Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Υπουργοί και βουλευτές ελέγχονται από επιχειρηματίες και ΜΜΕ

Στέφανος Τζουμάκας, μέλος Εθνικού Συμβουλίου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΠΙΚΑΙΡΑ , 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010.

Έχουμε τρία συνταρακτικά γεγονότα για την Ελλάδα και την ΕΕ: Το πρώτον, είναι ότι η Ελλάδα μπήκε στο ΔΝΤ με τη συγκρότηση μηχανισμού στήριξης ,με κονδύλιο 110 δις ευρώ από κοινού με την Ε. Ε. και με τρόικα κηδεμονίας της χώρας. Αυτό είναι μεγάλη αρνητική εξέλιξη. Το δεύτερο είναι ότι - με παρέμβαση χώρας του δολαρίου(Πρόεδρος των ΗΠΑ) στην ηγεσία της Ε.Ε. - με πολιτική απόφαση της Ε.Ε. ,συγκροτήθηκε δεύτερος μηχανισμός στήριξης ,με κονδύλιο 750 δις ευρώ και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Δηλαδή μπήκε το ΔΝΤ στην Ευρωζώνη. Το τρίτο είναι ότι οι ΗΠΑ διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την απόφαση. Έχουν ήδη επιδιαιτητικό και ηγεμονικό ρόλο στα εσωτερικά της ΕΕ.

Όλο το σχέδιο για τη μείωση χρέους και ελλείμματος βασίζεται στην κατεδάφιση κατακτήσεων των εργαζομένων. Που με τη σειρά του βασίζεται στον ν.330/75 του Λάσκαρη που καταργούσε τις τάξεις. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου είπε δύο πράγματα: Ότι αυτή η πολιτική δεν είναι πολιτική ΠΑΣΟΚ και πως εφεξής πρέπει να βγούμε από την κηδεμονία.

Πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί για να χτίσουμε όλα όσα κατεδαφίστηκαν. Ποιος θα την πληρώσει την κρίση; Εδώ ορίστηκε κατώτατος μισθός και κατάργηση προσφυγής στην εργατική διαιτησία. Μιλάμε για ακραία φιλελεύθερα μέτρα. Άρα, χρειάζεται σχέδιο εθνικό, πανελλαδικό, περιφερειακό και κλαδικό για την ανάκτηση των κατακτήσεων και κουλτούρα αλληλεγγύης και συλλογικότητας σε επίπεδο κοινωνίας. Γι’ αυτό κι εμείς θα αγωνιστούμε. Για την κυβέρνηση υπάρχουν 3 θέματα:

1. Η ύφεση. Ήδη υπάρχει μείωση εθνικού πλούτου και πλέον χρειάζεται ανάπτυξη. Κυβέρνηση και παραγωγικές τάξεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι αν δεν έχουμε ανάπτυξη δεν βγαίνουμε από την ύφεση.

2. Η έξοδος από τη φτώχεια. Να συνδράμει και η κυβέρνηση στην έξοδο από την κηδεμονία γιατί θα δημιουργηθεί μια «νέα φτώχεια».

3. Ποιος ηγείται της πολιτικής. Αυτό μας αφορά όλους - πολιτικές δυνάμεις κόμματα πολίτες. Γιατί εδώ πρέπει να ξανα-αρθρώσουμε λόγο υπέρ της πολιτικής. Ο λόγος που εκφέρεται σήμερα είναι κατευθυνόμενου φανατισμού και απέραντης υποκρισίας. Ο λόγος κατά της πολιτικής είναι η πιο αντιδραστική ακροδεξιά πολιτική, που εξυπηρετεί τα πιο διεφθαρμένα συμφέροντα στη χώρα. Δεν χρεοκόπησε η πολιτική, χρεοκόπησε η συντηρητική πολιτική. Ορισμένοι θέλουν να συμψηφίσουν τη χρεοκοπία της συντηρητικής πολιτικής με την πολιτική. Κι αυτό κυρίως το προωθούν τα κανάλια, ο Τύπος και άλλες δυνάμεις που συντηρούν έναν έρποντα κοινωνικό φασισμό και αποπροσανατολίζουν τους πολίτες γύρω από το ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι: Είναι οι συντηρητικοί πολιτικοί και οι εκφραστές τους. Τον πλούτο της χώρας δεν τον πήραν οι «κλεφτοκοτάδες», αλλά το παρασιτικό κεφάλαιο που πολλαπλασίαζε τον πλούτο του επτά και πλέον φορές το χρόνο. Και τώρα όλοι αυτοί οι διεφθαρμένοι και οι έχοντες κήρυξαν τον πόλεμο κατά της πολιτικής. Σήμερα, ξαναμπαίνει θέμα δημοκρατίας στη χώρα. Θέλουν να κάνουν κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πραξικόπημα. Και σε αυτό όλες οι πολιτικές δυνάμεις και η κυβέρνηση έχουν μεγάλες ευθύνες. Έχουμε κρίση που χρειάζεται πολιτική διαχείριση και μάλιστα δημοκρατική. Και μέχρι τώρα η διαχείριση είναι συντηρητική.

Όσο για τη διαφθορά, το κεντρικό θέμα είναι ότι δεν υπάρχει αυτονομία στην πολιτική. Ένα μέρος του Υπουργικού Συμβούλιου και των Κοινοβουλευτικών Ομάδων των κομμάτων είναι ελεγχόμενα από ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και από επιχειρηματικούς παράγοντες. Ο χρηματισμός πολιτικών είναι επακόλουθο. Όσοι σηκώνουν τη σημαία υπέρ της κάθαρσης και κατά της διαφθοράς ας αναρωτηθούν πόσο κοστίζει ο τηλεοπτικός χρόνος σε όσους είναι υπάλληλοι στα «δελτία των 20:00» πολλά χρόνια τώρα. Αλλιώς, θα είναι πόλεμος διεφθαρμένων κατά διεφθαρμένων.

Και, φυσικά, η μάχη κατά της διαφθοράς σχετίζεται με την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αν δεν αλλάξει, στις εκλογικές περιφέρειες-μαμούθ θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν βουλευτές που θα παίρνουν χορηγίες.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πλατυγιάλι Αστακού: Άλλο ένα παραμύθι με δράκοντες;

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι επιθυμούμε όλοι οι εξαγγελίες – για μια ακόμη φορά – σε σχέση με το Λιμάνι στο Πλατυγιάλι Αστακού να έχουν βάση και να λάβουν σάρκα και οστά, όσον αφορά τουλάχιστον την μονάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου. Με αφορμή όμως σχετική ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα προς... τον Πρωθυπουργό της χώρας, πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά προκύπτουν.
Το ζήτημα του ενεργειακού σχεδιασμού της χώρας είναι κεφαλαιώδες και δεν μπορεί να “επιταχύνεται” με διαδικασίες κατεπείγοντος. Από τις απαντήσεις των Υπουργείων Περιβάλλοντος και Εξωτερικών, αλλά και της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, προκύπτει με σαφήνεια ότι δεν υπάρχει κανένας κεντρικός ενεργειακός σχεδιασμός για την ασφαλή ένταξη του θερμοηλεκτρικού σταθμού Αστακού στο τοπικό περιβάλλον. Η έκτη έκθεση του WWF Ελλάς για την «εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας», επισημαίνει ότι «το LRG είναι καύσιμο υψηλής επικινδυνότητας και προφανώς ρυπογόνο»!
Να θυμίσουμε εδώ – για τους εκπροσώπους της Τ.Α. και των κοινωνικών φορέων – ότι στο Περιφερειακό Σχέδιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, χαρακτηρίζεται η περιοχή ως «βιομηχανική εμπορική και επιχειρηματική», ενώ το Λιμάνι χαρακτηρίζεται ως «ειδικό Λιμάνι εμπορευματικών μεταφορών με διεθνή προοπτική και σε συμπληρωματικό ρόλο με το λιμάνι Πατρών».
Κατ’ επέκταση από κανένα θεσμοθετημένο κείμενο δεν προκύπτει η μετατροπή του Αστακού σε επίκεντρο ενεργειακών δραστηριοτήτων και μάλιστα με εγκαταστάσεις στην ανώτατη κατηγορία επικινδυνότητας και ασφάλειας. Ποικίλες τέλος ερμηνείες μπορεί να αποδοθούν στο γεγονός ότι το πάνω χέρι στην διαφαινόμενη επένδυση έχει ο Νίκος Σεφερτζής, πρώην επικοινωνιακός σύμβουλος του Πρωθυπουργού και κολλητός του αδερφού του Νίκου…

Τα πολιτικά και επιστημονικά ερωτήματα είναι πολλά και ζητούν απάντηση:
º Γιατί αλλάζει άρδην ο περιφερειακός και χωροταξικός σχεδιασμός στην περιοχή;
º Η ανάπτυξη ήπιων μορφών ενέργειας, τι σχέση έχει με μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο LFG, προϊόν επεξεργασίας πετρελαίου;
º Πότε αναφέρθηκε ο Αστακός στην Εθνική Ενεργειακή Στρατηγική, καθότι ουδέποτε δεν υπήρξε τέτοια;
º Η προσπάθεια σύγκρισης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της συγκεκριμένης μονάδας με τις αντίστοιχες εκπομπές λιθανθρακικής που πρόσφατα έχει σχεδιασθεί, δεν αποδεικνύει το μέγεθος της ρύπανσης που θα προκληθεί;
º Οι ειδικοί εναέριοι ρύποι που παράγει το LFG και η επικινδυνότητα αποθήκευσης των αερίων, τόσο κοντά σε κατοικημένη περιοχή, δεν αποτελεί πρόβλημα;
º Δεν θα υπάρξει διατάραξη της θερμικής ισορροπίας στην περιοχή και της θάλασσας, όταν μεγάλες ποσότητες υδρατμών που θα εκπέμπονται από τις εγκαταστάσεις θα αυξήσουν την θερμοκρασία και θα αλλάξουν το τοπικό κλίμα;
Ζητούνται λοιπόν απαντήσεις. Γιατί μπορεί η καύση κατά ορισμένους να παράγει νεράκι, μπορεί κάποιοι να “στοχοποιούνται” ότι αντιδρούν κάθε φορά που “κάτι” φαίνεται στον ορίζοντα, αλλά και κάποιοι πρέπει να λάβουν το μήνυμα: Η εξαγωγή ρύπων, επιστρέφεται, ας βρουν άλλους αποδέκτες. Από παραμύθια με δράκοντες χορτάσαμε πλέον, 25 χρόνια τώρα…

Ανώνυμος είπε...

Η Κατάρ(α) του Αστακού

Ο σκεπτικισμός και η αμφισβήτηση έχουν διαδεχθεί τον αρχικό ενθουσιασμό για την επένδυση στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας που παρουσιάστηκε ως «πράσινη»,ενώ την υποστήριξή του για τη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με το καύσιμο LPG απέσυρε και ο δήμαρχος Αστακού.
Εντός των ημερών αναμένεται και σύγκληση του δημοτικού συμβουλίου του Αστακού,όπου θα προταθεί να αρθεί η έγκριση που είχε δοθεί για τη δημιουργία της μονάδας. Η δημιουργία αυτής της μονάδας είχε παρουσιαστεί ως «πράσινη επένδυση» του Κατάρ στην Ελλάδα, η οποία θα αφορούσε τη μεταφορά και αποθήκευση υγροποιημένου φυσικού αερίου στον Αστακό και την παραγωγή βιοκαυσίμων. Τελευταία, όμως, άρχισε να γίνεται γνωστό ότι η μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα χρησιμοποιεί ως καύσιμο το ρυπογόνο LPG.
Στο Κατάρ σήμερα αναγκάζονται να το καίνε, προκαλώντας μεγάλες τιμές διοξειδίου του άνθρακα, για το οποίο από το 2013 θα πληρώνουν πρόστιμα.Γι' αυτό και έδειξαν ενδιαφέρον στην πρόταση μεταφοράς του στον Αστακό.
Οι κινήσεις πολιτών της περιοχής όμως θεωρούν ότι θα υπάρξει μεγάλη περιβαλλοντική επιβάρυνση και αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της μονάδας παραγωγής άλγης στη δέσμευση του διοξειδίου. Την άποψή τους ενισχύουν πρόσφατα δημοσιεύματα που φέρουν τον υπουργό Ενέργειας του Κατάρ να μιλά μόνο για τη μονάδα LPG, ενώ αποστάσεις συνεχίζει να κρατά και η Τίνα Μπιρμπίλη, η οποία δηλώνει με νόημα ότι η ίδια δεν έχει υπογράψει για το LPG.

http://www.enet.gr/