Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

Ομιλία στις 27 Φλεβάρη 2000, στη συγκέντρωση χιλίων γυναικών στο ξενοδοχείο Ιntercontinental με αφορμή την προκήρυξη Εθνικών εκλογών της 9ης Απριλίου 2000. Σήμερα οι αρνητικές συνέπειες της κρίσης για τους ανθρώπους, αφορούν πρώτα και κύρια τις γυναίκες.

"Το πρόβλημα σήμερα για την Πολιτική είναι, πώς θα επιβληθεί σε κάθε χώρα και διεθνώς πάνω σε αυτά τα συμφέροντα που ήδη έχουν αυτονομηθεί από τα κέντρα του πολιτικού ελέγχου. Καθοριστικό είναι ότι για να δυναμώσει η Προοδευτική Πολιτική- γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές ίδιες- για να επιβληθεί η Πολιτική στην οικονομία και στην αγορά, για να γίνουν οι κοινωνίες κυρίαρχες, βασική προϋπόθεση είναι η συμμετοχή των πολιτών, ανδρών και γυναικών. Η συμμετοχή στα κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.Το έλλειμμα στην εκπροσώπηση είναι έλλειμμα στην πολιτική, είναι έλλειμμα στη δημοκρατία. "

Ι. Σας ευχαριστώ θερμά που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση να παρευρεθείτε στη σημερινή μας συνάντηση.

Αισθάνομαι ηθικά και πολιτικά την ανάγκη να τιμήσουμε σε αυτή την εκδήλωση την μνήμη της Πόπης Βουτσινά. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λευκάδα, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, πρωτοστάτησε στο αντιδικτατορικό κίνημα της γενιάς του Πολυτεχνείου, καταδιώχτηκε και βασανίστηκε άγρια από τη χούντα, έδωσε τη μάχη με τον καρκίνο και έφυγε. Θα τη θυμόμαστε όλοι ως ένα πρόσωπο, που μαζί με τις χιλιάδες άλλες γυναίκες συνέβαλαν στον αγώνα κατά της δικτατορίας και του συστήματος που παράγει τις δικτατορίες.

II. Η σημερινή συνάντηση πραγματοποιείται με την ευκαιρία της προκήρυξης των εθνικών εκλογών της 9ης Απριλίου. Την ψήφο του ελληνικού λαού διεκδικούν πολλά κόμματα. Όμως τη διακυβέρνηση της χώρας διεκδικούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν σημαντικά επιτεύγματα αυτή την περίοδο για τη χώρα.

Η Κυβέρνηση:

  • Πέτυχε να ζει η χώρα ειρηνικά σε μια περιοχή με έντονες συγκρούσεις, δεν επέτρεψε να αναπτυχθούν φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας λόγω της εισόδου λαθρομεταναστών στη χώρα μας από την κρίση που προέκυψε στις γειτονικές χώρες.
  • Πέτυχε μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης.
  • Εξυγίανση της οικονομίας και με αυτό τον τρόπο διασφάλιση της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ και στο Ενιαίο Ευρωπαϊκό Νόμισμα. Η Ελλάδα μπαίνει στην ΟΝΕ με τις μεγαλύτερες κοινωνικές δαπάνες σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε. Το 1993 στο όριο της φτώχειας ζούσε το 33% του πληθυσμού της χώρας. Αυτό το ποσοστό μειώθηκε κατά 10% και πλέον. Ωστόσο, κατά την ίδια περίοδο κοινωνικές μειοψηφίες της ολιγαρχίας και των μεγάλων συμφερόντων απεκόμισαν μεγάλα κέρδη σε σχέση με τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις και τα στρώματα του ελληνικού λαού.

Γι’ αυτό βασικό θέμα αποτελεί η συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη. Ταυτόχρονα, ίσης σημασίας αποτελεί το θέμα των ανέργων και των κοινωνικά αποκλεισμένων, αυτών δηλαδή που είναι εκτός των τειχών και που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1981 έχει αποδείξει διαχρονικά με τις πολιτικές του, την προσπάθεια για την αντιμετώπιση αυτών των κρίσιμης σημασίας προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Έγιναν μεγάλες προσπάθειες στην παιδεία, στην αγροτική οικονομία, στην εργασία , στην υγεία και στην δημόσια διοίκηση.

Σε αυτούς τους τομείς υπάρχουν ακόμη πολύ σημαντικά προβλήματα που θα απασχολήσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την επόμενη τετραετία. Ιδιαίτερης σημασίας θέμα θα πρέπει να αποτελέσει η κατάσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με βάση το δικαίωμα στην πληροφόρηση και τον πολιτισμό. Η Ν.Δ. δεν συνεισέφερε ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ως θα όφειλε. Βασικό μοτίβο της πολιτικής της, δήθεν σοβαρές διαπιστώσεις που στην πράξη διαψεύσθηκαν σε μεγάλα θέματα της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής. Τη χειρότερη υπηρεσία που προσέφερε η Ν.Δ. στο δημόσιο βίο είναι η δημαγωγία και οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Ξαφνικά το συντηρητικό κόμμα ανακάλυψε τις δυσκολίες των αγροτών, των ανέργων, της δημόσιας υγείας και της δημόσιας εκπαίδευσης. Ποιός; Το κόμμα του νεοφιλελευθερισμού που βασική του κατεύθυνση έχει –όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά- την οικονομία της αγοράς χωρίς έλεγχο και κανόνες και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, της υγείας, της ασφάλισης; Αλλά οι Έλληνες γνωρίζουν από παλιά τη διαφορά ανάμεσα στο πρόσωπο και το προσωπείο και έχουν αρνητικές εμπειρίες από λαϊκίστικες δημαγωγίες. Είναι η ώρα του εκλογικού σώματος να κρίνει προθέσεις, προγράμματα και έργα.

ΙΙΙ. Στο σημερινό κόσμο, η παγκοσμιοποίηση είναι η προσφιλής διατύπωση από πολλές πλευρές. Υπάρχουν μεγάλα επιτεύγματα σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλά και προκλητικές ανισότητες και διαφορές.

Η Ελλάδα από άποψη ευημερίας είναι στις πρώτες 20 χώρες του κόσμου, αλλά από άποψη ανταγωνιστικότητας κατέχει θέση μετά από τις πρώτες 40 χώρες του κόσμου. Ορισμένοι ηγέτες, ενώ μιλούν για ειρήνη, δημοκρατία και κοινωνίες αλληλεγγύης, στην πράξη διεθνώς συμβαίνουν πράγματα που έχουν σχέση μόνο με τη βαρβαρότητα. Επινοούνται συγκρούσεις ανάμεσα σε πολιτισμούς για να αποκρύβουν βαθύτερα οικονομικά συμφέροντα. Τρεις φορές περισσότερα κράτη ιδρύθηκαν στον κόσμο μετά το 1990. 225 πρόσωπα στον κόσμο συγκεντρώνουν πλούτο ίσο με το εισόδημα του μισού πληθυσμού της γης, δηλαδή 225 πρόσωπα έχουν το ίδιο εισόδημα που έχουν 2,5 δις άνθρωποι.

Το 1/3 του πληθυσμού της γης, δηλαδή 1.5 δις άνθρωποι δεν έχουν πόσιμο νερό και στέγη. Το 80% των επενδύσεων πραγματοποιείται στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες στις οποίες συγκαταλέγεται και η Ελλάδα. Στις υπόλοιπες 100 και πλέον χώρες απομένει το 20% των επενδύσεων. Οι πολεμικές βιομηχανίες στις Η.Π.Α. διαθέτουν τα 2/3 του παγκόσμιου πλούτου, όταν υπάρχουν εκατομμύρια Αμερικανών που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πλέον προκλητικό παράδειγμα είναι ότι 3 άνθρωποι-πολίτες των Η.Π.Α.- διαθέτουν τόσο πλούτο, όσο είναι του ΑΕΠ 43 χωρών! Ο σημερινός κόσμος, λοιπόν, έχει πολλές όψεις και η χειρότερη του είναι η βαρβαρότητα.

Σε αυτό τον κόσμο είμαστε αντίθετοι. Είναι αντίθετοι δισεκατομμύρια πάνω στον πλανήτη που είναι στην άλλη πλευρά, στην πλευρά της πλειοψηφίας. Μπορεί να κυριαρχεί η μειοψηφία με την δύναμη και την επιβολή των συμφερόντων, αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων και οι προοδευτικές δυνάμεις αγωνίζονται για τον κόσμο της ισότητας, της ελευθερίας, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Η μάχη ανάμεσα από τη μια πλευρά στα θεμέλια της ισότητας, της δημοκρατίας και της ειρήνης και από την άλλη της ανισότητας, της βαρβαρότητας και των πολεμικών αναμετρήσεων που παράγει το καπιταλιστικό σύστημα, είναι μια μάχη που διεξάγεται πάνω από δύο αιώνες.

Οι σοσιαλιστές δίνουν καθημερινά το παρόν και ενώνουν άνδρες και γυναίκες σε όλο τον κόσμο για τις κοινωνίες της ανάπτυξης, της ειρήνης, των δικαιωμάτων, των ευκαιριών, της συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευημερίας για τις ανοιχτές κοινωνίες. Σ’ αυτόν τον αγώνα, άνδρες και γυναίκες, έχουμε τον ίδιο στόχο: την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, γιατί το όραμα και η καθημερινή πράξη για κοινωνίες με ανθρώπινο πρόσωπο καταξιώνουν τον πολιτισμό των ανθρώπων.

IV. Η αρχή της ισότητας των φύλων, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Συντάγματος του 1975 «άντρες και γυναίκες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν ίσα δικαιώματα». Η αρχή αυτή δεν εξαντλείται μόνο από τον κύκλο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά και από το δικαίωμα για κοινωνική προστασία, αλλά και γενικότερα από τα δικαιώματα του πολίτη. Με βάση αυτή τη συνταγματική αρχή, έχουν ψηφιστεί από το 1981 σημαντικοί νόμοι που έχουν επιπτώσεις στην οικογένεια, την ισότητα, τις εργασιακές σχέσεις και την κοινωνική ασφάλιση.

Ωστόσο, η ισότητα που ρητά αναγνωρίζει το Ελληνικό Σύνταγμα δεν είναι ακόμη ουσιαστική. Οι δυσμενείς προκαταλήψεις και οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που υπάρχουν σε βάρος των γυναικών, παίζουν πιο σημαντικό ρόλο από την νομική ισότητα που θεσπίζει το Σύνταγμα. Η ισότητα ως δικαίωμα των γυναικών δεν περιλαμβάνει μόνο την ισότητα των ευκαιριών, αλλά την ισότητα στο αποτέλεσμα. Αυτός πρέπει να είναι ο κύριος στόχος μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας.

Ας χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά των δύο δρομέων σε έναν αγώνα δρόμου. Ο ένας ξεκινά από τη γραμμή αφετηρίας και ο άλλος δύο μέτρα πριν από τη γραμμή του τέρματος. Αυτή θα μπορούσε να είναι η εικόνα και για τους άνδρες και για τις γυναίκες με βάση την ανισότητα που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων. Ωστόσο, η εικόνα της γυναίκας είναι σε ακόμη πιο δυσμενή θέση σε σχέση με τον άνδρα. Για παράδειγμα, της γυναίκας που έχει το βάρος της συνοχής και της ειρήνης στην οικογένεια, που σταματά την εργασία της για να φροντίσει τα παιδιά της και επανέρχεται στην αγορά εργασίας μερικά χρόνια αργότερα. Της γυναίκας που εγκαταλείπει μια δουλειά που υπόσχεται πολλά, για να προωθήσει την καριέρα του άντρα της. Υπάρχει, όμως και η περίπτωση των δύο δρομέων που ξεκινούν από το ίδιο ακριβώς σημείο.

Ο ένας τερματίζει πρώτος, ο άλλος τερματίζει δεύτερος. Αυτή είναι η εικόνα της σύγχρονης γυναίκας που αγωνίζεται για τη συμμετοχή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, της γυναίκας της καριέρας που χάνει άδικα καθημερινές μάχες ή που κερδίζει ελάχιστες σε σχέση με την προσφορά της και τις δυνατότητες της. Η εικόνα της γυναίκας που οδηγείται σε λιγότερο καλά αμειβόμενα επαγγέλματα και απασχολείται σε κατώτερες ιεραρχικά θέσεις.

Στην ελληνική κοινωνία σήμερα διαμορφώνονται θετικές προϋποθέσεις για τις γυναίκες να ξεπεράσουν τη διάκριση μεταξύ των φύλων στην εργασία, να ξεπεράσουν τα εμπόδια τους, να γνωρίσουν καλύτερα των εαυτό τους, να εκπαιδευτούν και να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση στην κοινωνία και τον πολιτισμό. Η γυναίκα σήμερα αυτενεργεί για να αποδείξει τις ικανότητες της και για να γίνει καλύτερη. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη έντονα στο DNA τους τα στερεότυπα του φύλου τους, οι προκαθορισμένοι ρόλοι που γίνονται εντονότεροι από την τηλεόραση ή τα παιδικά παιχνίδια. Και η πλάνη είναι τόσο έντονη, ώστε πολλές φορές θεωρούν τη θέση τους ως προσωπικά επιλεγμένη και όχι ως κοινωνικά καθορισμένη. Διεθνώς η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί μια από τις πλέον θεμελιώδεις λειτουργίες. Και όμως η «ισότητα» εξακολουθεί να είναι εύθραυστη και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις, σύγχυση και αποσπασματικότητα.

Ως πρόβλημα με ιδιαίτερη σημασία πρέπει να επισημάνουμε το γεγονός, ότι οι γυναίκες της υπαίθρου βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τις γυναίκες που διαβιούν στα αστικά κέντρα. Η προσπάθεια για την κατοχύρωση της συμμετοχής των γυναικών σε όλα τα όργανα που διαμορφώνουν την πολιτική κατάσταση σήμερα, αποτελεί ουσιαστικά προσπάθεια για τη διασφάλιση της Δημοκρατίας σε μια χώρα. Στην πυραμίδα της πολιτικής εξουσίας και των κομμάτων των σύγχρονων κοινωνιών οι γυναίκες συμμετέχουν σε πολύ περιορισμένο βαθμό.

Οι διαφορές των δύο φύλων είναι κοινωνικά θεσμοποιημένες. Η ανισότητα στο χώρο της οικογένειας, της εκπαίδευσης, της αγοράς εργασίας επεκτείνεται αναπόφευκτα και στην πολιτική. Η συμμετοχή των γυναικών στην οικονομική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας έχει αυξηθεί, αλλά στην πολιτική ζωή εξακολουθεί να είναι περιορισμένη. Για παράδειγμα στη Γαλλία οι γυναίκες άρχισαν να αναλαμβάνουν αρμοδιότητες και ευθύνες στην άλλοτε ανδροκρατούμενη πολιτική. Ανάλογες εξελίξεις υπάρχουν στη Δανία και την Ολλανδία. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος, γιατί δεν αρκεί να επιτύχουμε την θεσμοθετημένη συμμετοχή των γυναικών στα διάφορα αντιπροσωπευτικά όργανα και θεσμούς, πρέπει να επιτύχουμε τη διευρυμένη αποδοχή της γυναίκας από το σύνολο της κοινωνίας. Δεν αρκεί να επιτύχουμε ποσοστά συμμετοχής, για παράδειγμα στα ψηφοδέλτια των κομμάτων ή της αυτοδιοίκησης, απαιτείται και αλλαγή νοοτροπίας του εκλεκτορικού σώματος.

Σήμερα δεν υπάρχει η αντιπαλότητα του παρωχημένου φεμινισμού των περασμένων δεκαετιών με τους άνδρες, η συνδρομή των οποίων είναι πλέον απαραίτητη. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ο.Η.Ε. «οι άμισθες εργασίες των γυναικών ξεπερνούν τα 11 τρισεκατομμύρια δολάρια ετήσια. Η αγορά αλλά και η κοινωνία ολόκληρη δεν θα επιζούσαν, αν δεν υπήρχε το δωρεάν έργο των γυναικών» Ο Τέταρτος Πυλώνας Της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για την εργασία αναφέρεται ρητά στη δημιουργία ίσων δυνατοτήτων και ευκαιριών για τους άνδρες και τις γυναίκες, στον εκσυγχρονισμό, δηλαδή των οικονομιών, αλλά και των κοινωνικών υποδομών ώστε να αναπτύσσεται πλήρως το ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στον κοινωνικό και οικογενειακό ιστό. Η γυναικεία εργασία αποτελεί βασικό σημείο στις κατευθυντήριες γραμμές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Υπουργών για τα εθνικά σχέδια εργασίας των Κρατών-Μελών της Ε.Ε.

Απαιτούνται δράσεις που θα εξασφαλίζουν τη σταδιακή μείωση της ανεργίας των γυναικών και την άρση των εμποδίων που περιορίζουν την εξέλιξη των γυναικών και την αξιοποίηση των δεξιοτήτων τους. Παρόλα αυτά, οι στατιστικές μελέτες της Ε.Ε. δείχνουν ότι ο δρόμος είναι δύσκολος και μακρύς. Το ωρομίσθιο των εργαζομένων γυναικών στην Ευρώπη εξακολουθεί να παραμένει κατά 27.5% κατώτερο από εκείνο των ανδρών στα Κ-Μ κατά μέσο όρο εκτός από την Ιρλανδία, την Αυστρία και την Πορτογαλία. Η διαφορά πέφτει στο 12% στη Γερμανία και ανεβαίνει στο 32% στην Ελλάδα και 34% στην Αγγλία. Επίσης, το δικαίωμα για ίση αμοιβή που προβλέπεται σε όλες τις εθνικές νομοθεσίες, καταστρατηγείται, εφόσον οι γυναίκες αμείβονται τουλάχιστον κατά 20% λιγότερο από τους άνδρες σε θέσεις αντίστοιχων προσόντων και υποχρεώσεων.

Στην Ελλάδα, οι γυναίκες με πτυχίο ΑΕΙ συμμετέχουν κατά 22% στις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις, ενώ αντίστοιχα για τους άνδρες το ποσοστό είναι 12%. Στις υψηλές εισοδηματικές τάξεις οι γυναίκες είναι το 5%, όταν οι άνδρες αντιστοιχούν στο 23%. Στην Ελλάδα οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι νέες αντιμετωπίζουν- σε σύγκριση με άλλες κοινωνικές ομάδες-πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα ένταξης και εξέλιξης στην αγορά εργασίας. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης και υψηλότερα ποσοστά ανεργίας από ότι οι άνδρες, υπό-εκπροσωπούνται σε ορισμένους κλάδους και επαγγέλματα ενώ υπέρ-εκπροσωπούνται σε άλλους, αμείβονται χαμηλότερα από τους άνδρες και η εξέλιξη τους στην αγορά εργασίας είναι δυσκολότερη από ότι των ανδρών.

Οι γυναίκες αποτελούν το 52.5% του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας στη χώρα μας, ο οποίος κατά το έτος 1997 ανήρχετο σε 8.900.000. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες αποτελούν μόνο το 39.2% του εργατικού δυναμικού, που κατά το έτος 1997 ανήρχετο σε 4.300.000 και το 36.7% των απασχολουμένων. Παράλληλα, το 60.7% των ανέργων και το 67.2% των ανέργων μακράς διάρκειας είναι γυναίκες. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας η οποία εντείνεται τα τελευταία χρόνια.

Απαιτείται δέσμευση των πολιτικών κομμάτων με τις εξής κατευθύνσεις: α) η αρχή της ισότητας να αποτελέσει βασική αρχή των στρατηγικών τους στόχων, β) να υπάρξει αποκεντρωμένη πολιτική για την ισότητα και των αντίστοιχων προγραμμάτων σε όλα τα επίπεδα της διοικητικής διάρθρωσης κάθε χώρας, γ) τη συμμετοχή των γυναικών, την πληροφόρηση και στήριξη τους, καθώς και την εφαρμογή πολιτικών ισότητας, δ) να αναδειχθεί η συλλογική δράση των γυναικών και η ανάδειξη τους σε κοινωνικούς εταίρους.

Οι εθνικές παρεμβάσεις στη λογική μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης του θέματος της ισότητας των φύλων, λειτουργούν προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της απασχόλησης των γυναικών σε δύο επίπεδα-πρώτον, σε πολιτικές με στόχο την ισόρροπη συμμετοχή των γυναικών στο σύνολο των επωφελούμενων, ιδίως των ανέργων με ειδικά κίνητρα για την συμμετοχή των γυναικών και –δεύτερον, σε πολιτικές με στόχο τον περιορισμό των εμποδίων που αποθαρρύνουν ή αποκλείουν τις γυναίκες από δυνατότητες και ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης, ιδίως στις εργαζόμενες, σε θέσεις και ειδικότητες περιορισμένου κύρους, χαμηλών αμοιβών και με ανεπαρκή ασφαλιστική κάλυψη.

Για παράδειγμα στην πολιτική κοινωνικής ασφάλισης οι προϋποθέσεις υπαγωγής στην ασφάλιση, οι καταβαλλόμενες εισφορές, οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, ο τρόπος υπολογισμού και το ύψος της σύνταξης είναι ακριβώς όμοιοι χωρίς διαφοροποιήσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον αγώνα για την ισότητα των δύο φύλων ξεκινά από πολύ βαθιά. Αξίζει να αναφερθεί μια ενέργεια που θα έχει μακροχρόνια και έμμεση επίδραση στη διαφορετική θέση των γυναικών στην αγορά εργασίας. Συγκεκριμένα, συστάθηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ειδική επιτροπή, που θα εξετάσει τα προγράμματα σπουδών και τα βιβλία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων για να εντοπίσει επαγγελματικά και οικογενειακά στερεότυπα για τα δύο φύλα, τα οποία μεταδίδονται στα παιδιά μέσω των βιβλίων και των προγραμμάτων σπουδών και τα οποία πρέπει να αλλάξουν προς την κατεύθυνση της ισότητας των δύο φύλων, χωρίς να παραγνωρίζεται η διαφορετικότητα των δύο φύλων.

Το πρόβλημα της παροχής παιδείας αφορά και στην αποτελεσματικότητα του συστήματος. Γιατί παιδεία σημαίνει: ποιότητα εκπαίδευσης, σημαίνει αντιστοίχηση με τις ανάγκες της οικονομίας και της αγοράς εργασίας, σημαίνει ισότητα στην εκπαίδευση. Η γυναίκα πρέπει να αποτελεί κινητήρια δύναμη της «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης» την οποία βιώνουμε σήμερα αλλά και όλων αυτών που θα ακολουθήσουν.

Με κριτήριο την αποδοτικότητα του συστήματος και τα «συνθήματα» «παιδεία για όλους» και «δωρεάν παιδεία» οι γυναίκες συμμετέχουν στη μεταρρύθμιση σαν μαθήτριες, φοιτήτριες, δασκάλες, καθηγήτριες αλλά και μάνες με την αγωνία για τα παιδιά τους. Συμμετέχουν στις μεταβολές που συμβαίνουν στην οικονομία και την κοινωνία προσπαθώντας να μειώσουν την απόσταση ανάμεσα στην εκπαίδευση που χρειάζονται οι νέες και οι νέοι μας και στην εκπαίδευση που λαμβάνουν και να την κατευθύνουν προς τις ανάγκες του μέλλοντος. Σήμερα στην Ευρώπη τα εκπαιδευτικά συστήματα προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού, των τεχνολογικών αλλαγών, των αιτημάτων των επιχειρήσεων και του κόσμου της εργασίας για παροχή ενός εργατικού δυναμικού με υψηλή εξειδίκευση. Η επένδυση σε εκπαίδευση και κατάρτιση πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες για αφομοίωση και ανάπτυξη της έρευνας, των τεχνολογιών και της καινοτομίας.

Ο γυναικείος πληθυσμός αποτελεί το βασικό υλικό στο οποίο πρέπει να επενδύσουμε και να εκπαιδεύσουμε σε τομείς νέας τεχνολογίας και καινοτομίας. Η εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην προαγωγή και παρακίνηση της νέας σκέψης και η γυναίκα αποτελούσε πάντοτε και αποτελεί το μοχλό που ανακαινίζει το παλιό, το αναχρονιστικό, το πεπαλαιωμένο. Οι γυναίκες πρέπει να αποτελέσουν τη βάση ενός επαρκούς ανθρώπινου δυναμικού ποιοτικά καταρτισμένου ιδιαίτερα σε τομείς της κοινωνίας της πληροφορίας και της νέας τεχνολογίας καταρρίπτοντας έτσι τον μύθο του «αρσενικού» θετικού επιστήμονα.

Οι γυναίκες έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση σε ότι για παράδειγμα αφορά την ικανότητα τους να χειριστούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και συνεπώς αναπτύσσουν αρνητική στάση απέναντι στη χρήση τους, ενώ η οικογένεια δεν στηρίζει το ίδιο αγόρια και κορίτσια στην προσέγγιση τους στις νέες τεχνολογίες. Λέγεται ότι ο υπολογιστής είναι γένους αρσενικού, ενώ η πληκτρολόγηση είναι γένους θηλυκού. Στο δημόσιο τομέα το 99.5% των ατόμων που ασχολούνται με την εισαγωγή στοιχείων στους Η/Υ είναι γυναίκες δακτυλογράφοι, ενώ στην ειδικότητα των προγραμματιστών-αναλυτών, οι άντρες καταλαμβάνουν το 90% των θέσεων. Η μόνη πλουτοπαραγωγική πηγή μας είναι οι άνθρωποι, είναι οι πολίτες που σε ένα μεγάλο τμήμα τους είναι γυναίκες και η επένδυση σε εκπαίδευση είναι παραγωγική επένδυση. Η δύναμη των ανθρώπων με περιορισμένα εισοδήματα είναι η γνώση.

Η «μεταρρύθμιση» χρειάζεται τις γυναίκες, χρειάζεται τις προϋποθέσεις για να αναπτυχθούν νέες πρωτοβουλίες που θα επιταχύνουν τις αλλαγές, που θα υλοποιήσουν τις τομές, Κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, δύο μεγάλες μορφές επανασυγκρότητσης του κόσμου έλαβαν χώρα: Η πρώτη είναι η οικολογική δράση και σκέψη που αντικαθιστά την κυριαρχία του ανθρώπου επί της φύσης με την ευθύνη του ανθρώπου έναντι ενός φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, που ολοένα και περισσότερο κινδυνεύει και φτωχαίνει. Το δεύτερο κίνημα που παράλληλα εξελίχθηκε είναι το κίνημα των γυναικών.

Σταδιακά το κίνημα των γυναικών οδήγησε στη δημιουργία ενός πολύ πιο θεμελιώδους κινήματος, του κινήματος για την ισοτιμία που βρίσκεται στον αντίποδα της πολιτικής των ποσοστώσεων η οποία προσπαθεί να επαναφέρει την ισότητα μέσα σε μια κατάσταση ανισότητας. Το κίνημα για την ισοτιμία διακηρύσσει ότι το υποκείμενο των δικαιωμάτων του ανθρώπου δεν υφίσταται παρά μόνο υπό τη μορφή της δυαδικότητας άνδρα-γυναίκας και ότι συνεπώς η οικουμενικότητα των δικαιωμάτων είναι αδιαχώριστη από την αναγνώριση των διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες θέλουν να είναι ίσες και διαφορετικές. Τα κοινωνικά αυτά κινήματα είναι κινήματα πολιτισμού. Βασικό μας μέλημα είναι να συνδυάσουμε τον παράγοντα φύλο με την έννοια «αειφόρος ανάπτυξη» και την περιβαλλοντική φροντίδα για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει αλλαγές στους μηχανισμούς και τους τρόπους διαχείρισης του περιβάλλοντος. Οι εξελίξεις σε τομείς όπως γυναίκες και χρήση γης, γυναίκες στην προστασία και την διαχείριση του περιβάλλοντος, γυναίκες-ποιότητα και ασφάλεια τροφίμων καθώς και στην αποκατάσταση και διατήρηση της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς, προωθούν περισσότερες γυναίκες σε κορυφαίες θέσεις λήψης αποφάσεων.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι η υπόθεση των τροφίμων, όπως παράγονται, επεξεργάζονται ή παρασκευάζονται, ταυτοποιούνται και διατίθενται στην αγορά σήμερα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη χρήση φυτοφαρμάκων στις καλλιέργειες, ζωοτροφών βιομηχανικά και χημικά επεξεργασμένων στην κτηνοτροφία, συντηρητικών, βελτιωτικών, χρωστικών και άλλων χημικών ουσιών στην επεξεργασία με τη νίτρο-ρύπανση και πολύ-ρύπανση στην ποιότητα του νερού, με τις ορμόνες και τις διοξίνες. Αυτές οι εξελίξεις στα τρόφιμα συνδέονται με τις κοινωνικές δομές, την οικονομική εξουσία και την πολιτική θέληση και δυνατότητα να επιβληθούν συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας των τροφίμων. Χρειάζονται συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα και έλεγχος από όλους τους πολίτες. Τέτοιες συγκρούσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια.

Όπως και ανάλογες συγκρούσεις έγιναν για την προστασία του περιβάλλοντος και των δασών κόντρα στη θεωρία του πολιτικού κόστους και κόντρα στα συγκεκριμένα συμφέροντα με την απόφαση που πήραμε στην Ελλάδα, να αναλάβει το πυροσβεστικό σώμα την δασοπυρόσβεση στη χώρα, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι πυρκαγιές κατά 94% σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η οικολογία, η διατροφή, η αειφόρος ανάπτυξη προσκρούουν σε συμφέροντα.

Δεν είναι φολκλόρ και τα συμφέροντα αυτά είναι διεθνώς δικτυωμένα. Συνδέονται με τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιριών και άλλων κερδοφόρων δραστηριοτήτων. Το πρόβλημα σήμερα για την πολιτική είναι, πώς θα επιβληθεί σε κάθε χώρα και διεθνώς πάνω σε αυτά τα συμφέροντα που ήδη έχουν αυτονομηθεί από τα κέντρα του πολιτικού ελέγχου. Από την έκθεση των ανωτέρω, προκύπτουν πολλά συμπεράσματα. Καθοριστικό είναι ότι για να δυναμώσει η προοδευτική πολιτική- γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές ίδιες- για να επιβληθεί η πολιτική στην οικονομία και στην αγορά, για να γίνουν οι κοινωνίες κυρίαρχες, βασική προϋπόθεση είναι η συμμετοχή των πολιτών, ανδρών και γυναικών. Η συμμετοχή στα κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Γιατί σήμερα όσοι κατακρίνουν την πολιτική θα πρέπει να αντιληφθούν ότι βρίσκεται σε θέση αδυναμίας να επιβληθεί σε εγχώρια και διεθνή δίκτυα συμφερόντων. Όταν δεν συμμετέχουμε στις εξελίξεις, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι θα τις διαμορφώνουν άλλοι. Υπάρχουν χώρες, όπου οι πολίτες δεν συμμετέχουν ούτε στις εκλογές. Για παράδειγμα ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. εκλέγεται με τη συμμετοχή ενός μέρους του εκλογικού σώματος, που απέχει πολύ από το ήμισυ του εκλογικού σώματος της χώρας αυτής. Το έλλειμμα στην εκπροσώπηση είναι έλλειμμα στην πολιτική, είναι έλλειμμα στη δημοκρατία. Πάρτε μέρος, λοιπόν, δραστήρια τόσο στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, όσο και γενικότερα στα κοινά σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 2000.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Ένα σχόλιο με αφορμή την παραίτηση του συναγωνιστή και φίλου μου Νίκου Μπίστη από το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο συναγωνιστής και φίλος μου Νίκος Μπίστης αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ.

Άλλοι έπρεπε και πρέπει να παίρνουν δρόμο, μαζί με τα αφεντικά τους.

Το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ θα ξαναβρεθεί σε κοινούς αγώνες , παρά τις διαφορές, με προοδευτικούς πολιτικούς .

ΣΥΜΦΩΝΩ με τη τελευταία παράγραφο του κειμένου αποχώρησης του Νίκου:

''Η λύση θα έχει προοδευτικό πρόσημο. Δεν θα είναι έργο ούτε της δεξιάς, ούτε μιας συγκυβέρνησης αποτυχόντων, ούτε ενός σχήματος με ακροδεξιά στίγματα, ούτε μιας συνάθροισης τεχνοκρατών ευρέως φάσματος ''.

ΣΩΣΤΟΣ

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Με αφορμή το άρθρο του Παντελή Καψή "Μήπως είχε δίκιο ο Μάρξ’’ στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 29 Αυγούστου 2011, Στέφανος Τζουμάκας.

Χάρηκα διαβάζοντας το άρθρο του Παντελή Καψή στο Κυριακάτικο ‘’Βήμα’’ της 21ης Αυγούστου με τίτλο : ‘’Μήπως είχε δίκιο ο Μαρξ’’;

Ο Παντελής Καψής –από φοιτητής – εντάχθηκε στην Αριστερά και ίσως μπορεί να συμβάλλει σε μια σωστή προβληματική για τα αίτια, τα αποτελέσματα και το τι πρέπει να κάνουν οι ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ πολιτικοί, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις.

Γιατί δύο χρόνια τώρα, δεν υιοθέτησε -ως συγκρότημα, συμπεριλαμβανομένου και του ΜΕGΑ channel - τη διαγραφή ενός μέρους του χρέους, αποσιωπώντας τα πραγματικά δεδομένα της δημιουργίας του.

Αντίθετα το συγκρότημα υιοθέτησε τη προπαγάνδα ορισμένων κυβερνητικών παραγόντων περί γενικής ενοχής του τύπου ’’μαζί τα φάγαμε’’, με μια ακατάσχετη ηθικολογία περί διαφθοράς, όταν -για παράδειγμα- οι έχοντες συγκέντρωσαν πάνω από τρία τρις ευρώ τα τελευταία 25 χρόνια, δηλαδή πάνω από οκτώ φορές το δημόσιο χρέος. Και όταν οι δυνάμεις του κεφαλαίου συγκέντρωσαν πλέον του 60% του πλούτου και οι δυνάμεις της εργασίας ολιγότερο του 40%.

Υιοθέτησε μια ακατάσχετη κινδυνολογία περί χρεοκοπίας κλπ , που διευκόλυναν όλους τους θιασώτες του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ, να επιβάλουν για τα ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ και τα ΚΑΡΤΕΛ το απυρόβλητο ταυτόχρονα με μια αντί-εργατική νομοθεσία, με τη φτηνή εργασία και με μια πρωτοφανή επίθεση στη μισθωτή εργασία.

Δεν άγγιξε το παρασιτικό κεφάλαιο και τις παρασιτικές του δραστηριότητες, ενισχύοντας ταυτόχρονα το ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ κεφάλαιο και το δημιουργικό επιχειρείν, ενώ ήξεραν ότι το πρώτο πρόβλημα είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Και ήξεραν επίσης στο συγκρότημα ότι το δεύτερο πρόβλημα είναι η φοροδιαφυγή.

Τώρα που οι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΙ του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου απέτυχαν, τώρα που οι νεοφιλελεύθερες επιλογές και τα νεοφιλελεύθερα μέτρα ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ –για τους μη έχοντες- οδηγούν στη ύφεση, χτυπάει και ο Παντελής Καψής το καμπανάκι! Συμφωνώ μαζί του!

Ποτέ δεν είναι αργά.

Άλλωστε είναι και ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ γνώστης, ως οικονομολόγος με σπουδές και στη Μ. Βρετανία.

Και ξέρει ότι εκεί θα κατέληγαν οι δήθεν μονόδρομοι, και όλο το λεξιλόγιο της βίβλου περί ‘’θυσιών ‘’ και περί ‘’σωτηρίας’’.

Η γνώμη μου είναι ότι χρειάζεται μια σωστή προβολή, μια έντιμη στάση στη κρίση, μια προετοιμασία ότι η κρίση θα διαρκέσει τουλάχιστο μια ΔΕΚΑΕΤΙΑ και ότι χρειάζεται ανασύνταξη της χώρας μέσο-μακροπρόθεσμα και ότι πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι πρέπει να μιλήσουμε για την Ελλάδα του 2020.

Στον Π. Καψή, δεν άρεσαν τα ‘’βεγγαλικά’’, τα ‘’μεγάλα σκηνικά’’. Η παραπληροφόρηση, η παπαγαλία των δελτίων των οκτώ, η κινδυνολογία πρέπει να λάβει τέλος. Όπως επίσης και η καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων για δουλειές των επιτήδειων και του ποδαριού.

Και για δήθεν ανάκαμψη το 2012, σαν τη δήθεν ανάκαμψη του 2011.

Η χώρα και οι πολίτες ξέρουν να διακρίνουν ανάμεσα στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα- που μπούκωσαν δύο χρόνια τώρα- και στις πραγματικές δυνατότητες. ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ.

Η χώρα χρειάζεται τη προβολή της πραγματικότητας και όχι τη ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ της. Για παράδειγμα -κατά περιόδους το συγκρότημα- έκανε αφιερώματα και ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ για τη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ και όχι την ΕΙΚΟΝΙΚΗ κατάσταση της χώρας. Και γνωρίζουν τα ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ των Βιομηχανικών Περιοχών ανά κάθε Δήμο.

Είναι τα γνήσια τέκνα του παρασιτικού κεφαλαίου. Τώρα - αρκετοί παρασιτικοί κύκλοι - ετοιμάζονται να εντάξουν τα ‘’ώριμα έργα’’ στο πακέτο του ΕΣΠΑ, που και αυτό το ΒΑΦΤΙΣΑΝ ως νέο σχέδιο Μάρσαλ, γιατί δεν έχουν αίσθηση των δεδομένων.

Για να μη βαφτίσουν ορισμένοι ένα νέο παρασιτισμό σε ανάπτυξη.

Για να μην έχουμε μετά τη τη φούσκα των νεκροταφείων των βιομηχανικών περιοχών και μετά τη φούσκα του χρηματιστηρίου, τις νέες φούσκες των φωτοβολταικών, της πράσινης ανάπτυξης και της ανακύκλωσης.

Θα μπορούσε -με τα μέσα που διαθέτει - το συγκρότημα να παρουσιάσουν -ΕΙΔΙΚΑ ΤΟ ΜΕGΑ channel- ανά Δήμο και ανά κλάδο τα νεκροταφεία των ΒΙΠΕ, τη διάλυση της βιομηχανικής παραγωγής τη διάλυση των συνεταιριστικών και άλλων αγροτικών επιχειρήσεων ,την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας , την κατάταξη της χώρας στη τελευταία θέση ως προς τις εξαγωγές στην ΕΕ των 17 και τη μεταφορά των παραγωγικών υποδομών σε άλλες βαλκανικές χώρες .

Για να αποκτήσει η χώρα ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, με εικόνες κατά το ‘’ μια εικόνα χίλιες λέξεις’’ , για να έχει μια στοιχειώδη αξιοπιστία ο λόγος .

Γιατί το συγκρότημα δεν έχει ταυτιστεί με την ανάπτυξη. Έχει ταυτισθεί με το ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟ κεφάλαιο και όχι με το ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ κεφάλαιο.

Ακόμη, θα μπορούσε να κάνει ένα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ στις ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Η κερδοφορία των τραπεζών -τα τελευταία δέκα χρόνια -υπερέβη τα 42 δις ευρώ.

Πώς γίνεται- με τόσα κέρδη- και έλαβαν εγγυήσεις και ζεστό ΚΡΑΤΙΚΟ χρήμα της τάξης των εκατό δις , ως αποτέλεσμα της κρίσης ρευστότητας.;;;

Η Τράπεζα Ελλάδος, που υποτίθεται εποπτεύει για τη ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ πολιτική των τραπεζών, δημόσια δεν είχε αποδώσει ευθύνες ΜΗ ΟΡΘΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ πολιτικής των τραπεζών .Και εν τω μεταξύ ρευστότητα στην αγορά δεν υπάρχει.

Που πήγαν τα κέρδη και η κρατική χρηματοδότηση;

Επίσης, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το προηγούμενο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης είχε έτοιμη τη λίστα με φοροφυγάδες άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ έκαστος...Γιατί δεν δίνεται ακόμη στη δημοσιότητα; Για να συμμετέχουμε σε σήριαλ αποπροσανατολισμού, λαμογιάς και φοροκλοπής μερικών ‘’κλεφτοκοτάδων’’;

Ακόμα θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η Goldman Sachs ήταν σύμβουλος υπουργείου οικονομικών, που βεβαίωνε τις αγορές για άριστη πιστοληπτική ικανότητα της χώρας επί πέντε και πλέον έτη. Δηλαδή εξαπατούσαν τις ομογάλακτες αγορές για πολλαπλά οφέλη και ταυτόχρονα χειραγωγούσαν την ελληνική οικονομία, μετέχοντας σε κερδοσκοπικά παίγνια του καπιταλισμού ‘’καζίνο’’.

Μια έρευνα επ αυτού –από το συγκρότημα- πολλά θα είχε να ωφελήσει τη χώρα και τον Ελληνικό Λαό, και προφανώς να προτρέψει τις εισαγγελικές και διωκτικές αρχές για τα περαιτέρω.

Ανάλογα κακουργήματα ήδη διώκει η επικεφαλής της υπηρεσίας της αμερικάνικης κεφαλαιαγοράς καθώς και εισαγγελείς του Ιταλικού κράτους.

Στα πλαίσια αυτής της ΑΝΤΙ-ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ καμπάνιας το συγκρότημα δεν θα μπορούσε να παρέχει τέτοια ασυλία στον -κατά τα άλλα- αγαπητό Αντώνη Σαμαρά. Δηλαδή το θέμα είναι η ΔΟΣΗ της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς;; H δόση στη λιτότητα και στις περικοπές;; Τελικά τι έχουμε Κρίση εσόδων ή Κρίση εξόδων και δαπανών ;;

Γιατί ο αρχηγός της Δεξιάς προτείνει – με φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου- περαιτέρω μείωση ΕΣΟΔΩΝ και αναπόφευκτα περαιτέρω μείωση του κοινωνικού κράτους, παρά τα δάκρυα και τους λυγμούς της Λαϊκής Δεξιάς.

Θα έχουμε εθνικές εκλογές. Ποιο θα είναι το μοτίβο του συγκροτήματος;;

Εμείς οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ νομίζετε ότι θα παραμείνουμε παρατηρητές ενός σκηνικού όπου ο Α. Σαμαράς και η Δεξιά θα βγαίνουν φιλολαικότερα απέναντι σε μια ομάδα στελεχών, γνωστών σοσιαλ-φιλελεύθερων στελεχών της κυβέρνησης;;

Ασφαλώς και δεν θα έχει τέτοια ασυλία η Δεξιά και ο Α.Σαμαράς, όπως δεν θα έχει τέτοια ασυλία και η ομάδα των σοσιαλ-φιλελεύθερων από το ΠΑΣΟΚ. Η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων, των μελών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστές και ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΙΤΕ ΜΕ ΔΟΣΗ ΕΙΤΕ ΧΩΡΙΣ ΔΟΣΗ!

Τέλος, ποια είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ βάση των κυβερνητικών σχημάτων εθνικής ομοψυχίας που γράφει και προωθεί ο Σταύρος Ψυχάρης;; Μήπως οι παλινορθώσεις και οι αντιμεταρρυθμίσεις, για τις οποίες τρίβει τα χέρια του ο Γ. Καρατζαφέρης. Θυμίζω πως όταν υπερασπίζαμε τις μεταρρυθμίσεις, ήταν όντως μεταρρυθμίσεις με κέντρο το πολίτη και τον άνθρωπο. ΔΕΝ ΤΙΣ ΒΑΦΤΙΖΑΜΕ. Μήπως, στην υποτιθέμενη ‘’κοινωνική βάση’’ περιλαμβάνονται και οι χιλιάδες άνεργοι και οι νεόπτωχοι και οι επαγγελματίες με τα νέα λουκέτα; Πάλι έτσι θα την υπερβεί την κρίση η παρασιτική ολιγαρχία;; Mε αχυράνθρωπους και από το χώρο του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Νέας Δημοκρατίας και με αποφυγή του να καταβάλλει έστω και ορισμένα από τη λαφυραγώγηση του εθνικού πλούτου τη τελευταία 25ετία;

Σωστό το άρθρο του Παντελή Καψή, σε αντίθετη κατεύθυνση το συγκρότημα. 29 Αυγούστου 2011, Στέφανος Τζουμάκας.

Ακολουθεί το άρθρο του Παντελή Καψή "Μήπως είχε δίκιο ο Μαρξ;", όπως δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ στις21/8/2011.

Έφτασε λοιπόν το τέλος του καπιταλισμού;
Εντάξει, το ερώτημα είναι ρητορικό, το αδιέξοδο όμως στο οποίο μοιάζει να οδηγείται η παγκόσμια οικονομία είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και μπορεί όλοι να συμφωνούν ότι υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας, ότι η Μέρκελ και ο πρόεδρος Ομπάμα είναι υπερβολικά αναποφάσιστοι και διστακτικοί, την ίδια στιγμή ωστόσο υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το τι περιμένουμε να κάνουν. Βρίσκονται, βλέπετε, μπροστά σε μια θεμελιώδη αντίφαση του συστήματος- για να χρησιμοποιήσουμε αριστερή ορολογία.

Από τη μια πλευρά είναι το χρέος. Πώς και γιατί δημιουργήθηκε είναι μεγάλη ιστορία. Ας αρκεστούμε στο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ- καθώς η παραγωγή μετακομίζει στην Κίνα και στην Ινδία με τα φτηνά εργατικά χέρια-, στους πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν και πάνω απ΄ όλα βέβαια στα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν σε όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες για να αντιμετωπιστεί το χρηματιστηριακό κραχ του 2008.

Από την άλλη πλευρά είναι ο φόβος της ύφεσης. Οσο περισσότερο χρεώνονται τα νοικοκυριά και οι κυβερνήσεις τόσο πιο πιθανό φαίνεται το ενδεχόμενο να χρεοκοπήσουν ή να αναγκαστούν σε δραστικά μέτρα λιτότητας. Αυτό φυσικά προκαλεί ανασφάλεια, οι καταναλωτές μειώνουν τις δαπάνες τους, η μείωση της ζήτησης ωστόσο δημιουργεί τον γνωστό φαύλο κύκλο με απολύσεις και νέα μείωση των εισοδημάτων.

Η κατάρρευση των χρηματιστηρίων είναι απλώς το σύμπτωμα αυτής της ανασφάλειας καθώς οι «αγορές», οι περιβόητοι κερδοσκόποι δηλαδή αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία ή οι απλοί αποταμιευτές, περιμένοντας ότι οι οικονομίες και οι επιχειρήσεις θα δεινοπαθήσουν, εγκαταλείπουν τις μετοχές και στρέφονται σε «ασφαλείς» τοποθετήσεις όπως είναι ο χρυσός ή ισχυρά χαρτιά όπως είναι τα ομόλογα της Γερμανίας.

Στο παρελθόν η λύση θα ήταν απλή: αύξηση των κρατικών δαπανών ώστε να τονωθεί η αγορά και τα εισοδήματα. Σήμερα ωστόσο μια τέτοια κίνηση, που οδηγεί βέβαια σε αύξηση των ελλειμμάτων αλλά και του χρέους, απλώς επιτείνει την ανασφάλεια.

Να αυξήσουμε λοιπόν τα ελλείμματα ή να τα μειώσουμε; Ιδού το ερώτημα μπροστά στο οποίο, όπως ο Αμλετ, οι κυβερνήσεις της Δύσης μοιάζει να παραλύουν. Υπάρχουν φυσικά απαντήσεις. Ηδη έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα πεδίο συναίνεσης για άμεσα μέτρα στήριξης της ανάπτυξης με παράλληλες διαρθρωτικές αλλαγές - π.χ., στα ασφαλιστικά συστήματαώστε σε βάθος χρόνου να μειωθούν τα ελλείμματα. Ταυτόχρονα ακόμη και συντηρητικοί οικονομολόγοι αναγνωρίζουν ότι μια στρατηγική εξόδου από την κρίση θα πρέπει να περιλαμβάνει διαγραφή χρεών για κράτη και νοικοκυριά, φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ενίσχυση των επενδύσεων και προστασία των εισοδημάτων.

Δυστυχώς από τη θεωρία στην πράξη η απόσταση είναι μεγάλη. Και ο συντονισμός τόσων οικονομιών με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Την τελευταία φορά που το δοκιμάσαμε, στις αρχές του 20ού αιώνα, μεσολάβησαν επαναστάσεις, δικτατορίες και ένας πόλεμος προτού επανέλθει η ισορροπία. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τα παθήματα έγιναν μαθήματα.

Οσο για την Ελλάδα, μπροστά σε όλα αυτά οι δυνατότητες αντίδρασης είναι μηδενικές. Αν επικρατήσει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη θύελλα μόνοι μας. Στο μέτρο που θα διαμορφωθεί μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ωστόσο και παρά το ότι η ύφεση έχει αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερη από τις προβλέψεις, στο υπουργείο Οικονομικών επιμένουν ότι το 2012 μπορεί να αρχίσει η ανάκαμψη. Αν φυσικά καταφέρουμε ως τότε να μη φαγωθούμε μεταξύ μας!


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Εξουσία η Goldman Sachs ελέω των κυβερνήσεων. Πηγή: www.newsbomb.gr

Σοκ προκαλούν οι κυνικές δηλώσεις του χρηματιστή Αλέσιο Ραστάνι στο BBC, αφήνοντας άφωνους τόσο τους παρουσιαστές όσο και το κοινό του δικτύου.

Εξουσία η Goldman Sachs ελέω των κυβερνήσεων

«Οι κυβερνήσεις δεν ελέγχουν τον κόσμο. Η Goldman Sachs ελέγχει τον κόσμο» ομολόγησε ο χρηματιστής, τονίζοντας ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν καμία δύναμη, κι ότι οι αγορές είναι αυτές που ασκούν την εξουσία.

«Το ευρώ δεν ενδιαφέρει τις αγορές», ανέφερε ο Ραστάνι, που με στυγνό τρόπο παραδέχθηκε ότι ό, τι κι αν κάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δεν τον ενδιαφέρει.

«Είμαι έμπορος. Όταν βρίσκω ευκαιρία να βγάλω λεφτά, την εκμεταλλεύομαι. Οι περισσότεροι χρηματιστές δεν ενδιαφέρονται καν για το αν (οι ηγέτες της ευρωζώνης) θα φτιάξουν την οικονομία και την κατάσταση», ανέφερε.

Ο 34χρονος χρηματιστής δεν έμεινε εδώ. Με αλαζονική συμπεριφορά υπογράμμισε ότι δουλειά των αγορών είναι να βγάλουν λεφτά από τους πολίτες.

«Το ονειρευόμουν εδώ και τρία χρόνια. Σας εξομολογούμαι ότι κάθε βράδυ ονειρευόμουν μια ακόμη ύφεση», σημείωσε, υποστηρίζοντας ότι όταν η αγορά καταρρέει, αν ξέρει κανείς τι θα κάνει, τότε μπορεί να βγάλει λεφτά.

Αναφερόμενος στην Goldman Sachs, ο Ραστάνι ξεκαθάρισε: « Δεν είναι στιγμή για να περιμένεις από την κυβέρνηση να δώσει λύση. Οι κυβερνήσεις δεν ελέγχουν τον κόσμο. Η Goldman Sachs ελέγχει τον κόσμο. Δε νοιάζεται για τα πακέτα διάσωσης, όπως δεν νοιάζονται και τα μεγάλα κεφάλαια».

Μάλιστα, ανέλαβε και ρόλο... σταυροφόρου, υποστηρίζοντας ότι με αυτά που λέει απλώς «θέλει να βοηθήσει τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι θα πρέπει να μάθουν να βγάζουν λεφτά από μια αφορά που καταρρέει». Στα πλαίσια αυτά μάλιστα, έδωσε και μια ... φιλική συμβουλή: «Προστατεύστε τις περιουσίες σας. Προετοιμαστείτε και δράστε τώρα».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο από την εκπομπή του BBC, στην παρακάτω διεύθυνση:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j6szSpFqB0I


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη Στέφανου Τζουμάκα στον δημοσιογράφο Σ. Κοτρώτσο (REAL FM) την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011.

ΔΗΜ. Καλησπέρα, κύριε Τζουμάκα

Σ.Τ. Καλησπέρα σας.

ΔΗΜ. Η αφορμή για την συνομιλία μας κύριε Τζουμάκα είναι αυτή η συνέντευξη που δώσατε στην εφημερίδα μετρό, στην οποία η φρασεολογία που χρησιμοποιείτε για μια σειρά στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και για όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι εξαιρετικά σκληρή και αναφέρομαι, κατά τη γνώμη μου δίκαιη αλλά εν πάση περιπτώσει, εσείς θα μας το πείτε αυτό, και αναφέρομαι σε αυτό που λέτε ότι ο κύριος Βενιζέλος, ο κύριος Λοβέρδος, η κυρία Διαμαντοπούλου που θέλουν να διαδεχθούν τον κύριο Παπανδρέου, εκφράζεται τις αμφιβολίες σας για το αν μπορούν να μπουν σε μια τέτοια διαδικασία και μιλάτε επίσης, για πολιτική εκτροπή και για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα όσον αφορά τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης.

Σ.Τ. Ναι, κοιτάξτε να δείτε υπάρχουν θέματα αρχής εδώ που δεν αφορά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Ν.Δ. Αφορά την πολιτική ζωή της χώρας, αφορά το Σύνταγμα. Άκουσα τώρα, δεν το ήξερα, ότι κάποιοι βουλευτές έγραψαν σήμερα ένα άρθρο…

ΔΗΜ. Ναι, ναι 6 βουλευτές…

Σ.Τ. Μπορεί ορισμένοι από αυτούς τους βουλευτές συμμετείχαν στην εκτροπή του Πρωθυπουργού. Λοιπόν, αυτοί δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το ξέρουν. Και τα αφεντικά τους που τους έβαλαν να το γράψουν αυτό σήμερα, θέλουν να τους φτιάξουνε κόμμα. Καθαρά πράγματα…

ΔΗΜ. Υπονοείτε αυτό που λένε πολλοί ότι πάει να γίνει ένας…

Σ.Τ. Δεν υπονοώ τίποτα…

ΔΗΜ Το λέτε ξεκάθαρα…ότι πάει να γίνει..

Σ.Τ. Δεν πάει να γίνει, το φτιάχνουν… τι λόγια είναι αυτά που λέτε…Το φτιάχνουν τα αφεντικά τους.

ΔΗΜ. Το φτιάχνουνε…

Σ.Τ. Έτσι μπράβο…δεν πάει να γίνει από μόνο του…

ΔΗΜ. Και βλέπουμε πώς στη συνέντευξη μιλάτε για το παρασιτικό κεφάλαιο και ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

Σ.Τ. Ακριβώς, αυτοί θα τους φτιάξουν ένα κόμμα δεξιά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ανάμεσα στη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

ΔΗΜ. Θα είναι και ο κύριος Παπαδήμος και εν πάση περιπτώσει στελέχη…

Σ.Τ. Δεν το γνωρίζω…Ετοιμάζουν λοιπόν, κόμμα. Το ένα είναι αυτό. Το δεύτερο είναι ότι ορισμένοι από αυτούς που έχουν υπογράψει και το άρθρο σήμερα, έχουν συμμετάσχει σε ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, σε μια εκτροπή εκλεγμένου Πρωθυπουργού και πρέπει να έχουν την απάντηση του Ελληνικού λαού. Του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα την έχουν. Το τρίτο, ορισμένοι από αυτούς που θέλουν να γίνουν αρχηγοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχουν πρωτοστατήσει στην ανατροπή του Γ. Παπανδρέου, που θα μπορούσε να είναι και οποιοσδήποτε άλλος…

ΔΗΜ. Ναι..

Σ.Τ. Είναι θέμα δηλαδή ότι δεν μπορεί βουλευτές να συμπράττουν με καναλάρχες και επιχειρηματίες και να ανατρέπουν έναν Πρωθυπουργό. Δηλαδή, υπάρχει μια γραμμή πλέον….

ΔΗΜ. Φαντάζομαι δεν υπερασπίζεστε και τη διετία Παπανδρέου…Δεν υπερασπίζεστε την διαδικασία εκτροπής…

Σ.Τ. Υπερασπίζομαι την συνταγματική τάξη και την πολιτική τάξη…

ΔΗΜ. Ακριβώς…

Σ.Τ. Κοιτάξτε…εγώ πριν ο κύριος Γ. Παπανδρέου υπογράψει το Μνημόνιο, τρεις μήνες πριν, το Φλεβάρη του 2010, πήρα θέση κατά αυτής της πολιτικής. Εδώ και δύο χρόνια…

ΔΗΜ. Ναι, το θυμάμαι…

Σ.Τ. Και συμμετέχω σε μια πολιτική κίνηση κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και κατά του Μνημονίου. Είναι σαφής η θέση μου. Για τι σας άκουσα πριν που είπατε έχουμε ευθύνες. Εγώ όταν άσκησα πολιτική, την άσκησα με καθαρότητα, εντιμότητα και με σαφήνεια. Δεν θα κάνουμε γενίκευση ευθυνών…

ΔΗΜ. Όχι…προφανώς…το ίδιο λέμε και εμείς για τους δημοσιογράφους, έτσι δεν είναι; Δεν φταίμε όλοι το ίδιο.

Σ.Τ. Σωστό, συμφωνώ μαζί σας. Έτσι έχουν τα πράγματα. Θα σας πω και κάτι άλλο επειδή έχει σημασία και η εντιμότητα στην πολιτική. Παλιά μου θυμίσατε μια παλιότερη περίοδο και λέγαμε έντιμος πολιτικός είναι αυτός που ό,τι λέει το εννοεί και το κάνει. Όταν άρχισαν ορισμένοι πολιτικοί να λένε ψέματα, χάθηκε αυτή η αξία..

ΔΗΜ. Ναι, λέγαμε ότι έντιμος πολιτικός είναι αυτός που δεν κλέβει μετά…

Σ.Τ. Ναι, ναι…έντιμος πολιτικός, αυτός που δεν κλέβει..

ΔΗΜ. Από έκπτωση σε έκπτωση το πηγαίναμε…

Σ.Τ. Μετά όταν είδαμε ότι εξαγοράζονται κάποιοι πολιτικοί, που τους ελέγχουν δηλαδή οι επιχειρηματίες και άλλοι συνοδεύουν επιχειρηματίες στα γήπεδα…Λοιπόν, τότε είπαμε να μην είναι εξαγορασμένοι… Και τώρα θέλουν οι εξαγορασμένοι πολιτικοί να γίνουν υποψήφιοι αρχηγοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Έλεος…

ΔΗΜ. Πάντως, από εσάς, και δεν το λέω για να σας τσιγκλήσω, που ξέρετε να λέτε τα πράγματα με το όνομα τους, και πάλι αυτή η αοριστολογία, το παρασιτικό κεφάλαιο και κάποιοι ιδιοκτήτες ΜΜΕ…Ονοματεπώνυμο δεν έχουν όλοι αυτοί;

Σ.Τ. Ακούστε να σας πω κάτι. Εγώ είμαι σοσιαλιστής και είναι γνωστή η στάση μου. Είμαι με το παραγωγικό κεφάλαιο. Είμαι με τους βιομήχανους που παράγουν, που εξάγουν, που έχουν θέσεις εργασίας. Είμαι με τους επιχειρηματίες που δουλεύουν, που έχουν πάθει εμφράγματα, που παθαίνουν ζημιές οι επιχειρήσεις τους, που προσπαθούν ξανά. Αλλά όταν λέμε παρασιτικό κεφάλαιο, εννοούμε αυτούς που δεν έχουν επιχείρηση που βγάζουνε λεφτά από αέρα…

ΔΗΜ. Και από το δημόσιο…

Σ.Τ. Και κάνουν συμβάσεις με το δημόσιο, λαδώνουν δημοσίους υπαλλήλους για να πάρουν τις δουλειές και μετά προσεταιρίζονται και ορισμένους πολιτικούς για να τους χρηματοδοτούν την πολιτική τους εκστρατεία, τα πολιτικά τους γραφεία και να είναι οι «ημέτεροι» τους..

ΔΗΜ. Άρα τι θα γίνει με το ΠΑ.ΣΟ.Κ., κατακλείδα…

Σ.Τ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει άποψη, έχει αρχές, έχει ιδέες και θα πρέπει να ξέρετε πώς έχει ξανά υποστεί πολιτικές ήττες το ΠΑ.ΣΟ.Κ….

ΔΗΜ. Εδώ όμως, έχουμε απόλυτη αλλοίωση της ιστορικής του φυσιογνωμίας…

Σ.Τ. Όχι, όχι…Ακούστε να δείτε…

ΔΗΜ. Μα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το σημερινό δεν είναι αυτό που υπηρετούσατε…

Σ.Τ. Ακούστε…Λοιπόν, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα είναι τρεις τάσεις. Η μία είναι αυτοί που λένε όχι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική, όχι στο μνημόνιο. Σε αυτή είμαστε η βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν συμφωνεί με αυτή την πολιτική. Είναι τα στελέχη μας πανελλαδικά. Υπάρχει μία δεύτερη ομάδα στελεχών, πανελλαδικά επίσης, και σε αυτή είναι και η ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που λέει «δεν γινόταν αλλιώς», ήμαστε κάτω από εκβιασμό, δεν θα παίρναμε δάνειο, αναγκαστήκαμε να το κάνουμε αλλά δεν είναι μέσα στις αρχές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτό που κάναμε. Ο κύριος Παπανδρέου το είπε μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο, όπου είπε ότι αυτό που κάνω, είναι κόντρα στις αρχές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και υπάρχει και μία Τρίτη ομάδα, όλοι αυτοί που λένε τώρα «πάρε πρωτοβουλίες», πέρσι δεν λέγανε πάρε πρωτοβουλίες και τώρα αυτό δεν λέγανε, είναι η ίδια ομάδα αυτή. Η οποία είναι απολύτως ελεγχόμενη από συγκεκριμένο κανάλι και συγκεκριμένες εφημερίδες. Είναι οργανωμένο. Αυτή η ομάδα λέει «έτσι έπρεπε να γίνει» σωστά τα λένε Μέρκελ, Σαρκοζύ, γιατί δεν παίρνετε νέα μέτρα…

ΔΗΜ. Και αν δεν υπήρχε το μνημόνιο, θα έπρεπε να το έχουμε εφεύρει…

Σ.Τ. Πολύ σωστά…Που το θυμηθήκατε…Οι άνθρωποι αυτοί…Μιλάμε για δεξιά τώρα…Αυτοί είναι η σύγχρονη δεξιά.

ΔΗΜ. Άρα διαδοχή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να κλείνουμε αυτή τη συζήτηση και σας ευχαριστώ πολύ…

Σ.Τ. Θα μιλήσουμε πολιτικά. Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. το ζήτημα είναι ότι χρειάζεται αντί-νεοφιλελεύθερο σχέδιο και στη βάση αυτή θα κριθούν οι ηγεσίες. Πασαρέλες, τέλος.

ΔΗΜ. Εξ αυτών που είναι πάνω στην πασαρέλα αυτή τη στιγμή υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να εκπροσωπήσει αυτή την τάση που επισημαίνετε;

Σ.Τ. Θα τα συζητήσουμε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Έχουμε ακόμη συζήτηση.

ΔΗΜ. Γιατί συντεταγμένη μνημονιακή πολιτική έχουν όλοι εξ αυτών ακολουθήσει μέχρι τώρα…άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο…

Σ.Τ. Ναι, ναι…Θα τα συζητήσουμε, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα συζητήσει. Αλλά όλοι αυτοί που ζητάνε πρωτοβουλίες, που τους στέλνουν τα αφεντικά τους, που παίρνουν αποφάσεις έξω από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έχουν σχέση, τέλος. Οι δρόμοι μας χωρίζουν.

ΔΗΜ. Κύριε Τζουμάκα σας ευχαριστώ για την επικοινωνία, να είστε καλά.

Σ.Τ. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Συνέντευξη του Στέφανου Τζουμάκα στον Σ. Κοτρώτσο του REAL FM (1 Δεκεμβρίου 2011)

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο Στέφανος Τζουμάκας στον Σ. Κοτρώτσο (REAL FM) την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011.

Συνέντευξη Στέφανου Τζουμάκα στο δημοσιογράφο Γιώργο Κατσιγιάνη, εφ. metro, 30/11/2011



Από τον Γιώργο Κατσίγιαννη
www.metrogreece.gr

Ως πολιτική εκτροπή και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα περιγράφει τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης ο πρ. υπουργός Στ. Τζουμάκας, καταγγέλλοντας ότι διαπλεκόμενοι πολιτικοί από το ΠΑΣΟΚ λειτούργησαν ως προπομπός στην εξέλιξη αυτή, που αποτελούσε σχέδιο των τραπεζιτών, του παρασιτικού κεφαλαίου και των ιδιοκτητών ΜΜΕ. Εκφράζει δε αμφιβολίες για το αν οι Ευ. Βενιζέλος, Α. Λοβέρδος και Ά. Διαμαντοπούλου είναι ΠΑΣΟΚ.

-Η συγκυβέρνηση ήταν η σωστότερη λύση για τη σωτηρία της χώρας;

Η κινδυνολογία, ότι δήθεν αν δεν ακολουθηθεί αυτή η πολιτική, κινδυνεύουν τα συμφέροντα της χώρας, απεδείχθη χωρίς βάση δύο χρόνια τώρα. Είναι γνωστό ότι κινδυνεύουν τα συμφέροντα των μετόχων των τραπεζών, των κερδοσκόπων και των παρασιτικών κύκλων σε κάθε χώρα.

Προσπαθούν να εμφανίσουν τη διακινδύνευση των δικών τους συμφερόντων ως διακινδύνευση του κάθε έθνους και της κάθε χώρας αν δεν εφαρμοστεί το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα είναι μεν παρένθεση, αλλά οι κύκλοι αυτοί επιδιώκουν να αποτελέσει μονιμότητα το «μνημονιακό συγκρότημα», πράγμα που θα οδηγήσει την ελληνική κοινωνία στην αντιδραστική οπισθοδρόμηση, στο «στραγγάλισμα» κάθε τι δημοκρατικού και προοδευτικού στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο, σε εκτεταμένη φτωχοποίηση της χώρας, σε ανεργία και διαρκή ύφεση.

-Ο Γ. Παπανδρέου εκβιάστηκε για να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία;

Πρόκειται για πολιτική εκτροπή, κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, συνιστά παραβίαση του Συντάγματος σχετικά με το σχηματισμό δημοκρατικών κυβερνήσεων με βάση την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Προπομπός αυτής της εξέλιξης υπήρξε μια ομάδα σοσιαλ-φιλελεύθερων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, γνωστή για τις διασυνδέσεις της με εξωθεσμικά δίκτυα και τη διαπλοκή, που προπαγάνδιζε «λήψη πολιτικών πρωτοβουλιών», σχέδιο που προωθούσαν οι τραπεζίτες και το παρασιτικό κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία με την ιδιοκτησία των ΜΜΕ, εξυπηρετώντας προφανή συμφέροντα στο χώρο των τραπεζών, των καυσίμων, του φαρμάκου, των καρτέλ της αγοράς και λοιπών οικονομικών συμφερόντων.

Επιδίωξή τους ήταν η παραίτηση του πρωθυπουργού, η συγκρότηση δεξιάς συγκυβέρνησης, διασφαλίζοντας τα συμφέροντά τους και ικανοποιώντας το σχέδιο τόσο του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου των Βρυξελλών όσο και του εγχώριου συστήματος διαπλοκής.

-Υπάρχουν πολιτικοί που έκαναν περιουσία και έδιωξαν τα λεφτά τους στην Ελβετία;

Μπορεί και να υπάρχουν. Η έρευνα θα αποκαλύψει. Εντιμότητα στην πολιτική σημαίνει δέσμευση, σημαίνει «ό,τι λέω το εννοώ και το κάνω». Κυριάρχησε το ψέμα από αρκετούς πολιτικούς και υποχωρήσαμε να θεωρούμε έντιμους πολιτικούς όσους δεν χρηματίζονται.

Όταν εμφανίστηκαν φαινόμενα διαφθοράς, υποχωρήσαμε στο να θεωρούμε έντιμους πολιτικούς όσους δεν ελέγχονται ή δεν εξαγοράζονται.

Οι πιο ανυπόληπτοι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που τους χρησιμοποιούν οι επιχειρηματίες και οι καναλάρχες για τους σκοπούς τους και τους προβάλλουν διαρκώς τα δελτία των 8. Δεν αφορά το σύνολο των πολιτικών, όμως, και δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο. Συμβαίνει στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

-Περιμένατε ποτέ να δείτε στα ίδια υπουργικά έδρανα στελέχη του ΛΑΟΣ και του ΠΑΣΟΚ;

Ασφαλώς και κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν περίμενε ότι οι καναλάρχες, οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι θα επέβαλλαν την άκρα Δεξιά στην κυβέρνηση, όπως επέβαλαν και τραπεζίτη πρωθυπουργό.

Η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου εξυπηρετεί την προσπάθεια νομιμοποίησής του ως πολιτική δύναμη της άκρας Δεξιάς. Άλλωστε είναι εμφανές ότι τα τελευταία δύο – τρία χρόνια γίνεται προσπάθεια από τα ΜΜΕ με στόχο το πολιτικό ξέπλυμα της Ακροδεξιάς. Το κόμμα του Καρατζαφέρη είναι γνωστό ότι είναι στην υπηρεσία του πιο σκληρού τμήματος της ολιγαρχίας.

-Πρέπει να παραιτηθεί ο Παπανδρέου από πρόεδρος ΠΑΣΟΚ;

Να αλλάξουμε πολιτική πρέπει. Ξέρετε, με πήρε μία μέρα ένας συνάδελφός σας από το «Athens News», την αγγλόφωνη εφημερίδα εδώ, των Αθηνών, γιατί εγώ συμμετέχω σε μία κίνηση εδώ και δύο χρόνια κατά του Μνημονίου και κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, και μου λέει «θέλετε να φύγει ο κ. Παπανδρέου;».

Όχι, λέω, ξέρετε ότι διαφώνησα με την πολιτική που επέβαλε το διευθυντήριο Βρυξελλών στην Αθήνα. Η Μέρκελ πρέπει να φύγει από το Βερολίνο. Εάν δεν φύγει η ακρίδα από το Βερολίνο και αν δεν φύγει και ο φιγουρατζής από το Παρίσι, ο Σαρκοζί, δεν μπορεί να ανασάνει η Ευρώπη. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό. Πρέπει να δοθεί ευρωπαϊκή λύση.

-Και αν αποχωρήσει, μετά τι; Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου, Βενιζέλος ή κάποιος άλλος;

Είναι όλοι αυτοί ΠΑΣΟΚ; Οι δύο έχουν έρθει από άλλα κόμματα στο ΠΑΣΟΚ. Η παράταξη επομένως και το ζήτημα της ηγεσίας της είναι υπόθεση, πρώτα και κύρια, των λαϊκών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ.

Είναι υπόθεση των μελών και στελεχών του, αυτών που δεν έχουν εργασία ή ζουν σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας, που μειώθηκε το εισόδημά τους, είναι υπόθεση του εργαζομένου, του αγρότη, του μισθωτού, του αυτοαπασχολούμενου, του ελεύθερου επαγγελματία, του σπουδαστή, κάθε νέου και νέας. Το κεντρικό ζήτημα δεν είναι τα πρόσωπα.

Η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ δεν αφορά μια «πασαρέλα» πολιτικών προσώπων. Για το ΠΑΣΟΚ τίθεται θέμα συγκρότησης ενός αντι-νεοφιλελευθέρου σχεδίου, που θα αποτελέσει τη βάση για το προεκλογικό του πρόγραμμα....

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Επανάσταση από τα πάνω στην Ευρώπη, Του Ετιέν Μπαλιμπάρ. Πηγή: www.rednotebook.gr



Ο όρος επανάσταση από τα πάνω χρησιμοποιήθηκε από τον Μπίσμαρκ για να δηλώσει μια προληπτική στρατηγική αλλαγής των σχέσεων κράτους και κοινωνίας, οικονομίας και πολιτικής. Αυτό δεν βλέπουμε και σήμερα με την εξουδετέρωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;


Μετά την πτώση της ελληνικής και της ιταλικής κυβέρνησης και τον καταποντισμό της ισπανικής αριστεράς στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, τι συμβαίνει στην Ευρώπη; Πρόκειται για επεισόδια σε μια μικρή ιστορία πολιτικών αναπροσαρμογών που έχουν αποτύχει να παρακολουθήσουν την οικονομική κρίση; Ή πρόκειται για το πέρασμα σε μια νέα φάση στην εξέλιξη αυτής της κρίσης, που θα έχει μια μη αναστρέψιμη και βαθιά επιρροή στους θεσμούς και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί νομιμοποιούνται; Παρά τα κενά, είναι καιρός να τολμήσουμε μια εκτίμηση.

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν για τα εκλογικά γεγονότα (όπως αυτό που μάλλον θα λάβει χώρα στην Γαλλία σε έξι μήνες). Είναι ξεκάθαρο ότι οι ψηφοφόροι θεωρούν τις κυβερνήσεις υπεύθυνες για την αυξανόμενη κοινωνική ανασφάλεια που βιώνει η πλειοψηφία των πολιτών στις χώρες μας, και ότι έχουν λίγες ψευδαισθήσεις για αυτές που θα τις αντικαταστήσουν (αν και δεν υπάρχει αντίρρηση ότι η ύπαρξη του Μπερλουσκόνι εξηγεί τα νέα ρεκόρ δημοφιλίας που καταγράφει ο Μάριο Μόντι, τουλάχιστον για τώρα).

Το βασικότερο ερώτημα αφορά την εξέλιξη των θεσμών. Παραιτήσεις ως αντίδραση στις πιέσεις των αγορών, οι οποίες προκαλούν την αύξηση ή τη μείωση του κόστους δανεισμού, η ανάδυση ενός γαλλο-γερμανικού ‘Διευθυντηρίου’ εντός της ΕΕ, και η τοποθέτηση τεχνικών που συνδέονται με τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς κύκλους, ανθρώπων δηλαδή που εποπτεύονται από το ΔΝΤ, δεν μπορούν να μην προκαλέσουν συζητήσεις, συναισθήματα, εκφράσεις ανησυχίας και προσπάθειες δικαιολόγησης.

Ένα από τα πιο συχνά επαναλαμβανόμενα θέματα έχει γίνει η ‘Δικτατορία των Κομισάριων’, η οποία αναστέλλει τη δημοκρατία με στόχο να διατηρήσει την πιθανότητα διαιώνισης της ύπαρξης της – μια έννοια που ορίστηκε από τον Ζαν Μποτέν στην αυγή του νεότερου κράτους και αργότερα θεωρητικοποιήθηκε από τον Καρλ Σμιτ. Οι ‘Κομισάριοι’ ή ‘Εξουσιοδοτημένοι’ σήμερα δεν μπορεί να είναι αξιωματικοί του στρατού ή δικαστές: πρέπει να είναι οικονομολόγοι. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που έγραψε ένας αρθρογράφος στη Λε Φιγκαρό στις 15 Νοέμβρη:

Ο σκοπός και η διάρκεια αυτών των εντολών (στον Μόντι και το Λουκά Παπαδήμο) πρέπει να είναι αρκετά μεγάλοι για να είναι αποτελεσματικοί, αλλά και τόσο περιορισμένοι, ώστε να εγγυηθούν, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις, την επιστροφή στη δημοκρατική νομιμότητα. Δεν μπορούμε να έχουμε μια κατάσταση που θα επέτρεπε σε κάποιον να υποστηρίξει ότι η Ευρώπη χτίζεται πίσω από τις πλάτες των ανθρώπων.

Αντί γι΄ αυτό, θα προτιμούσα να αναφερθώ στην ‘επανάσταση από τα πάνω’, που σχεδιάζουν οι ηγέτες των κυρίαρχων εθνών και της τεχνοδομής των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης, χρησιμοποιώντας το μαστίγιο της αναγκαιότητας – την επαπειλούμενη κατάρρευση του κοινού νομίσματος. Γνωρίζουμε ότι με αυτήν την έννοια, που επινοήθηκε από τον Μπίσμαρκ, προσδιορίζεται μια αλλαγή στη δομή του ‘υλικού συντάγματος’ (material constitution), όπου η ισορροπία μεταξύ κοινωνίας και κράτους, οικονομικών και πολιτικής, καταλήγει σε μια προληπτική στρατηγική από την πλευρά των αρχουσών τάξεων.

Αυτό δεν είναι που συμβαίνει με την εξουδετέρωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τη θεσμοποίηση από την ΕΕ οικονομικών και λογιστικών ελέγχων και την ιεροποίηση των τραπεζικών συμφερόντων στο όνομα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας; Χωρίς αμφιβολία αυτές οι αλλαγές κυοφορούνται πολύ καιρό, αλλά ποτέ δεν απαιτήθηκαν ως μέρος μιας νέας διαμόρφωσης της πολιτικής εξουσίας. Δεν έκανε λάθος, λοιπόν, ο Βόλφανγκ Σόιμπλε όταν παρουσίασε τη μελλοντική εκλογή του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μέσω καθολικής ψηφοφορίας ως μια ‘πραγματική επανάσταση’, που θα προσδώσει στο νέο κατασκεύασμα ένα φωτοστέφανο δημοκρατίας. Μόνο που η επανάσταση είναι ήδη προ των πυλών ή, τουλάχιστον, έχει ήδη σχεδιαστεί.

Παρόλα αυτά, ας μην κρύψουμε το γεγονός ότι η επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας απέχει μακράν του να είναι εξασφαλισμένη. Στο δρόμο της στέκονται τρία εμπόδια, οι συνδυασμένες συνέπειες των οποίων θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιδείνωση της κρίσης, και ακολούθως στο τέλος του συλλογικού εγχειρήματος της Ευρώπης. Το πρώτο είναι ότι κανένας θεσμικός σχηματισμός δεν μπορεί, εξ ορισμού, να διαβεβαιώσει τις αγορές –λέξεις κωδικοί που θα παγώσουν την κερδοσκοπία–, αφού η κερδοσκοπία τρέφεται από το ρίσκο της χρεοκοπίας και την πιθανότητα βραχυ-πρόθεσμων κερδών. Αυτή είναι η αρχή πίσω από τον πολλαπλασιασμό των παραγώγων και της διαφοράς απόδοσης των κρατικών ομολόγων. Οι επενδυτικοί θεσμοί που τρέφουν το σκιώδες τραπεζικό σύστημα πρέπει να σπρώξουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς στο γκρεμό, ενώ οι τράπεζες χρειάζεται να βασιστούν στα κράτη (και τους φορολογούμενους) σε περίπτωση κρίσης ρευστότητας. Αλλά όλοι αυτοί οι παίκτες συγκροτούν ένα μοναδικό χρηματικοοικονομικό κύκλωμα. Όσο η οικονομία του χρέους, η οποία ρυθμίζει τις οικονομίες μας από την κορυφή ως τα νύχια, δεν δέχεται προκλήσεις, δεν θα υπάρχει μια βιώσιμη λύση. Η σύγχρονη διακυβέρνηση, ωστόσο, αποκλείει αυτήν την πιθανότητα, ακόμα και αν καταλήγει στην θυσία κάθε προοπτικής ανάπτυξης για μια ακαθόριστη περίοδο.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι η εντατικοποίηση των ενδο-ευρωπαϊκών αντιφάσεων. Δεν έχουμε μόνο μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων: αυτή θα μπορούσε σύντομα να μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη τριών ή τεσσάρων ταχυτήτων, η οποία να απειλείται με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή. Από τις χώρες που δεν είναι στην Ευρωζώνη, ένας αριθμός –ανατολικοευρωπαϊκοί υπο-εργολάβοι της γερμανικής βιομηχανίας– θα αναζητήσουν πληρέστερη ενσωμάτωση, ενώ άλλοι (και πάνω απ’ όλους το Ηνωμένο Βασίλειο) μπορεί να αναγκαστούν να διακόψουν ή να αναστείλουν την ανάμειξή τους στην Ευρώπη, αντί να δεχτούν την εξάρτησή τους από την κοινή αγορά.

Όσον αφορά το μηχανισμό κυρώσεων που υποτίθεται ότι θα τιμωρήσει τους μαθητές με χαμηλές επιδόσεις στη δημοσιονομική λιτότητα, είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι αυτός θα επηρεάσει μόνο τις χώρες της περιφέρειας. Αρκεί να εξετάσει κανείς τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής στην Ελλάδα, η οποία είναι στραγγισμένη από κάθε πηγή ζωτικότητας και βρίσκεται στα πρόθυρα εξέγερσης, για να καταλάβει τα αποτελέσματα που θα είχε για όλη την Ευρώπη μια γενική υιοθέτηση τέτοιων συνταγών.

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό: το γαλλο-γερμανικό διευθυντήριο, που ήδη κλυδωνίζεται από τη διαφωνία σχετικά με το ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχει πολύ λίγες πιθανότητες να βγει ισχυρότερο από αυτές τις δοκιμασίες, παρά τα εκλογικά συμφέροντα των μελών του, και ιδίως εκείνα του Γάλλου προέδρου. Το εμπόδιο που θα ξεπεραστεί δυσκολότερα θα είναι αυτό της κοινής γνώμης. Χωρίς αμφιβολία, ο εκβιασμός με τη μορφή της απειλής χάους και η συνεχής απειλή υποβαθμίσεων των πιστοληπτικών αξιολογήσεων, μπορεί προσωρινά να παραλύουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά. Αλλά δεν μπορούν να αναβάλουν επ’ αόριστον την ανάγκη να εξασφαλιστεί λαϊκή έγκριση -όσο περιορισμένη κι αν είναι- των αλλαγών που θα χρειαστεί να συμπεριληφθούν στις αναθεωρημένες συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οποιαδήποτε διαβούλευση για το θέμα αυτό είναι πιθανό να αποτύχει, όπως συνέβη στην περίπτωση του 2004. Έτσι η κρίση της στρατηγικής συνοδεύεται από μια κρίση αντιπροσώπευσης, που επίσης βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.

Δεδομένων αυτών των συνθηκών, δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσει ότι ακούγονται τώρα επικριτικές φωνές. Ωστόσο, αυτές έχουν την τάση να αντιφάσκουν. Από τη μία πλευρά έχουμε εκείνους (όπως ο Γιούργκεν Χάμπερμας) που επιχειρηματολογούν για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αν και επιβεβαιώνουν ότι αυτή θα είναι βιώσιμη μόνο στην περίπτωση ενός τριπλού «επανεκδημοκρατισμού»: αποκατάσταση της πολιτικής σε βάρος των χρηματοοικονομικών, η οποία τοποθετεί τον έλεγχο των κεντρικών αποφάσεων στα χέρια ενός ενισχυμένου κοινοβουλίου, και αποκαθιστά το στόχο της αλληλεγγύης και της μείωσης των ανισοτήτων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Από την άλλη πλευρά, έχουμε εκείνους (ιδίως τους γάλλους θεωρητικούς της απο-παγκοσμιοποίησης) που βλέπουν την ανάδυση μιας νέας διακυβέρνησης ως το αποκορύφωμα μιας διεργασίας που αναγκάζει τους «κυρίαρχους» λαούς να υποταχθούν σε μια υπερεθνική δομή, ποτ μπορεί μόνο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του νεοφιλελευθερισμού και τη στρατηγική του - τη συσσώρευση μέσω της στέρησης. Οι πρώτοι είναι σαφώς ανεπαρκείς, ενώ οι τελευταίοι πλησιάζουν επικίνδυνα στο να συγχωνευθούν με δυνητικά ξενοφοβικούς εθνικισμούς.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποια θα είναι η πορεία της εξέγερσης των πολιτών κατά της δικτατορίας των αγορών: Θα στραφεί εναντίον της εργαλειοποίησης του χρέους, που διασχίζει τα σύνορα, ή θα στραφεί προς το ευρωπαϊκό εγχείρημα σαν μια θεραπεία, που είναι χειρότερη από την ασθένεια; Θα προσπαθήσει να εγκαταστήσει αντίρροπες δυνάμεις, οι οποίες δεν είναι μόνο συνταγματικές αλλά και ανεξάρτητες, κι αν χρειαστεί εξεγερσιακές οπουδήποτε η διαχείριση της κρίσης έχει οδηγήσει σε μια συγκέντρωση της νόμιμης ή de facto εξουσίας; Θα είναι ικανοποιημένη με μια απαίτηση ανασυγκρότησης του παραδοσιακού εθνικού και κοινωνικού κράτους, καταβροχθισμένου σήμερα από την οικονομία του χρέους, ή θα επιδιώξει σοσιαλιστικές και διεθνιστικές εναλλακτικές για να εγκαθιδρύσει τα θεμέλια μιας παγκόσμιας οικονομίας στηριγμένης στη χρήση και στην δραστηριότητα, της οποίας η Ευρώπη δεν θα είναι παρά μια επαρχία;

Μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι ο αποφασιστικός παράγοντας για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα είναι η εξάπλωση και η διάχυση σε όλη την Ευρώπη των ανισοτήτων και των επιπτώσεων της ύφεσης (και ειδικά της ανεργίας). Αλλά είναι οι διανοούμενοι και οι ακτιβιστές, καθώς και η ικανότητά τους να αναλύουν και να αγανακτούν, αυτοί που θα παρέχουν (ή όχι) τα συμβολικά μέσα για την εξέγερση.

Μετάφραση: Απόστολος Σαμπαζιώτης, Μιχάλης Σωτηρόπουλος
Πηγή: Guardian

ΓΙούργκεν Χάμπερμας: "Να σώσουμε τον βιότοπο της γηραιάς Ευρώπης" Πηγή: www.tvxs.gr

"Η Ευρώπη είναι ένα πρόγραμμα πολιτισμού, που δεν πρέπει να του επιτραπεί να αποτύχει" τόνισε ο διάσημος Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Ινστιτούτο Γκαίτε στο Παρίσι. Στη σχετική ανταπόκριση του "Spiegel", ο Γερμανός φιλόσοφος υπογράμμισε πως γι΄αυτό τον λόγο "δεν είναι απλώς εφικτή η ύπαρξη της παγκόσμιας κοινότητας, είναι απαραίτητη - για να συμφιλιώνει τη δημοκρατία με τον καπιταλισμό. Πρέπει σήμερα να θεσπίσουμε τη συνεργασία ανάμεσα στους πολίτες και τα κράτη, για να δημιουργήσουμε την παγκόσμια κοινότητα των πολιτών" λέει και συμπληρώνει πως "αλλιώς διατρέχουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε σε μια κατάστασης μόνιμης έκτακτης ανάγκης και τα κράτη να καθοδηγούνται από τις αγορές".

"Κάποια στιγμή μετά το 2008, κατάλαβα ότι το πρόγραμμα της επέκτασης, της ενοποίησης και του εκδημοκρατισμού δεν προχωρούσαν αυτόματα" παρατήρησε, "ότι είναι αναστρέψιμα, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. ζούμε την αποσυναρμολόγηση της δημοκρατίας. Πριν, δεν πίστευα ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Κι όμως φτάσαμε σε ένα σταυροδρόμι" σημειώνει.
"Σε τούτη την κρίση", υποστηρίζει ο Χάμπερμας, "οι λειτουργικές και συστημικές επιταγές βρίσκονται σε σύγκρουση" και σημειώνει πως "όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση τόσο μεγαλύτερη σύγχυση προκαλείται". Χαρακτηρίζοντας "τελείως απαράδεκτη" τη γερμανική στάση έναντι της Ελλάδας, ο Χάμπερμας δηλώνει την απογοήτευσή του από τους Γερμανούς πολιτικούς - "δεν έχουν πολιτική ουσία, ούτε καν πεποιθήσεις" λέει.

Ο Χάμπερμας πιστεύει ότι αυτό θα γίνει αν "τα ΜΜΕ βοηθήσουν τον κόσμο να αντιληφθεί την τεράστια επιρροή που δέχεται η ζωή τους από την Ε.Ε. και αν οι πολιτικοί αντιληφθούν την τεράστια πίεση που θα υποστούν, αν η Ε.Ε. αποτύχει και δεν προχωρήσει ο εκδημοκρατισμός της".
Αναφερόμενος στη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, ο Γερμανός φιλόσοφος θεωρεί πως αυτή ήταν "ένας αόριστος συμβιβασμός ανάμεσα στον γερμανικό οικονομικό φιλευθερισμό και τον γαλλικό κρατισμό. Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως και οι δύο πλευρές θέλησαν να μετατρέψουν την ενοποίηση (όπως ορίζεται στη Συνθήκη της Λισσαβώνας) σε μια διακυβερνητική υπεροχή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κόντρα στο πνεύμα των συνθηκών και χωρίς νομική βάση".

Μολονότι δηλώνει "αισιόδοξος", αντικρούει τις ρητορείες της "πολιτικής ηττοπάθειας" και σημειώνει πως "ακόμη και στην κρίση μπορούμε να βγούμε με μιαν Ένωση που θα είναι πιο δημοκρατική και πολιτικά αποτελεσματική", στην κατακλείδα της ομιλίας του, ο Γερμανός φιλόσοφος είναι δηλητηριώδης. Προειδοποιώντας για τον κίνδυνο εκτροχιασμού της Ε.Ε., παρέπεμψε στη γερμανική ιστορία: "αν αποτύχει τούτο το ευρωπαϊκό εγχείρημα" είπε, "τότε το ερώτημα θα είναι ένα: πόσο καιρό θα χρειαστούμε για να επανέλθουμε στο status quo. Θυμηθείτε τη Γερμανική Επανάσταση του 1848 - όταν απέτυχε, χρειαστήκαμε 100 χρόνια για να ξανακερδίσουμε το επίπεδο δημοκρατίας που είχαμε τότε"...

ΑΥΓΗ

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Οι νέες πολιτικές εξελίξεις. Εκτιμήσεις και θέσεις της Πολιτικής Πρωτοβουλίας για την Προοδευτική Έξοδο από την Κρίση.

27 Νοεμβρίου 2011

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ& ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ- ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ- ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ & ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2011, «Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73»- ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΕΜΦΥΛΙΟΥΣ- ΟΞΕΙΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε. - ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ-ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ- ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΠΟΔΗΓΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ, ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ& ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Νοέμβρης του 2011

Με την πρόσφατη πολιτική κρίση, ανάγλυφα διαφάνηκε η στρατηγική της άρχουσας τάξης, για έναν ελεγχόμενο δικομματισμό στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας πολιτικής λιτότητας για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Όπισθεν ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3 και των 2/3. Το λόγο θα έχουν η πλειοψηφία του ελληνικού λαού και οι προοδευτικές δυνάμεις.

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου αποτελεί ορόσημο για την δεκαετία που έρχεται. Η χώρα βρίσκεται στον κυκλώνα μιας πρωτοφανούς κρίσης η οποία ολοένα και οξύνεται. Κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Ο Νοέμβρης του 2011 σημαδεύτηκε από το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που οδήγησε στην παραίτηση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου. Το πραξικόπημα ενορχηστρώθηκε από τον άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου-Παρισίων, σε συντονισμό και από κοινού σχεδιασμό με κύκλους της εγχώριας άρχουσας τάξης, μετόχους τραπεζών και καναλάρχες και με την σύμπραξη εξαγορασμένων πολιτικών τόσο του ΠΑ.ΣΟ.Κ όσο και της Ν.Δ. Η κρίση εκφράζεται ανάγλυφα τόσο της κόλπους της εγχώριας άρχουσας τάξης όσο και στο νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε.

Η άρχουσα τάξη βρίσκεται σε μια κρίση ιδεολογίας και πολιτικής. Έχει τεθεί σε αμφισβήτηση η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου από την έμπρακτη άρνηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, απέναντι στην νεοφιλελεύθερη αυτή πολιτική. Οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις του διευθυντηρίου της ΕΕ οδηγούν σε διαρκή κρίση και αδιέξοδο τα μισά κράτη-μέλη σχεδόν καθώς και την Ευρωζώνη στο σύνολο της. Οι δυνάμεις αυτές, της οποίες κυρίαρχος είναι και ο αποκαλούμενος ως «Όμιλος της Φραγκφούρτης» αυτή την περίοδο, έχουν ως πολιτική εκπροσώπηση το νεοφιλελεύθερο δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζύ, οι οποίοι αποτελούν έκφραση του οικονομικό-πολιτικού συμπλέγματος ακραία συντηρητικών δεξιών πολιτικών και κερδοσκοπικών επιδιώξεων με το πρόσχημα του δημοσίου χρέους χωρών της Ευρωζώνης.

Εμφανίζονται ως αν να επιδιώκουν την έξοδο από την κρίση, ενώ στην ουσία οδηγούν την Ευρωζώνη σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο με της γνωστές νεοφιλελεύθερες συνταγές της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής και μιας επισφαλούς οικονομικής σταθερότητας. Ήδη έχουν προκαλέσει μεγάλη αστάθεια, πρωτοφανή ανεργία, εκτεταμένη φτώχεια και ύφεση και ασφαλώς της οι μέχρι τώρα αποφάσεις της δεν οδηγούν στο να γίνει το χρέος βιώσιμο, παρ’ όλους της συνέχεις πανηγυρισμούς της ότι αυτό θα είχε επιτευχθεί με της ήδη αποτυχημένες επιλογές της.

Το μέτωπο εφαρμογής αυτών των αποτυχημένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Α) Διαμόρφωση των όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο: Το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της ΕΕ, συνεχίζοντας της απροκάλυπτες επεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή κρατών μελών της Ευρωζώνης και παραβιάζοντας με προκλητικό τρόπο της Ευρωπαϊκές Συνθήκες μετατρέποντάς τες κυριολεκτικά σε «κουρελόχαρτα», επιδιώκει τη συγκρότηση μεταβατικών κυβερνήσεων με πολιτικές κορυφών και πιέσεων προκειμένου να δημιουργηθεί το μέτωπο εφαρμογής αυτών των αποτυχημένων πολιτικών. Είχαν ήδη επιβάλει τον τρόπο διακυβέρνησης στην Πορτογαλία. Ολοκλήρωσαν στην Ελλάδα σε δύο φάσεις το πραξικόπημα, αρχίζοντας από τον Ιούνιο του 2011 και με κατάληξη την κυβέρνηση τραπεζίτη, τον Νοέμβριο του 2011. Αυτή η αντιδημοκρατική εκτροπή στην Ε.Ε. εντάσσεται στα πλαίσια της ευρύτερου σχεδιασμού που αφορά την περαιτέρω προώθηση των αντιδημοκρατικών αυτών εκτροπών και την δημιουργία «κυβερνήσεων των δανειστών και της διαπλοκής». Ενόψει και του ότι εγείρουν ήδη θέμα αναθεώρησης των συνθηκών με επαχθέστερους δημοσιονομικούς όρους και επιδιώκοντας να διαμορφώσουν νέα επιτήρηση και νέα μέτρα για τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης.

Έχουμε ένα νέο φαινόμενο των πιο αντιδραστικών δυνάμεων του χρηματιστικού κεφαλαίου με εκβιασμούς που παραπέμπουν σε χώρους κοινωνικής ζούγκλας. Προωθούν απροκάλυπτα μια Ένωση των μονοπωλίων και των αγορών της κυριαρχίας του μη παραγωγικού, παρασιτικού, χρηματιστικού κεφαλαίου, λόγω της θέσης του ως ηγεμονικού τμήματος του καπιταλιστικού κεφαλαίου διεθνώς με πρωτοφανείς ανισότητες. Επαναφέρουν παλιότερους σχεδιασμούς για την δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ή τριών ταχυτήτων που θα διαιωνίζουν την κρίση γιατί θέλουν να αποφύγουν την με δημοκρατικούς και κοινωνικά δίκαιους όρους πολιτική ένωση των ευρωπαϊκών κρατών. Επιχειρούν και δημιουργούν αρνητικές οικονομικές προϋποθέσεις σε μια σειρά από χώρες της Ε.Ε. και κυρίως, του Ευρωπαϊκού Νότου με εκβιασμούς και απειλές, γιατί δεν έχουν καμιά νομική δυνατότητα να αποβάλλουν μια χώρα και λήγει και ο χρόνος παραμονής της στην ηγεσία των χωρών της, το οποίο οι ελίτ των χωρών τους θα επιδιώξουν να ανανεώσουν με νέες ελεγχόμενες πολιτικές ηγεσίες. Ασκούν μια αυτοκαταστροφική πολιτική για όλη την Ένωση καθώς με τα μέτρα που επιβάλλουν έχουν οδηγήσει στην ύφεση, στην ανεργία και σε αδυναμία υλοποίησης τέτοιων μονεταριστικών πολιτικών.

Β) Διαμόρφωση των όρων όσον αφορά την Ελλάδα: Επιδίωξη της είναι να επιβάλλουν ως «βιώσιμη» πολιτική λύση και κορμό της πολιτικής ζωής της χώρας το «συγκρότημα του μνημονίου», και με πιθανή δημιουργία νέων κομμάτων με ρυθμιστικό ρόλο που θα είναι τόσο παλιά όσο και το παρελθόν του νεοφιλελευθερισμού και ορισμένων σοσιαλ-φιλελεύθερων, αναχρονιστικών και αντιδημοκρατικών ομάδων. Το περιτύλιγμα θα αποτελούν «νέα πρόσωπα» στην υπηρεσία των παραδοσιακών συμφερόντων της ευρωπαϊκής και εγχώριας ολιγαρχίας. Και στο πολιτικό επίπεδο, οι αχυράνθρωποι αυτοί θα λειτουργήσουν ως ιμάντες μεταβίβασης των πολιτικών που θα επιβάλλουν και που σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν τα ελληνικά συμφέροντα. Οι επιδιώξεις αυτές συνιστούν φρούδες ελπίδες και δεν θα αποτελέσουν μακροπρόθεσμα «βιώσιμες» λύσεις για την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτοί οι σχεδιασμοί «από τα πάνω» θα έχουν το τέλος που είχαν όλοι οι αντίστοιχοι και το ’67 και το ’74 και το ’89. Επιβεβαιώνοντας κλασικά το βασικό λόγο για τον οποίο έγινε το πραξικόπημα το ’67 καθώς και τότε, ήταν γνωστό ότι διακυβεύονταν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Η πρόσφατη ωμή πολιτική επέμβαση για τη διαμόρφωση λύσης για τα συμφέροντα της, θα γραφτεί της μελανότερες σελίδες της νεώτερης ιστορίας της χώρας που η πλέον ευτελή όψη της ήταν η πάση θυσία ακύρωση πολιτικών προσώπων ως δυνάμει επικεφαλείς της Κυβέρνησης προκειμένου να τοποθετήσουν έναν τραπεζίτη των συμφερόντων της.

Έχουμε μια απόπειρα που εξαρτάται από τον ελληνικό λαό το αν θα ευοδωθεί, στο παρελθόν της αυτές οι επιδιώξεις αποδείχτηκαν βραχύβιες. Περαιτέρω, η νέα στρατηγική της άρχουσας τάξης αφορά και την επιδίωξη της για έναν ελεγχόμενο δικομματισμό. Διευκολύνει της σχεδιασμούς της, η ακατάσχετη φιλολογία περί κρίσης του πολιτικού συστήματος, ισοπέδωσης όλων των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων κατά τη περίοδο μετά τη δικτατορία και την μεταπολίτευση, ενώ οι κύκλοι αυτοί ετοιμάζουν μια τερατογένεση ως νέο πολιτικό σύστημα. Οι κύκλοι αυτοί ήδη επιδιώκουν απροκάλυπτα τον έλεγχο της ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τόσο με γνωστούς αχυράνθρωπους των δελτίων των 8 όσο και με πρόσωπα γνωστά για της ευρύτερες σχέσεις της με τη διαπλοκή, το παρασιτικό κεφάλαιο, της ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και επιχειρηματικούς κύκλους. Όσον αφορά την ηγεσία της Ν.Δ. απεδείχθη ήδη ότι παρόλες της κομπορρημοσύνες και της αντιμνημονιακές κορώνες, τελικά συντάχθηκε στη λογική του ελεγχόμενου δικομματισμού για την επιβολή μακροχρόνιας λιτότητας και φτώχειας στη χώρα.

Γ) Εκλογές και μετεκλογικές συνεργασίες: Η κυβέρνηση θα προκηρύξει της εκλογές όχι μόνο με βάση την εξειδίκευση και την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου καθότι ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εξειδικεύσει τα μέτρα, αλλά κυρίως με βάση της επιδιώξεις των κύκλων που οργάνωσαν αυτή την κυβέρνηση μαζί με της ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Επιδίωξη της είναι να προετοιμάσουν το έδαφος σχετικά με το περιεχόμενο της εκλογικής αναμέτρησης μέσω της χειραγώγησης του εκλογικού σώματος γύρω από τα θέματα συνεργασίας των πολυκομματικών κυβερνήσεων μετά της εκλογές. Είναι προφανές ότι δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία της επερχόμενες εκλογές. Αυτό είναι ένα από τα κυρίαρχα στρατηγικά ζητήματα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης. Το Διευθυντήριο των Βρυξελλών, η άρχουσα τάξη της χώρας και οι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων προετοιμάζονται με βάση αυτή την εξέλιξη για το επόμενο στρατηγικό ζήτημα που είναι οι συμμαχικές κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις συνεργασίας.

Και ασφαλώς, οι καναλάρχες και άλλοι κύκλοι είναι έτοιμοι να χειραγωγήσουν και αυτή την εξέλιξη. Οι ομάδες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου τόσο από την πλευρά των Σοσιαλιστικών όσο και των Χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων έχουν εγείρει τεράστιο ζήτημα για την απαράδεκτη συμμετοχή της ακροδεξιάς στην ελληνική κυβέρνηση. Επιλογή του Διευθυντηρίου της ΕΕ και χρηματιστηριακών κύκλων είναι να μεθοδεύσουν της κυβερνήσεις στην επόμενη φάση με βάση το «συγκρότημα του μνημονίου» με τμήματα είτε από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είτε από τη Ν.Δ. προκειμένου να είναι «κυβερνήσεις των δανειστών και της διαπλοκής» και να εφαρμόζουν πιστά της αποφάσεις του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. για τη συνέχιση της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο, βασική επιδίωξη της είναι η ενδεχόμενη δημιουργία της νέου πολιτικού μορφώματος από ορισμένους «πρόθυμους» νεοφιλελεύθερους, αναχρονιστές και ελεγχόμενα στελέχη της πρόσφατης περιόδου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., γνωστοί για της απαιτήσεις της εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων και μνημονιακών μέτρων, που θα έχουν τη δυνατότητα συνεργασίας με τη Ν.Δ.

Με της προοδευτικές δυνάμεις ή με της δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού;

Είναι προφανές ότι το δεύτερο στρατηγικό ζήτημα αφορά στο κρίσιμο θέμα που κυριαρχεί στην κρίση και είναι «Με τον νεοφιλελευθερισμό ή με της Προοδευτικές πολιτικές για την έξοδο από την κρίση;» Το επόμενο θέμα είναι «ποια θα είναι η προγραμματική βάση των κυβερνήσεων και το περιεχόμενο συνεργασίας». Συνεργασίες ad hoc και α λα καρτ και μανιφέστα με απροσδιοριστίες και γκρίζες ζώνες επιδιώκουν οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και του «μνημονιακού συγκροτήματος». Γι’ αυτό τίθεται θέμα και για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το Εθνικό του Συμβούλιο για τη συγκρότηση ενός αντί-νεοφιλελευθέρου σχεδίου που θα αποτελέσει τη βάση για το προεκλογικό του πρόγραμμα. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από την συνέχιση της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού. Όλοι αυτοί οι κύκλοι είναι κατώτεροι των περιστάσεων και των αναγκών του ελληνικού λαού για δημοκρατική και ομαλή έξοδο από την κρίση. Η χώρα χρειάζεται συντεταγμένη πολιτική, σχέδιο και πρωτοβουλίες για τα συμφέροντα των 2/3 και όχι του 1/3, για την έξοδο από την κρίση στην οικονομική και κοινωνική βάση της χώρας, κρίση που έχει έκφραση και στην πολιτική και της θεσμούς της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Είναι η ώρα για της προοδευτικές δυνάμεις να δώσουν την απάντηση και με δυνάμεις και με δυνατότητες. Για ποια πολιτική, για ποια συμφέροντα; Αυτό θα επιδιώξουν να αποσιωπηθεί. Για να χειραγωγήσουν κυβερνήσεις προσώπων και ομάδων πολιτικών όπου το υπόστρωμα θα είναι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο και όχι κυβερνήσεις προοδευτικών προγραμμάτων και θέσεων. Η ενότητα στη βάση στην ελληνική κοινωνία είναι σαφής και είναι αντίθετη σε αυτές της επιδιώξεις και ως εκ τούτου θα τεθεί και αντίθετο πλαίσιο προγραμματικής συνεργασίας σε προοδευτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση. Οι επιδιωκόμενες συμμαχίες για το νεοφιλελεύθερο σχέδιο του μνημονίου, θα πάρουν την απάντηση και γι’ αυτό είναι απαραίτητο να προταθεί μια νέα συνεργασία σε αντίθετη κατεύθυνση με άξονα της την Προοδευτική πολιτική. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να πάρει θέση ότι δεν θα συνεργαστεί με τη δεξιά. Διότι δεν μπορούν να υπάρχουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δυνάμεις που ήδη συντονίζονται της αυτή την κατεύθυνση. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να επιδιώξει συνεργασίες με συγγενείς προοδευτικές δυνάμεις. Υπάρχουν συναινέσεις της τα δεξιά και συναινέσεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Με βάση πολιτική και με σαφείς επιδιώξεις.

Το επόμενο χρονικό διάστημα, η συντήρηση θα βομβαρδίζει το εκλογικό σώμα με μια ακατάσχετη προπαγάνδα περί συναίνεσης καθότι το βράδυ της Κυριακής δεν θα υπάρξουν μονοκομματικές λύσεις. Το πρόβλημα των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών θα αποτελέσει ζήτημα, για την επόμενη πολιτική περίοδο. Θα δοκιμαστεί η σταθερότητα και οι λύσεις σε κρίσιμα θέματα. Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και τα προοδευτικά προγράμματα των δημοκρατικών δυνάμεων κάτω από οποιουσδήποτε συσχετισμούς. Και οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν από τώρα ποια τύχη θα έχει το ψηφοδέλτιο που θα κρατήσουν την Κυριακή των εκλογών. Καμιά δύναμη δεν μπορεί να καιροσκοπήσει. Και δεν πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο όποια ηγεσία θα αρχίσει της ρητορικές ότι θα εξαρτήσει της συνεργασίες από το αποτέλεσμα. Οι ηγεσίες δεν μπορούν να δηλώσουν ότι θα πάρουν θέση μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής.

Και καιροσκοπισμός θα είναι να θέσουν ορισμένες ηγεσίες το «κάρο μπροστά από το άλογο». Για να μην δεσμευτούν ότι προηγούνται οι θέσεις, τα προγράμματα και οι ιδέες έναντι των μηχανισμών και των συσχετισμών. Για να είναι σαφείς οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα προγράμματα, της θέσεις, της επιλογές, και τα κόμματα. Γιατί η διαπλοκή έχει σκοπό να ετοιμάσει «λύσεις» αντίθετες από της προοδευτικές και της κοινωνικές δυνάμεις, να υπονομεύσει τη λαϊκή κυριαρχία και να εξουδετερώσει στελέχη, μέλη, οργανώσεις, φίλους και οπαδούς με προοδευτικές ιδέες και να μεταφέρει την πολιτική από την κοινωνία της ανέλεγκτες κορυφές. Διαμορφώνοντας παράλληλα ένα νέο πλαίσιο για το χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του «συγκυβερνώντος κόμματος» σε βάρος του σοσιαλιστικού κόμματος.

Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αυτή την κρίσιμη περίοδο ο δρόμος είναι η πολιτική της κόμματος με πολιτικές και κοινωνικές αρχές, με ιδεολογικό και πολιτικό λόγο, με προγραμματισμό και με σταθερή αναφορά της κοινωνικές δυνάμεις. Για να γίνονται οι αντιπαραθέσεις με πολιτικά δεδομένα και όχι με ομαδοποιήσεις, παραπολιτική, παρασκήνια, ψιθύρους της διαδρόμους, μεθοδεύσεις, προσφυγή στο star system και οικονομικές ενισχύσεις που οδηγούν σε πολιτικές δεσμεύσεις. Αυτά είναι φαινόμενα που τροφοδοτούν την πόλωση, τον λαϊκισμό και τον φανατισμό. Εμφανίζονται όταν σταματούν οι κανόνες. Κι αυτές οι συμπεριφορές θα απομονωθούν, όταν επανέλθει η Προοδευτική πολιτική πάνω στο τραπέζι. Οι γνωστές δυνάμεις του σοσιαλφιλελευθερισμού και του νεοσυντηρητισμού θα οδηγηθούν εκ των πραγμάτων να ξεκαθαρίσουν τη θέση της για της πολιτικές που υιοθετούν και της συνεργασίες της οποίες επιδιώκουν. Στη νέα Βουλή θα κριθούν σημαντικές επιλογές για τη χώρα. Και σ’ αυτή τη Βουλή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να είναι ακριβώς η πολιτική δύναμη που μάχεται με θέσεις για τον προοδευτικό προσανατολισμό της χώρας. Μετά της εκλογές θέλουμε να είμαστε ενωμένοι και ισχυροί σε ένα συγκροτημένο προοδευτικό κίνημα.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα είναι μεν παρένθεση αλλά οι κύκλοι αυτοί επιδιώκουν να αποτελέσει το πρόπλασμα μιας τερατογένεσης που προωθείται ως νέο πολιτικό σύστημα. Ποιο είναι το περιεχόμενο της συμμαχίας; Μα η επιδίωξη της για την εδραίωση του «μνημονιακού συγκροτήματος» που σχεδιάζεται από κοινού από της εγχώριες δυνάμεις του μνημονίου και το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε., που θα οδηγήσει την ελληνική κοινωνία στην αντιδραστική οπισθοδρόμηση, στο «στραγγάλισμα» κάθε τι δημοκρατικού και προοδευτικού στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο, σε μια νέα υποταγή, σε μια εκτεταμένη φτωχοποίηση της χώρας, στην ανεργία και σε διαρκή ύφεση.

Το θέμα δεν είναι ότι της ο σχεδιασμός θα αποτελέσει ένα ράπισμα για ορισμένους που παπαγαλίζουν τη χρεοκοπία του «μεταπολιτευτικού πολιτικού μοντέλου» και ευαγγελίζονται μία «νέα Μεταπολίτευση», το θέμα είναι το ζοφερό και βαθιά αντιδραστικό περιεχόμενο της. Το θέμα δεν είναι ότι θα βγουν ορισμένοι από της αυταπάτες της, το θέμα είναι ότι συμπράττουν στην προετοιμασία της μακροχρόνιου «γκρίζου» για τη χώρα και την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, γι’ αυτό θα πρέπει η απάντηση του εκλογικού σώματος να είναι ανάλογη.

Η χώρα χωρίς τη θέληση των πολιτών της και με της προφανείς ευθύνες τόσο της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, των κύκλων του «δεν γίνεται αλλιώς» καθώς και των δεξιόφρονων κύκλων του «έτσι πρέπει να γίνει» όσο και της σημερινής κυβέρνησης Παπαδήμου και της άκρας δεξιάς, οδηγήθηκε και συνεχίζει να βρίσκεται σε διαρκή κρίση χωρίς προοπτική εξόδου, με βασικό μοτίβο το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Σε αυτό το αδιέξοδο, το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της ΕΕ δεν οδήγησε μόνο την Ελλάδα αλλά και της χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Στα πλαίσια της επιμονής του για μια μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, έχει οδηγήσει σε ένα εκατομμύριο σχεδόν ανέργους, σε πρωτοφανή φτωχοποίηση, σε διάλυση των εργασιακών σχέσεων και σε μεγάλη ύφεση και υποτίμηση τη χώρα. Βασικές επιδιώξεις της ήταν και είναι, η επιβολή της εργασιακού μεσαίωνα, η υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας, η επιβολή της κυριαρχίας των ιδιωτικών μονοπωλίων, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου και η λαφυραγώγηση των υποδομών του δημόσιου τομέα.

Ο νεοφιλελευθερισμός θα υποστεί στρατηγική ήττα αλλά ήδη έχει δημιουργήσει συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού ολέθρου. Οι εγχώριες δυνάμεις του μνημονίου, συντονισμένες και υποταγμένες στον εκβιασμό του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου ενώ γνωρίζουν ότι οι μονόδρομοι και οι πανηγυρισμοί των δήθεν λύσεων είναι αδιέξοδες, σέρνονται στην στρατηγική του «να αγοράζουν χρόνο». Αυτή η πολιτική είναι προφανώς αδιέξοδη, οδηγεί ήδη στα πρόθυρα οξείας κρίσης την Ευρωζώνη και θα ηττηθεί αλλά με βλάβες που θα έχουν μακροχρόνιες συνέπειες για της χώρες, της λαούς και φυσικά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Απέναντι στην καταστροφική αυτή πολιτική του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. που εμμένει στην εξυπηρέτηση των νεοφιλελεύθερων συμφερόντων, έχει κατ’ επανάληψη προταθεί η προοδευτική λύση που ήταν και είναι η εκτύπωση ευρώ και η χρηματοδότηση του μηχανισμού στήριξης, η δανειοδότηση από την ΕΚΤ των κρατών και όχι μέσω των τραπεζών, η έκδοση ευρωομολόγου που θα θωρακίζει την Ευρωζώνη και τα κράτη-μέλη έναντι των αγορών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Οι Αντί-νεοφιλελεύθερες Δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από θέση αρχών είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Και αντιμετώπισε την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Μητσοτάκη τη δεκαετία του ’90. Την τελευταία διετία, όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υποστηρίζουμε ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική που μας οδήγησε στην κρίση δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο από αυτή, ότι υπήρχε και υπάρχει ο προοδευτικός δρόμος τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα. Όσο συνεχίζουν να ασκούνται οι πολιτικές των μνημονιακών δυνάμεων της χώρας και του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου της ΕΕ, η κρίση θα βαθαίνει. Έμπρακτη απόδειξη αποτελεί η κοινωνική και οικονομική αποτυχία αυτής της διετίας. Σε πανελλήνια κλίμακα, τα μέλη, οι φίλοι και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υποστηρίζουν σταθερά αυτές τις αρχές και αυτές τις πολιτικές θέσεις. Ωστόσο, σε στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά την υπογραφή του Μνημονίου διαμορφώθηκαν και άλλες δύο πολιτικές αντιλήψεις. Η μία που συνέβαλε στην μνημονιακή πολιτική, με την λογική ότι αυτή η πολιτική είναι έξω από τις αρχές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση και «δεν γινόταν αλλιώς» και μία τρίτη, βαθιά συντηρητική και έξω από τη φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που έχουν συνταχθεί με το παρασιτικό κεφάλαιο, τους καναλάρχες και τους τραπεζίτες και υποστηρίζουν ότι «έτσι πρέπει να γίνει», οι γνωστές δυνάμεις του σοσιαλφιλελευθερισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Οι δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι κοινωνικές του οργανώσεις και η νεολαία του κόμματος ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και το αποτέλεσμα του το μνημόνιο και ό,τι ακολούθησε αυτού, έχουν σοσιαλιστικές, προοδευτικές αρχές, έχουν δημοκρατική πολιτική δράση, επιδιώκουν την ενότητα και την κοινή δράση απέναντι στις συντηρητικές πολιτικές και απέναντι σε ένα σύστημα με το οποίο το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε., η ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο, οι τραπεζίτες και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ επιχειρούν να υποκαταστήσουν την Πολιτική.

Επιδίωξη αυτών των δυνάμεων είναι να αποδομήσουν τις προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προκειμένου να επιβάλλουν μια αναχρονιστική και συντηρητική έκφραση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σε αυτή την επιδίωξη αυτής της πολεμικής συνεργούν, όπως και παλιά, ορισμένες ηγεσίες από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, ορισμένοι από τάσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καθώς και άλλες πολιτικές ομάδες όπως το ΝΑΡ από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή όμως δεν είναι Προοδευτική Πολιτική. Εμείς καλούμε όλες τις οργανώσεις των προοδευτικών δυνάμεων να αναπτύξουμε πολιτικές πρωτοβουλίες καθώς και να συντονιστούμε σε δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους συμπολίτες μας, προκειμένου να απομονώσουμε κάθε καρικατούρα υστερίας, κάθε λούμπεν, αντιπολιτική και αντικοινωνική ενέργεια που στόχο έχουν να παράγουν ειδήσεις ως σόου, χέρι-χέρι με τις δυνάμεις του συστήματος. Χρειαζόμαστε ένα μαζικό κίνημα ενωτικό με εναλλακτική λύση, γιατί ολοένα αυξάνονται τα φαινόμενα κατάρρευσης. (Ήδη το ποσοστό της φτώχειας ανέρχεται στο 25% και πλέον, 1 στους 4 πολίτες, 2.500.000 άνθρωποι και πλέον με μέσο εισόδημα 5800 ευρώ το χρόνο).

Το «σταλινικό μοντέλο» για το μονοπώλιο της μοναδικής αριστεράς και της μοναδικής αλήθειας.

Τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα στη δεκαετία του ’30 στην Ευρώπη, ενώ οι φασίστες και οι ναζί του Χίτλερ ήταν η απειλητική δύναμη που τελικά οδήγησε σε μακελειό την ανθρωπότητα, είχαν επιδοθεί στο να αναγάγουν κάθε μη κομμουνιστή σε φασίστα. Είναι γνωστό ότι είχαν «πολιτογραφήσει» τους σοσιαλιστές ως μη δημοκράτες, ως μη προοδευτικούς, στη λογική ότι όποιος δεν ήταν με την κομμουνιστική αριστερά ήταν φασίστας. Αυτό το πλήρωσε ακριβά το προοδευτικό κίνημα τότε. Και βέβαια το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μετά τον πόλεμο προέβη σε ιστορική αυτοκριτική για αυτήν την ιδεολογική καθυστέρηση, τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό και την σταλινική πρακτική των τότε ηγεσιών των κομμουνιστικών κομμάτων της Κ. Ευρώπης.

Αυτή η πρακτική εγκαταλείφθηκε για μια περίοδο από την παραδοσιακή Αριστερά ως μια από τις πιο μελανές σελίδες της αριστεράς και πολιτογραφήθηκε ως η «θεωρία του σοσιαλ-φασισμού», η θεωρία των εμφυλίων ανάμεσα σε προοδευτικές δυνάμεις που διευκόλυνε τα μάλα την άνοδο του ναζιστικού άξονα. Η θεωρία του σοσιαλφασισμού όμως ξαναβρήκε έδαφος στον ιδεολογικό και πολιτικό πρωτογονισμό που επικράτησε μετά την πτώση της χούντας στην Ελλάδα.

Η πρώτη περίοδος ήταν μετά την πτώση της δικτατορίας που υπήρχε έντονη διαμάχη στους κόλπους της ευρείας αριστεράς με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά κατά ΚΚΕ και το αντίστροφο, ΚΚΕ κατά του ΚΚΕ εσωτερικού που την ονόμαζαν «αναθεωρητική ομάδα», τον μετέπειτα κορμό του ΣΥΝ, ΚΚΕ κατά ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ίδιο επαναλήφθηκε το 1989 με την συγκυβέρνηση Φλωράκη-Μητσοτάκη όπου στόχος ήταν η άλωση και η λαφυραγώγηση του σοσιαλιστικού χώρου όπου οι σοσιαλιστές δεν ήταν αριστεροί και «το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν χούντα». Είναι γνωστό ότι τότε επεδίωκαν να χρεώσουν σε όλο το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως κόμμα και ως παράταξη, την πολιτική που ασκούσε η κυβέρνηση και η τότε πολιτική ηγεσία με τον Α. Παπανδρέου και ήθελαν να ταυτίσουν τους σοσιαλιστές με τους αυριανιστές. Ενώ ήταν πασίγνωστο ότι η βάση και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ποτέ δεν υποστήριξαν τα εκφυλιστικά φαινόμενα και τους φανατισμούς εκείνης της περιόδου και ήταν εξόφθαλμες οι επιδιώξεις για την παραπομπή του Α. Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο.

Και τότε είχε προαποφασιστεί από την τότε ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο, τους καναλάρχες, τον Μητσοτάκη, τον Φλωράκη και τον Κύρκο, αυτή η εξέλιξη. Αποτέλεσε μπούμερανγκ αυτή η ανίερη συμμαχία. Βέβαια δεν εξαιρούνται και ορισμένες δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έλεγαν για την κεντροδεξιά «αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα», «κάτω η χούντα της Ν.Δ.» για τα οποία έτριβαν τα χέρια τους οι πραγματικοί ακροδεξιοί, οι χουντικοί για να περάσουν από το πλυντήριο και των ιδεολογικών διαμαχών και να πρωτοστατήσουν σήμερα ως εγκάθετοι των καναλαρχών και του παρασιτικού κεφαλαίου, στη γνωστή «συγκυβέρνηση» και με τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες της ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που θα αποτελέσει μια μελανή σελίδα στη δημοκρατική πολιτική Ιστορία της χώρας.

Την περίοδο που διανύουμε είναι η τρίτη φορά που επιχειρείται να αποτελέσει βάση για πολιτική στην Ελλάδα, ανάμεσα στην εξωκοινοβουλευτική κυρίως αριστερά και τους σοσιαλιστές καθώς ορισμένες θνησιγενείς ομάδες έχουν αναγάγει σε μόνιμη πρακτική και τρόπο δράσης την προβοκάτσια.

Η προβοκάτσια αποτελεί προκλητική ενέργεια σε πολιτικοκοινωνικούς χώρους και έχει ως επιδίωξη της είτε τη δημιουργία γενικότερης σύγχυσης σε πρόσωπα, ή ομάδες ατόμων, ή και σε συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο, είτε πράξεις βίας. Με συνηθέστερους χώρους δράσης των προβοκατόρων τις εκδηλώσεις, τις διαδηλώσεις, τις πολιτικές συγκεντρώσεις, τα συλλαλητήρια και τις πορείες. Και είναι συνήθης στόχος των προβοκατόρων, είτε η γενικότερη υιοθέτηση κάποιων ψευδών απόψεων που μπορεί να βλάψουν κάποιον ή κάποιους είτε η παρότρυνση σε βίαιες ενέργειες. Και στο χώρο των προοδευτικών δυνάμεων ήταν πάντα μια πρακτική μαχητικής προπαγάνδας από μικροαστικές ομάδες δήθεν υπέρ-επαναστατών που θεωρούσαν ότι έτσι ασκούν επαναστατική βία.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια γνωστή αδιέξοδη καρικατούρα επίθεσης και βίας με σκοπό την αυτοαναγόρευση τους ως «συνεπέστεροι» άλλων και επιδιώκουν την αναβίωση των πρακτικών της πιο μελανής περιόδου του προοδευτικού κινήματος, που πολιτογραφήθηκε ως «ζαχαριαδισμός» και αφορούσε την πρόκληση συγκρούσεων μεταξύ προοδευτικών αγωνιστών. Την εποχή που πριν και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ ήταν ο Ζαχαριάδης. Και εγκαταλείφθηκαν όχι μόνο γιατί ήταν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ πρακτικών χουλιγκανισμού, λούμπεν και προβοκάτσιας αλλά και γιατί ήταν βαθιά αντιδημοκρατικές, αντιπολιτικές και αποτελούσαν «βούτυρο στο ψωμί» των πιο δεξιών και αντιδραστικών δυνάμεων της χώρας.

Εξαίρεση στην υιοθέτηση αυτής της πρακτικής σήμερα, αποτελεί το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ που ύστερα και από την εμπειρία του ‘74 και του ‘89, δεν υιοθετούν στην παρούσα συγκυρία ως πολιτική τη σοσιαλ-φασιστική στρατηγική και τακτική των προβοκατόρικων ενεργειών έναντι άλλων προοδευτικών δυνάμεων στη χώρα και προσανατολίζεται ενάντια στην ακροδεξιά και ενάντια στους κύκλους της άρχουσας τάξης που είναι θιασώτες του αποτυχημένου μνημονίου και που υποστηρίζουν αυτή την πολιτική, διαμορφώνοντας ένα «συγκρότημα» και από ομάδες κορυφής προερχόμενες τόσο από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και από τη Ν.Δ. και το ΛΑ.Ο.Σ.

Ωστόσο, στελέχη από την εξωκοινοβουλευτική κυρίως Αριστερά αλλά και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εφαρμόζουν βαθιά αντιπολιτικές και αντικοινωνικές, μεθόδους, της λογικής του «τσαμπουκά και της βίας» κατά προσώπων προερχόμενες από το οπλοστάσιο της άκρας δεξιάς και των φασιστικών οργανώσεων.

Αναγορεύουν δε, τις ομάδες τους ως θεματοφύλακες της αντιμνημονιακής συνέπειας και ανάλογα με το show που επιθυμούν να διακινήσουν στο διαδίκτυο και στα blogs, διοργανώνουν μικροεπεισόδια διογκώνοντας τα και παρουσιάζοντας αυτή την πρακτική ως πρότυπο κοινωνικών αγώνων. Το «ειδικό μέτρο» για την αγωνιστική συνέπεια εμφανίζεται σε ακριβές αντίγραφο από τα κακέκτυπα της περιόδου ’74-‘77 και ΄89-’93. Ασφαλώς και οι ομάδες αυτές έχουν αγωνιστές στις γραμμές τους που παρόλη την αυτοκριτική τους σε προηγούμενες περιόδους, συνεχίζουν τον αδιέξοδο αντικοινωνικό και αντιπολιτικό δρόμο. Με αρκετούς δώσαμε κοινή μάχη για την ανατροπή της χούντας, κοινή μάχη για την εκλογική ήττα της δεξιάς το ’81, κοινή μάχη το ‘93 για την εκλογική ήττα του Μητσοτάκη και κοινή μάχη το 2009 για την εκλογική ήττα του Καραμανλή. Γνωριζόμαστε και ιδεολογικά και πολιτικά και κοινωνικά.

Ωστόσο, για την ασκούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική καθώς και τη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά είναι γνωστό ότι δεν συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία πανελλαδικά από τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και είναι ανιστόρητο όσοι επιδιώκουν να ταυτίσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως κόμμα και ως παράταξη με αυτή την πολιτική. Εμφανίζονται σαν να μην γνωρίζουν τα ελάχιστα: ότι δηλαδή, άλλο κοινωνία, άλλο κοινωνικές οργανώσεις, άλλο κόμματα, άλλο κοινοβούλιο, άλλο κυβερνήσεις, άλλο κράτος. Αυτή την ταύτιση την κάνουν άνθρωποι που λίγη σχέση έχουν με την Προοδευτική πολιτική. Είναι επίσης γνωστό, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ιδεολογικά αντίθετοι με την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και την πολιτική του μνημονίου. Γι’ αυτές τις εξελίξεις είναι γνωστές δημόσια, οι αντίθετες και οι απέναντι πολιτικές εκφράσεις από το χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γνωριζόμαστε όλοι και είναι τυχοδιωκτική η πρακτική να ταυτίζεις ανόμοια και να οργανώνεις προβοκάτσιες και να προωθείς μικροεμφύλιους ανάμεσα στις δυνάμεις που έχουν ταχθεί κατά του νεοφιλελευθερισμού και των πολιτικών του.

Ενότητα στη Δράση

Όλες αυτές οι λογικές που προέρχονται από το γνωστό σταλινικό μοντέλο για το μονοπώλιο της μοναδικής αριστεράς και της μοναδικής αλήθειας και που σήμερα μεταφράζεται ως: όποιος δεν είναι στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν είναι αριστερός, ή όποιος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αριστερός, ή όποιος δεν είναι ΚΚΕ δεν είναι αριστερός, θα στεφθούν όπως και στο παρελθόν, με αποτυχία καθώς εκφράζει την κοντόφθαλμη λογική -και αποτυχημένη διαχρονικά – του να εμφανίζονται ορισμένοι πιο «συνεπείς».

Η γνωστή θεωρία του πιο «συνεπούς» που οδηγεί σε γκρούπες και εξυπηρετεί αντικειμενικά το σύστημα.. Είναι ανιστόρητη σήμερα η αντιπαράθεση μεταξύ αντιμνημονιακών δυνάμεων. Ο Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Αλέξης Τσίπρας διαχώρισε τη θέση του από τέτοιες επιλογές. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ύστερα από μια περίοδο που ως ένα βαθμό υιοθέτησε τη στρατηγική του κλεφτοπολέμου έχει αντιληφθεί ήδη ότι αυτός ο δρόμος είναι άγονος, ότι δεν βλάπτει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά τις δυνάμεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Και το ΝΑΡ από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ανεξάρτητα αν διαφωνεί με την πρόταση μας για συνεργασία στη δράση πέρα από τις διαφορές, εφόσον δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι αδιέξοδη η πολιτική στρατηγική και τακτική του τσαμπουκά και των τραμπουκισμών, αυτή του η στάση θα κριθεί στο προοδευτικό κίνημα. Η στάση αυτή δεν θα βλάψει τις προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά ορισμένα τμήματα τις εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Εμείς επιμένουμε ότι όλες οι αντί-νεοφιλελεύθερες δυνάμεις πρέπει να πάρουμε πολιτικές πρωτοβουλίες και να οργανώσουμε κοινές εκδηλώσεις ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές μας γιατί δεν πρέπει να ορθώνονται τείχη ανάμεσα στις πρωτοβουλίες πολιτικών προοδευτικών δυνάμεων. Οι συμμαχίες και συνεργασίες ανάμεσα σε προοδευτικές δυνάμεις που είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και στο μνημόνιο και με σαφή επιδίωξη την προοδευτική έξοδο από την κρίση, είναι το κεντρικό ζήτημα για την επόμενη πολιτική περίοδο. Στη βάση της υιοθέτησης βασικών, κοινών αξόνων προοδευτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Επίσης, στρατηγικής σημασίας ζήτημα για την επίτευξη προοδευτικής πλειοψηφίας όσον αφορά το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, είναι η διαρκής προσπάθεια όλων των προοδευτικών δυνάμεων για να μην λειτουργήσουν τα συντηρητικά σύνδρομα και οι στοχεύσεις των κινδυνολόγων και της απαξίωσης της πολιτικής που στόχο θα έχουν την μαζική αποχή των πολιτών από αυτή την κρίσιμη εκλογική διαδικασία. Το κυρίαρχο πρόβλημα σήμερα για την πολιτική είναι, πώς θα επιβληθεί σε κάθε χώρα και διεθνώς πάνω σε αυτά τα συμφέροντα που ήδη έχουν αυτονομηθεί από τα κέντρα του πολιτικού ελέγχου. Για να δυναμώσει η Προοδευτική πολιτική- γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές ίδιες-, για να επιβάλλουν οι προοδευτικές δυνάμεις την πολιτική έναντι της κυριαρχίας των αγορών, για να γίνουν οι κοινωνίες κυρίαρχες, βασική προϋπόθεση είναι η συμμετοχή των πολιτών. Η συμμετοχή στα κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Γιατί, σήμερα όσοι κατακρίνουν την πολιτική θα πρέπει να αντιληφθούν ότι βρίσκεται σε θέση αδυναμίας να επιβληθεί σε εγχώρια και διεθνή δίκτυα συμφερόντων. Όταν δεν συμμετέχουμε στις εξελίξεις, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι θα τις διαμορφώνουν άλλοι. Το έλλειμμα στην εκπροσώπηση είναι έλλειμμα στην πολιτική, είναι έλλειμμα στη δημοκρατία. Ειδικότερα, σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση προετοιμάζεται να επιβληθεί ένας ελεγχόμενος «πολιτικός βίος» με ελεγχόμενες ηγεσίες και ελεγχόμενους πολιτικούς σχηματισμούς στα πλαίσια μιας διαρκούς ύφεσης και λιτότητας στη χώρα τόσο από μέρους της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ε.Ε. όσο και από την εγχώρια ολιγαρχία και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.

Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου και τις προοδευτικές δυνάμεις. Και εμείς θα συνεχίζουμε να προτείνουμε πολιτικές συνεργασίες των αντί-νεοφιλελεύθερων δυνάμεων και όχι μικροεμφύλιους. Όχι άγονες αντιπαραθέσεις, όχι να ονομάζουμε το κρέας ψάρι για αυτοεπιβεβαίωση. Ναι στην Ενότητα σε Προοδευτική κατεύθυνση. Όλες οι προοδευτικές δυνάμεις απέναντι σε αυτή τη νεοσυντηρητική πολιτική.

Σημείωση: Η παραπληροφόρηση για το «επεισόδιο» στην Κέρκυρα καθώς και η αποσιώπηση άλλων ανάλογων επεισοδίων με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου- Δείγμα γραφής προβοκατόρικων ενεργειών που αποσκοπούν στη διαμόρφωση συγκρουσιακού κλίματος από «υπέρ- συνεπείς» αντιμνημονιακούς σε βάρος των προοδευτικών δυνάμεων στο χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι γνωστό ότι από το Φλεβάρη του 2010, έχουμε ταχθεί δημόσια κατά αυτής της πολιτικής, τρεις μήνες πριν υπογραφτεί το μνημόνιο. Έχουμε συγκροτήσει πολιτική κίνηση κατά του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου. Έχουμε οργανώσει εκδηλώσεις σε πολλές περιοχές της χώρας και σε συνεργασία με την γνωστή πολιτική κίνηση στο χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. την «Αριστερή Πρωτοβουλία», κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και του «συγκροτήματος του μνημονίου» και με σαφή κατεύθυνση ότι υπήρχε και υπάρχει άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση, ο δρόμος της Προοδευτικής πολιτικής. Και ουδέποτε είχε προκύψει θέμα επεισοδίων από αντιμνημονιακές δυνάμεις άλλων πολιτικών χώρων. Βέβαια η τηλεοπτική χούντα και ο φιλομνημονιακός τύπος δεν προβάλλουν τίποτε από αυτά. Προβάλλουν μόνο μικροτραμπούκικα επεισόδια σαν αυτά που επιχείρησε το ΝΑΡ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Κέρκυρα.

Αλήθειες και ψέματα για το «επεισόδιο». Πρώτο ψέμα: η εκδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου που διοργανώθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 2011 στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, δεν εμποδίστηκε και δεν διαλύθηκε, ήταν πολυπληθής και έγινε με βάση ότι «Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» όπου ομιλητής ήταν ο Στέφανος Τζουμάκας. Ωστόσο, δόθηκε από δημοσιογράφο ψευδώς η «είδηση» ότι εισέβαλλε ομάδα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και διέλυσαν την εκδήλωση, γεγονός που αποτελεί πρωτοφανές ψεύδος και δεν συνέβη τυχαία. Δεύτερο ψέμα: Μετά την πολιτική εκδήλωση, αποσιωπήθηκε ότι ακολούθησε επιτυχημένη μουσική εκδήλωση από το μουσικό τμήμα του Ιόνιου Πανεπιστημίου χωρίς κανένα επίσης, επεισόδιο.

Μετά το πέρας των δύο αυτών εκδηλώσεων λιγότερα από 20 άτομα, συγκεντρώθηκαν –ύστερα από πορεία που κατέληξε στο χώρο του Πανεπιστημίου- έξω από την αίθουσα της εκδήλωσης και φώναζαν συνθήματα κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως κόμματος με πρωτοφανή υστερία, επαναλαμβάνοντας το σύνθημα «Κάτω η Χούντα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.». Και ασφαλώς υπήρχαν αντισυνθήματα -«Αυτή δεν είναι Αριστερά». «Κάτω η Χούντα των τραμπούκων» και «Κάτω οι προβοκάτορες». Αυτές οι ενέργειες δεν τιμούν κανένα.

Τρίτο και μεγαλύτερο ψέμα: η διόγκωση και η οργανωμένη παραπληροφόρηση. Ένα μικροεπεισόδιο που προκάλεσαν ορισμένα στελέχη του ΝΑΡ αλλά και μεμονωμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με μικροτραμπουκισμούς, μετά το τέλος τόσο της πολιτικής όσο και της μουσικής εκδήλωσης με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και κατά της πολιτικής της κυβέρνησης και της ακροδεξιάς, διογκώθηκε από το φιλομνημονιακό δίκτυο για να αποδειχτεί για μια ακόμη φορά ποιοι τρίβουν τα χέρια τους με πρωτοφανή παραπληροφόρηση και ψευδείς ειδήσεις ότι δήθεν διαλύθηκε η εκδήλωση και ότι έγιναν προπηλακισμοί κατά του ομιλητή. Επιπλέον, δείγμα γραφής τέτοιου είδους λούμπεν ενεργειών μερίδας μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έχουν αναγάγει σε μόνιμη πρακτική και τρόπο δράσης το χουλιγκανισμό και την προβοκάτσια, αποτελούν και τα εξής γεγονότα: α)ορισμένα στελέχη της νεολαίας Α.Ρ.Α.Ν. τμήμα της ΕΑΑΚ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημιούργησαν νεοφασιστικές και τραμπουκικές συνθήκες προκειμένου να μην συμμετάσχει η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη διοργάνωση του τριημέρου των εκδηλώσεων και να μην καταθέσει στεφάνι στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. β) Μετά τις εκδηλώσεις της επετείου στις 19 Νοέμβρη, εξαπέλυσαν επιθέσεις σε φοιτητές της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις σχολές των Πολιτικών Μηχανικών και Τοπογράφων- Μηχανικών του ΕΜΠ, καθώς και σε φοιτητές στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, χέρι-χέρι πήγαν στις εντυπώσεις οι προβοκάτορες με τοις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και του «μνημονιακού συγκροτήματος». Ενδεικτικό είναι το χαρακτηριστικό αφιέρωμα της Καθημερινής που αποτελεί ένα από τα στρατηγεία του «μνημονιακού συγκροτήματος», που αναφερόταν ιδιαίτερα στα επεισόδια που έγιναν στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο από τις ίδιες δυνάμεις με πρωτοφανείς αντιπολιτικές ενέργειες και χουλιγκανισμό.

Ποιού συμφέροντα υπηρετεί αυτή η πρακτική να επιτίθενται Αντιμνημονιακοί κατά Αντιμνημονιακών; Μα της ολιγαρχίας, της ακροδεξιάς και της κυβέρνησης Παπαδήμου. Υπηρετεί το «συγκρότημα» των μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί αυτό θέλουν οι δυνάμεις του μνημονίου: επεισόδια, σόου και απαξίωση των πάντων. Για να έρχονται ως δύναμη υπευθυνότητας, λύσης και σωτηρίας της χώρας. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων που νομίζουν ότι με χουλιγκάνικες ενέργειες κάνει κοινωνικούς αγώνες. Αν αυτές οι ενέργειες δεν γελοιοποιούν την Αριστερά, τότε σίγουρα δεν την τιμούν.

Δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που πολλούς τους τυφλώνει το πάθος του προβοκάτορα και προβαίνουν σε αντιπολιτικές ενέργειες και από την Αριστερά, ρίχνοντας νερό στον μύλο της συντήρησης. Η πρακτική αυτή έχει ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση των προοδευτικών ανθρώπων της χώρας. Και έχει καταδικαστεί από τότε που η σημερινή ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν την κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973, ήταν ενταγμένη στις γραμμές του Κ.Κ.Ε. και τότε χρησιμοποίησαν κάθε τραμπούκικο μέσο προκειμένου να μην γίνει η κατάληψη του Πολυτεχνείου -το 1973, επί Χούντας -γιατί σύμφωνα με την τότε πολιτική ηγεσία του Κ.Κ.Ε. και της ΚΝΕ δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες. Και έχει καταδικαστεί από τότε που η σημερινή ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί με άλλα τμήματα από παλιότερους νεολαίους της ΚΝΕ είχαν δημιουργήσει τα «ΚΝΑΤ» κατά παράφραση των ΜΑΤ της αστυνομίας, για να ξυλοκοπούν αγωνιστές άλλων αριστερών πολιτικών δυνάμεων και κυρίως δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Και για τις δύο αυτές περιόδους είναι γνωστή η αυτοκριτική των ηγεσιών αυτών των ομάδων. Έχουμε κοινωνικό πόλεμο με την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να υπονομεύεται από προβοκατόρικες ενέργειες και καιρός είναι οι ηγεσίες αυτών των ομάδων να κάνουν την αυτοκριτική τους και να θέσουν τέρμα σε αυτές τις πρακτικές.

Ο Στέφανος Τζουμάκας στην ομιλία του επισήμανε μεταξύ των άλλων ότι: «Η δικτατορία αποτελεί γέννημα του καπιταλιστικού συστήματος και κυρίως όταν βρίσκεται σε κρίση. Το 1967 η άρχουσα τάξη, το παλάτι και ο αμερικανικός παράγοντας επέβαλαν ένα καθεστώς, τη Χούντα προκειμένου να διασφαλίσουν τα στρατηγικά συμφέροντα τους για την επόμενη δεκαετία και τη διαιώνιση του συστήματος. Ο αντιδικτατορικός αγώνας διακρίθηκε από δύο στρατηγικές: Η μία ήταν η αντίσταση κατά της χούντας μέχρι την ανατροπή της, αλλά και του καθεστώτος που γέννησε την χούντα. Ήταν η γραμμή της ρήξης με το σύστημα που γεννά της χούντες. Ήταν η γραμμή των αγωνιστών. Ήταν η προοδευτική γραμμή. Η άλλη ήταν η γραμμή της αντίθεσης, της αντιπολίτευσης στη χούντα. Ήταν η γραμμή πολλών παλαιών αλλά και νέων πολιτικών. Ήταν η συντηρητική γραμμή. Το 1989 προκειμένου να επιβάλλουν με βίαιο τρόπο την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού με πολιορκητικό κριό τον Μητσοτάκη οδήγησαν σε παραπομπή τον Α. Παπανδρέου προκειμένου να διασφαλίσουν τον έλεγχο της επόμενης περιόδου και τη διαιώνιση του συστήματος.

Είναι γνωστή η αυτοκριτική των τότε ηγετών της παραδοσιακής Αριστεράς για την σύμπραξη τους με αίτημα την κάθαρση. Τώρα, τον Νοέμβρη του 2011 έχουμε την τρίτη ενέργεια των κύκλων της άρχουσας τάξης σε σύμπνοια με το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε. το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, την παραίτηση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και την επιβολή της κυβέρνησης ενός τραπεζίτη. Η πρόσφατη ωμή πολιτική επέμβαση για τη διαμόρφωση λύσης για τα συμφέροντα τους και τη διαιώνιση του συστήματος θα γραφτεί στις μελανότερες σελίδες της νεώτερης ιστορίας της χώρας. Αυτοί οι σχεδιασμοί «από τα πάνω» είχαν το τέλος που τους άξιζε τόσο από την πολιτική μεταβολή του ’74 όσο και από την προοδευτική εξέλιξη του ’93.

Το ίδιο θα ισχύσει και για την κυβέρνηση Παπαδήμου, επιβεβαιώνοντας κλασικά το βασικό λόγο για τον οποίο έγινε το πραξικόπημα το ’67 καθώς και τότε, ήταν γνωστό ότι διακυβεύονταν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Και με αυτή την έννοια «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». Κάθε φορά που τίθενται σε κρίση τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του συστήματος, παρεμβαίνουν σε επίπεδο κορυφής οι αντιδραστικές δυνάμεις που καθηλώνουν την κοινωνία, εμφανίζοντας μεταξύ των άλλων, τα συμφέροντας τους ως συμφέροντα της πατρίδας. Λόγω των εξελίξεων, δεν είναι απαραίτητη η επέμβαση των κατασταλτικών μηχανισμών των ενόπλων δυνάμεων, είναι αποδοτικότερη η χειραγώγηση και ο καταιγισμός από την μιντιοκρατία και ορθώς της έχει αποδοθεί ο επιτυχής χαρακτηρισμός ως «τηλεοπτική Χούντα» που σε σύμπραξη με επιχειρηματικούς κύκλους και εξαγορασμένους πολιτικούς επιδιώκει την ποδηγέτηση των πολιτικών εξελίξεων, την υπονόμευση της Δημοκρατίας και την καθυπόταξη των δυνάμεων της εργασίας.

Εξάλλου, η γενιά του πολυτεχνείου, και η γενιά της μεταπολίτευσης που όλοι οι δεξιόφρονες επιδιώκουν να γίνει ο σάκος του μποξ, δεν διηύθυναν τη χώρα. Καθοριστικό ρόλο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, έπαιξαν η παρασιτική ολιγαρχία, το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, τα κόμματα, οι κοινωνικές οργανώσεις και η διαπλοκή επιχειρηματιών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και ελεγχόμενων πολιτικών, που εμφανίστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, επεκτάθηκε μετά τη φούσκα του Χρηματιστηρίου και τώρα διορίζει Πρωθυπουργό, Υπουργικό Συμβούλιο, να επιβάλλει έργα και επενδύσεις, υποκαθιστώντας σε σύμπραξη με πολιτικές ηγεσίες ηττημένες, τα πολιτικά κόμματα. Μιλάμε για πρωτοφανή πολιτική ήττα και ένα απροκάλυπτο πολιτικό πραξικόπημα στην πολιτική ζωή της χώρας. Πρόκειται για μια αντιδραστική και ζοφερή εξέλιξη. ‘Όλοι οι δεξιοί και όσοι θέλουν να κάνουν καριέρα στην πολιτική τώρα, πάσης φύσεως δεξιοί, λένε ότι η γενιά του Πολυτεχνείου έχει ευθύνες για τις αρνητικές συνέπειες στις εξελίξεις της Μεταπολίτευσης. Όλοι αυτοί οι δεξιόφρονες αποφεύγουν να προσδιορίσουν ότι η Ελλάδα ήταν και είναι μια χώρα μέσης καπιταλιστικής ανάπτυξης και διήλθε δια πυρός και σιδήρου επί μία 25ετία, μια περίοδο έντονων πολιτικών και κοινωνικών ανωμαλιών. Αποσιωπούν ότι η Μεταπολίτευση έχει θετικό ισοζύγιο την εμπέδωση της Δημοκρατίας, την ομαλότητα, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου καθώς και μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Τις καπιταλιστικές χώρες και αυτό το ξέρουν όλοι στην Αριστερά, τις καθορίζουν οι βασικές αντιθέσεις όπως είναι οι αντιθέσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, μεταξύ ανάπτυξης και υπανάπτυξης και ούτω καθεξής. Τα 20000 νεκροταφεία των επιχειρήσεων στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας, η ολιγαρχία και το μεταπρατικό κεφάλαιο τα δημιούργησε ή αυτοί που πρωτοστάτησαν από τη γενιά του Πολυτεχνείου; Τη φοροδιαφυγή 35 δις το χρόνο επί 25 χρόνια οι επαγγελματίες, οι μισθωτοί και οι εκπαιδευτικοί της γενιάς του Πολυτεχνείου τη δημιούργησαν, αυτοί ήταν οι πλούσιοι; Ή το 20% των πιο πλούσιων Ελλήνων; Τα 15 δις εισφοροδιαφυγή στα ασφαλιστικά ταμεία σε ετήσια βάση επί 25 χρόνια, οι πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου τη δημιούργησαν; Τον 7πλασιασμό του πλούτους του 20% των πιο πλούσιων Ελλήνων, αυτή η γενιά το δημιούργησε; Τα 45 εκατ. ακίνητα οι πρωταγωνιστές στην Νομική και το Πολυτεχνείο τα δημιούργησαν; Τις καταθέσεις περίπου 600 δις ευρώ σε αλλοδαπές Τράπεζες, οι ελευθεροεπαγγελματίες και οι εκπαιδευτικοί της Γενιάς του Πολυτεχνείου τις έχουν; Τα κυρίαρχα θέματα που συνέβαλαν στην διόγκωση του χρέους και του ελλείμματος, δηλαδή η διάλυση των παραγωγικών επιχειρήσεων, της παραγωγικής βάσης, η φοροδιαφυγή, το σκάνδαλο στο Χρηματιστήριο και τη διαπλοκή, οι προοδευτικοί αγωνιστές της Γενιάς του Πολυτεχνείου τα δημιούργησαν; Οι κοινωνικές και πολιτικές αλχημείες έχουν ένα όριο. Στην Ελλάδα έχουμε κοινωνικές τάξεις, όπως και σε όλες τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Την διεύθυνση της χώρας την είχαν η ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο, το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, οι ηγεσίες των κομμάτων και οι ηγεσίες των κοινωνικών οργανώσεων. Το ότι ελάχιστοι (ούτε το 3%) συμμετείχαμε στην επίσημη πολιτική, είναι γνωστό. Η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα ασχολήθηκε με τις εν γένει επαγγελματικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Ορισμένοι πέρασαν στην απέναντι όχθη και εντάχθηκαν στο σύστημα με ενεργούς ρόλους. Ωστόσο, η μεγάλη πλειοψηφία συμμετείχε και συμμετέχει στο προοδευτικό κίνημα, στην προοδευτική πολιτική δράση, στις πολιτικές διεργασίες και σε αντίστοιχους αγώνες χωρίς ένταξη στην επίσημη πολιτική.

Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σε κάθε χώρα καθορίζονται, για να θυμηθούμε και λίγο τον αείμνηστο Πουλαντζά, από τις κοινωνικές τάξεις και τις πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η πολυετής φιλολογία είναι περιορισμένης σημασίας περί των γενεών, της εθνικής αντίστασης, του 114, του Πολυτεχνείου, της Μεταπολίτευσης, της Αλλαγής και πάει λέγοντας. Είναι μια προσέγγιση από συντηρητική ματιά, από όσους θέλουν να αποσιωπήσουν τη φύση, το χαρακτήρα και την εξέλιξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα μετά την Μεταπολίτευση, όπως και σε κάθε άλλη χώρα. Και είναι επιφανειακή η γενεακή ανάλυση γιατί αποσιωπά τα ουσιώδη, δηλαδή το ότι σε κάθε καπιταλιστική χώρα την εξουσία την έχει η άρχουσα τάξη.

Σε κάθε καπιταλιστική χώρα κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Και τις εξελίξεις τις καθόρισε η ολιγαρχία, η μεγαλοαστική τάξη, η αστική τάξη και ως ένα βαθμό και τα ανερχόμενα μέσο-στρώματα που επέβαλαν ένα μοντέλο ανάπτυξης χωρίς παραγωγή, με εργολάβους και υποδομές και με 45 εκατ. ακίνητα, δεύτερη χώρα στον κόσμο στην οικοδομή. Χώρα χωρίς επιχειρήσεις, χωρίς προϊόντα, χωρίς εξαγωγές, χωρίς τα δύο βάθρα του καπιταλισμού τις επιχειρήσεις και την εργασία. Διότι κυριάρχησε το παρασιτικό κεφάλαιο και η παρασιτική άρχουσα τάξη. Και σε κάθε περίπτωση, η γενιά Πολυτεχνείου ήταν και είναι η πρώτη γενιά Νίκης και δικαίωσε όλες τις γενιές της Ήττας μέχρι τότε. Οι εκπρόσωποι των γενιών του «πολιτικού χειμώνα» στην Ελλάδα ήταν δικτατορία Μεταξά, Κατοχή, Εμφύλιος, Μετεμφυλιακό κράτος, βία και νοθεία, πολιτικές δολοφονίες, αποστασία, δικτατορία. Ήταν η πρώτη γενιά Νίκης που δικαίωσε τους αγώνες που χάθηκαν, τις ήττες που υπέστησαν χιλιάδες αγωνιστές. Και πάνω σε αυτή την νίκη, μια νίκη κατά της ακροδεξιάς και της δεξιάς, οικοδομήθηκε η εδραίωση προοδευτικών ιδεών, η διεύρυνση των δημοκρατικών κατακτήσεων και η διαμόρφωση συνθηκών για μια σχετική ευημερία στη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα. Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα στο σύνολο της. Γιατί συνήθως κάθε συντηρητική ανάγνωση αποτελεί εκτός των άλλων και αντιστροφή της πραγματικότητας.»

Όσον αφορά την παρούσα πολιτική συγκυρία, υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι: «Η νεοφιλελεύθερη πολιτική που μας οδήγησε στην κρίση δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο από αυτή, ότι υπήρχε και υπάρχει ο προοδευτικός δρόμος τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα. Όσο συνεχίζουν να ασκούνται οι πολιτικές των μνημονιακών δυνάμεων της χώρας και του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου της ΕΕ, η κρίση θα βαθαίνει. Έμπρακτη απόδειξη αποτελεί η πρωτοφανής ανεργία, η εκτεταμένη φτώχεια, η περαιτέρω διάλυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και η συνέχιση της συγκέντρωσης πλούτου από την παρασιτική ολιγαρχία και όχι μόνο. Για την ασκούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική της τελευταίας διετίας από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου καθώς και τη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά είναι γνωστό ότι δεν συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία πανελλαδικά από τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και είναι ανιστόρητο όσοι επιδιώκουν να ταυτίσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως κόμμα και ως παράταξη με αυτή την πολιτική. Όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου που είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και στο μνημόνιο και έχουν σαφή επιδίωξη την προοδευτική έξοδο από την κρίση, θα πρέπει να επιδιώξουν πολιτικές συνεργασίες και συμφωνίες καθώς ένα μαζικό κίνημα ενωτικό σε αυτή την κατεύθυνση, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για την επόμενη πολιτική περίοδο.»

Πολιτική Πρωτοβουλία για την Προοδευτική Έξοδο από την Κρίση.

www.proodeftiki-exodos.gr

email: info@proodeftiki-exodos.gr

.