Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Το Εκλογικό Σύστημα και η Αναθεώρηση του Συντάγματος

25 Ιουλίου 2016

Α. Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ
Θετική η εξέλιξη για την πολιτική ισοτιμία της ψήφου, η υπερψήφιση της απλής αναλογικής, ύστερα από πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελούσε πάγιο αίτημα του προοδευτικού πολιτικού κόσμου εδώ και δεκαετίες στη χώρα αλλά ήταν πολλαπλές οι υπαναχωρήσεις, που πάντα ανέκυπταν από τη δεξιά και τη συντηρητική πτέρυγα των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων. Να υπενθυμίσω ότι το 1987, με ομόφωνη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του «πρώην ΠΑΣΟΚ» υιοθετήθηκε η απλή αναλογική. Την επόμενη μέρα από τη σύνοδο της Χαλκίδας, ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, ακύρωσε την απόφαση στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, κατά τρόπο αυθαίρετο και πρωτοφανή, ύστερα από τις πιέσεις των κεντρώων υπουργών του, βουλευτών και άλλων συντηρητικών παραγόντων του πρώην ΠΑΣΟΚ, συντονισμένες από το συγκρότημα ΒΗΜΑ-ΝΕΑ.
Τριάντα χρόνια μετά, ποτέ δεν είναι αργά. Τα δεξιόφρονα απομεινάρια αυτού του χώρου, συνέχισαν και καταψήφισαν και τώρα. Το θέμα είναι να υπερασπιστούμε αυτό το νόμο γιατί οι δεξιοί και οι κεντρώοι και ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες θα επιδιώξουν τη παλινόρθωση.
Β. Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: «Πολύς αχός ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν»…
1. Το Συνταγματικό δικαστήριο. Ορισμένοι συνταγματολόγοι –ως συνδικαλιστές-επιδιώκουν κράτος δικαστών και ειδικών και δοθείσης ευκαιρίας, θέλουν να επιβάλουν ένα υπερ-σύστημα, μια υπερδομή, με τη θεσμοθέτηση συνταγματικού δικαστηρίου. Είναι δυνατόν θεσμοθετηθεί περαιτέρω και νέο δικαστήριο; Θα προωθηθεί περαιτέρω η δικαστική Δημοκρατία; Θα δικάζουν και υποθέσεις της πολιτικής με την αντιγραφή του αντίστοιχου Γερμανικού που το θέλουν ορισμένοι συνταγματολόγοι ;
2. Προεδρική δημοκρατία. Ορισμένοι «Βοναπάρτες» εζήλωσαν τις δόξες του Ναπολέοντα και επιζητούν προεδρική δημοκρατία! Με την παλαιότατη επιδίωξη όλων των δεξιόστροφων και της ολιγαρχίας, η σύνθεση του υπουργικού Συμβουλίου να μην προέρχεται από τη Βουλή αλλά από «κηπουρούς», τεχνοκράτες και επιχειρηματίες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η παρούσα βουλή θα προτείνει ποιες διατάξεις του Συντάγματος θεωρεί ότι η επόμενη βουλή πρέπει να αναθεωρήσει. Και καλώς. Ωστόσο, ορισμένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν την πεποίθηση, ότι αυτό αποτελεί μείζον θέμα ως προς το περιεχόμενο σε σχέση με τις αναζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις σε θέματα ουσίας που αφορούν στην κρίση. Το πρόβλημα της χώρας είναι βαθύτατα πολιτικό και αφορά πρωτίστως σε ποίες κατευθύνσεις και με ποιες πολιτικές. Επί μέρους προβλήματα αποτελούν τόσο ο εκλογικός νόμος, που είχε αίσια εξέλιξη για το προοδευτικό κίνημα, όσο και η συνταγματική αναθεώρηση.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, ούτε της παπαγαλίας περί του πολιτικού συστήματος .Όλες οι χώρες έχουν παρόμοια συστήματα. Δεν τις οδήγησαν στη κρίση τα συστήματα Διακυβέρνησης, αλλά οι ηγέτες τους και οι πολιτικές που εφάρμοσαν. Δηλαδή, με ποιες κοινωνικές και πολιτικές αρχές και με ποιο πρόγραμμα. Όχι μπροστά το κάρο και πίσω το άλογο.
Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η προοδευτική έξοδος από τη κρίση και όχι η αναθεώρηση του Συντάγματος και αφορά στην επάνοδο στην προοδευτική οικονομική πολιτική, ύστερα από μια εξαετή δεξιά στρατηγική των δημοσιονομικών υποθέσεων και διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Το πρόβλημα της χώρας είναι καθοριστικά πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι να αποκτήσουμε κράτος δικαστών και παραγόντων έξω από τη προοδευτική πολιτική.
Κάθε συγκέντρωση εξουσιών ήταν και είναι πάντα δεξιάς κοπής.
Κάθε συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στη κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας ήταν και είναι η επιτομή του συντηρητισμού, ήταν και είναι η εχθρότητα προς τον έλεγχο από τα κοινοβούλια και η επιδίωξη αυτονόμησης της εκτελεστικής εξουσίας πρωτίστως, από τη νομοθετική.
Η ενός ανδρός αρχή ήταν πάντα ότι δεξιότερο επικρατούσε σε περιόδους πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων. Όπου οι αυθαιρεσίες των εν λόγω «μεγάλων ηγετών» οδηγούσαν σε βλάβη ή και εθνικές περιπέτειες. Παραδείγματα πολλά, τόσο από τα αρχηγικά κόμματα όσο και από τις προσωποπαγείς –μονοπρόσωπες πρακτικές αυταρχισμού, ηγετών της λεγόμενης προεδρικής δημοκρατίας
Ασφαλώς και ορισμένοι από τη δεξιά επιδιώκουν τη δυαρχία που ίσχυε από την εποχή των ανακτόρων για να προκαλούν πολιτικές κρίσεις και έλεγχο των πολιτικών και κοινωνικό-ικονομικών εξελίξεων. Ορισμένοι θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς για τη παλινόρθωση της «δυαρχίας», που έχασε το 1985, με την κατάργηση των πραξικοπηματικών επεμβάσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας και τη διάλυση της Βουλής. Τότε, με την αναθεώρηση του Συντάγματος αφαιρέσαμε την αρμοδιότητα να διαλύει ο Πρόεδρος τη Βουλή για να μην κυβερνά και να μη προκαλεί κρίσεις.
Θλιβερή εξέλιξη αποτελεί η απόπειρα για δημόσια συζήτηση των επιδιώξεων του Νέο-συντηρητισμού, για την εγκαθίδρυση στη χώρα του Βοναπαρτισμού, με τη δήθεν αθώα επιδίωξη «για την εκλογή του προέδρου από το λαό»!
Ποιοί πολιτικά θέλουν να τελειώσουν, να καταλύσουν τη Βουλή, να καταλύσουν την αρχή της Δεδηλωμένης, το πρωθυπουργικό σύστημα, τα κόμματα και τις οργανώσεις της ελληνικής κοινωνίας; Ποιοι θέλουν εκλογικές καμπάνιες και οπαδούς; Για ποιες πολιτικές επιδιώξεις; Για ποιους αξιωματούχους, σε βάρος της προοδευτικής πολιτικής;
Τα ουσιώδη είναι: Με ποια πολιτική, με ποιες αρχές και δυνατότητες, με ποια ηγεσία. Αξιωματούχος ή προοδευτικός πολιτικός; Ποιο είναι το καθοριστικό;
Στη περίοδο της δουλείας ήταν οι βασιλιάδες που ακόμα είναι αρχηγοί κρατών, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ως αναφορά στα ανάκτορα, παρά του ότι η ανθρωπότητα διήλθε από τη δουλεία στη φεουδαρχία και μετά τη Γαλλική επανάσταση στο καπιταλισμό. Οι προ καπιταλιστικές σχέσεις στο εποικοδόμημα καλά κρατούν. Άνακτες και προεδρικοί Βοναπάρτες και μάλιστα οι δεύτεροι «εκλεγμένοι» από εκλογικές καμπάνιες που τις ονομάζουν λαό.
Το χειρότερο παράδειγμα και τριτοκοσμικής διακυβέρνησης αποτελεί το σύστημα εκλογής του προέδρου «από το λαό» στις Η.Π.Α. Όπου :
Οι πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα είναι ανύπαρκτα και ως υποκείμενα και ως θεσμοί και κάνουν μόνο εκλογικές καμπάνιες με βάση ευρύτερη χειραγώγηση τόσο από τα ΜΜΕ όσο και τα λόμπυ. Ο υποψήφιος Πρόεδρος επιλέγεται από διάφορα δίκτυα και εταιρίες δημοσίων σχέσεων και προβολής επιχειρηματικών συμφερόντων, χρηματοδοτών, δεξαμενών σκέψης ελεγχόμενων και χρηματοδοτούμενων κ.ο.κ και μετά το εν λόγω πρόσωπο, το ρίχνουν στην αρένα των δήθεν εσω-παραταξιακών εκλογών, με προδιαγεγραμμένη πορεία, με κατάληξη ένα συνέδριο για «σόου» και βέβαια καμιά σχέση με τη προοδευτική πολιτική! Δεν προσέρχεται στις κάλπες ούτε το 1/8 του εκλογικού σώματος!
Δεν λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, δεν λογοδοτεί.
Τα άλλα εκλεγμένα σώματα μόνο εγκρίνουν ή απορρίπτουν και όταν τελειώνει η θητεία απευθύνεται σε ιδρύματα και επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν τις δημόσιες σχέσεις του. Γιατί κανείς έλεγχος ουσίας, δεν υπάρχει για τους «βοναπάρτες».
Ανάλογα συστήματα αποτελούν το Γαλλικό, όπου ο Πρόεδρος, διορίζει και Πρωθυπουργό κάποιον του περιβάλλοντος του, το ρωσικό όπου ο εκλεγμένος «βοναπάρτης» Πούτιν εναλλάσσει ρόλους με το φίλο του και όσο πιο ανατολικά ή νοτιότερα αναφερόμαστε συναντάμε τη δεσποτεία πάσης φύσης βοναπαρτών , όπως στη γείτονα όπου ο Ερντογάν δρομολογεί και δημοψήφισμα για τη μοναρχία που επιθυμεί.
Τα διλήμματα ιστορικά, ήταν και είναι οι προσφιλείς επιλογές των αδυνάτων. Τα έθεταν πάντα οι ηγεσίες που δεν είχαν βεβαιότητες, που δεν είχαν δυνατές πολιτικές για τους πολίτες και τις κοινωνίες.
Ο «βοναπαρτικός πρόεδρος του λαού» , είναι ακριβώς στον αντίποδα και στην αντίπερα όχθη από το θεσμό του εκλεγμένου Πρωθυπουργού και του Κοινοβουλίου, που τον κρίνει καθημερινά.
Είναι ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και όταν χάσει τις εκλογές, παραιτείται από αρχηγός του κόμματός του, ηττάται η πολιτική του, λογοδοτεί, εκλέγεται άλλη ηγεσία. Λειτουργούν δημοκρατικοί κανόνες για τον ηγέτη που κρίνεται και όχι του αξιωματούχου σε ανέλεγκτο και προσωποπαγές σύστημα αλλά του πολιτικού που κρίνεται και εκ του αποτελέσματος και όχι του αποχωρούντος για διαλέξεις και δημόσιες σχέσεις.
Η πολιτική ενός ηγέτη και των κυβερνήσεων του κρίνεται και από το λαό και από τα κόμματα καθώς και από τους ομοίους του και όχι από καμπάνιες συγκέντρωσης οπαδών και χρηματοδοτήσεων, με προσωποπαγή συστήματα του βοναπαρτισμού, με μοντέρνο περιτύλιγμα από γραφεία προβολής και δίκτυα ΜΜΕ.
Για τη χώρα, συνταγματικά, πρέπει να ενισχυθεί η απόδοση ευθυνών στα δημόσια πρόσωπα, η ενδυνάμωση της προστασίας των δικαιωμάτων και η σταθερότητα των κυβερνήσεων, καθώς –επιτέλους- και στο διαχωρισμό εκκλησίας -κράτους. Επίσης, επιλογές που θα συμβάλλουν στην αναβάθμιση του Κοινοβουλίου καθώς και προτάσεις για δημοκρατική και αποτελεσματική λειτουργία του Πρωθυπουργού και των κυβερνητικών οργάνων.
Και αυτή η θέση σημαίνει: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προεδρεύει, η Κυβέρνηση κυβερνά, το Κοινοβούλιο δίδει ψήφο εμπιστοσύνης, οι Υπουργοί κατά συντριπτική πλειοψηφία είναι βουλευτές που εκλέγονται ή είναι άνθρωποι της πολιτικής και όχι παραγονταραίοι, επιχειρηματίες ή δήθεν τεχνοκράτες «ουδέτεροι». Δεν υπάρχει ουδετερότητα στις καπιταλιστικές χώρες και στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Τέλος, η κρίση συνολικά στην ΕΕ μας επιβάλλει τη προώθηση ξανά της ανεκπλήρωτης μέχρι τώρα εμβάθυνσης της πολιτικής ένωσης, για να σταματήσει η μονοκρατορία του Βερολίνου ή η απαράδεκτη και αποτυχημένη πρακτική της διακυβερνητικής με το προβάδισμα της Γερμανίας και της Γαλλίας σε βάρος των εταίρων κρατών. Έστω κατά αρχάς, με τη πλατφόρμα του Ιουνίου του 2015 των πέντε προέδρων: (Επιτροπής, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Ευρωζώνης) που πρότειναν κατευθύνσεις και χρονοδιάγραμμα με ορίζοντα το 2025, για τη προώθηση της Ένωσης των κρατών μελών της ευρωζώνης. Για το σχέδιο αυτό θα ζητηθεί η επεξεργασία και έγκριση από τους αντιπροσώπους των λαών των Κρατών Μελών της, ενός Συντάγματος ομοσπονδιακού τύπου για μια ευρωζώνη που θα μετασχηματισθεί σταδιακά σε Ένωση Κρατών, ένωση πολιτική και κοινωνική, οικονομική και νομισματική.
Εν κατακλείδι, το κατεπείγον αποτελεί η πραγματική προοδευτική πολιτική στην οικονομία και στη κοινωνία με τους πολίτες και τη νεολαία που ξενιτεύεται. Όταν μεγάλο τμήμα των πολιτών έχει προβλήματα επιβίωσης, η ηγεσία της χώρας οφείλει εκεί να δώσει το κύριο βάρος των προσπαθειών της. Να οργανώνει λύσεις, να οργανώνει πρωτοβουλίες για την οικονομική ανάκαμψη.
Η προώθηση συνταγματικού δικαστηρίου και οι απόπειρες για πιο συντηρητικό σύνταγμα δεν αφορούν τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Στέφανος Τζουμάκας

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Δήλωση για τα 42 χρόνια Μεταπολίτευσης

Α. Ιούλιος 1974, 42 χρόνια πριν, εκπρόσωποι της χούντας κάλεσαν τον Κ. Καραμανλή της κοινοβουλευτικής δεξιάς να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Η χώρα βρισκόταν σε εθνική κρίση από τη προδοσία της Χούντας στη Κύπρο και εξ αιτίας της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.
Β. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
Γ. Και είναι προφανές ότι και σήμερα χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές με προοπτική θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας.
1. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης, μαζί με τους Γλύξμπουργκ και με αστούς πολιτικούς μετέβησαν στην Αίγυπτο. Στη χώρα έμειναν οι δυνάμεις της Αντίστασης. Όταν επέστρεψαν από το Κάιρο και αφού έκανε «μακελειό» ο Τσώρτσιλ με τα Δεκεμβριανά και σκότωναν οι Άγγλοι, μαζί με τους δοσίλογους, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Γέρος Παπανδρέου .Και στη κεντρική του ομιλία είπε το αξέχαστο : «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν».
2. Ιούλιος 1974 Τουρκική εισβολή και κατοχή στη Κύπρο, προδοσία, κατάρρευση της χούντας. Άλλοι πήγαν φυλακή και εξορία και ο Καραμανλής «έφερε τη Δημοκρατία από το Παρίσι». Ζήτησε από τους οπαδούς του να προσεύχονται για αυτόν. Ο Καραμανλής νομιμοποίησε το παράνομο ΚΚΕ, οδήγησε τους πρωταίτιους της χούντας στη Δικαιοσύνη και οργάνωσε μια αυταρχική αστική Δημοκρατία, με ποινικοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Συνέβαλε στη πολιτική απομόνωση των χουντικών και της άκρας δεξιάς, σάρκα εκ της σαρκός της με το παρακράτος, τις πολιτικές δολοφονίες και την επιβολή πραξικοπήματος των επίορκων ακροδεξιών αξιωματικών σε συνεργασία με τη CIA. Αυτούς τους φασίστες ο Καραμανλής τους ονόμασε «άφρονες». Όπως λένε στο χωριό μου, το αίμα νερό δεν γίνεται. Άφρονες, λοιπόν, ούτε ακροδεξιοί, ούτε φασίστες, ούτε πράκτορες των Αμερικανικών υπηρεσιών κατασκοπείας.
3. Με τη πτώση της χούντας και την ορκωμοσία του Καραμανλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου -από το εξωτερικό- δήλωσε ότι έγινε «Αλλαγή φρουράς»! Ενώ δεν ήταν το ίδιο η χούντα και η κοινοβουλευτική δεξιά. Ήταν λάθος του.
4. Ο δε Χαρίλαος Φλωράκης-και αυτός από το εξωτερικό- δήλωσε: «Τι λάχανα, τι μπρόκολα»! Δηλαδή η Αστική Δημοκρατία και η στρατιωτικο-φασιστική δικτατορία, είναι όμοια!
Λες και ο Ανδρέας με τον Χαρίλαο είχαν κηρύξει τη χώρα σε … Προεπαναστατική περίοδο!!
Και μάλιστα όταν, 10 μήνες πριν, το ΚΚΕ έλεγε ότι δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες για αναμέτρηση με τη χούντα του Ιωαννίδη-Μαρκεζίνη, το Νοέμβρη του 1973.
5. Η πλειοδοσία για το τι είδους μεταπολίτευση επήλθε, από τότε συνεχίζεται. Ριζοσπάστες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ 13 Νοέμβρη 1974, στο Σύνταγμα, ζητούσαν στις 18 σοσιαλισμό! (18 Νοεμβρίου 1974, επόμενη μέρα των εκλογών! )
6.Την επόμενη μέρα -14 Νοέμβρη του 1974 -ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε άλλη ανιστόρητη δήλωση: « Ή Καραμανλής ή Τάνκς» .
7. Η μεταπολίτευση αποτέλεσε το συμβιβασμό ανάμεσα στη κοινοβουλευτική δεξιά και την ακροδεξιά, με επιδιαιτητές τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών.
8. Με τη κρίση, από το 2010, πολλοί ρίχνουν το ανάθεμα στη Μεταπολίτευση και όλο το φασισταριό και κάθε πικραμένος στη Γενιά Πολυτεχνείου, λες και αυτοί που κυβέρνησαν Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Σημίτης είχαν καμιά σχέση με τη Γενιά του Πολυτεχνείου.
9. Ακολουθεί το αφήγημα για τη «νέα μεταπολίτευση», ως εκδοχή του διαφορετικού, ενώ η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και σε καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και μάλιστα με αρνητικές εξελίξεις σε σχέση με παρελθούσες περιόδους μετά την Μεταπολίτευση.
10.Τα εν λόγω, για τους ισχυρισμούς ορισμένων για μια «φαντασιακή Δημοκρατία» στα μέτρα θεμιτών μεν, αλλά συγκυριακών δε, πολιτικών επιδιώξεων. Και είναι προφανές ότι χωρίς ριζοσπαστικές επιλογές θα έχουμε νέους συμβιβασμούς ανάλογους με το συσχετισμό των δυνάμεων , προς προοδευτικές ή συντηρητικές κατευθύνσεις, στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας. Δεν συμφωνώ ιδεολογικά και κοσμοθεωρητικά, αλλά προηγούνται τα δεδομένα και σοβαρές προσπάθειες ανατροπής τους, για να μην ακουστεί ξανά το αμίμητο και άνευ περιεχομένου: «Πιστεύομε και εις την Λαοκρατίαν»!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Για το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο: Εντός εκτός και επί τα αυτά!

Εντός, εκτός και επί τα αυτά! Η επόμενη μέρα- μετά το δημοψήφισμα-για τη Μ. Βρετανία.(Η Γαλλία επέβαλε την επίσημη διατύπωση: Ηνωμένο Βασίλειο, για να μην συνεχίζονται οι συνειρμοί, με τη Γαλλική Βρετάνη).

Ερώτηση: Quo vadis? (Το Quo vadis? είναι λατινική φράση. Στα ελληνικά αποδίδεται με το : που πηγαίνεις και στα αγγλικά με το : "Where are you going?". Έχει δε αποδοθεί στον Απόστολο Πέτρο που δραπέτευσε από τη Ρώμη, προκειμένου να αποφύγει το μένος του Νέρωνα.. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Πέτρος χρησιμοποίησε τη φράση αυτή απευθυνόμενος στον Ιησού που όδευε προς τη Ρώμη, λέγοντάς του Quo vadis, domine?)

Διατύπωση προφανώς, με αμφίσημη έννοια.

Απάντηση: Εντός, εκτός και επί τα αυτά!

Πρώτο: Θα συνεχίσει το Η.Β. τη συμμαχική σχέση με τις ΗΠΑ και να απολαμβάνει το καθεστώς ειδικών σχέσεων και να έχει ειδικό βάρος τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Ήδη αποτελεί το μακρύ χέρι των ΗΠΑ, μαζί με τη ΠΟΛΩΝΙΑ για πολεμική περικύκλωση της Ρωσίας.

Δεύτερο: Θα συνεχίσει με το «εντός, εκτός και επί τα αυτά» να διευκολύνει τη Γερμανία στην συγκρότηση της Ένωσης των πολλών ταχυτήτων. Προ εικοσαετίας επιδίωξη του Σόιμπλε .Και ταυτόχρονα θα αποσταθεροποιεί τη Γερμανική Ευρώπη, όταν θα διαφωνούν οι ΗΠΑ.(Ο νόμος των αντιφάσεων και των αντιθέσεων).

Τρίτο: Θα συνεχίσει να επιβάλλει αρχηγό κράτους από το Βασιλικό Στέμμα, τόσο στην Αυστραλία, όσο και στον Καναδά.

Τέταρτο: Θα συνεχίσει να κατέχει το Γιβραλτάρ εντός της Ισπανίας και τη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς και να έχει στρατιωτική βάση στη Δεκέλεια της Κύπρου ως εγγυήτρια δύναμη, από τη συνθήκη της Ζυρίχης.

Πέμπτο: Θα συνεχίσει να προωθεί τη διεθνή κλεπτοκρατία στην αποικία :Βρετανικές παρθένοι Νήσοι και όταν θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με τις πολιτείες των ΗΠΑ, Ντελάουερ και Γουισκόνσιν, τότε οι κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θα δώσουν την επόμενη λίστα τύπου Panama Papers

Έκτο: Θα συνεχίσει να αποτελεί, το city του Λονδίνου, το χρηματοπιστωτικό κέντρο του 70% των ευρωπαικών οικονομικών συναλλαγών, θα συνεχίσει να αποτελεί την ενδο ευρωπαική έδρα της κλεπτοκρατίας και απόκρυψης περιουσιών με τις onshore και off shore προς πλουτισμό όλων των παικτών, από τη Νέα Υόρκη, μέχρι το Πεκίνο. Η βρετανική ολιγαρχία ατάραχη, οι δημοσκοπήσεις σε χειραγώγηση .Ο τζόγος των ραντιέρηδων και τα στοιχήματα, ζουν ημέρες λαμπρές. Θα τους αποφέρουν κέρδη καθώς και η μαζική εξαγορά βρετανικών μετοχών, πέραν από τις αγορές συναλλάγματος, που το Λονδίνο κατέχει τη πρώτη θέση σε παγκόσμια κλίμακα.

Έβδομο: Ποιοι και γιατί καταστροφολογούν, καιρό τώρα, ποιοι έστησαν σκηνικό "μακελιού" ; Η τριχοτομημένη βρετανική δεξιά σε όλα τα στρατηγικά ζητήματα του νεοφιλελευθερισμού και του θατσερισμού έχει ενότητα πασίγνωστη. Οι τυχοδιώκτες ηγέτες τους, έπρεπε να καταστήσουν άλλους υπαίτιους για τα λαικά στρώματα που δεινοπαθούν από τα προγράμματα της πολυετούς ύφεσης, τους μετανάστες! Από τη μια πλευρά, δύο παρατάξεις της βρεττανικής δεξιάς που εκφράζουν το λούμπεν ακροδεξιό συνονθύλευμα του Brexit με φαντασιακό περιεχόμενο την επαναφορά μιας πάλαι ποτέ κραταιάς δύναμης και όχι χώρας, σε διεθνές επίπεδο .Και από την άλλη οι υπόλοιπες δυνάμεις που κινδυνολογούσαν προκειμένου να συνεχίσουν πιο έντονα τη στρατηγική των εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και των ανθρώπων! Ναι στη διακίνηση, κεφαλαίων και αγαθών που ωφελείται η Αγγλία και η λίρα .Αλλά μέχρι εκεί!

Όγδοο: Η νέα επιλεκτική σχέση της Βρετανίας με την Ε.Ε θα έχει ως βάση τη συμφωνία του συμβουλίου το Φλεβάρη του 2016, οπου το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει τη δυνατότητα να ΜΗ συμμετέχει στη τραπεζική ένωση, στη δημοσιονομική ένωση, στην εποπτεία του τραπεζικού τομέα. Να ΜΗ συμμετέχει σε υπεράσπιση δικαιωμάτων, εξασφάλισης ελεύθερης κυκλοφορίας ανθρώπων, σε πολιτικές εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης. Και βέβαια έξω από τη συνθήκη Σένγκεν. Και με απαιτήσεις από όλη την ΕΕ να καταργήσει ρυθμίσεις που δεν προωθούν την ανταγωνιστικότητα κατά το θατσερικό πρόταγμα .

Ένατο: Η περαιτέρω αποδυνάμωση της κραταιάς Μεγάλης Βρετανίας, ωστόσο θα συνεχίζεται. Θέλει να είναι άλλη από αυτό που πραγματικά είναι. Το δημοψήφισμα του Κάμερον με την εμπλοκή δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, όπως του Αυστραλού μεγιστάνα αντιευρωπαιστή Μέρντοκ αλλά και άλλων οδήγησαν σε πόλωση και σε μεγαλοστομίες, με αποτέλεσμα και τη δολοφονία της βουλευτού του Εργατικού Κόμματος .Η δήθεν αναμέτρηση αφορούσε σε κύμβαλα αλαλάζοντα σε μια χώρα σε παρακμή, με απώλεια αποικιών με παραγωγική καθοδική πορεία, με διάλυση της βιομηχανίας της και την άνοδο ενός άγριου παρασιτισμού με χρηματιστηριακές συναλλαγές, συναφείς με τις φούσκες .Μιας χώρας που κατέστησε και τη παιδεία προιόν διεθνών εμπορευματικών δραστηριοτήτων. Οι 46, 5 εκατομμύρια Βρετανοί ψηφοφόροι, δεν πρόκειται να ταρακουνήσουν το πλανήτη, ούτε η γερμανική δεξιά θα δώσει λύση με την εσωτερική διαίρεση της Ευρώπης με ομόκεντρους κύκλους, με λιτότητα και με υποβάθμιση της παραγωγικής βάσης μιας σειράς κρατών μελών στη δήθεν κρίση χρέους.

Δέκατο: Και το Βερολίνο, θα έχει την ίδια παρακμιακή εξέλιξη και ήττα, γιατί με τη πολιτική της ισχύος και τις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των χαμηλών ελλειμμάτων και του ελεγχόμενου χρέους, δεν δημιουργούνται πολιτικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ενότητας των κρατών μελών, αλλά αποτελούν ακριβώς το αντίθετο, προυποθέσεις μόνο για το ξήλωμα.

Ορισμένοι προβάλλουν ανύπαρκτες προοπτικές γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής στάσης του αγγλοσαξονικού κόσμου έναντι της Γερμανίας λόγω και των συνεργασιών του γερμανικού κεφαλαίου με τη Ρωσία και των αγωγών αερίου καθότι όπως έλεγε και ο Κάρολος Μαρξ, οι παραγωγικές δυνάμεις που όντως είναι παραγωγικές και όχι παρασιτικές, χρειάζονται και ενδοχώρα προώθησης προιόντων και ρυθμίσεις. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τη γερμανική ατμομηχανή, όταν διαθέτει ήδη 150 χιλιάδες συστήματα ρομποτικής τεχνολογίας πέμπτης γενιάς, μόνο με τη λίρα και τις συναλλαγματικές και άλλες κερδοσκοπίες. Είναι παραπλήσιο και το πρόβλημα που έχει η Γαλλία που συνεχώς υποχωρεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της.

Στην Ιταλία στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών τα κόμματα του δικομματισμού ηττήθηκαν. vΣήμερα έχουν το λόγο οι Βρετανοί. Τη Κυριακή αλλάζει ο πολιτικός χάρτης στην Ισπανία ο Σόιμπλε απορρίπτει την εμβάθυνση της ΕΕ των 28 και της Ευρωζώνης των 19 και μίλησε για αρμοδιότητες στα κράτη μέλη .Ήδη η διαφοροποιήσεις στο κυβερνητικό συνασπισμό συνεχίζονται, εν όψει και των εκλογών στη Γερμανία το 2017 και όχι μόνο. Ο υπουργός Εξωτερικών Σταϊνμάγερ τόνισε ότι τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν ό, τι μπορούν για τη περαιτέρω προώθηση της εμβάθυνσης της ΕΕ και τάχθηκε υπέρ της σταδιακής άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, χαρακτήρισε δε εμπρηστική τη διεξαγωγή γυμνασίων του ΝΑΤΟ στη Βαλτική.

Ένα σχέδιο προς την πολιτική Ένωση, μπορεί να οδηγήσει στην υπέρβαση της κρίσης, αλλιώς η ΕΕ θα οδηγηθεί σε περαιτέρω όξυνση, στα πλαίσια και ενός τριπολικού διεθνούς συστήματος, που αποτελείται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τις χώρες των αναδυόμενων οικονομιών των BRIKS.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Από το "Μένουμε Ευρώπη" της Γερμανικής Ευρώπης του Σόιμπλε, στη συνέχεια ,με άλλη μάσκα , στο Σύνταγμα,με το "Παραιτηθείτε"!




Α.  Η Κρίση είναι σε εξέλιξη. Η κρίση στρατηγικής όλων των κομμάτων του συστήματος, είναι  πανθομολογούμενη. Οι  ηθοποιοί ανεβάζουν το ίδιο έργο, σε νέα διασκευή,  σε νέα βερσιόν! Πάντα υπήρχαν και  κομπάρσοι ! Απολογητές, ρεβανσιστές και κατεργάρηδες! Ιδιαίτερα οι κατεργάρηδες!

 Η ελληνική δεξιά στην υπηρεσία  της «Γερμανικής Ευρώπης», με τα ορφανά της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα  στο Σύνταγμα! Από  το «Μένουμε Ευρώπη» της  Γερμανικής Ευρώπης του Σόιμπλε,  με άλλη μάσκα σήμερα, στο Σύνταγμα,με το «Παραιτηθείτε»!

Η «γερμανική Ευρώπη» είναι στη γωνία  πανευρωπαϊκά, απομονώνεται  υπέρ μιας Ευρώπης της ισοτιμίας και της δημοκρατίας και οι εγχώριοι  παρακοιμώμενοι της διαπλοκής, κάνουν ακτιβισμό υπέρ της ταχείας εφαρμογής της στρατηγικής της λιτότητας, της υποτίμησης της χώρας και της φτηνή και φτωχοποιημένης χώρας, υπέρ των εχόντων και κατεχόντων σε παρασιτικές δραστηριότητες!

 Άντε να γελάσει και το χειλάκι των Σόιμπλε, Τουσκ που με τις  ανόητες δηλώσεις τους, αβαντάρουν τα δύο  δεξιά στρατόπεδα που τάσσονται υπέρ του Brexit στη Μεγάλη Βρετανία!  Και  η  μια πλευρά  της δεξιάς υπέρ της εξόδου  υπό  τον πρώην  δήμαρχο του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον και  η άλλη,  υπό τον όχι μόνο εθνικιστή   Νάιτζελ Φάρατζ.  Παραστάσεις δίνουν, αγοράζουν δυσαρέσκεια! Και το τρίτο  στρατόπεδο της δεξιάς υπό τον Κάμερον, που πήγαινε για  μαλλί και κινδυνεύει να   απομακρυνθεί. .Οι πολίτες της γηραιάς Αλβιόνος  ξέρουν,  έχουν δίπλα τους τη Γερμανική δεξιά  που κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, τόσο με τη στρατηγική αποτυχία της λιτότητας, όσο και με τη μεταναστευτική της πολιτική.

 Σε  παρόμοιες δηλώσεις, όπως των Σόιμπλε  και Τούσκ είχαν προβεί  τόσο o απερχόμενος Ολάντ, όσο και το Γιουνκερ. Μας  είχαν  βοηθήσει, πέρυσι,  με τις δηλώσεις τους,  κατά του δημοψηφίσματος. Γιατί  ταχθήκαμε  υπέρ του ΟΧΙ  στην Αθήνα. Γιατί υπάρχουν και πολίτες,  σε όλη την Ευρωπαϊκή  Ένωση, που δεν δέχονται εκβιασμούς.

 Τώρα δεν είναι  σε παράκρουση μόνο η Αμερικάνικη  δεξιά  με τον Τράμπ  που ζητάει επιστροφή των αμερικανικών κεφαλαίων  στις ΗΠΑ  και επαναφορά των δασμών! Δεν  είναι μόνο η  Βρετανική δεξιά, τριχοτομημένη  στο δημοψήφισμα .

Σε βαθειά κρίση  είναι   και   η γερμανική δεξιά , η ισπανική δεξιά,  η ελληνική δεξιά. Για να μην αναφερθώ στην ακροδεξιά  των χωρών της ομάδας Visegrad, που ζήτησαν προχθές στη Πράγα, να αποτελέσουν το πρότυπο για την επόμενη εξέλιξη στην ΕΕ. Γιατί το χρηματιστηριακό  και το τραπεζικό κεφάλαιο   είναι, ακόμα , μινώταυρος. Γιατί  η κρίση  είναι σε εξέλιξη:  Γενικευμένος Υπερ-δανεισμός,   Υπερ –παραγωγή αλλού  και   κατακόρυφη μείωση της ζήτησης  με  φτώχεια  και ανεργία και αλλού. Από-επένδυση  και  συγκέντρωση  πλούτου, αλλού. Και ακόμα δεν έχουμε  δει τα μεγάλα. Το  ποιος θα εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο στις 21 Γενάρη του 2017, ποιος θα σταθεί απέναντι στη Λεπέν το Μάιο του 2017,γιατί τον Όλάντ ξεχάστε τον. Η  δε  Μέρκελ , <<κούρασε> και οι  -εν δυνάμει -διάδοχοί της, τόσο ο υπουργός των Εσωτερικών, όσο και η υπουργός Αμυνας ,παρευρέθηκαν,  πριν λίγες  μέρες στη  λέσχη  Μπίλντερμπεργκ , στη Δρέσδη .Το  δε κόμμα του Χίτλερ, η << εναλλακτική>  , θα διεκδικήσει τη τρίτη θέση  στην ομοσπονδιακή βουλή το Νοέμβρη του 2017 απέναντι στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία που, όσο συνεχίζει  αυτό το δρόμο,   θα ακολουθήσει  τη τύχη του Ολάντ .

Σε λίγες μέρες εκτός  από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος η Βρετανική δεξιά , θα μπει σε πορεία ήττας  και  για το  προοδευτικό  ηγέτη  του εργατικού κόμματος  ανοίγονται νέες προοπτικές!

Β. Για τη  ταμπακιέρα! Για το ρημαδιό που άφησαν και για  το ξέπλυμα που δεν θα δουν!

Οι   οργανωτές της   σημερινής συγκέντρωσης, ήλθαν από άλλη χώρα , δεν είδαν , δεν άκουσαν  δεν ξέρουν τίποτε  για το ρημαδιό που προκάλεσε η πολιτική που  υποστήριξαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν οι εκπρόσωποί τους από το 2010.
Εξ αιτίας αυτής της πολιτικής:

 1.Κατέλυσαν την ισοτιμία  της  χώρας,
2.Επέβαλαν τη ρεβάνς που επιζητούσε χρόνια το εγχώριο παρασιτικό κεφάλαιο. Δηλαδή  να κυριαρχήσει η  δημοσιονομική  στρατηγική  για το έλλειμμα και το χρέος, σε βάρος της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. Είναι άλλο τα δημόσια οικονομικά και άλλο η Οικονομία .Γιατί  η χώρα είχε πρόβλημα με τη διάλυση της  παραγωγικής της βάσης και αυτοί οι τιποτόφρονες, το μετέτρεψαν  σε δήθεν πρόβλημα σταθερότητας, που επέβαλε και το Βερολίνο, με βάση τα δικά του πλεονάσματα.  Η χώρα είχε  κυρίαρχο πρόβλημα με τα νεκροταφεία των επιχειρήσεων, που έστηνε η εγχώρια παρασιτική ολιγαρχία,για να καρπούται πόρους της ΕΕ και θαλασσοδάνεια.
3 Παρέδωσαν τη  χώρα σε μια ανάλγητη νεοφιλελεύθερη πολιτική.
4. Η χώρα  έχασε  πλέον του 25% του εθνικού της πλούτου, σε δεκάδες δις ευρώ.
5.Οι πολίτες απώλεσαν περιουσίες και εισοδήματα  που ανέρχονται – με βάση τις εμπορικές αξίες -  σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.
6.Μετέτρεψαν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, σε χρέος άνω των 300δις ευρώ
7.Έβαλαν λουκέτο σε 350 χιλιάδες επιχειρήσεις.
8. Μείωσαν στο  μισό το εισόδημα  του  80% του πληθυσμού.
9.Οδήγησαν το μισό πληθυσμό της χώρας  κάτω από τα όρια της φτώχειας. 10.Έδιωξαν 200 χιλιάδες νέους επιστήμονες από τη χώρα .
11.Οδήγησαν στην ανεργία  εκατοντάδες χιλιάδες νέους .
12 Οδήγησαν εκατομμύρια πολίτες  σε ανέχεια και αδυναμία , πράγμα που αποτέλεσε και το έδαφος για την έξαρση του μίσους και την επάνοδο των νεοναζί ,στη λογική της εκδίκησης , πράγμα που ήδη ζει η ίδια η Γερμανία , η Μεγάλη Βρετανία , η Γαλλία και η Αμερική.

Έσπειραν ανέμους  και ζητάνε αμνησία   αντί της αυτοκριτικής .Αυτοκριτική  που ξεκίνησαν ακόμα  και οι γιάπηδες του ΔΝΤ  γιατί  θέλουν να ξεπλύνουν τις δικές τους αθλιότητες , εν όψει της αλλαγής προέδρου στις ΗΠΑ .Και ακόμα  συνεχίζεται  το γέλιο   για τη  πρόταση –δημοσίων σχέσεων του ΔΝΤ- για   δήθεν  περίοδο χάρητος αποπληρωμής του ελληνικού χρέους  μέχρι το 2040!

Οι κυβερνήσεις 2010-2015 αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σιωπήσουν , τις αποδίδουν στην επόμενη Κυβέρνηση  και ζητάνε μέσω  οπαδών τους, τη παραίτηση της! Ο τυχοδιωκτισμός και η γελοιότητα  μαζί!

Γ .Τι επιδιώκει –στρατηγικά-  η  συντηρητική  οικονομική   και πολιτική   κοινοπραξία 2010-2015  ,με  βασική επιλογή ,τη στρατηγική φθοράς ,καθότι  ξέρει   ότι μέχρι το τέλος του   2018 , δεν θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις, στην Ελλάδα , όσες φορές και  αν  γράψει  το αντίθετο ,οποιαδήποτε  φυλλάδα.

1. Ασφαλώς  και ο εφησυχασμός των πολιτών δεν  ωφελεί τη δημοκρατική μας  παράδοση και πολύ περισσότερο την αναφαίρετη άσκηση των δικαιωμάτων μας. Η ελληνική κοινωνία έχει τάξεις κοινωνικές  και αντίστοιχα στρώματα. Έχει πολιτικές δυνάμεις  συντηρητικές  και προοδευτικές. Τι επιδιώκει   η συντηρητική κοινοπραξία και η δυνάμεις της ;
 2.Να δημιουργήσει συνθήκες  αμνησίας και  αποποίησης των ευθυνών της για τη διάλυση της χώρας και να μεταθέτει τις ευθύνες στη νέα κυβέρνηση.
3. Επέλεξε παραδοσιακά μέσα από το  παλαιοκομματικό σύστημα , που γνωστοί ηγέτες  ζητούσαν  εκλογές  από την επόμενη , χρησιμοποιούσαν δε  χιλιάδες ενδιαφερόμενους  ως τριτοκοσμικό πολιτικό προσωπικό που αναλάμβαναν να <<ρίχνουν >> τη κυβέρνηση  κάθε τρείς μέρες ,κάθε τρείς μήνες  επί τρία χρόνια , για να μη κλείσει  η τετραετία.Υπήρχαν δε και πολλοί ανόητοι που το ενστερνιζόταν , από όλα τα μορφωτικά στρώματα και από όλα τα επαγγέλματα.
 4.Αυτή είναι η λεγόμενη στρατηγική φθοράς ευνοεί τη  κοινοπραξία επειδή συμφώνησε στα μέτρα λιτότητας  και δεν μπορεί παρά να  συσπειρώνει την εκλογική πελατεία  με γενικές και αόριστες απαιτήσεις. Ειδικότερα δε, τη δεξιά πελατεία που πάντα έχει πασίγνωστες επιδιώξεις όπως: «την πάρτη μας»,  την επιστροφή στην εξουσία ,  τη δύναμη και το χρήμα .
5  Ασκεί συστηματική καιροσκοπική αγορά δυσαρέσκειας και παραπλανητική πληροφόρηση του τύπου: 60 χιλιάδες επιχειρήσεις  μετακόμισαν στη Βουλγαρία. Πρόκειται για  απάτη , καθότι  μετέφεραν επιτήδεια φοροφυγάδες, όχι την εταιρία, αλλά  τη φορολογική έδρα εκεί !
 6.Σύμπράττει χωρίς προσχήματα με καναλάρχες ,εκδότες  και άλλους ολιγάρχες σε μια ανταποδοτική βάση για όσα  από κοινού καρπώθηκαν .
7.Προβαίνει  σε φυσιολογική αξιοποίηση  κάθε ανοσίας στελεχών της κυβέρνησης.
8.Και όλα αυτά γιατί, μα γιατί ξέρει η «κοινοπραξία» ότι στις βασικές χώρες του  δυτικού  ημισφαίριου ,  όλα είναι ρευστά και οι ηγεσίες των χωρών αυτών είναι σε παρατεταμένες  προεκλογικές  εκστρατείες για την εξασφάλιση της επανεκλογής τους. Το 2018,  ο πολιτικός χάρτης δεν θα είναι ο ίδιος σε πολλές χώρες της  Ευρωζώνης Δεν ασχολείται κανείς  με τα  εν Ελλάδι παρελθόντα.
Δηλαδή, μέχρι το τέλος του 2018, δεν θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις, στην Ελλάδα, όσες φορές και  αν  γράψει  το αντίθετο, οποιαδήποτε  φυλλάδα του σιναφιού του συντηρητικού μπλοκ. Και η κυβέρνηση  έχει την υποχρέωση να κλείσει έως το  τέλος του 2018 τις υποχρεώσεις έναντι των δανειστών .

Παρατήρηση:
 α)Ο εκπρόσωπος της Γερμανικής Ευρώπης , μεταθέτει , τη τραπεζική ένωση , την εγγύηση των καταθέσεων  και τα ευρωομόλογα μετά το 2018, μεταθέτει τη κοινή δημοσιονομική ένωση μετά το 2018.
β) Πολλοί ηγέτες της Ε.Ε. παραπέμπουν τη συζήτηση για την  εμβάθυνση της Ένωσης μετά το 2018.
 Τέλος , συμπληρωματική στρατηγική  του συντηρητικού μπλοκ  με τη σύμπραξη , καναλαρχών  και  κλεπτοκρατών , είναι  η  διαρκής  αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, που αυτή τη περίοδο αφορά στο ποιοί  ολιγάρχες θα πάρουν τις νέες άδειες  για τα κανάλια της χειραγώγησης, μεθαύριο θα αφορά  σε κάποια άλλη επιδίωξη κ.ο.κ  Διαθέτουν εξαγορασμένους πολιτικούς για να ζητάνε: Πρωθυπουργό «κοινής αποδοχής»  και  από την υπάρχουσα βουλή  «κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης». Οι συνταγματικές εκλογές που έγιναν πριν λίγους μήνες  δεν αφορούν σε αυτό το προσωπικό που θέλουν να το ξεπλύνουν  με κάθε αντιδημοκρατικό μέσο.

 Δ.  Κριτική  και προτάσεις  για τη Παλιά ,αλλά και για τη Νέα στρατηγική της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα.

1.
      Τη πρώτη περίοδο υποστήριξε και εφάρμοσε  μια  ιδεολογική αναμέτρηση  με τις  δυνάμεις  του νεοφιλελευθερισμού , το επαναλαμβάνω,  στο ιδεολογικό  πεδίο . Αναμέτρηση που ήταν  και πρόωρη  και χωρίς προϋποθέσεις. Την ώρα που η βασική προτεραιότητα για τη χώρα και τις προοδευτικές δυνάμεις , ήταν η πολιτική  εδραίωση  και η  λύση εντός του ευρώ, που αποτελούσε άλλωστε  και στρατηγική δέσμευση προς το εκλογικό σώμα.
Ορισμένοι ήθελαν  και θέλουν  στρατηγική  εκτροπή, στη λογική ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το νόμισμα.Επρόκειτο για άλλη  αφετηρία που έχει ως βάση τη διάσπαση της ΕΕ. Έτσι  προέκυψε και η διάσπαση στο ΣΥΡΙΖΑ

2  Τη δεύτερη περίοδο η κυβέρνηση:

α) Συνέχισε-λαθεμένα- να έχει ως κυρίαρχη αναφορά  και ως ζήτημα τακτικής  το χρέος. Το χρέος έχει στρατηγικό χαρακτήρα, δεν θα υπέκυπταν οι δανειστές σε μια τέτοια απαίτηση. Άλλο απαίτηση και άλλο ρητορική. Στη ρητορική και στη μανούβρα η Ουάσινγκτον  που σωστά εμποδίζει την εξέλιξη της Γερμανικής Ευρώπης , απεδείχθη εξόχως αφερέγγυα  με τις γαλαντόμες  προτάσεις του ΔΝΤ, χωρίς αντίκρισμα και β)Συνέχισε , σε βάρος της πραγματικής οικονομίας, τη κυρίαρχη στρατηγική στο δημοσιονομικό ζήτημα , ενώ είχε τη δυνατότητα   μιας πολυμερούς δράσης  στην οικονομία που διέλυσαν οι  δυνάμεις του συντηρητικού μλπόκ.

γ)Ασφαλώς και η αναδιανομή του πλούτου  είναι βασική αναφορά των κοινωνικών πολιτικών από τις –πραγματικά και όχι κατ όνομα -προοδευτικές δυνάμεις. Ωστόσο αυτή στρατηγική είναι μετέωρη  χωρίς  το παράγειν, χωρίς οικονομία. Δεν αναζητούμε  κονδύλια προς διανομή χωρίς τη παραγωγή ,τη  συγκέντρωση και φορολόγηση  του πλούτου , ούτε αναζητούμε κονδύλια εν μέσω κρίσης για  κατασκευαστικά έργα  και όχι πρωτίστως  για επιχειρήσεις

δ)Τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος , υποτίθεται, ότι αποτελούν και ένα άλλο υπόδειγμα, δημόσιας συμπεριφοράς όπου κυριαρχεί το ΕΙΝΑΙ  και όχι το φαίνεσθαι. Όπου κυριαρχεί η ουσία και όχι  οι εντυπώσεις  και όπου τα δημόσια πρόσωπα  μιας προοδευτικής παράταξης  δεν έχουν αναφορές στα εγώ τους ,αλλά στο εμείς , που αφορά πολλούς και με ιστορικό βάθος και με ενατένιση στο μέλλον .

Παρατήρηση : Προοδευτικοί άνθρωποι , που θα πάνε σήμερα , στο συντηρητικό στρατηγικό σχεδιασμό του «παραιτηθείτε», θα το κάνουν γιατί τους εξώθησαν και τους  εξωθούν  , με τις απερίσκεπτες δηλώσεις  τους ,τις  πρακτικές  τους  και τις επιλογές τους ,κυβερνητικά στελέχη  

3.Τη τρίτη περίοδο που ήδη εγκαινίασε η κυβέρνηση.

α)Η στρατηγική  υποχρέωση της κυβέρνησης του Α.Τσίπρα, είναι να οδηγήσει τη χώρα σε προοδευτική έξοδο από τη κρίση. Κάθε επιλογή πρέπει να κατατείνει προς αυτό το μεγάλο εθνικό στόχο.

β)Καθοριστικής σημασίας είναι η πρόταξη της οικονομίας ως κυρίαρχου  θέματος  και αυτό γιατί η χώρα πρέπει  να ανακτήσει το πλούτο που έχασε  από τη  μέχρι τώρα  ασκούμενη πολιτική, από το 2010  και εντεύθεν .Και οικονομία σημαίνει  τεχνολογίες , επιχείρηση ,χωράφι , εργοστάσιο , δημιουργία , προιόντα , θέσεις εργασίας , εξαγωγές , εισοδήματα, συγκέντρωση πλούτου , βελτίωση της διαβίωσης των πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων  που τους  οδήγησαν κάτω από το όριο της φτώχειας .Άλλο δημιουργία και παραγωγή και άλλο ανάπτυξη. Ανάπτυξη είχε η χώρα και την εποχή των χρηματιστηρίων και των μεγάλων έργων . Δημιουργία , δεν είχε , παραγωγή δεν είχε .

γ)Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι υποχρέωση της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου, δεν εν θα κρίνει αυτό το ζήτημα την έξοδο από τη κρίση. Όπως και η καθιέρωση της απλής αναλογικής, ήταν πάγιο αίτημα των προοδευτικών δυνάμεων .Ούτε  και αυτό το θέμα θα κρίνει τη πορεία προς την έξοδο από τη κρίση .Συνολικά η γενική πολιτική , δεν είναι το προνομιακό πεδίο για μια  χώρα που είναι  σε ανέχεια , σε ανεργία και ξενιτιά .Χρειαζόμαστε αίσθηση των εξελίξεων χωρίς σκηνικά και μεγαλοστομίες , στον απόηχο των αμφιθέατρων .Χρειαζόμαστε γνώση, εργατικότητα , ικανότητες , αποτελεσματικότητα και ουσία και σε βήματα και σε άλματα . Τα επαναλαμβανόμενα ότι ,δήθεν για τη κρίση, ευθύνεται κυρίως ,το πολιτικό σύστημα  δεν  αποπνέουν σοβαρότητα ,αλλά  αποτελούν  τη μόνιμη επωδό για  τη συγκάλυψη των ευθυνών των ηγεσιών για τις επιλογές τους .Το ψάρι  μυρίζει από το κεφάλι  κυρίως και όχι από την έλλειψη ρυθμίσεων .

Τέλος, χρειαζόμαστε τη συμμετοχή και τη  κινητοποίηση δυνάμεων, και κυρίως τη κουλτούρα μιας κυβέρνησης που θα δρα ως κυβέρνηση της δημοκρατικής και προοδευτικής πλειοψηφίας  ,αποφασισμένη  στη στρατηγική της εξόδου και όχι   αυτό-επιβεβαιώσεων   ορισμένων ,  με  κατασκευές στα γραφεία  με πόλους, των μεν και των δε,  με διλήμματα,   που ,ορισμένες φορές ,αποτελούν  απόρροια ανεπαρκειών πολιτικών και διαχειριστικών ,αλλά   και παρηκμασμένων  μειοψηφικών  πρακτικών .
Τα γραφεία δημοσίων σχέσεων  και  ο  βολονταρισμός   δεν μπορούν να υποκαταστήσουν   τα  ανοιχτά - διάπλατα - γραφεία των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων  και των μαχόμενων ανθρώπων.. Η άλλη εποχή και η νέα αρχή έχουν όνομα  και προσδιορισμούς: Για την έξοδο από τη κρίση!

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Στέφανου Τζουμάκα για το ντοκυμαντερ του Στ. Κούλογλου «Η αληθινή ιστορία της 17 Νοέμβρη»

Πείτε μου για τον σύλλογο Ηπειρωτών, του οποίου γίνατε πρόεδρος. Γιατί αποφασίσατε να τον φτιάξετε;
Η δικτατορία είχε καταργήσει τους φοιτητικούς συλλόγους που ήταν στις σχολές και ταυτόχρονα είχε καταργήσει και τους συλλόγους των φοιτητών που προερχόταν από διάφορες περιοχές της χώρας. Είχε αρχίσει μια κίνηση ότι ο καλύτερος τρόπος για να ξαναρχίσουμε να θέτουμε το θέμα έμμεσα κατά της δικτατορίας ήταν να ξαναγυρίσουμε στους συλλόγους. Έτσι λοιπόν κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια επί μήνες πάρα πολλούς σχεδόν ένα χρόνο για να βρεθούμε εφτά για να αποτελέσουμε την προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή που θα κατέθετε στο Πρωτοδικείο την αίτηση για να ξανασυσταθεί ο σύλλογος. Και μετά κάναμε άλλο μισό χρόνο για να βρούμε εικοσιένα για να συστήσουμε το σωματείο. Και βέβαια μετά μπήκαμε στο θέμα των προβλημάτων για την εκπαίδευση, των προβλημάτων των φοιτητών, αλλά έμμεσα όλο το θέμα είχε σχέση με τον αγώνα εναντίον της δικτατορίας.

Γιατί κάνατε τόσο χρόνο;
Διότι δεν ήτανε αποφασισμένοι οι φοιτητές. Υπήρχε φόβος και να μην ξεχνάμε Στέλιο ότι ήταν μειοψηφικό το κίνημα εναντίον της δικτατορίας. Ο ελληνικός λαός δεν ήθελε τη δικτατορία αλλά την ανέχθηκε και γι αυτό και σήμερα βγαίνουν στα γκάλοπ 35% με 40% ότι δεν έβλαψε η δικτατορία τη χώρα, δεν κατεστράφη η Κύπρος, δεν πήγαμε πίσω πάνω από δεκαπέντε χρόνια, δεν κατεστράφη το πολιτικό μας σύστημα η κοινωνία μας. Διότι ήταν από τότε. Δηλαδή η ακροδεξιά είχε μία βάση στην Ελλάδα από τότε. Αλλά απλώς δεν είχε τη λαϊκή βάση για να γίνει το σύστημα φασιστικό και έμεινε στρατοκρατικό.

Θυμάμαι μια μνημειώδη συγκέντρωση για τα προβλήματα των φοιτητών στην οποία είχατε μιλήσει.
Ναι στο θέατρο Παπά, βεβαίως. Και στο θέατρο αυτό πίσω μου ακριβώς ήτανε το παραβάν του θεάτρου και ήτανε τουλάχιστον δέκα της γενικής ασφάλειας αξιωματικοί και άλλοι οι οποίοι παρακολουθούσαν τη συγκέντρωση.

Και ήτανε πίσω ακριβώς από το παραβάν;
Ακριβώς πίσω από το παραβάν ναι, ναι. Κοίταξε όλα τα δικτατορικά και φασιστικά καθεστώτα και όλες οι φασιστοειδείς αποχρώσεις τους έχουν κάτι το γελοίο μέσα τους. Δε θυμάσαι ας πούμε αυτές τις γελοίες όλες φάτσες της δικτατορίας; Δε βλέπεις ας πούμε τώρα ορισμένες γελοίες φάτσες πατριδοκάπηλες, εθνικιστικές, ξενόφοβες που λένε ποια είναι η ακροδεξιά; Σημασία έχει ποια λέγονται, ποια προφέρονται, ποια είναι τα αιτήματα. Όταν ακούς να λέει κάποιος σήμερα ότι βγάζουνε ένα λιθαράκι από το έθνος και πάει το έθνος, ξέρεις οι ιδιοκτήτες του έθνους, πάντα έτσι ήτανε η ακροδεξιά και όλοι που έφερε και τη χούντα έτσι; Ήτανε παράρτημα της ΕΡΕ της παλιάς δεξιάς. Λοιπόν πάντα ήταν το έθνος, πάντα ήτανε τα προβλήματα με τους αριστερούς, αυτοί είναι οι επικίνδυνοι για το έθνος, γνωστά πράγματα.

Τότε είχατε και μεγάλες πιέσεις από την ασφάλεια να μην κάνετε τις εκδηλώσεις αυτές για τον σύλλογο.
Φυσικό ήτανε. Περίμεναν κάποιοι να υποχωρήσουνε.

Τι σας λέγανε ακριβώς;
Ότι θα πας φυλακή. Κι ότι θα υποστείς κι όσα έχουνε υποστεί και οι προηγούμενοι από τα βασανιστήρια από τις δίκες που ήτανε γνωστές, τις καταδίκες, τις εξορίες.

Ποιον ασφαλίτη είχατε εσείς, σε ποιον σας είχανε χρεώσει;
Δε θα ήθελα τώρα να αναφερθώ σε αυτούς. Αρκετοί.

Με αυτούς που συνεργαζόσασταν;
Μας προτρέπανε να βγούμε στο βουνό. Κι εγώ τους έλεγα ότι θα σας ρίξουμε στους δρόμους.

Ώστε σας προτρέπανε;
Βεβαίως, βεβαίως.Το γνωστό. Το γνωστό εμείς στους δρόμους. Και το κάναμε, στους δρόμους τους ρίξαμε, βέβαια.

Αυτοί οι εφτά με τους οποίους ξεκινήσατε τη δουλειά, πως ξέρατε ότι ήτανε εμπιστοσύνης;
Κοιτάξτε, εμείς οι ηπειρώτες είχαμε και συγκεκριμένη κοινωνική αναφορά. Δηλαδή είχαμε και πολύ πενιχρά οικονομικά μέσα και όλοι τρώγαμε στην πανεπιστημιακή λέσχη και διαβάζαμε εκεί όλη μέρα. Και ένας έβρισκε τον άλλον. Και μέσα από τις συζητήσεις στην πανεπιστημιακή λέσχη βρεθήκαμε και μετά απλωθήκαμε και στα Εξάρχεια που ήταν ένας χώρος προοδευτικών φοιτητών. Μετά πήρε άλλο χαρακτήρα η πλατεία των Εξαρχείων, καμία σχέση δηλαδή με ριζοσπαστικό προοδευτικό κίνημα. Και που να έχει και συγκεκριμένες κοινωνικές αναφορές, έτσι; Δε λέμε για μερικά παιδιά μεσοαστών και μεγαλοαστών που θέλανε να κάνουν την πλάκα τους.

Τώρα εσείς συγχρόνως έχετε και κάποιες επαφές με το ΠΑΚ; Πώς είναι οργανωμένη αυτή η ιστορία;
Όχι κοιτάξτε, εμείς κινηθήκαμε στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς, γιατί μετά τη διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος το ΄68 κάποιοι δε θέλαμε να έχουμε σχέση με τις δύο πλευρές της διάσπασης και κινηθήκαμε σε αυτόν τον ευρύτερο χώρο. Και το θεωρούσαμε ότι αυτό ήταν και μια ανάγκη για μία πιο ριζοσπαστική πολιτική. Γιατί οι πολιτικές από τα δύο κόμματα της διάσπασης ήταν πολιτικές συγκρατημένες, γιατί είχαν υποστεί μεγάλες διώξεις, δεν υπήρχε πολιτική, δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα.

Όλοι ήταν στο εξωτερικό, κάνανε δηλώσεις ανέξοδες. Ήταν πολύ εύκολη η αντίσταση στο Παρίσι, στο Τορόντο, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, είναι φοβερά πολύ ωραία πράγματα αυτά. Τα είδαμε και στη συνέχεια.

Λοιπόν ενώ εδώ τα πράγματα έπρεπε να πάρουν συγκεκριμένο χαρακτήρα, δηλαδή κάποιοι να βάλουν το κεφάλι τους, κάποιοι να το πάρουν απόφαση ότι οι συνέπειες θα είναι σκληρές. Και γι αυτό ήταν και πολύ δύσκολο να γίνει αυτή η κινητοποίηση, παρόλο που υπήρχε κινητοποίηση. Και αυτό ήταν το σημαντικό, δηλαδή ότι το κίνημα φτιάχτηκε μέσα από μια συνείδηση που διαμορφωνότανε, αλλά απαιτούσε και κινητοποίηση για να υπάρχει κίνημα. Και αυτό απεδείχθη μετά.

Και εσείς είχεατε κάποιες επαφές με την Παναρμόνεια;
Είχαμε σχέσεις και με την Παναρμόνεια και με την ΚΝΕ και με τον Ρήγα Φεραίο, υπήρχαν σχέσεις με όλους. Γιατί είχαμε μια άλλη λογική ριζοσπαστικής ανατρεπτικής αριστεράς για να ανατρέψουμε τη χούντα. Όχι απλώς να κερδίσουμε χρόνο, να αγοράσουμε χρόνο, να πάμε στην επόμενη φάση, να δούμε τι θα πουν οι μεγάλες δυνάμεις. Οι μεγάλες δυνάμεις τότε ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Ήμασταν έξω απ΄ αυτές τις λογικές. Και ήταν σαφής αυτή η κατεύθυνση. Ήταν πάρα πολύ σαφής. Διότι ουδείς πίστευε από όλους αυτούς ότι θα ανατραπεί η δικτατορία. Αυτοί προετοιμαζόντουσαν για αλλαγές που θα είχανε σχέση με τη γενικότερη στάση των μεγάλων δυνάμεων. Δηλαδή ετεροπροσδιοριζόταν.

Εμείς αυτοπροσδιοριστήκαμε, πραγματικά δηλαδή κάναμε αντίσταση, πραγματικά κάναμε αντίσταση μαζική, ριζοσπαστική, δηλαδή ήταν ένα πολιτιστικό σοκ για όλους. Τι σήμαινε; Δηλαδή αν πάρουν ορισμένοι αποφασισμένοι όμως την υπόθεση στα χέρια τους.

Τώρα φτάνουμε στη νομική που είναι μια μεγάλη στιγμή. Εκεί εσείς είχατε κάποιο ρόλο στις διαπραγματεύσεις;
Τη νομική σχολή προαποφασίσαμε να την καταλάβουμε. Συγκεντρωθήκαμε κάπου και είπαμε θα το κάνουμε. Γιατί υπήρχε μια εβδομάδα συζητήσεων ότι το κίνημα περνάει κρίση και είναι σε κρίση. Και μέσα σε μια εβδομάδα ορισμένοι είπαμε θα σας πούμε ποια είναι η κρίση. Και παίρνουμε την απόφαση και λέμε αύριο θα καταλάβουμε το κτίριο. Ποιος θα φέρει τον τηλεβόα; Μια συγκεκριμένη φοιτήτρια που ήτανε τότε στο χώρο του αγώνα είπε θα φέρει και θα παραδώσει σε εμένα τον τηλεβόα. Και πράγμα το οποίο και έγινε και σηκώθηκα στα σκαλιά με τον τηλεβόα. Και αυτό ήτανε. Αμέσως έγινε μια συγκέντρωση πάνω από πεντακόσιους, χίλιους, χίλιους πεντακόσιους, δύο χιλιάδες φοιτητές και καταλάβαμε το κτίριο. Υπήρχε δηλαδή αυτό που είπα πριν, υπήρχε μια συνείδηση και μια συνειδητοποίηση.

Αλλά δεν υπήρχε διαδικασία να διαμορφωθεί το κίνημα και αυτό έγινε με το ότι βγήκαμε μπροστά και αποφασισμένοι ότι δεν υπάρχει φόβος, ότι είμαστε αποφασισμένοι, ότι μπορούμε να αναμετρηθούμε. Δεν ήταν δηλαδή θα κάνουμε έναν αγώνα, θα κάνουμε μια απεργία, θα κάνουμε μια κινητοποίηση. Αυτά είναι αναπαραστάσεις κινημάτων.

Λοιπόν ήτανε ανατροπή. Και γι αυτό εμείς έχουμε το DNA της ανατροπής, της ριζοσπαστικής πολιτικής. Δεν ενσωματωνόμαστε. ’μα δεις όλους μας ανεξάρτητα σε ποιο χώρο είναι ο καθένας είναι πολύ σημαντικό αυτό. Γιατί βιώσαμε αυτή τη λογική της ριζοσπαστικής ανατροπής.

Και βέβαια ήταν να διαφυλάξουμε το κίνημα, γιατί την άλλη μέρα ορισμένοι λέγανε να μείνουμε. Αλλά εμείς είπαμε ότι πρέπει αφού πετύχαμε τον πρώτο σκοπό μας να εγκαταλείψουμε το κτίριο. Εκεί υπήρχε μια ρήξη ανάμεσα στο κίνημα, οι πιο ριζοσπάστες και οι λιγότερο ριζοσπάστες. Και απεδείχθη ότι είχαμε δίκιο.

Αλλά την κατάληψη του πολυτεχνείου δεν την αποφασίσαμε πουθενά. Δεν υπήρχε προαπόφαση όπως υπήρχε για τη νομική. Η κατάληψη του πολυτεχνείου ήταν αποτέλεσμα και της ρήξης της χούντας. Δηλαδή ο Μαρκεζίνης, αυτή η καρικατούρα, αυτό το μασκάρεμα, μας διευκόλυνε για να βγούμε μπροστά και να πούμε εμπρός για ένα πιο δυνατό χτύπημα. Μετά όσοι είχαμε βγει από τη φυλακή αυτό που είδαμε ότι ενοχλούσε το καθεστώς και για το οποίο ήτανε αποφασισμένοι την άλλη φορά να μας τσακίσουν τελείως, ήτανε οι καταλήψεις. Γι αυτό ετοιμάζαμε μια μεγάλη κατάληψη, εκεί ήταν το χτύπημα. Και γι αυτό στην κατάληψη εμείς έχουμε σαφή κουλτούρα. Δηλαδή μπορούμε να καταλάβουμε μια σειρά από κτίρια και να ανατρέψουμε οτιδήποτε είναι αντιδραστικό σκοταδιστικό και απέναντι στον πολιτισμό μας και στη φυσιογνωμία μας ως λαό ως κοινωνία και ούτω καθεξής. Και αυτό σε κάθε χώρα, έτσι; Δεν είναι μόνον δηλαδή ένα φαινόμενο δικό μας. Είναι δηλαδή όλων των ριζοσπαστικών και των ανατρεπτικών ανθρώπων που μπορούν να αποτελέσουν κίνημα.

Τη μέρα της νομικής εσείς καθοδηγείτε την αποχώρηση;
Ναι, βέβαια. Ναι μαζί με άλλους, ναι.

Με τη ντουντούκα.
Ναι, ναι. Την οποίαν παρέδωσα σε έναν εκπρόσωπο της ασφάλειας. Γιατί απέξω ήτανε πάρα πολλοί, εκατοντάδες σε όλο το κτίριο. Και μετά από μερικές μέρες μας συνέλαβαν. Και αυτό είχε συνέπειες μετά, τα άγρια βασανιστήρια στη στρατιωτική αστυνομία.

Μιλούσατε με την ντουντούκα πάνω σε ένα τραπέζι.
Στη γραμματεία της σχολής ναι.

Και κάποια στιγμή ξεχαστήκατε και μείνατε μόνος.
Ναι δεν ξεχάστηκα, αλλά έπρεπε να μείνω μέχρι τέλους για να γίνει η εγκατάλειψη του κτιρίου. Ήμουνα αποφασισμένος.

Και κάποια στιγμή σας είπε ο κ. Μπίστης νομίζω «πάμε» και πηδήξατε;
Ναι γιατί ήμουνα πάνω εκεί στη γραμματεία, ναι. Υπήρχε μια διένεξη αν πρέπει να εγκαταλείψουμε το κτίριο. Εμείς είχαμε τη γνώμη ότι πρέπει να το κάνουμε αυτό γιατί είχαμε επιτύχει κάτι πάρα πολύ σημαντικό, που πέρασε σε όλον τον κόσμο και σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Και αυτό έπρεπε να το κρατήσουμε μέχρι τέλους και ήμασταν και αποφασισμένοι αυτοί που θα το κάναμε. Ήτανε ο Μπίστης, η Καρυστιάνη, ο Βερνίκος, ο Μεγκρέλης, ήμασταν αποφασισμένοι. Και εγώ το τήρησα μέχρι τέλους, δηλαδή έμεινα ο τελευταίος γιατί έτσι έπρεπε να γίνει.

Κι όταν βλέπετε ότι έχει ολοκληρωθεί η εκκένωση τι κάνετε;
Παραδίδω τον τηλεβόα στους ασφαλίτες που ήταν απέξω γεμάτοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί, ανώτεροι, κατώτεροι. Βέβαια, όλη η δίωξη του δημοκρατικού και προοδευτικού κινήματος. Και δεν είναι τυχαίο ότι και στο πολυτεχνείο έμεινα τελευταίος στην κολώνα. Και με καλούσε τότε ο Χριστολουκάς ο υποδιευθυντής της αστυνομίας να κατέλθω. Και εμείς είχαμε άποψη ότι όποιος κατήρχετο από την άλλη πλευρά δεν ξαναγύριζε. Και είχαμε πολύ αρνητική εμπειρία από τα βασανιστήρια. Τότε ήμουνα με τον Λαλιώτη και τον Σταμέλο τριμελής Επιτροπή για τη διαπραγμάτευση. Η οποία ήτανε ιστορική διαπραγμάτευση γιατί ήταν ο στρατός και ζήτησε να διαπραγματευτούμε. Και μου λέει ένας αξιωματικός του στρατού, του στρατού, ο στρατός. Ότι ο στρατός δε διαπραγματεύεται. Και του είπα ότι ο στρατός είναι στα σύνορα, δεν είναι στην Πατησίων. Αυτός δεν είναι ο στρατός, αυτός είναι ο στρατός κατοχής, αυτός είναι ο στρατός .. και έπρεπε να είστε στα σύνορα είπα στον συγκεκριμένο ηγέτη εκεί. Και μετά βέβαια χτύπησε το τανκς.

Πώς γίνανε οι διαπραγματεύσεις εκεί πέρα;
Κοιτάξτε, είπαμε πρώτα να βγει ο Σταμέλος γιατί ήτανε απ΄ αυτούς που είχε στρατεύσει η χούντα. Και είχε πει ο Σταμέλος ως στρατιώτης και ως φοιτητής σας καλώ να εγκαταλείψουμε το κτίριο. Όταν ήμασταν εφτά οχτώ χιλιάδες τότε και λέγαμε όλοι είμαστε άοπλοι με βάση το σύνθημα που έριχνε ο Δημήτρης ο Παπαχρήστου στο ραδιοφωνικό σταθμό 'είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέρφια, δεν πρέπει να χυθεί αίμα'. Αλλά δεν υπήρχε καμία ασφάλεια, ήδη είχαν σκοτωθεί περίπου σαράντα άτομα. Γιατί πως θα βγουν εφτά με οχτώ χιλιάδες άνθρωποι έξω χωρίς ασφάλεια και χωρίς εγγυήσεις; Και στη συνέχεια με το που ανέβηκε ο Σταμέλος με το άσπρο μαντήλι προτείνοντας ειρήνευση και διαπραγμάτευση τον κράτησαν.

Μετά ανεβαίνει ο Λαλιώτης και του λέω μην το κάνεις γιατί δε θα ξαναγυρίσεις. Τον κρατούν κι αυτόν. Και μένουμε εμείς από τα κάγκελα και λέμε πρέπει να πάμε σε διαπραγματεύσεις θα γίνει αιματοχυσία. Και εκεί ο στρατός είπε ο στρατός δε διαπραγματεύεται. Και είπα ο στρατός; Ο στρατός δεν είναι στην Πατησίων, είναι στα σύνορα. Πάτε στα σύνορα κύριε για το έθνος. Κι ήταν πατριδοκάπηλοι όλοι αυτοί.

Μπαίνει το τανκς, πηδάω από την κολώνα, πέφτουν τα σίδερα χτυπούν την Πέπη τη Ρηγοπούλου που είναι τώρα Καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο, και μπήκανε εφ΄ όπλου λόγχη οι λοκατζήδες και με τα χέρια ψηλά μας πήγανε όλους στα κτίρια. Εκεί μια ομάδα από μας ξεφύγαμε από τα κτίρια, σαλτάραμε στη Στουρνάρα στα σίδερα και βγήκαμε στο δρόμο όπου υπήρχανε χιλιάδες αστυνομικοί με παλούκια που ξυλοκοπούσαν αγρίως όποιος ήταν, γιατί άρχισε η έξοδος με τα χέρια ψηλά. Ο στρατός η κυβέρνηση και η δημοκρατία.

Και ντρέπομαι πάρα πολύ ως Έλλην πολίτης που βρέθηκε το 35-40% στα γκάλοπ τώρα που να λέει ότι δεν έβλαψε η δικτατορία τη χώρα και την ωφέλησε. Αυτή είναι η τραγωδία. Κι ότι υπάρχουν νέοι σήμερα από 18 μέχρι 35 χρονών που ψηφίζουν την ακροδεξιά. Αυτά είναι φαινόμενα τραγωδίας, γιατί δεν υπάρχει μνήμη, γιατί έχουμε ευθύνη κι εμείς οι προοδευτικοί πολίτες, έχει ευθύνη ο προοδευτικός τύπος, έχουν ευθύνη οι προοδευτικές φωνές στα μέσα ενημέρωσης, τα προοδευτικά κόμματα τα οποία έχουν περάσει στη λογική της διαχείρισης ή της αντίστασης, οι μεν διαχείριση οι άλλοι αντίσταση. Δεν υπάρχει καμία συζήτηση για ιδέες, για απόψεις, για αντιλήψεις, για κοσμοθεωρίες, για στάση ζωής. Δεν μιλάμε πια καθόλου γι αυτά. Και γι αυτό και μέσα σε ένα μέρος της νεολαίας υπάρχουν κοινωνικά και πολιτικά και πολιτιστικά τυχοδιωκτικές απόψεις.

Και ο κ. Γουνελάς λέει ότι πήγε εκεί γιατί είχε υπάρξει μια συμφωνία απλώς το τανκς να ανοίξει την πόρτα για να βγούνε οι φοιτητές.
Όχι καμία τέτοια συμφωνία. Την ώρα που συζητούσαμε να υπάρχουν διαπραγματεύσεις και που υπήρχε αυτή η ρητή δήλωση από τον εκπρόσωπο των ενόπλων δυνάμεων, στη συνέχεια έριξαν τους προβολείς και χτύπησαν. Και ήρθε η κολώνα μαζί με τη σκάλα κι εγώ όρθιος εφ΄ όπλου λόγχη. Κι εμείς ψηλά τα χέρια.

Κι αυτό το λέω διότι κάναμε ένα κίνημα ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό άοπλοι. Γιατί μετά όταν εμείς δηλαδή βγήκαμε από την παρανομία και βγήκαμε από την καταδίωξη κάποιοι άλλοι τότε μπήκαν στην παρανομία και αρχίσανε τον ένοπλο αγώνα της καρικατούρας, των φόνων, της ατομικής τρομοκρατίας και της ατομικής βίας. Εμείς ήμαστε υπέρ της βίας, αλλά της βίας της επαναστατικής. Το να κάνουμε δηλαδή εξέγερση, το να κάνουμε επανάσταση. Όχι να δολοφονούμε ανθρώπους και σύμβολα.

Γιατί αυτές είναι τυχοδιωκτικές λογικές, είναι λογικές ανθρώπων που πιστεύω ότι πρέπει να εξεταστούν και από άλλες πλευρές, που έχουν σχέση και με την προσωπικότητα αυτών των ανθρώπων πέρα από τον τυχοδιωκτικό πολιτικό τους και κοινωνικό τους χαρακτήρα.

Θα σε πάω λίγο πίσω, μετά ξαφνικά σε συλλαμβάνουν.
Όχι με συνέλαβαν μετά την κατάληψη της νομικής σχολής.

Μάλιστα. Αρχές Μαΐου δεν ήτανε;
Ναι, την ημέρα των γενεθλίων μου. ’γρια νύχτα. Από τις πιο άγριες νύχτες της ζωής μου.

Και τι έγινε εκεί; Θέλω να θυμίσουμε στους νεώτερους πως ήτανε τα πράγματα τότε, γι αυτό το ρωτάω.
Είχαν ενέδρα στην περιοχή που έμενα σε όλο το τετράγωνο ο στρατός και η αστυνομία. Για να μάθουμε και από την άλλη πλευρά πως γινόταν οι ενέδρες. Κι εγώ βέβαια πήγαινα σπίτι μου γιατί εργαζόμουν σε ένα γραφείο, ήμουνα εργαζόμενος φοιτητής. Και αφού μπήκα στο διαμέρισμα μετά εμφανίστηκαν ένοπλοι της ΕΣΑ και της αστυνομίας. Οι οποίοι κατέλυσαν τα πάντα στο διαμέρισμα με συνέλαβαν και με πήγαν στη στρατιωτική αστυνομία.

Και από εκεί άρχισαν τα άγρια βασανιστήρια. Επί ώρες, επί μέρες, επί νύχτες, επί μήνες. Διήλθα όλα τα στρατιωτικά καταστήματα της ελληνικής στρατιωτικής αστυνομίας. Και μετά παραπέμφθηκα στην ασφάλεια γιατί ήμουνα από την αριστερά και υπήρχε και μια διάκριση αυτών που ήταν εναντίον της δικτατορίας και αυτών που ήταν από την αριστερά εναντίον της δικτατορίας. Και εκεί μου ξαναείπανε πάλι το ανέκδοτο γιατί δεν βγαίνετε στα βουνά. Και τους ξαναείπα στους δρόμους θα σας ανατρέψουμε. Το οποίο και το κάναμε.

Μετά το πολυτεχνείο μπήκα στην παρανομία. Και εξεδόθη ένταλμα συλλήψεώς μου με τον αναγκαστικό νόμο 509 περί ανατροπής του κοινωνικού καθεστώτος και με ενέταξαν στους κομμουνιστές της γ΄ κατηγορίας. Είναι το καθεστώς αυτό που δεν έβλαψε τη χώρα. Και άμα ακούσετε τον μέσο ακροδεξιό, τον μέσο επαγγελματία εθνικόφρονα και πατριδοκάπηλο, θα δείτε ότι δεν έγινε τίποτα τότε, δεν υπήρχε τίποτα τότε, δεν υπήρχαν εξορίες, δεν είχαν γεμίσει οι φυλακές, δεν υπήρχαν βασανιστήρια, δεν υπήρχαν διώξεις. Και αυτά τα ακούς τώρα από τα παιδιά τους που είναι είκοσι και εικοσιπέντε χρονών.

Τι σας ζητούσανε τότε στα βασανιστήρια να κάνετε; Ζητούσανε κάτι συγκεκριμένο;
Να καταθέσεις για διάφορες συναντήσεις που είχαμε και διάφορες προετοιμασίες που κάναμε.

Σε σχέση με τη νομική και τα λοιπά;
Ναι. Και όλο το κίνημα που αναπτύχθηκε εκείνη την περίοδο.

Ήτανε περισσότερο απρόσωποι ή ήθελαν περισσότερο να σε σπάσουνε προσωπικά;
Όχι, γιατί μέσα απ΄ αυτό συνέχεια συλλαμβάνανε κι άλλους.

Και τι βασανιστήρια κάνανε;
Δε θα ήθελα να μιλήσω. Σημασία έχει ότι εγώ μπορώ να πω ότι βγήκα από εκεί πέρα με σπασμένα πλευρά, με ρήξη αριστερού πνεύμονα, με ακατάσχετες αιμοπτύσεις και άλλα συναφή. Τα λιγότερα. Και γι αυτό προτίμησα το δρόμο της παρανομίας μετά το πολυτεχνείο, άλλαξα τριάντα ένα σπίτια μέσα σε ένα χρόνο. Και μπορώ να πω ότι ήταν πολύ χειρότερα από το ότι να είσαι φυλακή. Η παρανομία είναι πάρα πολύ σκληρή υπόθεση, γιατί χρειάζεται αντοχή και χρειάζεται και αντοχή των ανθρώπων που θα σε υποστηρίξουνε. Και υπήρχε φόβος. Υπήρχαν όμως και άνθρωποι συνειδητοποιημένοι που υποστήριξαν αυτήν την προσπάθεια.

Βέβαια υπήρχε μεγάλη βαρβαρότητα. Εγώ μπορώ να πω παραδείγματα δηλαδή που τώρα αρχίζω και τα θυμάμαι. Εγώ ξέρετε έπαιζα σκάκι μόνος μου γιατί έπρεπε να περάσω πολλές ώρες μετά που με αφήσανε στα κελιά. Και έφτιαξα μόνος μου σκάκι. Για να δείτε δηλαδή το καθεστώς όταν είναι ηλίθιο φασιστικό και ως εκ τούτου βάρβαρο. Υπήρχαν ορισμένες ώρες που ήμασταν στα κελιά, γιατί τις υπόλοιπες ώρες που δεν ήμασταν στα κελιά ήμασταν στο ξύλο, μας βγάζανε και μας δέρνανε. Και υπήρχε ένα θέμα δηλαδή για την ανασυγκρότησή μας ο καθένας ως πρόσωπο.

Λοιπόν εγώ επιχείρησα να φτιάξω ένα σκάκι το οποίο και έφτιαξα από τις κόλλες που μας δίνανε για να γράψουμε καταθέσεις. Διότι εγώ δεν έγραψα καταθέσεις. Βέβαια δεν είχα όμως τα πιόνια. Και από το ψωμί δύο ημερών το κράτησα και μαζί με νερό έφτιαξα τα πιόνια, με ζυμάρι. Και έπαιζα μια φορά τον ένα παίχτη, μια φορά τον άλλο παίχτη. Και σε μια έφοδο που κάνανε με συνέλαβαν την ώρα που έπαιζα μόνος μου την παρτίδα στο σκάκι. Πρέπει να σας πω ότι υπέστην τα χειρότερα βασανιστήρια από όλο τον καιρό που έμεινα στη στρατιωτική αστυνομία. Γιατί είχα κάνει σκάκι και γιατί έπαιζα σκάκι εγώ με τον εαυτό μου αλλάζοντας τη θέση του παίχτη.

Αυτά για όλους τους ακροδεξιούς, για όλο αυτό το φασισταριό που ξαναγέννησε η χώρα. Τους πατριδοκάπηλους, τους εθνικιστές, τους ξενόφοβους και αυτούς που θέλουνε τέτοια ακραία καθεστώτα ολοκληρωτικά. Ολοκληρωτικά. Κάποιοι άλλοι γνώρισαν ολοκληρωτικά καθεστώτα σε άλλες χώρες κι εμείς γνωρίσαμε ολοκληρωτικό καθεστώς στην Ελλάδα από τη δεξιά και από την άκρα δεξιά. Γι αυτό είναι ασυμφιλίωτη η διαφορά. Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, έχω με τις νοοτροπίες τους και τις αντιλήψεις τους. Βέβαια οι βασανιστές μου δικάστηκαν σε πολλά χρόνια κάθειρξης. Είκοσι χρόνια κάθειρξη, δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, δέκα χρόνια κάθειρξη και αυτό ήταν μια ικανοποίηση για το αίτημα της δημοκρατίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ωστόσο όμως αυτό που έρχεται πίσω μας είναι πάρα πολύ ανησυχητικό.

Τότε είχανε γίνει κάποιες επαφές στη νομική πριν και μετά με τον λεγόμενο αστικό πολιτικό κόσμο. Είχατε πάρει μέρος σε τίποτα;
Ναι είχαμε κάποιες συναντήσεις. Εγώ ένα διάστημα ήμουνα συγκρατούμενος στη γενική ασφάλεια με την κυρία Τσουδερού δίπλα, με τον κύριο Δημήτρη τον Τσάτσο και με άλλους πολιτικούς του συντηρητικού χώρου που ήταν αντίθετοι της δικτατορίας.  Και με άλλους που ήθελαν απλώς άλλοι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα κατά πως έλεγαν και οι γονείς μας εκείνη την περίοδο. 'Δεν κοιτάτε τα μαθήματά σας; Εσείς θα βγάλετε το φίδι από την τρύπα;'

Κι αυτό που είναι σήμερα το μήνυμα των γονέων προς τα παιδιά τους. Γι αυτό υπάρχει αυτός ο ατομισμός, αυτή η χυδαία λογική του ατομισμού, ο καθένας για τον εαυτό του. Μην κοιτάς δίπλα σου, μην ασχολείσαι με τα κοινά, κοίταξε την πάρτη σου. Η αλλοτρίωση έρχεται μέσα απ΄ αυτή τη λογική πρώτα. Και μετά πάμε όλο και δεξιά και δεξιότερα απ΄ αυτόν τον άγριο ατομικισμό και τον οποίον εμείς δεν ακολουθήσαμε τότε. Και γιατί υπάρχει ένα θέμα σήμερα, λέει ότι ασχολείται λέει η πολιτική η κυβέρνηση τα κόμματα με τη νεολαία; Εγώ θα πω ότι όχι. Η νεολαία ασχολείται;

Γιατί με εμάς δεν ασχολήθηκε κανένας, εμείς είπαμε θα τους αλλάξουμε ή θα τους ανατρέψουμε. Κι αυτό είναι ένα θέμα. Γιατί παρουσιάζονται ορισμένοι νέοι σαν άτομα με ειδικές ανάγκες να ασχοληθούνε οι άλλοι με αυτούς. Όχι, οι νέοι άνθρωποι έπρεπε να είναι ανατρεπτικοί από τη φύση τους, ριζοσπάστες κι όχι την πάρτη τους.

Οι επαφές με αυτούς τους παλιούς πολιτικούς τους λεγόμενους, βγάζουνε πουθενά ή απλώς θέλουν να δούνε τι γίνεται;
Όχι δηλώσεις κάνανε, οι καιροί ου μενετοί. Ωραία πράγματα, οι καιροί ου μενετοί! Αλλά ποιος; Ποιος ποιον; Αυτό ήταν το θέμα. Ήτανε δηλώσεις συμπάθειας. Αυτό ήτανε για μας διευκολυντικό με την έννοια και μέσα στη δικτατορία που υπήρχε ρήγμα, δηλαδή εγώ πολλές φορές έχω πει αν δεν υπήρχε ο Μαρκεζίνης δεν ξέρω εάν θα κάναμε τότε την ανατροπή και την εξέγερση. Γιατί διευκολύνθηκε το κίνημα τότε από ένα ρήγμα που υπήρχε στους  κόλπους της χούντας το οποίο μετά διευρύνθηκε, ανατράπηκε ο Παπαδόπουλος. Προσέφεραν και μια υπηρεσία στο έθνος που μας απάλλαξαν από τους Γλυξμπούργους, αυτή την βασιλική συμμορφία που ταλαιπώρησε το έθνος μας τουλάχιστον πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια. Αυτό ήταν ένα από τα θετικά της χούντας. Αλλά τώρα όλοι αυτοί που λένε ότι δεν έβλαψε η χούντα είναι πάλι με την βασιλική συμμορία.

Και ένα άλλο ρήγμα ήτανε και το κίνημα του ναυτικού.
Ήμασταν συγκρατούμενοι με αυτούς τους αξιωματικούς του πολεμικού ναυτικού. Οι οποίοι βασανίστηκαν άγρια. Άγρια. Μπορώ να σου πω και πιο βάρβαρα από μας τους αριστερούς. Γιατί ήταν ένας εμφύλιος στους κόλπους τους. Κι ήταν και ένα πάρα πολύ σημαντικό μήνυμα ότι υπάρχουν στο στράτευμα προοδευτικοί άνθρωποι και δημοκρατικοί άνθρωποι.

Εσείς πώς καταλαβαίνετε ότι φέρνουνε αξιωματικούς;
Αφού ακούγαμε το μακελειό που γινότανε. Μιλάμε τώρα για βάρβαρα πράγματα, για τέτοια που δεν τα συλλαμβάνει η φαντασία των ανθρώπων. Γι αυτό και πάρα πολλοί χουνταίοι και πολλά φασιστοειδή σήμερα λένε δεν υπήρχε τίποτα τότε. Για να καλέσουν αυτούς που πέρασαν από τα βασανιστήρια κι ήτανε αξιωματικοί του ναυτικού οι οποίοι κι αυτοί καταθέσανε τότε στις δίκες των βασανιστών να ακούσουν. Αλλά είναι θέμα αξιοπρέπειας, τι να πεις; Να βγάλεις όλον αυτόν τον οχετό αυτής της μαυρίλας; Για όλα αυτά γι αυτή τη δοκιμασία; Δηλαδή είναι θέμα αξιοπρέπειας, δε θέλουμε να μιλήσουμε.

Ναι, αλλά εσείς περιμένετε να έρθουνε μέσα αριστεροί. Πώς συνειδητοποιείτε  ότι ξαφνικά έχουν
έρθει αυτοί;

Κοίταξε εγώ ως αριστερός το κατάλαβα πάρα πολύ καλά ότι η χούντα έχει αντιφάσεις, ότι υπήρχε πάντα μέσα στο στρατό συζήτηση τι θα γίνει με τη χούντα. Και μετά υπήρχανε και δίκτυα τα οποία είχανε σχέση και με άλλες χώρες. Δεν είναι τυχαίο ότι τότε ήμουνα συγκρατούμενος με τον συμπατριώτη μου τον Ευάγγελο τον Αβέρωφ ένα διάστημα σε ένα από τα στρατιωτικά καταστήματα, ο οποίος ήτανε πολύ συντηρητικός πολιτικός. Αλλά επειδή ακριβώς η κοινοβουλευτική δεξιά έχασε από τη χουντική δεξιά, υπήρχε πρόβλημα εξουσίας. Όχι πολιτικής κατά τη γνώμη μου, αυτό που και σήμερα είναι η δεξιά. Δεν προσφέρει καμία πολιτική, δημαγωγεί και αναζητά την εξουσία. Και δεν το κάνει μόνον στην Ελλάδα, σε όλες τις χώρες ίδια είναι η δεξιά. Από την ίδια στόφα.

Και βρίσκεστε κοντά-κοντά με τον Αβέρωφ στα κελιά;
Ναι. Ο οποίος είχε πάρα πολύ ταλαιπωρηθεί, όπως και ανώτατοι αξιωματικοί είχαν υποστεί πάρα πολλές ταπεινώσεις και ξυλοδαρμούς και οι νεώτεροι είχανε υποστεί πολύ σκληρά βασανιστήρια άγρια. Άγρια, δηλαδή δεν τα σηκώνει ο νους.

Και κάτι τελευταίο ήθελα να σας ρωτήσω, στο πολυτεχνείο υπάρχει αυτή η διαμάχη για το αν θα πρέπει να γίνει η κατάληψη ή όχι ας πούμε. Εσείς πώς τοποθετείστε εκεί πέρα;
Ριζοσπαστικά, να γίνει κατάληψη εδώ και τώρα. Ναι, γι αυτό και οι δυνάμεις τότε της παραδοσιακής αριστεράς είχαν μια επιφύλαξη, διότι βλέπαμε ότι αυτό που πάμε να κάνουμε είναι μεγάλο τόλμημα και τι συνέπειες θα έχει. Και μετά βέβαια έλαβε μέρος. Αφού πλέον επιβάλλαμε την κατάληψη με άγριους ξυλοδαρμούς μεταξύ μας με τον δικό μας εμφύλιο και με άγριες αναμετρήσεις. Η κατάληψη επιβλήθηκε με σύγκρουση αν θυμάσαι ανάμεσα στους προοδευτικούς φοιτητές. Υπήρχαν προοδευτικοί φοιτητές που έλεγαν να μην προχωρήσουμε στην κατάληψη και άλλοι προοδευτικοί φοιτητές και ριζοσπάστες που εμείς ήμασταν απ΄ αυτό το ρεύμα ότι η κατάληψη πρέπει να γίνει.

Εσείς τότε μπαίνετε πώς; Κατεβαίνετε με τη νομική;
Ήμουνα από την Επιτροπή της νομικής. Αλλά στη συνέλευση μετά δεν εκλέχτηκα γιατί πάλι ήμασταν μειοψηφία εμείς που επιβάλλαμε την κατάληψη. Η πλειοψηφία ήθελε να καλέσουμε τον Κανελλόπουλο και να ορκίσουμε κυβέρνηση στο πολυτεχνείο με τη συμμετοχή κι ενός τμήματος της αριστεράς. Και εμείς το θεωρούσαμε αυτό τότε, είχα κάνει και τοποθέτηση τότε στη συνέλευση ότι αυτά είναι πολύ αφελή κι ότι εδώ πάμε σε μια μεγάλη σύγκρουση η οποία θα έχει άλλες εξελίξεις. Και ήταν τουλάχιστον αφελές να ορκίζαμε εμείς κυβέρνηση στο πολυτεχνείο. Τουλάχιστον αφελές.

Και ο κ. Κανελλόπουλος και οι άλλοι όταν το ακούσανε; Γιατί μεταφέρθηκε αυτή η πρόταση.

Ναι, ήρθαν και έξω από το πολυτεχνείο τότε, ήρθανε.

Θέλανε δηλαδή κάτι τέτοιο;
Ασφαλώς και θα θέλανε. Ότι θα ετοιμάζανε γι αυτούς θα το δεχόντουσαν. Αυτοί δεν ετοίμαζαν ποτέ τίποτε. Εγώ τους θυμάμαι από παιδί.

Εσείς τότε είχατε επαφές με το ΠΑΚ;
Ναι ήμασταν με τον Κώστα τον Λαλιώτη σε πολύ καλή συνεργασία, με τον Θανάση τον Τσούρα, με το Νίκο το Μιχαλόπουλο.

Και μόνοι σας το αποφασίσατε;
Κοιτάξτε, υπήρχαν τότε και δηλώσεις από το εξωτερικό ότι πρέπει να πάμε σε αναμέτρηση και σε ρήξη. Είχε κάνει ο Ανδρέας ο Παπανδρέου δηλώσεις τότε από το εξωτερικό.

Και από κει και πέρα αποφασίζετε εσείς;
Είχαμε τη λογική της ρήξης έτσι κι αλλιώς. Έτσι κι αλλιώς σε όλη τη διαδικασία του κινήματος.

Υπήρχε μία αμφιλεγόμενη δήλωση του κ. Παπανδρέου την Πέμπτη το πρωί; Κατά την πρώτη μέρα δηλαδή, θυμάστε κάτι;
Όχι γιατί δεν είχαμε τέτοια λογική εμείς να πει κάποιος πολιτικός αρχηγός ή κάποιο κόμμα άποψη. Δεν είχαμε και πολύ καλή άποψη για τα κόμματα και τους αρχηγούς. Για να είμαστε εξηγημένοι δηλαδή, γιατί με δηλώσεις δε γίνεται κίνημα. Δίνεται μια κατεύθυνση. Κίνημα ανατρεπτικό ριζοσπαστικό απέναντι σε ένα φασιστικό καθεστώς γίνεται με θυσία. Δηλαδή γίνεται με εξέγερση και γίνεται με παρόντες, όχι με δηλώνοντες.

Η 21η Απριλίου του ΄67 που σας βρίσκει εσάς στα Γιάννενα, στην Ήπειρο ή εδώ;
Όχι, ήμουνα εδώ.

Γιατί στα Γιάννενα γίνανε διαδηλώσεις.

Ναι γίνανε τότε και ήτανε εκεί ο Βάσης ο Λαοκράτης, ο Μωραΐτης ο Γιώργος, μετά αργότερα ο Πέτρος ο Ευθυμίου, που είχαμε αναπτυχθεί και στην Ήπειρο τότε εμείς και είχαμε συνεργασία. Η Πόπη η Βουτσινά που λείπει.

Και μένετε στην παρανομία μέχρι τη μεταπολίτευση;
Μέχρι τη μεταπολίτευση ναι. Παρουσιάστηκα στη μονάδα που με καλούσε για επιστράτευση, όπου με εξεδίωξαν αμέσως.

Δε θέλανε βοήθεια;
Παρόλο που ήτανε λύση για μένα. Εγώ έκανα το καθήκον μου. Γιατί ήδη υπήρχε η τραγωδία στην Κύπρο.

Και σας είπανε «φύγε»;
Είναι το λιγότερο που θα μπορούσαν να πουν αυτοί. Μιλάμε δηλαδή για φαιδρή αλλά κατάσταση τραγωδίας. 'Έστι ουν τραγωδία'. Πολλές φορές πρέπει να ξαναφέρουμε στη μνήμη μας αυτή τη διατύπωση από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Και δυστυχώς υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις σήμερα ξανά στην ελληνική κοινωνία. Χωρίς μνήμη, χωρίς συνείδηση, χωρίς αντίληψη, χωρίς εδώ. Και δυστυχώς επίσης οι προοδευτικές δυνάμεις το αναγάγουν αυτό σε ένα πολιτικό παιχνίδι. Δεν είναι πολιτικό το παιχνίδι, έχει βαθύτερη σημασία.

'Έστι ουν τραγωδία' σε σχέση με...
'Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας'. Δηλαδή έχουμε δει ένα σωρό αναπαραστάσεις αγώνων γύρω από το πολυτεχνείο. Μια σειρά από νεαρούς μικροαστούς και γόνους ανώτερων κοινωνικών τάξεων που θέλοντας να κάνουν την επανάστασή τους συνέχεια μετά καταλάμβαναν το πολυτεχνείο και το καίγανε. Αυτό είναι μια αναπαράσταση, δεν είναι αγώνας. Όπως και πάρα πολλοί που εμπνεύστηκαν απ΄ αυτόν τον αγώνα και κάνανε αναπαραστάσεις παντός τύπου. Δηλαδή και αυτές οι μικροένοπλες ομάδες που κάνανε αυτές τις δολοφονίες και τις εμφανίζουν τώρα σαν επανάσταση και σαν επαναστατική πολιτική αυτή η τυχοδιωκτική ομάδα. Και που και άλλοι είναι πιθανά. Πάντα υπήρχαν τυχοδιωκτικά κινήματα. Και πάντα υπήρχανε και άτομα που δεν είχαν σχέση με τη συνείδηση του κινήματος και της κοινωνίας, αλλά με βαθύτερα δικά τους προβλήματα. Γιατί πρέπει να έχεις πολλή μαυρίλα μέσα σου για να κάνεις ενέδρα. Εμείς ζήσαμε ενέδρα από το παρακράτος της χούντας και της δεξιάς. Να στήνεις ενέδρα σε άλλον εκ του ασφαλούς. Δηλαδή χωρίς να είναι στο κίνημα.

Είχατε φέρει και κάτι ξύλα στην ασφάλεια πριν τη νομική, έτσι δεν είναι;
Ναι. Και πριν, είχα συλληφθεί αρκετές φορές.

Τότε με τις ηπειρώτισσες ας πούμε.
Είχα συλληφθεί αρκετές φορές. ’νευ σημασίας. Εγώ τη βρίσκω τυπική περίπτωση ενός ανθρώπου που μπήκε μαζί με άλλους ανθρώπους συνειδητά και αποφασισμένα να ανατρέψουμε αυτό το μαύρο καθεστώς που ντρόπιαζε τη χώρα μας για μια εφταετία, που εξευτέλισε τον πολιτισμό μας, τα ήθη μας, τις δημοκρατικές μας αρχές. Που οδήγησε κόσμο στην εξορία, κόσμο στις φυλακές, κόσμο στα βασανιστήρια και σε καταστροφή οικογένειες, ομάδες. Δηλαδή εγώ νομίζω ότι ήταν μετά τον εμφύλιο η μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη η χώρα. Και πάντα μέσα από την ίδια πλευρά. Διότι δεν είναι τυχαίο, αν εξαιρέσεις τους αξιωματικούς του ναυτικού και ορισμένους βασιλικούς, όλη η δεξιά είχε κλειστό το στόμα της, δε σήκωσε το ανάστημά της.

Και οι μεν βασιλικοί το κάνανε για τον αρχηγό τους το βασιλιά τους και ήταν τα φαινόμενα δηλαδή του αντιδικτατορικού αγώνα, αυτοί δεν είχαν πρόβλημα με τη δικτατορία, είχαν πρόβλημα με την ομάδα των αξιωματικών που έδιωξε τον Γλύξμπουργκ. Δηλαδή μιλάμε για τραγελαφικές καταστάσεις. Και οι υπόλοιποι στα πλαίσια μιας άλλης λογικής, μια ελάχιστη ομάδα της δεξιάς. Οι υπόλοιποι ούτε καν δηλώσεις δεν έκαναν. Απλώς ορισμένοι συναντιόταν στα σπίτια και συνομιλούσαν πως έχασαν τις εκλογές του ΄67 και πως έχασαν την εξουσία. Έχετε δει κανέναν δεξιό να εξεγείρεται; Γιατί υπάρχει κι ένα θέμα σήμερα ότι ποια είναι η δεξιά και ποια είναι η αριστερά. Δηλαδή να χρεώσουμε στην αριστερά ας πούμε τρομοκράτες, ανθρώπους που κάνουν ενέδρα σε ανθρώπους. Αυτοί δεν είναι αριστεροί, είναι τυχοδιώκτες.

Ενώ η δεξιά ήταν κυβερνώσα παράταξη κι είχε τρομοκρατικές ομάδες κρατικές και παρακρατικές και έχει τη λογική αυτή της καταδίωξης. Αυτό δεν το αμφισβητώ ότι το είχαν και ομάδες παραδοσιακής αριστεράς σε εμφύλιες συγκρούσεις. Γι αυτό λοιπόν χρειαζόμαστε έναν άλλο λόγο, έναν λόγο δημοκρατικό, προοδευτικό και συμμετοχικό. Δεν είναι δυνατόν να χτυπούν κάποιοι εν ονόματί μας. ’μα είναι να αποφασίσουμε οι ίδιοι για την πορεία μας. Και εδώ έρχεται η δεξιά κουλτούρα και η δεξιά νοοτροπία που λέει ατομικισμός την πάρτη σου και τον εαυτό σου και το σπιτάκι σου. Και αυτό πέρασε σε μεγάλη κλίμακα πλέον. Και υπάρχει κι ένα θέμα για την ελληνική κοινωνία, ότι οι συμμετοχικές διαδικασίες είναι περιορισμένες όταν η χώρα πρέπει να κάνει πολύ μεγάλα άλματα.

Γιατί έχουμε πρόβλημα με την πραγματική σύγκληση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες δεν είχαν τέτοια φαινόμενα, αν εξαιρέσεις την Ισπανία, δεν πέρασαν από εμφύλιο και δεν πέρασαν από δικτατορίες. Κι εμείς πρέπει να τρέξουμε τώρα και αντί αυτού έχουμε δημαγωγία, σύγκρουση ποιος θα πάρει την εξουσία, παιχνίδια πολιτικά, κι όχι μια καθαρή συζήτηση για το τι πρέπει να κάνουμε σα χώρα.

Τα κείμενα που δημοσιεύονται αποτελούν την ακριβή απομαγνητοφώνηση των συνεντεύξεων, χωρίς καμία επεξεργασία.

Χωρίς σχετικές εκπομπές.