενατένιση στο μέλλον .

Παρατήρηση : Προοδευτικοί άνθρωποι , που θα πάνε σήμερα , στο συντηρητικό στρατηγικό σχεδιασμό του «παραιτηθείτε», θα το κάνουν γιατί τους εξώθησαν και τους  εξωθούν  , με τις απερίσκεπτες δηλώσεις  τους ,τις  πρακτικές  τους  και τις επιλογές τους ,κυβερνητικά στελέχη  

3.Τη τρίτη περίοδο που ήδη εγκαινίασε η κυβέρνηση.

α)Η στρατηγική  υποχρέωση της κυβέρνησης του Α.Τσίπρα, είναι να οδηγήσει τη χώρα σε προοδευτική έξοδο από τη κρίση. Κάθε επιλογή πρέπει να κατατείνει προς αυτό το μεγάλο εθνικό στόχο.

β)Καθοριστικής σημασίας είναι η πρόταξη της οικονομίας ως κυρίαρχου  θέματος  και αυτό γιατί η χώρα πρέπει  να ανακτήσει το πλούτο που έχασε  από τη  μέχρι τώρα  ασκούμενη πολιτική, από το 2010  και εντεύθεν .Και οικονομία σημαίνει  τεχνολογίες , επιχείρηση ,χωράφι , εργοστάσιο , δημιουργία , προιόντα , θέσεις εργασίας , εξαγωγές , εισοδήματα, συγκέντρωση πλούτου , βελτίωση της διαβίωσης των πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων  που τους  οδήγησαν κάτω από το όριο της φτώχειας .Άλλο δημιουργία και παραγωγή και άλλο ανάπτυξη. Ανάπτυξη είχε η χώρα και την εποχή των χρηματιστηρίων και των μεγάλων έργων . Δημιουργία , δεν είχε , παραγωγή δεν είχε .

γ)Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι υποχρέωση της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου, δεν εν θα κρίνει αυτό το ζήτημα την έξοδο από τη κρίση. Όπως και η καθιέρωση της απλής αναλογικής, ήταν πάγιο αίτημα των προοδευτικών δυνάμεων .Ούτε  και αυτό το θέμα θα κρίνει τη πορεία προς την έξοδο από τη κρίση .Συνολικά η γενική πολιτική , δεν είναι το προνομιακό πεδίο για μια  χώρα που είναι  σε ανέχεια , σε ανεργία και ξενιτιά .Χρειαζόμαστε αίσθηση των εξελίξεων χωρίς σκηνικά και μεγαλοστομίες , στον απόηχο των αμφιθέατρων .Χρειαζόμαστε γνώση, εργατικότητα , ικανότητες , αποτελεσματικότητα και ουσία και σε βήματα και σε άλματα . Τα επαναλαμβανόμενα ότι ,δήθεν για τη κρίση, ευθύνεται κυρίως ,το πολιτικό σύστημα  δεν  αποπνέουν σοβαρότητα ,αλλά  αποτελούν  τη μόνιμη επωδό για  τη συγκάλυψη των ευθυνών των ηγεσιών για τις επιλογές τους .Το ψάρι  μυρίζει από το κεφάλι  κυρίως και όχι από την έλλειψη ρυθμίσεων .

Τέλος, χρειαζόμαστε τη συμμετοχή και τη  κινητοποίηση δυνάμεων, και κυρίως τη κουλτούρα μιας κυβέρνησης που θα δρα ως κυβέρνηση της δημοκρατικής και προοδευτικής πλειοψηφίας  ,αποφασισμένη  στη στρατηγική της εξόδου και όχι   αυτό-επιβεβαιώσεων   ορισμένων ,  με  κατασκευές στα γραφεία  με πόλους, των μεν και των δε,  με διλήμματα,   που ,ορισμένες φορές ,αποτελούν  απόρροια ανεπαρκειών πολιτικών και διαχειριστικών ,αλλά   και παρηκμασμένων  μειοψηφικών  πρακτικών .
Τα γραφεία δημοσίων σχέσεων  και  ο  βολονταρισμός   δεν μπορούν να υποκαταστήσουν   τα  ανοιχτά - διάπλατα - γραφεία των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων  και των μαχόμενων ανθρώπων.. Η άλλη εποχή και η νέα αρχή έχουν όνομα  και προσδιορισμούς: Για την έξοδο από τη κρίση!