Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

Ομιλία Στέφανου Τζουμάκα, 2 Απριλίου 2019 σε κοινή εκδήλωση με ομιλητές και τους Γιάννη Μουζάλα και Σάββα Ρομπόλη

Ομιλία Στέφανου Τζουμάκα, 2 Απριλίου 2019 σε κοινή εκδήλωση με ομιλητές και τους Γιάννη Μουζάλα και Σάββα Ρομπόλη

Θέμα: H Ευρωπαική Ένωση αύριο και οι Ευρωεκλογές.
Δώδεκα βασικές όψεις : Η πολιτική, η δημοκρατία, η ισοτιμία, το ντάμπιγκ, η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και η δημοσιονομική υστερία,ο νεοφιλελευθερισμός ως αίτιο και οι ανισότητες, τα κίτρινα γιλέκα και η άνοδος της ακροδεξιάς ως αποτέλεσμα,η συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, οι ευρωεκλογές. 
Δύο αρνητικές εξελίξεις, σε διεθνές επίπεδο.  Ήδη έχουμε εισέλθει σε ένα τουλάχιστο δεκαετή ψυχρό οικονομικό και εμπορικό πόλεμο, στη δε Ευρωπαική Ένωση η κρίση θα συνεχιστεί γιατί οι δεξιές ηγεσίες επιδιώκουν δευτερογενείς παρεμβάσεις στα αποτελέσματα και ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ των αιτίων.  Το προοδευτικό κίνημα χρειάζεται ανασύνταξη γιατί τα συμφέροντα είναι μεγάλα και ο δρόμος μακρύς. 
Α) Η ΔΙΕΘΝΗΣ οικονομική κρίση
Η διεθνής κοινότητα έχει επηρεασθεί από τη διεθνή κρίση του 2008. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα ιδιαίτερα στο δυτικό ημισφαίριο έχει οδηγήσει πολλές οικονομίες σε διάλυση και κοινωνίες σε φτωχοποίηση.  Μετά τη κρίση συνήλθε το γκρουπ των 20 πιο ανεπτυγμένων κρατών.  ΔΕΝ συμφώνησαν. Ο Ομπάμπα οδήγησε σε πληθωριστικό δολάριο και διπλασίασε το χρέος των ΗΠΑ από τα 13 τρις δολάρια στα 26 τρις δολάρια.  Δημιούργησε επτά εκατομμύρια θέσεις εργασίας, διέσωσε τράπεζες οδήγησε σε ανάπτυξη και σε σημαντικό βαθμό σε αντιμετώπιση της κρίσης. Τη κρίση στις ΗΠΑ παρέλαβε ο Τραμπ ο οποίος άνοιξε μέτωπο με τη Κίνα και την ΕΕ για τους όρους εμπορίου και την επιβολή δασμών προκειμένου να έλθουν σε ευνοική θέση η αμερικάνικες επιχειρήσεις και τα προιόντα τους, Άνοιξε μέτωπο κατά της κατάκτησης της διεθνούς κοινότητας που ήταν το πολυμερές εμπόριο. Τώρα το επιστρέφει στο διμερές επίπεδο. ΔΕΝ σώζεται με αυτά τα μέτρα που είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ η μη ανταγωνιστική επιχειρηματικότητα στις ΗΠΑ. Το πρόβλημα είναι ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες παράγουν φτηνά γιατί επιβάλλουν ή ανέχονται τη παιδική εργασία, πράγμα απαράδεκτο, έχουν αμοιβές πείνας, έχουν εργασιακό μεσαίωνα με διπλά οκτάωρα, καταστρέφουν εκτεταμένες περιοχές περιβαλλοντικά. Το ντάμπιγκ είναι το ΚΥΡΙΟ αίτιο και δευτερευόντως οι όροι εμπορίου.  Άνοιξε μέτωπο κατά των νέων μεταναστών, η ηγεσία των ΗΠΑ που είναι χώρα μεταναστών! Είναι βέβαιο ότι μπήκαμε ήδη σε ένα ΨΥΧΡΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ για την επόμενη ΔΕΚΑΕΤΙΑ.  Το 2008 στο τότε γκρούπ των 20 στο Λονδίνο η Ευρωπαική Ένωση (Μέρκελ -Σαρκοζί) αποφάσισαν το ΣΚΛΗΡΟ ευρώ, την υποτίμηση και φτωχοποίηση μιας σειράς κρατών μελών, και λαών καθώς και τη διεύρυνση της φτώχειας σε όλες τις χώρες της Ένωσης. Με σκοπό τη διάσωση της κλεπτοκρατίας, των τραπεζών και άλλων συμφερόντων και με βασική πολιτική το ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ, τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις και την επιβολή -σε χώρες της ευρωζώνης - των μέτρων του ΔΝΤ. Η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη βιαιότητα σε καταστροφή του εθνικού πλούτου, σε εισοδήματα, σε αξίες, καθώς και γενίκευση της φτώχειας και βίαιης μετανάστευσης.  Μεγάλη η αποτυχία.
Β) Η πολιτική, η δημοκρατία, η ισοτιμία.
 Το πρώτο θέμα αφορά στη πολιτική. Κυριάρχησαν οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και άλλα συμφέροντα, σε βάρος οικονομιών, κρατών και ανθρώπων.  Βασικά στοιχεία της πολιτικής είναι η Δημοκρατία, η Διάκριση των εξουσιών,η Ισοτιμία.
Η ΕΕ είναι ένα αντιδημοκρατικό κατασκεύασμα. ΔΕΝ υπάρχει διάκριση εξουσιών. Στην ίδια αίθουσα οι κυβερνήσεις, οι εκπρόσωποι του ευρωπαικού κοινοβουλίου, οι δανειστές, οι τραπεζίτες.  Ποια γερουσία μιας Ομοσπονδίας στην ΕΕ θα αποφάσιζε την εγκατάσταση μιας υπερεθνικής τράπεζας όπως το ΔΝΤ σε χώρα της Ευρωζώνης; Ποιο ευρωπαικό κοινοβούλιο θα επέβαλε το ΔΝΤ σε μια ευρωπαική χώρα; Αποφάσισαν όμως αυθαιρέτως ορισμένοι αρχηγοί κρατών και συνέπραξαν ορισμένοι πολιτικοί από τις χώρες που δέχθηκαν την πολιτική και οικονομική βία. Νομοθετούν στην ΕΕ οι αρχηγοί κρατών, νομοθετεί η Ευρωπαική Επιτροπή, νομοθετούν υπουργοί γιατί σε αυτό το κατασκεύασμα Δεν υπάρχει αντιπροσωπευτική ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Νομοθετεί η εκτελεστική εξουσία.
Έστω και τώρα οφείλουν προοδευτικοί ηγέτες να επιβάλλουν ως ΜΟΝΑΔΙΚΑ νομοθετικά σώματα τη θεσμοθέτηση της Γερουσίας και την εξέλιξη του Ευρωκοινοβουλίου, αλλάζοντας τις Συνθήκες.  Να θεσπίσουν επίσης την ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ.  Να θεσπίσουν ΟΜΟΣΠΟΝΔΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με πρόεδρο, πρωθυπουργό και υπουργικό συμβούλιο, Να προκηρυχθούν πανευρωπαικές εκλογές για την εδραίωση μιας ομοσπονδίας των κρατών της ΕΕ
Και ακόμα να επαναφέρουν ως αρχή την ΙΣΟΤΙΜΙΑ μεταξύ των λαών, των εθνών και των κρατών.  Όχι μόνο με τη ψήφο, αλλά και με άλλες αποφάσεις. Να ιδρύσει η ομοσπονδία, κοινές ένοπλες δυνάμεις, ακτοφυλακή και αστυνομία.  ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ η ομοσπονδία κοινή εξωτερική πολιτική.
Η ευρωπαική ένωση ΔΕΝ είναι ένωση πολιτικά ισότιμη και δημοκρατική όταν εισάγει λεξιλόγια και δήθεν πολιτικές για δήθεν Ένωση δύο ή και περισσότερων ταχυτήτων.
Ισοτιμία σημαίνει όχι άλα καρτ Ένωση,σημαίνει ηγεσίες και όχι φύλαρχοι.  Σημαίνει όχι φεουδαλικές επιτροπείες, σε χώρες <<υποδεέστερης>> ΙΣΧΥΟΣ από άποψη είτε οικονομική,είτε γεωπολιτική, είτε γεωστρατηγική.
Δεν είχε μόνο αλά καρτ στρατηγική η εκάστοτε ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου που προκάλεσε το ΒΡΕΧΙΤ.  Πολλοί στη Μεγάλη Βρετανία θεωρούν ότι ακόμα ο Καναδάς είναι αποικία, ότι ακόμα η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είναι αποικίες. 
Στη πράξη και άλλες ηγεσίες ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ένωση, αλλά χώρο αγοράς. Ας θυμηθούμε πως επέβαλαν τη Συνθήκη για τη Δήθεν Ανεξαρτησία της ΕκΤ. 
Ανεξαρτησία από ποιόν και για ποιους; Άμεσα πρέπει να αλλάξει η Συνθήκη.
Καμιά ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ στην ΕΕ. 
Η Ρωσία είναι ευρωπαική χώρα. Η Ευρώπη οφείλει να αποδεχθεί ότι η Ευρώπη ξεκινάει από τον Ατλαντικό και καταλήγει στα Ουράλια. Πρέπει να θεσμοθετηθεί η συμμετοχή όλων των ευρωπαίων ηγετών από ΚΟΙΝΟΥ είτε για έκτακτες υποθέσεις,είτε κατά τακτά χρονικά διαστήματα.
Να θεσμοθετηθεί επίσης ότι θα καθιερωθεί ο θεσμός των γερουσιαστών και βουλευτών παρατηρητών από όλες τις χώρες της Ευρώπης που ακόμα δεν έχουν ενταχθεί στην Ένωση.

 Γ) Η ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ και η δημοσιονομική υστερία
Οι Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πτώση της βιομηχανικής παραγωγής 4,5%.  Με αυτό το ρυθμό και με ορίζοντα ότι η χειροτέρευση είναι προφανής, η καταστροφική κατάληξη δηλαδή του να γίνει ουραγός των αναπτυσσόμενων χωρών. Ήδη η Ιταλία είναι σε ύφεση, η Γερμανία μπήκε σε στασιμότητα και οδεύει σε ύφεση κοκ.
Έπρεπε η βασική συζήτηση να έχει ως κατεύθυνση την παραγωγή ανταγωνιστικών προιόντων, καινοτόμων, νέων τεχνολογιών και υψηλής προστιθέμενης αξίας,
Άμεσα μέτρα πολιτικής :Αύξηση του ΑΕΠ της ΕΕ στο 5%.  Για να αρχίσει μια νέα ανοδική πορεία επενδύσεων.
Πρώτα η οικονομία !Πρώτα οι επενδύσεις στο επιχειρείν και μετά στις υποδομές, στους δρόμους,τις γέφυρες και τα τσιμέντα.
Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα σημαντικό επίτευγμα.  Ό τι η Ελλάδα είναι πρώτη σε απορρόφηση πόρων από το ΕΣΠΑ.  Ωστόσο σχεδόν 30% πήγε σε επιχειρήσεις. Τα υπόλοιπα κονδύλια εκατοντάδων εκατομμυρίων πήγαν σε εργολαβίες που δεν παράγουν, δεν εξάγουν, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και εισοδήματα καθώς και σε τουριστικές υποδομές.  Και αυτό ΔΕΝ μπορεί να συνεχίζεται. 
Ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές θα διεξαχθούν οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.  Είδατε κανένα κανάλι ή κανένα κόμμα ή κάποιο οργανισμό να απαιτήσει αξιολόγηση; Πόσοι περιφερειάρχες απέτυχαν να απορροφήσουν κοινοτικούς πόρους ΚΑΙ τώρα θέλουν ξανά το αξίωμα. Πόσοι δήμαρχοι ΔΕΝ ενέταξαν καν ούτε πέντε προγράμματα στο ΕΣΠΑ και παραγοντίζουν για την επανεκλογή τους.  Και κάτι ακόμα σοβαρότερο ως αποτέλεσμα ποια είναι η συμμετοχή της κάθε μιας περιφέρειας από τις 13 και του κάθε ενός Δήμου της χώρας από τους δεκάδες και πλέον δήμους, ποια είναι η συμμετοχή τους στη διαμόρφωση και την αύξηση του εθνικού πλούτου της χώρας.
 Διαχρονικά ελάχιστοι τοπικοί άρχοντες επιδιώκουν την αρμοδιότητα της ανάπτυξης, στις τεχνολογίες,στη βιομηχανία, στη Γεωργία.  Η συντριπτική πλειοψηφία θέλει τις αναπλάσεις, τις αναπλάσεις και τις αναπλάσεις.  Δείτε τώρα τα προγράμματα των συνδυασμών.  Όλοι έτοιμοι για καλλιστεία.  Ένας Μακεδονομάχος περιφερειάρχης κληρονόμος, πανηγύριζε πριν μέρες ότι ενέταξε στο ΕΣΠΑ 130 ξενοδοχειακές μονάδες. Τρέξτε νέοι για μάγειροι, σερβιτόροι, ρεσεψιονίστ και καμαριέρες. 
Είναι δυνατόν χώρα με 11 εκατομμύρια πληθυσμό να έχει δέκα τρείς περιφέρειες. Επτά αρκούσαν.
Ξέρουμε στην ΕΕ ότι έχουμε τις περισσότερες φτωχές περιφέρειες αναλογικά. Καμία συζήτηση. Είναι δυνατόν να έχει η Αττική και η Θεσσαλονίκη 150 Δήμους! Και να μην έχει δημιουργήσει το πολύ ΕΙΚΟΣΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ δήμους.  Και να ζητάνε ορισμένοι παράγοντες και νέες διαιρέσεις και νέους δήμους. ΟΙ δήμοι θα έπρεπε να είναι με βάση την ιστορικότητα, το ανάγλυφο, το πληθυσμό και τη πρόσβαση.  Ούτε 150 δήμους δεν έπρεπε να έχει η χώρα.  Τι χρειάζονται οι εκλογικές περιφέρεις κατά νομούς που δεν μπορούν πληθυσμιακά να αποτελέσουν ούτε Δήμους. Μόνο καγχασμούς προκαλούμε στο εξωτερικό για αυτές τις ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ διοικητικές διαιρέσεις. 
Ποια ήταν τα ΚΥΡΙΑΡΧΑ αίτια της κρίσης. Η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η φοροαποφυγή και η φοροδιαφυγή.  ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ πολιτική προτάσσει το χρέος, το έλλειμα και το πληθωρισμό. Αν συνεχίσουμε σε αυτή τη λογική το 2035 θα είμαστε ακόμα στη μέση της κρίσης. 
 Δ) Νεοφιλελευθερισμός Ανισότητες,Ακροδεξιά, Συμπόρευση
Επανέρχομαι στα της ΕΕ γιατί είναι κατ εικόνα και καθ ομοίωση.  Δημοσιονομική υστερία όχι ανάπτυξη, όχι επιχειρήσεις.  Η αύξηση του κοινοτικού ΑΕΠ εμποδίζεται από τις αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ για επενδύσεις και αυτόματες μεταβιβάσεις από τις πλουσιότερες στις λιγότερο αναπτυγμένες. Ποια χώρα έχει συνταγματική ρήτρα για τις αυτόματες μεταβιβάσεις πόρων; Η ΟΜΟΣΜΟΝΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ.  Δεν θέλουν τις αυτόματες μεταβιβάσεις πόρων.  Δεν θέλουν ομοσπονδία,αλλά Γερμανική Ευρώπη.  Γιατί δεν θέλουν σύγκλιση, αλλά συγκέντρωση των πλεονασμάτων στις πιο αναπτυγμένες χώρες από τις <<υποδεέστερες>> αναπτυξιακά. Να γιατί εξοβέλισαν την αρχή της ισότητας με μια άλλη ολίγον μεταλλαγμένη με τη λεγόμενη αλληλεγγύη.  Την οποία και αυτή ποδοπάτησαν με τα βίαια προγράμματα λιτότητας και δημοσιονομικής υστερίας.
 Και πρέπει να επιβάλουμε τα ευρωομόλογα, την υποχρέωση της τράπεζας μας στη Φραγκφούρτη να αγοράζει κρατικά ομόλογα.
Έπρεπε ήδη να έχουμε κοινή φορολογική πολιτική, κοινή τραπεζική πολιτική. 
Ο Πρόεδρος του Γαλλικού κράτους πιστός κατά της αρχής της δίκαιης Διανομής του πλούτου, προτείνει τη θεσμοθέτηση Ταμείου για τους φτωχούς αντί για αναδιανομή πλούτου, όπως και στην Ελλάδα θεσμοθετήθηκε -καθώς είχαν προηγηθεί και άλλες χώρες- το κατώτατο εγγυημένο εισόδημα.  Όπου η μειοψηφία θα πλουτίζει και μια μεγάλη ζώνη πολιτών θα λαμβάνει ψίχουλα.  Όπου ο εργασιακός μεσαίωνας στην ΕΕ έχει εδραιωθεί να θεωρούμε ότι ένας εργαζόμενος με μία ώρα την εβδομάδα είναι σε κανονική απασχόληση,
Ο Μακρόν ακόμα προτείνει τη συναποδοχή του δημοσίου χρέους της ΕΕ που ανέρχεται σε 9 τρισεκατομμύρια Ευρώ. 
Χωρίς καμία δέσμευση επίλυσης του θέματος.  Παρεμπιπτόντως το Αμερικάνικο δημόσιο έχει 26 τρισεκατομμύρια δολάρια-σχεδόν τριπλάσιο χρέος από την ΕΕ- Και δεν μιλάει κανείς. Το παίζουν όλοι ΑΦΩΝΟΙ.  Τράπεζες, χώρες, αγορές, χρηματιστήρια. Το ελληνικό χρέος δήθεν ήταν ο κίνδυνος στη διεθνή κοινότητα.  Για παράδειγμα η Deutsche bank-Γερμανικών συμφερόντων, έχει ενεργητικό 17 τρισεκατομμύρια ευρώ και έχει τίτλους με δανεικά και αγύριστα 50 τρις ευρώ.  ΚΑΙ τους έφταιγε το ελληνικό χρέος με αποτέλεσμα να καταστρέψουν τη χώρα γιατί δεν είχε πολιτική ηγεσία, αλλά παρατρεχάμενους διεθνών παιγνίων.  Θυμηθείτε τη σπέκουλα του καθηγητή- με νόμπελ- Γκρουκμαν, που κάθε εβδομάδα έγραφε στους new York times ότι διαλύεται το ΕΥΡΩ και η Ευρωζώνη. 
Το αίτιο λοιπόν η οικονομία.  Καμία συζήτηση για την οικονομία στη Βουλή από το 1975.  Μόνο προϋπολογισμό, φορολογία και κατανομή πόρων.  Καμία συζήτηση για τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες.  Έστω τώρα πρέπει η κυβέρνηση να οργανώσει αυτή τη συζήτηση.
Έστω τώρα πρέπει να γίνει απογραφή η συμμετοχή τους στο ΑΕΠ από κάθε ΒΙΠΕ(Βιομηχανική Περιοχή), από κάθε δήμο, από κάθε περιφέρεια, από κάθε κλάδο παραγωγής.  Για να προωθήσουμε οργανωμένα την ανάπτυξη αλλά και για να αποκτήσουμε αυτογνωσία. Ως χώρα, ως έθνος και ως λαός. 
Η ΕΕ έχει επιτεύγματα αλλά και μεγάλες αποτυχίες.
Χαρακτηριστική είναι οι κραυγαλέες ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ, στα εισοδήματα, στις δυνατότητες και στις ευκαιρίες. Ολοένα και περισσότερο εξελίσσεται σε Ευρώπη των ολίγων και εχόντων. 
 Τα συλλαλητήρια στη Γαλλία εκφράζουν εκατομμύρια πολίτες που στενάζουν από το δυσανάλογο κόστος ζωής σε σχέση με τις αμοιβές και από την ακρίβεια που συνήθως είναι αποτέλεσμα των καρτελ που επιβάλλουν εναρμόνιση και υψηλές τιμές.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙ ΤΡΙΆΝΤΑ ΧΡΌΝΙΑ το 1% των ευρωπαίων αύξησε το μέσο εισόδημα του κατά 100% και το ΥΠΟΛΟΙΠΟ 99% ΚΑΤΑ 25 %.
Στη Γερμανία το ΠΛΟΥΣΙΌΤΕΡΟ 10% αύξησε κατά 60% το πλούτο του και ΜΙΣΟ του πληθυσμού μόνο κατά 2,5%.
Στην Ελλάδα το 20% ΤΩΝ ΕΧΌΝΤΩΝ πολλαπλασίασε το πλούτο του 6,5 φορές σε σχέση με το φτωχότερο 20% των Ελλήνων.  Η Ελλάδα μπήκε στη λίστα των φτωχών χωρών της Ένωσης με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.
Αυτά είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ της σκληρής δεξιάς πολιτικής της Θάτσερ, της Μέρκελ, του Σαρκοζί. Της Δεξιάς σε κάθε χώρα και της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας.  ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ επίσης είναι η δημιουργία ακροδεξιών και νεοφασιστικών ρευμάτων στις ευρωπαικές κοινωνίες με φαινόμενα απελπισίας, εθνικισμού και μίσους. 
ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΊΕΣ προτείνουν να δημιουργήσουμε ως ΑΝΑΧΩΜΑ, ένα αμυντικό Μέτωπο κατά αυτών των φαινομένων. ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ.  Το κυρίαρχο είναι να ανατρέψουμε την αυθαιρεσία φυλάρχων με τη δημιουργία Δημοκρατικής Ομοσπονδίας. Για να απαντήσουμε στη ΚΡΙΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ και στην τάση απαξίωσης της πολιτικής γενικά, γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές το ίδιο

 Ε)ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
Έχουν μεγάλη σπουδαιότητα. Χωρίς αλλαγές στην ΕΕ θα ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ να βλάπτονται όλες οι χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης όπως είναι και η Ελλάδα.  Θα βλάπτονται οι Εργαζόμενοι σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ. Μη ξεχνάμε ότι βασική αντίθεση, είναι πάντα ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Και κάθε φορά διαμορφώνεται μια ΚΥΡΙΑ αντίθεση που τώρα είναι ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και τους λαούς.
 Τα κόμματα που οδήγησαν στην υποτίμηση και στη φτωχοποίηση τη χώρα ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΕΧΝΗΤΑ ως ΚΥΡΙΑ αντίθεση τις διαφωνίες για τα εθνικά θέματα, για να ξεπλυθούν από τις ευθύνες τους για τη διάλυση της χώρας, για την υποτίμηση και τη φτωχοποίηση. ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΗΓΕΣΙΕΣ ΟΤΑΝ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΒΛΑΒΕΣ στη χώρα.
Χρειαζόμαστε ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ για μια ακόμα νίκη των προοδευτικών δυνάμεων γιατί ο δρόμος είναι μακρύς. ΚΑΙ τη κάθε μορφής δεξιά οφείλουμε να την οδηγήσουμε σε νέα ήττα.  Δεν χρειαζόμαστε ούτε διλήμματα,ούτε πόλους.  Και τα μέτωπα ήταν και είναι πάντα αμυντικά και όχι του δημιουργικού αύριο. Να ζητήσουμε ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΠΛΕΙΟΨΊΑ να συνεγερθεί,να συμπαραταχθεί, ο δημοκρατικός και προοδευτικός κόσμος και η νεολαία και να συμμετάσχει στις εκλογές. Να δώσουμε όλοι μαζί τη Νίκη με σχέδιο κυρίως για το ΑΥΡΙΟ στην ΕΕ και στη χώρα.



Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

43 χρόνια μετά την 3η Σεπτέμβρη, ο προοδευτικός κόσμος χρειάζεται να ανασυνταχθεί ενεργά για την προοδευτική έξοδο από την κρίση

43 χρόνια μετά την 3η Σεπτέμβρη, ο προοδευτικός κόσμος χρειάζεται να ανασυνταχθεί ενεργά για την προοδευτική έξοδο από την κρίση.
Η ιστορική παρακαταθήκη και το μήνυμα της 3ης του Σεπτέμβρη αποτελούν και σήμερα οδηγό για :
  • την αποτίναξη της πολιτικής της ισχύος της Γερμανικής δεξιάς σε βάρος της ισοτιμίας των κρατών μελών της ΕΕ , την απαλλαγή της χώρας από την επιτήρηση και την επιτροπεία και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Και αποτελεί τραγωδία για τη χώρα και το προοδευτικό κίνημα ότι συνέπραξαν και δυνάμεις του πρώην ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη μεγάλη βλάβη για το τόπο και οι υπεύθυνοι δεν έχουν προβεί σε στοιχειώδη αυτοκριτική.
  • όπως και τότε η αλλαγή και η δημοκρατική διακυβέρνηση σήμανε την απαλλαγή από το επί δεκαετίες εμφυλιοπολεμικό παρακράτος και μονοκομματικό κράτος της δεξιάς των διώξεων, των πολιτικών διακρίσεων, των κοινωνικών φρονημάτων και των προκλητικών ανισοτήτων, έτσι και σήμερα αποτελεί ζητούμενο ο εκδημοκρατισμός του δημόσιου βίου και των πολιτικών κομμάτων από τα «νέα ανάκτορα» που αποτελούν οι βαρόνοι της παρασιτικής ολιγαρχίας που με πρακτικές καρτέλ, χειραγωγούν το δημόσιο λόγο καταλαμβάνοντας τα μέσα ενημέρωσης, αγοράζουν ή συμπράττουν με πολιτικές ηγεσίες, έχουν κοινοβουλευτικές ομάδες στη δεξιά και στο πρώην ΠΑΣΟΚ, ελέγχουν τμήματα στη δημόσια διοίκηση και στο δικαστικό σώμα
  • την συμπόρευση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της νεολαίας και ενότητα σε μια προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση και στο πλαίσιο μιας προοδευτικής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, για την έξοδο από τη κρίση.
Η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη το 1974 αποτέλεσε και διαμόρφωσε:
- την αυθεντική έκφραση του ριζοσπαστισμού του λαϊκού κινήματος που σφυρηλατήθηκε στην αντίσταση, με αποκορύφωμα την κατάληψη τη Νομικής και την εξέγερση στο Πολυτεχνείο. Ακολούθησε η προδοσία της Κύπρου και η κατάρρευση της επτάχρονης χούντας. Στην ουσία οι αρχές και οι στόχοι της 3ης του Σεπτέμβρη, είχαν γραφτεί κατά τη διάρκεια του αγώνα στην εξορία, στις φυλακές, στα βασανιστήρια, στη παρανομία, στις κινητοποιήσεις και στην ανατρεπτική δράση.
- τη ρήξη με το προδικτατορικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο και την απαρχή μιας πολιτικής αναγέννησης στη χώρα από το λαϊκό κίνημα που με το ΠΑΣΟΚ, ανέδειξε στο δημόσιο βίο νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις απo αγωνιστές με συνείδηση, αρχές και αξίες.
- την πρωτοποριακή και πρωτόγνωρη δυνατότητα με το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικό φορέα, για τη συνειδητή διάδοση και επιλογή σοσιαλιστικών ιδεών και αρχών σε μαζική κλίμακα, από μια ιστορική συμμαχία των γενιών της εθνικής αντίστασης, του 114, της αντιδικτατορικής αντίστασης, του πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης.
Καταλυτική ήταν η συμβολή και ο ρόλος του αείμνηστου Α. Παπανδρέου για την επιλογή Σοσιαλιστικό Κίνημα. Προηγήθηκαν έντονες συζητήσεις και διαμάχες, καθότι κεντρογενείς παράγοντες δεν ήθελαν ούτε σοσιαλιστικό, ούτε κινηματικό το χαρακτήρα του. Ήθελαν ως έμβλημα το “Δημοκρατική παράταξη”, κόμμα χωρίς ιδεολογία, προοδευτική ταυτότητα και στρατηγική. Το κατάφεραν ύστερα σχεδόν από 40 χρόνια με την παρακμή και τον εκφυλισμό του πρώην ΠΑΣΟΚ, με παραγονταραίους, φυλές και φύλαρχους της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς του συστήματος, της «δημοκρατικής συμπαράταξης» των καναλαρχών και των αξιωματούχων.
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του ’74, η χώρα ήταν σε εθνική κρίση και η νόθα μεταπολίτευση ήταν αντίθετη με τις προσδοκίες και τους αγώνες του ελληνικού λαού και της νεολαίας.
Εκείνη την ιστορική περίοδο, ήταν έντονη η συμπύκνωση ελπίδων, αγωνίας, απαίτησης για έμπρακτη άσκηση της συνέχειας των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, με επιλογές που θα οδηγούσαν τη χώρα σε μια νέα πορεία, με ριζικές αλλαγές και ουσιώδεις δημοκρατικούς κανόνες. Νεολαία, Λαός και ΠΑΣΟΚ οργανώσαμε και αγωνιστήκαμε για ένα νικηφόρο ρεύμα πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.
Δεν έγινε από μόνο του. Εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές στις πόλεις και στην ύπαιθρο δημιούργησαν τη νικηφόρα πορεία από το 1974 έως το 1981.
Η πορεία ήταν συναρπαστική με νίκες και ήττες, με αγώνες αλλά και με ματαιώσεις. Οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές, σε δικαίωση αγώνων του ελληνικού λαού, στη χειραφέτηση εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, σε δημοκρατικές, κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές κατακτήσεις τα λαϊκά στρώματα, στην έξοδο τους από την απομόνωση, την φτώχεια και στο να μπουν δυναμικά στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας. Με μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, με την κατάργηση των στεγανών, την άμβλυνση των ανισοτήτων και τη δικαίωση των αγώνων του ελληνικού λαού και την είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων, από το περιθώριο, στο δρόμο προς την ευημερία Πετύχαμε, ως χώρα τη συμμετοχή μας στην ΕΕ και την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
Η διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ήταν άρρηκτα δεμένη με την αλλαγή πορείας της χώρας, με τα επιτεύγματα του λαού μας. Η Ελλάδα απέκτησε κύρος και διεθνή αναγνώριση, μια σημαντική θέση στις αναπτυγμένες χώρες, ανέπτυξε υποδομές και θεσμούς. Το ΠΑΣΟΚ έθεσε τη σφραγίδα του στην πορεία της χώρας.
Ωστόσο, η διαδρομή αυτή ετέθη, πολλές φορές, υπό κρίση. Χαρακτηρίστηκε από μεγάλες εντάσεις και πολιτικές διαφωνίες, γιατί κάθε φορά οι εξελίξεις, διεθνείς και εσωτερικές, έθεταν θέματα επαναπροσδιορισμών, διορθωτικής πορείας, αναθεώρησης επιλογών και επιλογή νέων προσανατολισμών.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κόμμα με ενότητα ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική. Προσχώρησαν στις τάξεις του από την ίδρυση του και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Ένωσης Κέντρου αλλά και στη μετέπειτα πορεία εξέλιξης του ΠΑΣΟΚ, συντηρητικά πολιτικά στελέχη, στυλοβάτες του συστήματος, της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας και των διασυνδέσεων με παρασιτικές οικονομικές δραστηριότητες με ρητορικές απέναντι στη Δεξιά παράταξη αλλά όχι με αλλαγές απέναντι στο σύστημα.
Είχαν ως κύρια επιδίωξη τους τη διαχείριση μιας κυβερνητικής εξουσίας.
Πλέον η ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ ως Σοσιαλιστικού κόμματος, είχε μπει σε συντηρητικές κατευθύνσεις. Πολλαπλασιάζονταν τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης, υποχώρησης σε αρχές και σε βασικές θέσεις. Σταδιακά, υποκαταστάθηκε η προοδευτική πολιτική από τη λογική της εξουσίας, η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη από τη λογική μονεταριστικών αντιλήψεων, με αποδοχή της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και της ασυδοσίας της φοροδιαφυγής, με παρακμιακά και εκφυλιστικά φαινόμενα, ως αποτέλεσμα επιλογών -σε πολιτικές και σε πρόσωπα- που δεν είχαν ως βάση την ιστορική φυσιογνωμία που είχε εμπεδώσει το ΠΑΣΟΚ, ως ένα σοσιαλιστικό κίνημα, σε μια χώρα με τραυματικές εμπειρίες και με ανώμαλη πολιτική περίοδο δεκαετιών.
Αντιθέτως, ήταν στη λογική των αξιωματούχων και αλλοτριωμένων προσώπων, που αναδείχτηκαν εντέλει ως νομενκλατούρα και μηχανισμός, στην υπηρεσία παντοειδών συμφερόντων και κάθε συντηρητικής πολιτικής..
Στην πλήρη παρακμή και στην εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, οδήγησαν όχι μόνο αυτά τα διαχρονικά φαινόμενα αλλοτρίωσης και κατάχρησης εξουσίας, αλλά κυρίως οι ηγεσίες της τελευταίας περιόδου με τις πολιτικές τους επιλογές για την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια των νεοφιλελεύθερων επιλογών καθώς και στελέχη που πρωτοστάτησαν σε αυτές, οδηγώντας στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών και σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες.
Οδήγησαν επίσης, στην κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, στην υποτίμηση της, σε πλήρη απώλεια της αυτονομίας της πολιτικής έναντι της νεοαποικιακής υποταγής στις επιδιώξεις της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και μέρος των πολιτικών ελίτ της Γερμανίας που στοχεύουν στην υποκατάσταση της Ε.Ε. από επιδιώξεις συμφερόντων καθώς και έναντι κύκλων της διαπλοκής και εγχώριων οικονομικών συμφερόντων.
Οι απολογητές των νεοφιλελεύθερων και μονεταριστικών πολιτικών που διέσυραν τα σοσιαλιστικά ιδανικά, αποτελούν και σήμερα μέρος της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν και όχι μέρος της λύσης για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία.
Έχουν οδηγήσει σε σύμπλευση με μια νομενκλατούρα προσωπικών συμφερόντων τον πολιτικό αυτό φορέα σε πλήρη μετάλλαξη, στην αντίπερα όχθη των προοδευτικών αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη.
Το 1974, ιδρύσαμε το ΠΑΣΟΚ, οι συντηρητικοί κύκλοι που προσχώρησαν σταδιακά, κατά καιρούς έφεραν στην επικαιρότητα το όχημα της Κεντροαριστεράς γιατί επιδίωκαν να τελειώσουν με το ΠΑΣΟΚ, ως Σοσιαλιστικό κόμμα. Την κεντροαριστερά ως το όχημα της φαυλότητας, της διαπλοκής και της λαφυραγώγησης του κράτους. Οι νεοφιλελεύθερες δεξιές δυνάμεις με τα αντιλαϊκά δεδομένα τους επιδιώκουν διαχρονικά και τον εκφυλισμό των σοσιαλιστικών αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη, με την ενσωμάτωση, με τη μετάλλαξη σε δεξιά σοσιαλδημοκρατία, με το να αναγάγουν σε ιδεολογία τον εκσυγχρονισμό και την μεταρρύθμιση. Αξίζει μια υπενθύμιση των ιδεολογικών αρχών του ΠΑΣΟΚ, ως σοσιαλιστικού κινήματος από μία τοποθέτηση του Α. Παπανδρέου το 1975, για τη φύση και το ρόλο του SPD, του κόμματος της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας: «Η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι παρά μια έντεχνη έκφραση ενός αστικού κόμματος. Είναι δηλαδή ένα κόμμα που πιστεύει πώς πρέπει να κρατήσει την κοινωνική ειρήνη, αλλά και το καπιταλιστικό σύστημα. Μονοπώλια, ναι, αλλά βέβαια παιδεία, υγεία, πράγματι πολύ προοδευτικά πράγματα. Αλλά το σύστημα στη βασική του δομή, πρέπει να μείνει άθικτο. Λοιπόν, με τη σοσιαλδημοκρατία δεν έχουμε πραγματικά τίποτε άλλο παρά σύνορα.»
Πρόσωπα του κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας είναι σήμερα στη «Δημοκρατική συμπαράταξη». Όλοι θυμούνται ότι στα πρώτα βήματα του ΠΑΣΟΚ δήλωναν ότι: “Κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι σφαίρα στη καρδιά της δημοκρατίας, σφαίρα στη καρδιά του Ελληνικού λαού”.
Ωστόσο, η κοινωνική βάση του σοσιαλιστικού, του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου μπροστά σε αυτή την παρακμή υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται πολιτικές αρχές, δικαιώματα και κατακτήσεις και οδήγησε στην απομόνωση ηθικά και πολιτικά όσους πρωτοστάτησαν σε αυτή την έκπτωση αρχών και πολιτικής. στρέφοντας τους την πλάτη.
Οι δημοκράτες και οι προοδευτικοί Έλληνες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και νέες δίνουν τη μάχη για νέους δρόμους και για την ιδεολογική και πολιτική αναγέννηση του σοσιαλιστικού χώρου ενώ ταυτόχρονα, επιδιώκουν την οργάνωση της πολιτικής λύσης σε προοδευτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση, που έχει ανάγκη η χώρα.
Η περίοδος είναι εξαιρετικά κρίσιμη και χρειάζεται όλος ο προοδευτικός κόσμος να συνταχθεί ενεργά σε πολύχρονους αγώνες για να ανακτήσει ο τόπος τον εθνικό του πλούτο που τον διέλυσαν και οι «κεντροαριστεροί της συμπαράταξης» που με θρασύτητα δείχνουν ότι δεν είναι μόνο μεταμορφωμένοι αλλά και βαθύτατα αλλοτριωμένοι καθώς θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους και να σιωπήσουν και όχι να παριστάνουν τους τιμητές και τους «σωτήρες». Εξ αιτίας των πολιτικών τους, η χώρα έχασε το 30% του ΑΕΠ της, η συνολική απώλεια αξιών ανέρχεται συνολικά στο 1 τρις ευρώ, το βιοτικό του επίπεδο καταβαραθρώθηκε στα επίπεδα του 1977, με 40% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχειας!
Οι αρχές της 3ης Σεπτέμβρη έχουν διαχρονική αξία, στη βάση της αρχής ότι οι προοδευτικές ιδέες, αξίες και αρχές πρώτα και κύρια ασκούνται έμπρακτα.
Ιστορική παρακαταθήκη της 3ης του Σεπτέμβρη αποτελεί η ενδυνάμωση και η ανασύνταξη ενός προοδευτικού κινήματος σε λαϊκή βάση με οργάνωση και αρχές.
Για ένα νέο προοδευτικό σχέδιο για τη χώρα και μέσα στις προσδοκίες των πολιτών, που θα δίνει αξιόπιστη και βάσιμη προοπτική, που θα συνδέεται με υπερβάσεις που θα εγκολπώνουν προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα, μετουσιώνοντάς τα και εντάσσοντάς τα στις σύγχρονες ανάγκες.
Η χώρα χρειάζεται ανασύνταξη, στρατηγική, σχέδιο και προοπτική για θετική διέξοδο και λύση για τη χώρα, για τον ελληνικό λαό, για την Οικονομία, για την Κοινωνία, για τη Δημοκρατία.
Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται στρατηγική επαναπροσδιορισμού με στροφή στην προοδευτική πολιτική, με προτεραιότητα στη βιώσιμη ανάπτυξη, στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες, στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, με αναδιανομή πλούτου και εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για μια κοινωνία με κοινωνική συνοχή, μέσα από ένα σύγχρονο κράτος, για να δημιουργηθούν δυνατότητες, για καθένα Έλληνα πολίτη και ιδιαίτερα για τους νέους.
Μια μεγάλη και νικηφόρα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία για την προοδευτική έξοδο από την κρίση αποτελεί τη θετική απαίτηση κάθε πολίτη που θέλει να δημιουργήσει, που θέλει τη βιώσιμη ανάπτυξη, που θέλει να εργαστεί, που θέλει την κοινωνική συνοχή και την ευημερία.
Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.
Με γνώση, συνέπεια, αξιοπιστία.
“Το κείμενο δημοσιεύεται στο αφιέρωμα της εφημερίδας Documento για την 3η Σεπτέμβρη, 3.9.2017”.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Το Εκλογικό Σύστημα και η Αναθεώρηση του Συντάγματος

25 Ιουλίου 2016

Α. Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ
Θετική η εξέλιξη για την πολιτική ισοτιμία της ψήφου, η υπερψήφιση της απλής αναλογικής, ύστερα από πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελούσε πάγιο αίτημα του προοδευτικού πολιτικού κόσμου εδώ και δεκαετίες στη χώρα αλλά ήταν πολλαπλές οι υπαναχωρήσεις, που πάντα ανέκυπταν από τη δεξιά και τη συντηρητική πτέρυγα των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων. Να υπενθυμίσω ότι το 1987, με ομόφωνη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του «πρώην ΠΑΣΟΚ» υιοθετήθηκε η απλή αναλογική. Την επόμενη μέρα από τη σύνοδο της Χαλκίδας, ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, ακύρωσε την απόφαση στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, κατά τρόπο αυθαίρετο και πρωτοφανή, ύστερα από τις πιέσεις των κεντρώων υπουργών του, βουλευτών και άλλων συντηρητικών παραγόντων του πρώην ΠΑΣΟΚ, συντονισμένες από το συγκρότημα ΒΗΜΑ-ΝΕΑ.
Τριάντα χρόνια μετά, ποτέ δεν είναι αργά. Τα δεξιόφρονα απομεινάρια αυτού του χώρου, συνέχισαν και καταψήφισαν και τώρα. Το θέμα είναι να υπερασπιστούμε αυτό το νόμο γιατί οι δεξιοί και οι κεντρώοι και ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες θα επιδιώξουν τη παλινόρθωση.
Β. Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: «Πολύς αχός ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν»…
1. Το Συνταγματικό δικαστήριο. Ορισμένοι συνταγματολόγοι –ως συνδικαλιστές-επιδιώκουν κράτος δικαστών και ειδικών και δοθείσης ευκαιρίας, θέλουν να επιβάλουν ένα υπερ-σύστημα, μια υπερδομή, με τη θεσμοθέτηση συνταγματικού δικαστηρίου. Είναι δυνατόν θεσμοθετηθεί περαιτέρω και νέο δικαστήριο; Θα προωθηθεί περαιτέρω η δικαστική Δημοκρατία; Θα δικάζουν και υποθέσεις της πολιτικής με την αντιγραφή του αντίστοιχου Γερμανικού που το θέλουν ορισμένοι συνταγματολόγοι ;
2. Προεδρική δημοκρατία. Ορισμένοι «Βοναπάρτες» εζήλωσαν τις δόξες του Ναπολέοντα και επιζητούν προεδρική δημοκρατία! Με την παλαιότατη επιδίωξη όλων των δεξιόστροφων και της ολιγαρχίας, η σύνθεση του υπουργικού Συμβουλίου να μην προέρχεται από τη Βουλή αλλά από «κηπουρούς», τεχνοκράτες και επιχειρηματίες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η παρούσα βουλή θα προτείνει ποιες διατάξεις του Συντάγματος θεωρεί ότι η επόμενη βουλή πρέπει να αναθεωρήσει. Και καλώς. Ωστόσο, ορισμένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν την πεποίθηση, ότι αυτό αποτελεί μείζον θέμα ως προς το περιεχόμενο σε σχέση με τις αναζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις σε θέματα ουσίας που αφορούν στην κρίση. Το πρόβλημα της χώρας είναι βαθύτατα πολιτικό και αφορά πρωτίστως σε ποίες κατευθύνσεις και με ποιες πολιτικές. Επί μέρους προβλήματα αποτελούν τόσο ο εκλογικός νόμος, που είχε αίσια εξέλιξη για το προοδευτικό κίνημα, όσο και η συνταγματική αναθεώρηση.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, ούτε της παπαγαλίας περί του πολιτικού συστήματος .Όλες οι χώρες έχουν παρόμοια συστήματα. Δεν τις οδήγησαν στη κρίση τα συστήματα Διακυβέρνησης, αλλά οι ηγέτες τους και οι πολιτικές που εφάρμοσαν. Δηλαδή, με ποιες κοινωνικές και πολιτικές αρχές και με ποιο πρόγραμμα. Όχι μπροστά το κάρο και πίσω το άλογο.
Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η προοδευτική έξοδος από τη κρίση και όχι η αναθεώρηση του Συντάγματος και αφορά στην επάνοδο στην προοδευτική οικονομική πολιτική, ύστερα από μια εξαετή δεξιά στρατηγική των δημοσιονομικών υποθέσεων και διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Το πρόβλημα της χώρας είναι καθοριστικά πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι να αποκτήσουμε κράτος δικαστών και παραγόντων έξω από τη προοδευτική πολιτική.
Κάθε συγκέντρωση εξουσιών ήταν και είναι πάντα δεξιάς κοπής.
Κάθε συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στη κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας ήταν και είναι η επιτομή του συντηρητισμού, ήταν και είναι η εχθρότητα προς τον έλεγχο από τα κοινοβούλια και η επιδίωξη αυτονόμησης της εκτελεστικής εξουσίας πρωτίστως, από τη νομοθετική.
Η ενός ανδρός αρχή ήταν πάντα ότι δεξιότερο επικρατούσε σε περιόδους πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων. Όπου οι αυθαιρεσίες των εν λόγω «μεγάλων ηγετών» οδηγούσαν σε βλάβη ή και εθνικές περιπέτειες. Παραδείγματα πολλά, τόσο από τα αρχηγικά κόμματα όσο και από τις προσωποπαγείς –μονοπρόσωπες πρακτικές αυταρχισμού, ηγετών της λεγόμενης προεδρικής δημοκρατίας
Ασφαλώς και ορισμένοι από τη δεξιά επιδιώκουν τη δυαρχία που ίσχυε από την εποχή των ανακτόρων για να προκαλούν πολιτικές κρίσεις και έλεγχο των πολιτικών και κοινωνικό-ικονομικών εξελίξεων. Ορισμένοι θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς για τη παλινόρθωση της «δυαρχίας», που έχασε το 1985, με την κατάργηση των πραξικοπηματικών επεμβάσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας και τη διάλυση της Βουλής. Τότε, με την αναθεώρηση του Συντάγματος αφαιρέσαμε την αρμοδιότητα να διαλύει ο Πρόεδρος τη Βουλή για να μην κυβερνά και να μη προκαλεί κρίσεις.
Θλιβερή εξέλιξη αποτελεί η απόπειρα για δημόσια συζήτηση των επιδιώξεων του Νέο-συντηρητισμού, για την εγκαθίδρυση στη χώρα του Βοναπαρτισμού, με τη δήθεν αθώα επιδίωξη «για την εκλογή του προέδρου από το λαό»!
Ποιοί πολιτικά θέλουν να τελειώσουν, να καταλύσουν τη Βουλή, να καταλύσουν την αρχή της Δεδηλωμένης, το πρωθυπουργικό σύστημα, τα κόμματα και τις οργανώσεις της ελληνικής κοινωνίας; Ποιοι θέλουν εκλογικές καμπάνιες και οπαδούς; Για ποιες πολιτικές επιδιώξεις; Για ποιους αξιωματούχους, σε βάρος της προοδευτικής πολιτικής;
Τα ουσιώδη είναι: Με ποια πολιτική, με ποιες αρχές και δυνατότητες, με ποια ηγεσία. Αξιωματούχος ή προοδευτικός πολιτικός; Ποιο είναι το καθοριστικό;
Στη περίοδο της δουλείας ήταν οι βασιλιάδες που ακόμα είναι αρχηγοί κρατών, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ως αναφορά στα ανάκτορα, παρά του ότι η ανθρωπότητα διήλθε από τη δουλεία στη φεουδαρχία και μετά τη Γαλλική επανάσταση στο καπιταλισμό. Οι προ καπιταλιστικές σχέσεις στο εποικοδόμημα καλά κρατούν. Άνακτες και προεδρικοί Βοναπάρτες και μάλιστα οι δεύτεροι «εκλεγμένοι» από εκλογικές καμπάνιες που τις ονομάζουν λαό.
Το χειρότερο παράδειγμα και τριτοκοσμικής διακυβέρνησης αποτελεί το σύστημα εκλογής του προέδρου «από το λαό» στις Η.Π.Α. Όπου :
Οι πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα είναι ανύπαρκτα και ως υποκείμενα και ως θεσμοί και κάνουν μόνο εκλογικές καμπάνιες με βάση ευρύτερη χειραγώγηση τόσο από τα ΜΜΕ όσο και τα λόμπυ. Ο υποψήφιος Πρόεδρος επιλέγεται από διάφορα δίκτυα και εταιρίες δημοσίων σχέσεων και προβολής επιχειρηματικών συμφερόντων, χρηματοδοτών, δεξαμενών σκέψης ελεγχόμενων και χρηματοδοτούμενων κ.ο.κ και μετά το εν λόγω πρόσωπο, το ρίχνουν στην αρένα των δήθεν εσω-παραταξιακών εκλογών, με προδιαγεγραμμένη πορεία, με κατάληξη ένα συνέδριο για «σόου» και βέβαια καμιά σχέση με τη προοδευτική πολιτική! Δεν προσέρχεται στις κάλπες ούτε το 1/8 του εκλογικού σώματος!
Δεν λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, δεν λογοδοτεί.
Τα άλλα εκλεγμένα σώματα μόνο εγκρίνουν ή απορρίπτουν και όταν τελειώνει η θητεία απευθύνεται σε ιδρύματα και επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν τις δημόσιες σχέσεις του. Γιατί κανείς έλεγχος ουσίας, δεν υπάρχει για τους «βοναπάρτες».
Ανάλογα συστήματα αποτελούν το Γαλλικό, όπου ο Πρόεδρος, διορίζει και Πρωθυπουργό κάποιον του περιβάλλοντος του, το ρωσικό όπου ο εκλεγμένος «βοναπάρτης» Πούτιν εναλλάσσει ρόλους με το φίλο του και όσο πιο ανατολικά ή νοτιότερα αναφερόμαστε συναντάμε τη δεσποτεία πάσης φύσης βοναπαρτών , όπως στη γείτονα όπου ο Ερντογάν δρομολογεί και δημοψήφισμα για τη μοναρχία που επιθυμεί.
Τα διλήμματα ιστορικά, ήταν και είναι οι προσφιλείς επιλογές των αδυνάτων. Τα έθεταν πάντα οι ηγεσίες που δεν είχαν βεβαιότητες, που δεν είχαν δυνατές πολιτικές για τους πολίτες και τις κοινωνίες.
Ο «βοναπαρτικός πρόεδρος του λαού» , είναι ακριβώς στον αντίποδα και στην αντίπερα όχθη από το θεσμό του εκλεγμένου Πρωθυπουργού και του Κοινοβουλίου, που τον κρίνει καθημερινά.
Είναι ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και όταν χάσει τις εκλογές, παραιτείται από αρχηγός του κόμματός του, ηττάται η πολιτική του, λογοδοτεί, εκλέγεται άλλη ηγεσία. Λειτουργούν δημοκρατικοί κανόνες για τον ηγέτη που κρίνεται και όχι του αξιωματούχου σε ανέλεγκτο και προσωποπαγές σύστημα αλλά του πολιτικού που κρίνεται και εκ του αποτελέσματος και όχι του αποχωρούντος για διαλέξεις και δημόσιες σχέσεις.
Η πολιτική ενός ηγέτη και των κυβερνήσεων του κρίνεται και από το λαό και από τα κόμματα καθώς και από τους ομοίους του και όχι από καμπάνιες συγκέντρωσης οπαδών και χρηματοδοτήσεων, με προσωποπαγή συστήματα του βοναπαρτισμού, με μοντέρνο περιτύλιγμα από γραφεία προβολής και δίκτυα ΜΜΕ.
Για τη χώρα, συνταγματικά, πρέπει να ενισχυθεί η απόδοση ευθυνών στα δημόσια πρόσωπα, η ενδυνάμωση της προστασίας των δικαιωμάτων και η σταθερότητα των κυβερνήσεων, καθώς –επιτέλους- και στο διαχωρισμό εκκλησίας -κράτους. Επίσης, επιλογές που θα συμβάλλουν στην αναβάθμιση του Κοινοβουλίου καθώς και προτάσεις για δημοκρατική και αποτελεσματική λειτουργία του Πρωθυπουργού και των κυβερνητικών οργάνων.
Και αυτή η θέση σημαίνει: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προεδρεύει, η Κυβέρνηση κυβερνά, το Κοινοβούλιο δίδει ψήφο εμπιστοσύνης, οι Υπουργοί κατά συντριπτική πλειοψηφία είναι βουλευτές που εκλέγονται ή είναι άνθρωποι της πολιτικής και όχι παραγονταραίοι, επιχειρηματίες ή δήθεν τεχνοκράτες «ουδέτεροι». Δεν υπάρχει ουδετερότητα στις καπιταλιστικές χώρες και στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Τέλος, η κρίση συνολικά στην ΕΕ μας επιβάλλει τη προώθηση ξανά της ανεκπλήρωτης μέχρι τώρα εμβάθυνσης της πολιτικής ένωσης, για να σταματήσει η μονοκρατορία του Βερολίνου ή η απαράδεκτη και αποτυχημένη πρακτική της διακυβερνητικής με το προβάδισμα της Γερμανίας και της Γαλλίας σε βάρος των εταίρων κρατών. Έστω κατά αρχάς, με τη πλατφόρμα του Ιουνίου του 2015 των πέντε προέδρων: (Επιτροπής, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Ευρωζώνης) που πρότειναν κατευθύνσεις και χρονοδιάγραμμα με ορίζοντα το 2025, για τη προώθηση της Ένωσης των κρατών μελών της ευρωζώνης. Για το σχέδιο αυτό θα ζητηθεί η επεξεργασία και έγκριση από τους αντιπροσώπους των λαών των Κρατών Μελών της, ενός Συντάγματος ομοσπονδιακού τύπου για μια ευρωζώνη που θα μετασχηματισθεί σταδιακά σε Ένωση Κρατών, ένωση πολιτική και κοινωνική, οικονομική και νομισματική.
Εν κατακλείδι, το κατεπείγον αποτελεί η πραγματική προοδευτική πολιτική στην οικονομία και στη κοινωνία με τους πολίτες και τη νεολαία που ξενιτεύεται. Όταν μεγάλο τμήμα των πολιτών έχει προβλήματα επιβίωσης, η ηγεσία της χώρας οφείλει εκεί να δώσει το κύριο βάρος των προσπαθειών της. Να οργανώνει λύσεις, να οργανώνει πρωτοβουλίες για την οικονομική ανάκαμψη.
Η προώθηση συνταγματικού δικαστηρίου και οι απόπειρες για πιο συντηρητικό σύνταγμα δεν αφορούν τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Στέφανος Τζουμάκας

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Δήλωση για τα 42 χρόνια Μεταπολίτευσης

Α. Ιούλιος 1974, 42 χρόνια πριν, εκπρόσωποι της χούντας κάλεσαν τον Κ. Καραμανλή της κοινοβουλευτικής δεξιάς να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Η χώρα βρισκόταν σε εθνική κρίση από τη προδοσία της Χούντας στη Κύπρο και εξ αιτίας της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.
Β. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
Γ. Και είναι προφανές ότι και σήμερα χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές με προοπτική θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας.
1. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης, μαζί με τους Γλύξμπουργκ και με αστούς πολιτικούς μετέβησαν στην Αίγυπτο. Στη χώρα έμειναν οι δυνάμεις της Αντίστασης. Όταν επέστρεψαν από το Κάιρο και αφού έκανε «μακελειό» ο Τσώρτσιλ με τα Δεκεμβριανά και σκότωναν οι Άγγλοι, μαζί με τους δοσίλογους, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Γέρος Παπανδρέου .Και στη κεντρική του ομιλία είπε το αξέχαστο : «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν».
2. Ιούλιος 1974 Τουρκική εισβολή και κατοχή στη Κύπρο, προδοσία, κατάρρευση της χούντας. Άλλοι πήγαν φυλακή και εξορία και ο Καραμανλής «έφερε τη Δημοκρατία από το Παρίσι». Ζήτησε από τους οπαδούς του να προσεύχονται για αυτόν. Ο Καραμανλής νομιμοποίησε το παράνομο ΚΚΕ, οδήγησε τους πρωταίτιους της χούντας στη Δικαιοσύνη και οργάνωσε μια αυταρχική αστική Δημοκρατία, με ποινικοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Συνέβαλε στη πολιτική απομόνωση των χουντικών και της άκρας δεξιάς, σάρκα εκ της σαρκός της με το παρακράτος, τις πολιτικές δολοφονίες και την επιβολή πραξικοπήματος των επίορκων ακροδεξιών αξιωματικών σε συνεργασία με τη CIA. Αυτούς τους φασίστες ο Καραμανλής τους ονόμασε «άφρονες». Όπως λένε στο χωριό μου, το αίμα νερό δεν γίνεται. Άφρονες, λοιπόν, ούτε ακροδεξιοί, ούτε φασίστες, ούτε πράκτορες των Αμερικανικών υπηρεσιών κατασκοπείας.
3. Με τη πτώση της χούντας και την ορκωμοσία του Καραμανλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου -από το εξωτερικό- δήλωσε ότι έγινε «Αλλαγή φρουράς»! Ενώ δεν ήταν το ίδιο η χούντα και η κοινοβουλευτική δεξιά. Ήταν λάθος του.
4. Ο δε Χαρίλαος Φλωράκης-και αυτός από το εξωτερικό- δήλωσε: «Τι λάχανα, τι μπρόκολα»! Δηλαδή η Αστική Δημοκρατία και η στρατιωτικο-φασιστική δικτατορία, είναι όμοια!
Λες και ο Ανδρέας με τον Χαρίλαο είχαν κηρύξει τη χώρα σε … Προεπαναστατική περίοδο!!
Και μάλιστα όταν, 10 μήνες πριν, το ΚΚΕ έλεγε ότι δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες για αναμέτρηση με τη χούντα του Ιωαννίδη-Μαρκεζίνη, το Νοέμβρη του 1973.
5. Η πλειοδοσία για το τι είδους μεταπολίτευση επήλθε, από τότε συνεχίζεται. Ριζοσπάστες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ 13 Νοέμβρη 1974, στο Σύνταγμα, ζητούσαν στις 18 σοσιαλισμό! (18 Νοεμβρίου 1974, επόμενη μέρα των εκλογών! )
6.Την επόμενη μέρα -14 Νοέμβρη του 1974 -ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε άλλη ανιστόρητη δήλωση: « Ή Καραμανλής ή Τάνκς» .
7. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
8. Με τη κρίση, από το 2010, πολλοί ρίχνουν το ανάθεμα στη Μεταπολίτευση και όλο το φασισταριό και κάθε πικραμένος στη Γενιά Πολυτεχνείου, λες και αυτοί που κυβέρνησαν Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Σημίτης είχαν καμιά σχέση με τη Γενιά του Πολυτεχνείου.
9. Ακολουθεί το αφήγημα για τη «νέα μεταπολίτευση», ως εκδοχή του διαφορετικού, ενώ η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και σε καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και μάλιστα με αρνητικές εξελίξεις σε σχέση με παρελθούσες περιόδους μετά την Μεταπολίτευση.
10.Τα εν λόγω, για τους ισχυρισμούς ορισμένων για μια «φαντασιακή Δημοκρατία» στα μέτρα θεμιτών μεν, αλλά συγκυριακών δε, πολιτικών επιδιώξεων. Και είναι προφανές ότι χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων , προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας. Δεν συμφωνώ ιδεολογικά και κοσμοθεωρητικά, αλλά προηγούνται τα δεδομένα και σοβαρές προσπάθειες ανατροπής τους, για να μην ακουστεί ξανά το αμίμητο και άνευ περιεχομένου: «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν»!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Για το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο: Εντός εκτός και επί τα αυτά!

Εντός, εκτός και επί τα αυτά! Η επόμενη μέρα- μετά το δημοψήφισμα-για τη Μ. Βρετανία.(Η Γαλλία επέβαλε την επίσημη διατύπωση: Ηνωμένο Βασίλειο, για να μην συνεχίζονται οι συνειρμοί, με τη Γαλλική Βρετάνη).

Ερώτηση: Quo vadis? (Το Quo vadis? είναι λατινική φράση. Στα ελληνικά αποδίδεται με το : που πηγαίνεις και στα αγγλικά με το : "Where are you going?". Έχει δε αποδοθεί στον Απόστολο Πέτρο που δραπέτευσε από τη Ρώμη, προκειμένου να αποφύγει το μένος του Νέρωνα.. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Πέτρος χρησιμοποίησε τη φράση αυτή απευθυνόμενος στον Ιησού που όδευε προς τη Ρώμη, λέγοντάς του Quo vadis, domine?)

Διατύπωση προφανώς, με αμφίσημη έννοια.

Απάντηση: Εντός, εκτός και επί τα αυτά!

Πρώτο: Θα συνεχίσει το Η.Β. τη συμμαχική σχέση με τις ΗΠΑ και να απολαμβάνει το καθεστώς ειδικών σχέσεων και να έχει ειδικό βάρος τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Ήδη αποτελεί το μακρύ χέρι των ΗΠΑ, μαζί με τη ΠΟΛΩΝΙΑ για πολεμική περικύκλωση της Ρωσίας.

Δεύτερο: Θα συνεχίσει με το «εντός, εκτός και επί τα αυτά» να διευκολύνει τη Γερμανία στην συγκρότηση της Ένωσης των πολλών ταχυτήτων. Προ εικοσαετίας επιδίωξη του Σόιμπλε .Και ταυτόχρονα θα αποσταθεροποιεί τη Γερμανική Ευρώπη, όταν θα διαφωνούν οι ΗΠΑ.(Ο νόμος των αντιφάσεων και των αντιθέσεων).

Τρίτο: Θα συνεχίσει να επιβάλλει αρχηγό κράτους από το Βασιλικό Στέμμα, τόσο στην Αυστραλία, όσο και στον Καναδά.

Τέταρτο: Θα συνεχίσει να κατέχει το Γιβραλτάρ εντός της Ισπανίας και τη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς και να έχει στρατιωτική βάση στη Δεκέλεια της Κύπρου ως εγγυήτρια δύναμη, από τη συνθήκη της Ζυρίχης.

Πέμπτο: Θα συνεχίσει να προωθεί τη διεθνή κλεπτοκρατία στην αποικία :Βρετανικές παρθένοι Νήσοι και όταν θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με τις πολιτείες των ΗΠΑ, Ντελάουερ και Γουισκόνσιν, τότε οι κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θα δώσουν την επόμενη λίστα τύπου Panama Papers

Έκτο: Θα συνεχίσει να αποτελεί, το city του Λονδίνου, το χρηματοπιστωτικό κέντρο του 70% των ευρωπαικών οικονομικών συναλλαγών, θα συνεχίσει να αποτελεί την ενδο ευρωπαική έδρα της κλεπτοκρατίας και απόκρυψης περιουσιών με τις onshore και off shore προς πλουτισμό όλων των παικτών, από τη Νέα Υόρκη, μέχρι το Πεκίνο. Η βρετανική ολιγαρχία ατάραχη, οι δημοσκοπήσεις σε χειραγώγηση .Ο τζόγος των ραντιέρηδων και τα στοιχήματα, ζουν ημέρες λαμπρές. Θα τους αποφέρουν κέρδη καθώς και η μαζική εξαγορά βρετανικών μετοχών, πέραν από τις αγορές συναλλάγματος, που το Λονδίνο κατέχει τη πρώτη θέση σε παγκόσμια κλίμακα.

Έβδομο: Ποιοι και γιατί καταστροφολογούν, καιρό τώρα, ποιοι έστησαν σκηνικό "μακελιού" ; Η τριχοτομημένη βρετανική δεξιά σε όλα τα στρατηγικά ζητήματα του νεοφιλελευθερισμού και του θατσερισμού έχει ενότητα πασίγνωστη. Οι τυχοδιώκτες ηγέτες τους, έπρεπε να καταστήσουν άλλους υπαίτιους για τα λαικά στρώματα που δεινοπαθούν από τα προγράμματα της πολυετούς ύφεσης, τους μετανάστες! Από τη μια πλευρά, δύο παρατάξεις της βρεττανικής δεξιάς που εκφράζουν το λούμπεν ακροδεξιό συνονθύλευμα του Brexit με φαντασιακό περιεχόμενο την επαναφορά μιας πάλαι ποτέ κραταιάς δύναμης και όχι χώρας, σε διεθνές επίπεδο .Και από την άλλη οι υπόλοιπες δυνάμεις που κινδυνολογούσαν προκειμένου να συνεχίσουν πιο έντονα τη στρατηγική των εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και των ανθρώπων! Ναι στη διακίνηση, κεφαλαίων και αγαθών που ωφελείται η Αγγλία και η λίρα .Αλλά μέχρι εκεί!

Όγδοο: Η νέα επιλεκτική σχέση της Βρετανίας με την Ε.Ε θα έχει ως βάση τη συμφωνία του συμβουλίου το Φλεβάρη του 2016, οπου το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει τη δυνατότητα να ΜΗ συμμετέχει στη τραπεζική ένωση, στη δημοσιονομική ένωση, στην εποπτεία του τραπεζικού τομέα. Να ΜΗ συμμετέχει σε υπεράσπιση δικαιωμάτων, εξασφάλισης ελεύθερης κυκλοφορίας ανθρώπων, σε πολιτικές εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης. Και βέβαια έξω από τη συνθήκη Σένγκεν. Και με απαιτήσεις από όλη την ΕΕ να καταργήσει ρυθμίσεις που δεν προωθούν την ανταγωνιστικότητα κατά το θατσερικό πρόταγμα .

Ένατο: Η περαιτέρω αποδυνάμωση της κραταιάς Μεγάλης Βρετανίας, ωστόσο θα συνεχίζεται. Θέλει να είναι άλλη από αυτό που πραγματικά είναι. Το δημοψήφισμα του Κάμερον με την εμπλοκή δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, όπως του Αυστραλού μεγιστάνα αντιευρωπαιστή Μέρντοκ αλλά και άλλων οδήγησαν σε πόλωση και σε μεγαλοστομίες, με αποτέλεσμα και τη δολοφονία της βουλευτού του Εργατικού Κόμματος .Η δήθεν αναμέτρηση αφορούσε σε κύμβαλα αλαλάζοντα σε μια χώρα σε παρακμή, με απώλεια αποικιών με παραγωγική καθοδική πορεία, με διάλυση της βιομηχανίας της και την άνοδο ενός άγριου παρασιτισμού με χρηματιστηριακές συναλλαγές, συναφείς με τις φούσκες .Μιας χώρας που κατέστησε και τη παιδεία προιόν διεθνών εμπορευματικών δραστηριοτήτων. Οι 46, 5 εκατομμύρια Βρετανοί ψηφοφόροι, δεν πρόκειται να ταρακουνήσουν το πλανήτη, ούτε η γερμανική δεξιά θα δώσει λύση με την εσωτερική διαίρεση της Ευρώπης με ομόκεντρους κύκλους, με λιτότητα και με υποβάθμιση της παραγωγικής βάσης μιας σειράς κρατών μελών στη δήθεν κρίση χρέους.

Δέκατο: Και το Βερολίνο, θα έχει την ίδια παρακμιακή εξέλιξη και ήττα, γιατί με τη πολιτική της ισχύος και τις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των χαμηλών ελλειμμάτων και του ελεγχόμενου χρέους, δεν δημιουργούνται πολιτικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ενότητας των κρατών μελών, αλλά αποτελούν ακριβώς το αντίθετο, προυποθέσεις μόνο για το ξήλωμα.

Ορισμένοι προβάλλουν ανύπαρκτες προοπτικές γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής στάσης του αγγλοσαξονικού κόσμου έναντι της Γερμανίας λόγω και των συνεργασιών του γερμανικού κεφαλαίου με τη Ρωσία και των αγωγών αερίου καθότι όπως έλεγε και ο Κάρολος Μαρξ, οι παραγωγικές δυνάμεις που όντως είναι παραγωγικές και όχι παρασιτικές, χρειάζονται και ενδοχώρα προώθησης προιόντων και ρυθμίσεις. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τη γερμανική ατμομηχανή, όταν διαθέτει ήδη 150 χιλιάδες συστήματα ρομποτικής τεχνολογίας πέμπτης γενιάς, μόνο με τη λίρα και τις συναλλαγματικές και άλλες κερδοσκοπίες. Είναι παραπλήσιο και το πρόβλημα που έχει η Γαλλία που συνεχώς υποχωρεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της.

Στην Ιταλία στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών τα κόμματα του δικομματισμού ηττήθηκαν. vΣήμερα έχουν το λόγο οι Βρετανοί. Τη Κυριακή αλλάζει ο πολιτικός χάρτης στην Ισπανία ο Σόιμπλε απορρίπτει την εμβάθυνση της ΕΕ των 28 και της Ευρωζώνης των 19 και μίλησε για αρμοδιότητες στα κράτη μέλη .Ήδη η διαφοροποιήσεις στο κυβερνητικό συνασπισμό συνεχίζονται, εν όψει και των εκλογών στη Γερμανία το 2017 και όχι μόνο. Ο υπουργός Εξωτερικών Σταϊνμάγερ τόνισε ότι τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν ό, τι μπορούν για τη περαιτέρω προώθηση της εμβάθυνσης της ΕΕ και τάχθηκε υπέρ της σταδιακής άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, χαρακτήρισε δε εμπρηστική τη διεξαγωγή γυμνασίων του ΝΑΤΟ στη Βαλτική.

Ένα σχέδιο προς την πολιτική Ένωση, μπορεί να οδηγήσει στην υπέρβαση της κρίσης, αλλιώς η ΕΕ θα οδηγηθεί σε περαιτέρω όξυνση, στα πλαίσια και ενός τριπολικού διεθνούς συστήματος, που αποτελείται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τις χώρες των αναδυόμενων οικονομιών των BRIKS.