Δευτέρα 30 Μαΐου 2011
Ένα, κατ αρχάς, σχόλιο για το πολύ καλό κείμενο του Logothetis Vassilis, ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.
ΕΝΑ ,ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ ,ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΛΎ ΚΑΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ του Βασίλη Λογοθέτη .Οι λαικιστές δεν θέλουν να αναζητήσουν και να αποδώσουν τη κεντρική αιτία της κρίσης, στην ασυδοσία και τη κρίση του χρηματιστηριακού καπιταλισμού.Δεν θέλουν να ασκήσουν κριτική και αποσιωπούν την νεοφιλελεύθερη πολιτική που ηγεμόνευσε και οδήγησε στην ήττα της πολιτικής έναντι του κεφαλαίου.Δεν θέλουν και αποσιωπούν το ρόλο του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΥ των Βρυξελλών, έναντι τηας ασυδοσίας των συμμοριών των αγορών.Δεν θέλουν να αποδώσουν στις νεοφιλελεύθερες επιλογές το μνημόνιο , με ένα απο τα αποτελέσματα αυτής της αποσιώπησης , να εμφανίζεται το κόμμα της δεξιάς στην Ελλάδα να είναι δήθεν αντιμνημονιακό ,αποκρύβοντας το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα του.Δεν θέλουν να κρίνουν την και σοσιαλφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης -παράρτημα κατά περιόδους - μεγάλων μέσων μαζικής εξαπάτησης και εμπορίου φόβου.Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την ήττα των δυνάμεων της εργασίας στην Ελλάδα απο το παρασιτικό κεφάλαιο και τους ελεγχόμενους και νεοφιλελεύθερους πολιτικούς. Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την αποδόμηση της κυβέρνησης Παπανδρέου από μια ΑΚΡΑΙΦΝΉ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ συμμαχία που συγκροτείται από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών , την ελληνική παρασιτική ολιγαρχία σε διαπλοκή με τα ΜΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΕΛΈΧΗ του ΣΟΣΙΑΛΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ καθώς και τμημάτων του εκσυγχρονιστικού μορφώματος από το ΠΑΣΟΚ.Ήδη τα μαγειρεμένα γκάλοπς , με τα σενάρια :Ή για ξωπέταγμα της πολιτικής διακυβέρνησης και την αντικτάσταση της από - προσωπικότητες , τεχνικούς εταιριών , αποκρατικοποιητές , θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού ή απο συμμαχικές κυβερνήσεις τύπου 1989.Είναι ώρα για μια άλλη πολιτική εξόδου από τη κρίση και της Ελλάδας και της Ευρωζώνης.Για να μη πάρει αυτή τη ρεβάνς ο νεοφιλελευθερισμός, σε βάρος του Ελληνικού Λαού και συνολικά των ευρωπαικών λαών.
Κυριακή 29 Μαΐου 2011
Συνέντευξη του Στέφανου Τζουμάκα στο ραδιοφωνικό σταθμο των Τρικάλων ΖΥΓΟΣ FM 100
H συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Στέφανος Τζουμάκας στο ραδιοφωνικό σταθμο των Τρικάλων ΖΥΓΟΣ FM 100 στις 26 Μαΐου 2011. Ακούστε τη συνέντευξη κάνοντας κλικ εδώ.
Ο Συντηρητισμός , ο Ατομισμός ΚΑΙ οι Προοδευτικές Πολιτικές και Κοινωνικές Αρχές , LEFT G700-''Γενιά των700 ευρώ''.
Συνομιλώντας με έναν φίλο από τη γενιά των 700 ευρώ που δεν θέλει να ξέρει τίποτε από όσα γράφουμε εδώ
Πριν από ένα μήνα περίπου, στο post με την ανοιχτή επιστολή προς το ΚΚΕ, στάλθηκε εδώ ένα σχόλιο από κάποιον, υποθέτουμε, σπάνιο αναγνώστη κι ακόμα πιο σπάνιο σχολιαστή —αυτό το ξέρουμε.
Καθώς δεν είναι οπαδός της Αριστεράς, στη μικρή συζήτηση που ακολούθησε διατύπωσε, συνοπτικά, αρκετά από τα συμπεράσματα τα οποία τον έχουν οδηγήσει σε αυτή την απέναντι από εμάς πολιτική θέση και στην αδιαφορία του για όσα γράφουμε. Και σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο έβγαλε όλη του την αγανάκτηση για μας (όχι προσωπική αγανάκτηση, να εξηγούμαστε, πολιτική):
«Εμένα με ενδιαφέρει να βρω δουλειά στο αντικείμενό μου [Σημ. συντ.: ηλεκτρονικός μηχανικός με μάστερ στα ενεργειακά συστήματα και το περιβάλλον], με ενδιαφέρει ένα μικρό κράτος γιατί έχει αποδειχτεί ότι είναι ανίκανο πέρα των βασικών, με ενδιαφέρει να υπάρχουν ελεύθερα και ανοιχτά πανεπιστήμια που θα παράγουν έρευνα χωρίς ίχνος κομματικοποίησης, με ενδιαφέρει να μην ασχολούμαι με συνδικαλιστές, εργατοπατέρες, βολεμένους επαναστάτες αριστερούς κ.λπ. Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει η Αριστερά, που το μόνο που ξέρει είναι η ρητορεία, οι πορείες, οι παράλογες εξαγγελίες στου στυλ 1100 ευρώ σε κάθε άνεργο χωρίς προϋποθέσεις, δεν με ενδιαφέρει για ποιο λόγο μαλώνετε μεταξύ σας, δεν με ενδιαφέρει το μ-λ ΚΚΕ, δεν με ενδιαφέρει το λ-μ ΚΚΕ, δεν με ενδιαφέρουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν με ενδιαφέρουν οι απεργίες πείνας λαθρομεταναστών, δεν με ενδιαφέρουν οι μπαχαλάκηδες. Αν κοιτάξεις και λίγο έξω από τον κύκλο σου θα δεις ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν της G700 το θεματολόγιο του blog. Όχι ότι δεν είναι ενδιαφέρον για κάποιους που το χόμπι τους είναι η Αριστερά (όλοι χρειαζόμαστε ένα χόμπι), απλώς την γενιά των 700 ευρώ δεν την νοιάζει καθόλου».
Τότε, του είχαμε υποσχεθεί ότι θα συνεχίζαμε εκείνο τον διάλογο με ένα post. Σήμερα, εκπληρώνουμε αυτή την υπόσχεση, εστιάζοντας στις παραπάνω απόψεις του. Δεν μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι ο φίλος Παναγιώτης (έτσι υπογράφει) θα το διαβάσει και θα συνεχίσει την κουβέντα. Αλλά, κι αυτό να μη γίνει, το post δεν θα πάει χαμένο. Πολλοί από τη γενιά μας θα συνυπέγραφαν με ενθουσιασμό τα λόγια του Παναγιώτη. Έτσι λοιπόν, είναι σαν να μιλάμε σε όλους αυτούς. Αν όχι ο Παναγιώτης, μπορεί κάποιοι άλλοι να πάρουν το λόγο.
Πες μου τα παραμύθια που άκουγες μικρός να σου πω ποιος είσαι!
Δεν ξέρουμε πόσοι το σκέφτονται, αλλά εμείς το έχουμε πάντα στο μυαλό μας από τότε που μας το επισήμανε ένα από τα επίτιμα μέλη μας: Η πλειοψηφία των νέων της γενιάς μας τελείωσε το Λύκειο μέσα στα επτά από τα οκτώ χρόνια της παντοκρατορίας Σημίτη. Πιο συγκεκριμένα, αν παραμείνουμε στον πιο ευρέως αποδεκτή ηλικιακή οριοθέτησή μας (νέοι 25 – 35 ετών), τότε, μερικές απλές αριθμητικές πράξεις μας δείχνουν ότι όλοι, από τους σημερινούς εικοσιεξάρηδες μέχρι και τους τριαντατριάρηδες, έχουν τελειώσει το Λύκειο επί Σημίτη. Δηλαδή την περίοδο κατά την οποία διαμορφώθηκαν οι βασικοί άξονες της κυρίαρχης αφήγησης, οι νέες «Μεγάλες Ιδέες του Έθνους»: αυτές του δυτικότροπου «εκσυγχρονισμού», της εκστρατείας κατά του «λαϊκισμού», του «εξορθολογισμού» της κρατικής μηχανής, της «ισχυρής» Ελλάδας που έβγαινε στο παγκόσμιο προσκήνιο με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2οο4… Λίγο αργότερα ήρθε και ο μύθος του «λαϊκού» καπιταλισμού μέσα από την αεικίνητη μηχανή δημιουργίας εισοδημάτων για τον λαό, του Χρηματιστηρίου, και, βεβαίως βεβαίως η αψευδής απόδειξη της εθνικής ισχύος με την ένταξή μας στην ευρωζώνη που κατοχύρωνε τη «διαρκή πρόοδο» και την πραγματική σύγκλιση με τις προηγμένες χώρες και, επομένως, δικαιολογούσε κάθε ενατένιση του μέλλοντος με αισιοδοξία. Όλα αυτά, εννοείται, μέσα στα πλαίσια της θριαμβεύτριας φιλελεύθερης δημοκρατίας των ανοιχτών (καπιταλιστικών) οριζόντων και της διαρκούς υπενθυμητικής διεκτραγώδησης των «κακών» της Ιστορίας, που αποπειράθηκαν να υλοποιήσουν «εγκληματικά επικίνδυνες ουτοπίες» με «τραγικά αποτελέσματα για τους λαούς τους». Και, φυσικά, με τα μεγάφωνα που κήρυτταν τον παγκόσμιο και παγκοσμιοποιημένο λόγο του Κυρίου (κεφαλαίου) στη διαπασών: Προσαρμογή και προσαρμοστικότητα στις «νέες συνθήκες», οι οποίες προέκυψαν «φυσικά», αφού άλλωστε συνάδουν με την «ατομικιστική και ελεύθερη φύση» του ανθρώπου, προθυμία στην ανάληψη των ατομικών ευθυνών και του ρίσκου που αναλογούν στον καθένα και ανταγωνισμός μέχρι τελικής πτώσεως, αφού μόνο αυτός φέρνει στην επιφάνεια τις καλύτερες αρετές του ανθρώπου. Στο τέλος όλων αυτών, η Μεγάλη Υπόσχεση: The Sky Is The Limit!
Βέβαια, στη δεύτερη τετραετία Σημίτη άρχισε να γίνεται φανερό ότι η Μεγάλη Υπόσχεση δεν αφορούσε σε όλους, αλλά στα επιχειρηματικά κέρδη που καρπωνόντουσαν τη μερίδα του λέοντος από τη σταθερά μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ κάθε χρόνο, με το μερίδιο που αντιστοιχούσε στην εργασία να μειώνεται κι αυτό σταθερά. Ο Σημίτης έφυγε (με τις λεμονόκουπες) και ήρθε η «λαϊκή Δεξιά» να «αποκαταστήσει τις αδικίες». Τις «αποκατέστησε» όπως τις αποκατέστησε, αλλά για τους εργαζόμενους δεν άλλαξε κάτι: εξακολουθούσαν να τη βγάζουν με τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι. Παρ’ όλα αυτά, κέρδισε και τις δεύτερες εκλογές, ο ΓΑΠ παρά λίγο να χάσει το θρόνο του, αλλά επέζησε για να κερδίσει τις τρίτες και φαρμακερές.
Αυτό έγινε όταν ανακάλυψε ότι «λεφτά υπάρχουν» (σε αντίθεση με τον Καραμανλή που είπε «λαέ να σφίξεις κι άλλο το ζωνάρι»). Τότε αναθάρρησαν όλοι: «Λεφτά υπάρχουν! Λεφτά υπάρχουν!», έλεγαν ο ένας στον άλλο με ανακούφιση. Το άκουσε και η γενιά μας, για την ακρίβεια το «προοδευτικό» κομμάτι της, και αναθάρρησε κι αυτή. Τόσο που, δια μέσω του επίσημου οργάνου της, του g700.blogspot.com, πρότεινε να μας δίνει λέει το κράτος και επίδομα ενοικίου, για να διευκολύνει «το άνοιγμα των φτερών μας», μακριά από την πατρική στέγη! Από εκεί και πέρα αφηνόταν να εννοηθεί, πάλι: The Sky Is The Limit!
The Sky Is The Limit (but where is the sky?)
Μ’ αυτή την ιδεολογία που συνοπτικά περιγράψαμε παραπάνω λοιπόν διαπαιδαγωγημένη, καλείται σήμερα η γενιά μας να αντιμετωπίσει τη μαύρη αλήθεια: Λεφτά δεν υπάρχουν κι ο μόνος τρόπος να βρεθούν είναι να τα πάρουν από όσους μπορούν να ζήσουν μόνο εκμισθώνοντας την εργασία τους (με το μήνα, τη βδομάδα, τη μέρα, ή το κομμάτι). Κι αυτό σημαίνει συνεχή απαξίωση της εργασίας μέχρι το σημείο που θα είναι αρκετά ελκυστική η τιμή της για να την «αγοράσει» το κεφάλαιο με όρους που θα το συμφέρουν, αλλά πάντα με την «ελεύθερη» συναίνεση των εργαζομένων, όπως ταιριάζει σε μια ευνομούμενη, φιλελεύθερη αστική δημοκρατία… Όλα τα παραπάνω, στην καλύτερη περίπτωση. Σε μια χειρότερη εκδοχή δεν θα έχουμε ούτε αυτό. Όπως ο φίλος Παναγιώτης που είναι στην ανεργία.
Είναι στην ανεργία, παρά το ότι έκανε ότι του ζητούσαν οι κήρυκες της Νέας Εποχής. Στρώθηκε στο διάβασμα, έκανε καλές σπουδές σε αναπτυσσόμενο κλάδο και φρόντισε να εξειδικευθεί σε τομείς επίσης «πρώτης ζήτησης». Όλα αυτά με κόπο. Κι όμως δουλειά στο αντικείμενό του δεν έχει. Το σύστημα της «διαρκούς προόδου» φαίνεται ότι στην περίπτωσή του δεν δουλεύει, κόλλησε. Παρά το ότι φρόντισε να καταστεί «απασχολήσιμος», δουλειά γιοκ!
Τις πταίει; Για τον Παναγιώτη, για τον κάθε Παναγιώτη, Χρήστο, Ελένη, Δήμητρα, Γιώργο, Έφη, Κώστα, Σπύρο, Μαρίνα, κατ’ αρχήν φταίει το μεγάλο κράτος. Δεν έχει σημασία αν το «μεγάλο κράτος» είναι όσο μεγάλο είναι στις άλλες και πιο «προηγμένες» ευρωπαϊκές χώρες (σε ορισμένες περιπτώσεις μικρότερο) και με το ίδιο πάνω-κάτω «κόστος», ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ούτε πηγαίνει το μυαλό του στο ενδεχόμενο να έδινε το κράτος δουλειά, επειδή το σύστημα στο οποίο ομνύει δεν παρήγαγε θέσεις εργασίας. Δεν σκέπτεται καν ότι τα μεταπτυχιακά του τα πλήρωσε ο πατέρας δημόσιος υπάλληλος (για να μη μιλήσουμε για το πρώτο του αυτοκίνητο· αυτό ίσως να του το πλήρωσε η μητέρα υπάλληλος ΔΕΚΟ). Τίποτε δεν σκέπτεται ο Παναγιώτης. Θέλει μόνο μικρό κράτος. Πιστεύει ότι αν μικρύνει το κράτος, το κεφάλαιο θα επενδύσει και θα βρει κι αυτός δουλειά, επιτέλους! Δεν έχει καταλάβει ακόμα ούτε καν πώς δουλεύει το αγαπημένο του σύστημα. Νομίζει ότι ο κεφαλαιοκράτης επενδύει για να βρει αυτός, ο Παναγιώτης, δουλειά, κι όχι για να βρει εκείνος περισσότερα κέρδη για τον εαυτό του! Και δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι το κεφάλαιο, εδώ και πολλά χρόνια, καθώς δεν βρίσκει πια διεξόδους «ικανοποιητικής» κερδοφορίας στις χώρες του ανεπτυγμένου (και κορεσμένου) καπιταλισμού, προτιμά να επενδύει μόνο εκεί που η τιμή της εργασίας είναι «ελκυστική» ή, ακόμα καλύτερα, να φτιάχνει πυραμίδες με ευφάνταστα χρηματιστηριακά προϊόντα. Εν ολίγοις, ο κόσμος το ’χει τούμπανο ότι το σύστημα της «διαρκούς προόδου», ο καπιταλισμός, έχει φρακάρει, κι ο Παναγιώτης ούτε καν κρυφό καμάρι!
Αντίθετα, εκείνο που έχει τούμπανο ο Παναγιώτης είναι οι όποιοι διαβρωμένοι συνδικαλιστές, οι όποιες ανέξοδες ρητορείες της Αριστεράς, οι όποιοι εκ του ασφαλούς αριστεροί «επαναστάτες» και οι όποιες ενδοαριστερές ανθρωποφαγίες.[1] Κι εδώ ταιριάζει η παροιμία που αναφέραμε λίγο παραπάνω, αλλά στην κανονική της εκδοχή: ο (αριστερός) κόσμος το ’χει τούμπανο κι ο Παναγιώτης κρυφό καμάρι! Προφανώς νομίζει ότι εμείς (και να ’μαστε μόνο εμείς!) δεν τα βλέπουμε όλα αυτά. Ή ότι τα βλέπουμε, αλλά μας αφήνουν παγερά αδιάφορους και δεν έχουμε γράψει ούτε λέξη! Προφανώς ή λιγότερο προφανώς: είναι πολύ βολικό να κάνεις κριτική εκ δεξιών, «ξεχνώντας» ότι κριτική για τα ίδια ζητήματα γίνεται και εξ αριστερών…
Και είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι, απαλλοτριώνοντας δηλαδή την κριτική μόνο για τον εαυτό του και για όσους προσλαμβάνουν με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα, μπορεί: Μέσω της καταδίκης του εργατοπατερισμού να καταδικάσει την ίδια την ιδέα του συνδικαλισμού. Μέσω της αποκήρυξης της άκρατης κομματικοποίησης να αποκηρύξει την ίδια την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης των εργαζομένων. Και μέσω τής κατάδειξης των ανεπαρκειών της Αριστεράς ή του εσωτερικού σπαραγμού της να καταδείξει την
την κατ’ αυτόν δομική και εγγενή αδυναμία της να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, τώρα και στο μέλλον.
Κι ακόμα, είναι πολύ βολικό, γιατί μ’ αυτό τον τρόπο ο Παναγιώτης μπορεί με ήσυχη τη συνείδηση ότι κάνει το σωστό, να συνεχίσει τον ίδιο μονήρη δρόμο της αναζήτησης μιας κάποιας τύχης. Όπου, κατά τη διαδρομή, είναι υποχρεωμένος να παλέψει με θεούς και δαίμονες (δηλαδή με άλλους Παναγιώτηδες) για να προλάβει πρώτος να βρει μια θέση κάτω από τον ήλιο. Και μετά, όταν τη βρει, αν τη βρει, τι θα γίνεται μετά; Μετά θα πρέπει να παλεύει με την ίδια αποφασιστικότητα, για να την κρατήσει με νύχια και με δόντια, υπερασπίζοντάς την «έως θανάτου» από κάποιους άλλους. Κάποιους που θα βρεθούν αύριο στην ίδια θέση στην οποία βρίσκεται αυτός σήμερα. Κάποτε θα κουράζεται και θα χάνει, παρά την αποφασιστικότητά του. Και θα ξαναρχίζει πάλι. Έτσι, με πρόσκαιρες νίκες και διαρκή πάλη, θα βγάλει μια ολόκληρη ζωή ο Παναγιώτης. Μόνος εναντίον όλων!
Φίλε Παναγιώτη (κι εσείς όλοι που σκέφτεστε με τον ίδιο τρόπο):
Βγαίνει ρε γαμώτο μια ολόκληρη ζωή έτσι;
LEFTG700
[1] Θα λέγαμε πως δεν του αρέσουν οι ανθρωποφαγίες, αλλά προκύπτει ότι βλέπει το ζήτημα με κάποια «ελαστικότητα». Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που γράφει: «δεν με ενδιαφέρουν οι απεργίες πείνας λαθρομεταναστών». Δεν τον ενδιαφέρουν τώρα. Όταν όμως οι υπεργολάβοι μπαμπάδες μας αύξαναν το περιθώριο κέρδους τους (μας) από τα μεροκάματα πείνας και την ανασφάλιστη εργασία των μεταναστών (ή και το αίμα τους!), κατά την περίοδο των μεγάλων δημοσίων έργων, ήταν όλα ωραία και καλά!
Πριν από ένα μήνα περίπου, στο post με την ανοιχτή επιστολή προς το ΚΚΕ, στάλθηκε εδώ ένα σχόλιο από κάποιον, υποθέτουμε, σπάνιο αναγνώστη κι ακόμα πιο σπάνιο σχολιαστή —αυτό το ξέρουμε.
Καθώς δεν είναι οπαδός της Αριστεράς, στη μικρή συζήτηση που ακολούθησε διατύπωσε, συνοπτικά, αρκετά από τα συμπεράσματα τα οποία τον έχουν οδηγήσει σε αυτή την απέναντι από εμάς πολιτική θέση και στην αδιαφορία του για όσα γράφουμε. Και σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο έβγαλε όλη του την αγανάκτηση για μας (όχι προσωπική αγανάκτηση, να εξηγούμαστε, πολιτική):
«Εμένα με ενδιαφέρει να βρω δουλειά στο αντικείμενό μου [Σημ. συντ.: ηλεκτρονικός μηχανικός με μάστερ στα ενεργειακά συστήματα και το περιβάλλον], με ενδιαφέρει ένα μικρό κράτος γιατί έχει αποδειχτεί ότι είναι ανίκανο πέρα των βασικών, με ενδιαφέρει να υπάρχουν ελεύθερα και ανοιχτά πανεπιστήμια που θα παράγουν έρευνα χωρίς ίχνος κομματικοποίησης, με ενδιαφέρει να μην ασχολούμαι με συνδικαλιστές, εργατοπατέρες, βολεμένους επαναστάτες αριστερούς κ.λπ. Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει η Αριστερά, που το μόνο που ξέρει είναι η ρητορεία, οι πορείες, οι παράλογες εξαγγελίες στου στυλ 1100 ευρώ σε κάθε άνεργο χωρίς προϋποθέσεις, δεν με ενδιαφέρει για ποιο λόγο μαλώνετε μεταξύ σας, δεν με ενδιαφέρει το μ-λ ΚΚΕ, δεν με ενδιαφέρει το λ-μ ΚΚΕ, δεν με ενδιαφέρουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν με ενδιαφέρουν οι απεργίες πείνας λαθρομεταναστών, δεν με ενδιαφέρουν οι μπαχαλάκηδες. Αν κοιτάξεις και λίγο έξω από τον κύκλο σου θα δεις ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν της G700 το θεματολόγιο του blog. Όχι ότι δεν είναι ενδιαφέρον για κάποιους που το χόμπι τους είναι η Αριστερά (όλοι χρειαζόμαστε ένα χόμπι), απλώς την γενιά των 700 ευρώ δεν την νοιάζει καθόλου».
Τότε, του είχαμε υποσχεθεί ότι θα συνεχίζαμε εκείνο τον διάλογο με ένα post. Σήμερα, εκπληρώνουμε αυτή την υπόσχεση, εστιάζοντας στις παραπάνω απόψεις του. Δεν μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι ο φίλος Παναγιώτης (έτσι υπογράφει) θα το διαβάσει και θα συνεχίσει την κουβέντα. Αλλά, κι αυτό να μη γίνει, το post δεν θα πάει χαμένο. Πολλοί από τη γενιά μας θα συνυπέγραφαν με ενθουσιασμό τα λόγια του Παναγιώτη. Έτσι λοιπόν, είναι σαν να μιλάμε σε όλους αυτούς. Αν όχι ο Παναγιώτης, μπορεί κάποιοι άλλοι να πάρουν το λόγο.
Πες μου τα παραμύθια που άκουγες μικρός να σου πω ποιος είσαι!
Δεν ξέρουμε πόσοι το σκέφτονται, αλλά εμείς το έχουμε πάντα στο μυαλό μας από τότε που μας το επισήμανε ένα από τα επίτιμα μέλη μας: Η πλειοψηφία των νέων της γενιάς μας τελείωσε το Λύκειο μέσα στα επτά από τα οκτώ χρόνια της παντοκρατορίας Σημίτη. Πιο συγκεκριμένα, αν παραμείνουμε στον πιο ευρέως αποδεκτή ηλικιακή οριοθέτησή μας (νέοι 25 – 35 ετών), τότε, μερικές απλές αριθμητικές πράξεις μας δείχνουν ότι όλοι, από τους σημερινούς εικοσιεξάρηδες μέχρι και τους τριαντατριάρηδες, έχουν τελειώσει το Λύκειο επί Σημίτη. Δηλαδή την περίοδο κατά την οποία διαμορφώθηκαν οι βασικοί άξονες της κυρίαρχης αφήγησης, οι νέες «Μεγάλες Ιδέες του Έθνους»: αυτές του δυτικότροπου «εκσυγχρονισμού», της εκστρατείας κατά του «λαϊκισμού», του «εξορθολογισμού» της κρατικής μηχανής, της «ισχυρής» Ελλάδας που έβγαινε στο παγκόσμιο προσκήνιο με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2οο4… Λίγο αργότερα ήρθε και ο μύθος του «λαϊκού» καπιταλισμού μέσα από την αεικίνητη μηχανή δημιουργίας εισοδημάτων για τον λαό, του Χρηματιστηρίου, και, βεβαίως βεβαίως η αψευδής απόδειξη της εθνικής ισχύος με την ένταξή μας στην ευρωζώνη που κατοχύρωνε τη «διαρκή πρόοδο» και την πραγματική σύγκλιση με τις προηγμένες χώρες και, επομένως, δικαιολογούσε κάθε ενατένιση του μέλλοντος με αισιοδοξία. Όλα αυτά, εννοείται, μέσα στα πλαίσια της θριαμβεύτριας φιλελεύθερης δημοκρατίας των ανοιχτών (καπιταλιστικών) οριζόντων και της διαρκούς υπενθυμητικής διεκτραγώδησης των «κακών» της Ιστορίας, που αποπειράθηκαν να υλοποιήσουν «εγκληματικά επικίνδυνες ουτοπίες» με «τραγικά αποτελέσματα για τους λαούς τους». Και, φυσικά, με τα μεγάφωνα που κήρυτταν τον παγκόσμιο και παγκοσμιοποιημένο λόγο του Κυρίου (κεφαλαίου) στη διαπασών: Προσαρμογή και προσαρμοστικότητα στις «νέες συνθήκες», οι οποίες προέκυψαν «φυσικά», αφού άλλωστε συνάδουν με την «ατομικιστική και ελεύθερη φύση» του ανθρώπου, προθυμία στην ανάληψη των ατομικών ευθυνών και του ρίσκου που αναλογούν στον καθένα και ανταγωνισμός μέχρι τελικής πτώσεως, αφού μόνο αυτός φέρνει στην επιφάνεια τις καλύτερες αρετές του ανθρώπου. Στο τέλος όλων αυτών, η Μεγάλη Υπόσχεση: The Sky Is The Limit!
Βέβαια, στη δεύτερη τετραετία Σημίτη άρχισε να γίνεται φανερό ότι η Μεγάλη Υπόσχεση δεν αφορούσε σε όλους, αλλά στα επιχειρηματικά κέρδη που καρπωνόντουσαν τη μερίδα του λέοντος από τη σταθερά μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ κάθε χρόνο, με το μερίδιο που αντιστοιχούσε στην εργασία να μειώνεται κι αυτό σταθερά. Ο Σημίτης έφυγε (με τις λεμονόκουπες) και ήρθε η «λαϊκή Δεξιά» να «αποκαταστήσει τις αδικίες». Τις «αποκατέστησε» όπως τις αποκατέστησε, αλλά για τους εργαζόμενους δεν άλλαξε κάτι: εξακολουθούσαν να τη βγάζουν με τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι. Παρ’ όλα αυτά, κέρδισε και τις δεύτερες εκλογές, ο ΓΑΠ παρά λίγο να χάσει το θρόνο του, αλλά επέζησε για να κερδίσει τις τρίτες και φαρμακερές.
Αυτό έγινε όταν ανακάλυψε ότι «λεφτά υπάρχουν» (σε αντίθεση με τον Καραμανλή που είπε «λαέ να σφίξεις κι άλλο το ζωνάρι»). Τότε αναθάρρησαν όλοι: «Λεφτά υπάρχουν! Λεφτά υπάρχουν!», έλεγαν ο ένας στον άλλο με ανακούφιση. Το άκουσε και η γενιά μας, για την ακρίβεια το «προοδευτικό» κομμάτι της, και αναθάρρησε κι αυτή. Τόσο που, δια μέσω του επίσημου οργάνου της, του g700.blogspot.com, πρότεινε να μας δίνει λέει το κράτος και επίδομα ενοικίου, για να διευκολύνει «το άνοιγμα των φτερών μας», μακριά από την πατρική στέγη! Από εκεί και πέρα αφηνόταν να εννοηθεί, πάλι: The Sky Is The Limit!
The Sky Is The Limit (but where is the sky?)
Μ’ αυτή την ιδεολογία που συνοπτικά περιγράψαμε παραπάνω λοιπόν διαπαιδαγωγημένη, καλείται σήμερα η γενιά μας να αντιμετωπίσει τη μαύρη αλήθεια: Λεφτά δεν υπάρχουν κι ο μόνος τρόπος να βρεθούν είναι να τα πάρουν από όσους μπορούν να ζήσουν μόνο εκμισθώνοντας την εργασία τους (με το μήνα, τη βδομάδα, τη μέρα, ή το κομμάτι). Κι αυτό σημαίνει συνεχή απαξίωση της εργασίας μέχρι το σημείο που θα είναι αρκετά ελκυστική η τιμή της για να την «αγοράσει» το κεφάλαιο με όρους που θα το συμφέρουν, αλλά πάντα με την «ελεύθερη» συναίνεση των εργαζομένων, όπως ταιριάζει σε μια ευνομούμενη, φιλελεύθερη αστική δημοκρατία… Όλα τα παραπάνω, στην καλύτερη περίπτωση. Σε μια χειρότερη εκδοχή δεν θα έχουμε ούτε αυτό. Όπως ο φίλος Παναγιώτης που είναι στην ανεργία.
Είναι στην ανεργία, παρά το ότι έκανε ότι του ζητούσαν οι κήρυκες της Νέας Εποχής. Στρώθηκε στο διάβασμα, έκανε καλές σπουδές σε αναπτυσσόμενο κλάδο και φρόντισε να εξειδικευθεί σε τομείς επίσης «πρώτης ζήτησης». Όλα αυτά με κόπο. Κι όμως δουλειά στο αντικείμενό του δεν έχει. Το σύστημα της «διαρκούς προόδου» φαίνεται ότι στην περίπτωσή του δεν δουλεύει, κόλλησε. Παρά το ότι φρόντισε να καταστεί «απασχολήσιμος», δουλειά γιοκ!
Τις πταίει; Για τον Παναγιώτη, για τον κάθε Παναγιώτη, Χρήστο, Ελένη, Δήμητρα, Γιώργο, Έφη, Κώστα, Σπύρο, Μαρίνα, κατ’ αρχήν φταίει το μεγάλο κράτος. Δεν έχει σημασία αν το «μεγάλο κράτος» είναι όσο μεγάλο είναι στις άλλες και πιο «προηγμένες» ευρωπαϊκές χώρες (σε ορισμένες περιπτώσεις μικρότερο) και με το ίδιο πάνω-κάτω «κόστος», ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ούτε πηγαίνει το μυαλό του στο ενδεχόμενο να έδινε το κράτος δουλειά, επειδή το σύστημα στο οποίο ομνύει δεν παρήγαγε θέσεις εργασίας. Δεν σκέπτεται καν ότι τα μεταπτυχιακά του τα πλήρωσε ο πατέρας δημόσιος υπάλληλος (για να μη μιλήσουμε για το πρώτο του αυτοκίνητο· αυτό ίσως να του το πλήρωσε η μητέρα υπάλληλος ΔΕΚΟ). Τίποτε δεν σκέπτεται ο Παναγιώτης. Θέλει μόνο μικρό κράτος. Πιστεύει ότι αν μικρύνει το κράτος, το κεφάλαιο θα επενδύσει και θα βρει κι αυτός δουλειά, επιτέλους! Δεν έχει καταλάβει ακόμα ούτε καν πώς δουλεύει το αγαπημένο του σύστημα. Νομίζει ότι ο κεφαλαιοκράτης επενδύει για να βρει αυτός, ο Παναγιώτης, δουλειά, κι όχι για να βρει εκείνος περισσότερα κέρδη για τον εαυτό του! Και δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι το κεφάλαιο, εδώ και πολλά χρόνια, καθώς δεν βρίσκει πια διεξόδους «ικανοποιητικής» κερδοφορίας στις χώρες του ανεπτυγμένου (και κορεσμένου) καπιταλισμού, προτιμά να επενδύει μόνο εκεί που η τιμή της εργασίας είναι «ελκυστική» ή, ακόμα καλύτερα, να φτιάχνει πυραμίδες με ευφάνταστα χρηματιστηριακά προϊόντα. Εν ολίγοις, ο κόσμος το ’χει τούμπανο ότι το σύστημα της «διαρκούς προόδου», ο καπιταλισμός, έχει φρακάρει, κι ο Παναγιώτης ούτε καν κρυφό καμάρι!
Αντίθετα, εκείνο που έχει τούμπανο ο Παναγιώτης είναι οι όποιοι διαβρωμένοι συνδικαλιστές, οι όποιες ανέξοδες ρητορείες της Αριστεράς, οι όποιοι εκ του ασφαλούς αριστεροί «επαναστάτες» και οι όποιες ενδοαριστερές ανθρωποφαγίες.[1] Κι εδώ ταιριάζει η παροιμία που αναφέραμε λίγο παραπάνω, αλλά στην κανονική της εκδοχή: ο (αριστερός) κόσμος το ’χει τούμπανο κι ο Παναγιώτης κρυφό καμάρι! Προφανώς νομίζει ότι εμείς (και να ’μαστε μόνο εμείς!) δεν τα βλέπουμε όλα αυτά. Ή ότι τα βλέπουμε, αλλά μας αφήνουν παγερά αδιάφορους και δεν έχουμε γράψει ούτε λέξη! Προφανώς ή λιγότερο προφανώς: είναι πολύ βολικό να κάνεις κριτική εκ δεξιών, «ξεχνώντας» ότι κριτική για τα ίδια ζητήματα γίνεται και εξ αριστερών…
Και είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι, απαλλοτριώνοντας δηλαδή την κριτική μόνο για τον εαυτό του και για όσους προσλαμβάνουν με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα, μπορεί: Μέσω της καταδίκης του εργατοπατερισμού να καταδικάσει την ίδια την ιδέα του συνδικαλισμού. Μέσω της αποκήρυξης της άκρατης κομματικοποίησης να αποκηρύξει την ίδια την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης των εργαζομένων. Και μέσω τής κατάδειξης των ανεπαρκειών της Αριστεράς ή του εσωτερικού σπαραγμού της να καταδείξει την
την κατ’ αυτόν δομική και εγγενή αδυναμία της να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, τώρα και στο μέλλον.
Κι ακόμα, είναι πολύ βολικό, γιατί μ’ αυτό τον τρόπο ο Παναγιώτης μπορεί με ήσυχη τη συνείδηση ότι κάνει το σωστό, να συνεχίσει τον ίδιο μονήρη δρόμο της αναζήτησης μιας κάποιας τύχης. Όπου, κατά τη διαδρομή, είναι υποχρεωμένος να παλέψει με θεούς και δαίμονες (δηλαδή με άλλους Παναγιώτηδες) για να προλάβει πρώτος να βρει μια θέση κάτω από τον ήλιο. Και μετά, όταν τη βρει, αν τη βρει, τι θα γίνεται μετά; Μετά θα πρέπει να παλεύει με την ίδια αποφασιστικότητα, για να την κρατήσει με νύχια και με δόντια, υπερασπίζοντάς την «έως θανάτου» από κάποιους άλλους. Κάποιους που θα βρεθούν αύριο στην ίδια θέση στην οποία βρίσκεται αυτός σήμερα. Κάποτε θα κουράζεται και θα χάνει, παρά την αποφασιστικότητά του. Και θα ξαναρχίζει πάλι. Έτσι, με πρόσκαιρες νίκες και διαρκή πάλη, θα βγάλει μια ολόκληρη ζωή ο Παναγιώτης. Μόνος εναντίον όλων!
Φίλε Παναγιώτη (κι εσείς όλοι που σκέφτεστε με τον ίδιο τρόπο):
Βγαίνει ρε γαμώτο μια ολόκληρη ζωή έτσι;
LEFTG700
[1] Θα λέγαμε πως δεν του αρέσουν οι ανθρωποφαγίες, αλλά προκύπτει ότι βλέπει το ζήτημα με κάποια «ελαστικότητα». Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που γράφει: «δεν με ενδιαφέρουν οι απεργίες πείνας λαθρομεταναστών». Δεν τον ενδιαφέρουν τώρα. Όταν όμως οι υπεργολάβοι μπαμπάδες μας αύξαναν το περιθώριο κέρδους τους (μας) από τα μεροκάματα πείνας και την ανασφάλιστη εργασία των μεταναστών (ή και το αίμα τους!), κατά την περίοδο των μεγάλων δημοσίων έργων, ήταν όλα ωραία και καλά!
Κριτική στο Πάσχο Μανδραβέλη,δημοσιογράφου στην εφημ.''Καθημερινή''.Του Γ.Σαρρη.
Σχόλιο του Στέφανου Τζουμάκα:Φίλος ο Πάσχος , φιλτάτη όμως η αλήθεια. Η προπαγάνδα της κάθε γραφίδας μπορεί να παραπλανά τους μη έχοντες γνώση των πραγματικών δεδομένων, όχι όμως τους ενημερωμένους πολίτες
H λάσπη
Πηγή: Γ. Σαρρής
O Πάσχος Μανδραβέλης είναι ένας έξυπνος άνθρωπος μαλλον. Αν δεν ήταν δεν θα είχε καταφέρει την άναγνωρισιμότητα του και ό,τι άλλο έχει καταφέρει για τον εαυτό του. Άρα μπορεί να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του επαρκώς. Επίσης είναι δημοσιογράφος καρριέρας, άρα έχει υποχρεωτικά καλή πληροφόρηση. Τέλος η ενασχόληση του με τον χώρο της "Κεντροαριστεράς" είναι σίγουρο ότι τον κάνει γνώστη των απαραίτητων στοιχείων θεωρίας του Μαρξισμού, σοσιαλισμού κλπ.
Αρα ο Πάσχος ξέρει.
Το πρωί της Πέμπτης όμως τον είδαμε ξανά στη ΝΕΤ σε άλλο ένα παραλήρημα υποστήριξης κάθε "γωνιάς" του μνημονίου να απαιτεί εδώ και τώρα απολύσεις, περικοπές, περιορισμό του "τεράστιου" δημόσιου τομέα και να φτάνει στο σημείο να λέει στην έκπληκτη παρουσιάστρια πως οι δημόσιοι είναι περίπου δυστυχισμένοι αφού δεν έχουν κανενός είδους παραγωγικότητα και δημιουργικότητα να επιδείξουν!
Το οτι έκανε προπαγάνδα ήταν ολοφάνερο από τον τρόπο που επαναλάμβανε σε σημείο βαρετό και εκνευριστικό τα χωρίς την παραμικρή παράθεση κάποιου στοιχείου "επιχειρήματά" του.Ο "δημόσιος τομέας" και το "δεν παράγουμε" ακούστηκαν καμια 30ριά φορές μέσα σε ελάχιστα λεπτά και μάλιστα με έναν ακατανοητο τόνο μίσους.
Μένω έκπληκτος πάντως με την υπομονή που έχουν απέναντι σε άγριες επιθέσεις δημόσιοι υπάλληλοι όπως π.χ. η παρουσιάστρια της ΝΕΤ σήμερα το πρωί. Και απορώ γιατί δεν κάνουν σε όλους αυτούς τους παραγωγικούς μια απλή ερώτηση.
"Κε Μανδραβέλη τι ακριβώς παράγετε";
Κρίμα για άλλη μια φορά.
Το ότι ο Δημόσιος τομέας δεν είναι τεράστιος δεν θα το αναλύσουμε ξανά, αφού τα έχουμε πει πολλές φορές και γινόμαστε βαρετοί. Εν συντομία μόνο θα πω 3 στοιχεία τα οποία μου κάνει εντύπωση το ότι τα ξέρω εγώ και τα "αγνοούν" τόσοι και τόσοι ειδικοί.
1.Σε επίπεδο εργαζομένων. Στην Ελλάδα οι ΔΥ (κυβέρνηση, δημ.επιχειρήσεις, ΜΚΟ) αποτελούν το 23% του συνόλου (International Labor Organization), με τη Σουηδία στο 34% τις άλλες Σκανδιναυικές χώρες από 27-30%, την Γαλλία στο 30%, την Ολλανδία στο 27% κλπ.
2.Σε επίπεδο δημοσίων δαπανών επί του ΑΕΠ είμαστε στο 39% κάτω από Σουηδία, Δανία, Βέλγιο, Φινλανδία, Νορβηγία, Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία (έμεινε κανένας;) που κινούνται από το 40% - 57% (Σουηδία).(Τα στοιχεία από τον ΟΟΣΑ)
3.Σε επίπεδο μισθοδοσίας δε οι μισθοί των ΔΥ στην Ελλάδα αντιστοιχούν στο 9,3% του ΑΕΠ και πάλι κάτω από πολλούς με ΑΕΠ μαλιστα πολύ "καλύτερο" από το δικό μας( Δανία 17% !, Φινλανδία, Γαλλία, Σουηδία, Βέλγιο, Νορβηγία) και σε ίδια επίπεδα σχεδόν με τις άλλες σοβαρές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου. Αν συγκρίνουμε με την Μπουργκίνα Φάσο ίσως πράγματι να έχουμε τεράστιο δημόσιο τομέα.
Αυτή και μόνον αυτή ειναι η αλήθεια.
΄Τώρα τι θα γίνει αν μικρύνει δραστικά ο δημόσιος τομέας αφήνω να το φανταστείτε σε σχολεία, νοσοκομεία, εφορίες κλπ. Οι ουρές θα φτάνουν έξω από τα κτίρια.
Πάμε όμως στο άλλο επιχείρημα.
"Δεν παράγουμε" λένε βαρετά ξανά και ξανά όλοι οι υποστηρικτές των μνημονιακών πρακτικών.
Εισάγουμε τα πάντα.
Πράγματι το εμπορικό μας ισοζύγιο ειναι πολύ κακό. Γιατι όμως άραγε κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει το γιατί. Γιατί αφήνουν στον αέρα να αιωρούνται άθλιες, αντιεπιστημονικές και αστήρικτες εντελώς θεωρίες περί τεμπέληδων και άχρηστων. Μήπως γιατί απλά η αλήθεια δεν τους βολεύει;
Αντί πολλών αναλύσεων θα πω μια γνωστή ιστορία, την περιπέτεια ενός καλού έλληνα επιχειρηματία που ρίχνει μια χαρά φως σε όλα τα παραπάνω ερωτηματικά. Μια ιστορία απόλυτα αντιπροσωπευτική, σχεδόν συμβολική, που κάνει όλους να καταλάβουν τι σημαίνει σκληρός ανταγωνισμός με άνισους όρους, για ποιόν δουλεύει στην πραγματικότητα το "μισητό" από τον ιδ. τομέα κράτος, πόσο ελεύθερη είναι η "ελεύθερη αγορά" και βέβαια πως φτάσαμε στο "δεν παράγουμε".
Πριν από αυτό με δύο προτάσεις και μόνο συμπληρώνω τα εξής.
1.Υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για το καταστροφικό πλήγμα που έπέφερε η λαίλαπα του Χρηματιστηρίου το 1999-2001; Ποιος έφταιγε γι αυτό αν όχι το ίδιο το συστημα που εξαπάτησε υπέροχα τους πάντες κάνοντας μια εντυπωσιακή ανακατανομή πλούτου υπέρ των κροίσων αλλά και καταστρέφοντας παραγωγικό ιστό και παραγωγικές δυνάμεις; Δεν ακούω τίποτα γι αυτό σαν να μην υπήρξε καν.Σαν να μην έπαιξε κανένα ρόλο στην καταστροφή τόσων μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
2.Τι απέγινε η Ελληνική βιομηχανία ενδυμάτων, παπουτσιών, η υφαντουργία, η επιπλοποιία και γενικά η μεταποίηση που αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι της οικονομίας;
Μα τί άλλο. Τα έφαγε η μαρμάγκα της Παγκοσμιοποίησης αφού μετακόμισαν σε αναζήτηση "κινέζικου μεροκάματου" στα 4 ή μαλλον στα 3 σημεία του ορίζοντα. Άραγε όταν ο Μανδραβέλλης έλεγε οτι δεν είναι αρκετές οι περικοπές που έγιναν, αυτά τα ανταγωνιστικά μεροκάματα εννοούσε;
Και στο κάτω κάτω της γραφής αν σε όσες επιχειρήσεις έχουν απομείνει, το επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγής (σχεδιασμός, τεχνολογική υποστήριξη κλπ.) είναι ανεπαρκές- πράγμα που τις κάνει να υστερούν σε ανταγωνιστικότητα- ποιος φταίει; Οι εργαζόμενοι;
Πάμε λοιπόν στην ιστορία μας.
Στη δεκαετία του '70 μια ελληνική επιχείρηση ασχολήθηκε με τον καφέ. Μεσα στα επόμενα χρόνια πάλεψε και κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά να έχει περίπου 4000 πελάτες μικρούς(καφενεία) και μεγάλους(αλυσίδες σουπερ μαρκετ)
Τότε όμως μπήκε στο μάτι της Νεστλε η οποία έκανε με τη βοήθεια των "νόμιμων" αλλά και ανοιχτά παράνομων μέσων που διέθετε ότι μπορούσε για να τον εξοντώσει. Να σημειώσουμε οτι εκείνη τη στιγμή η Νεστλέ είχε το 94% (!) του μεριδίου αγοράς του στιγμιαίου καφέ (Νεσκαφέ) στην Ελλάδα.
Μιλάμε για τον Γιώργο Δρίτσα που είχε την ατυχία να καταφέρει να παράγει έναν καλό στιγμιαίο καφέ(golden) και να διεκδικεί ένα μικρό μερίδιο της αγοράς έχοντας μάλιστα καταφέρει να αρχίσει κάνει και εξαγωγές (Το κακό εμπορικό ισοζύγιο που λέγαμε...)
Του κάνουν τότε βροχή από δικαστήρια ,αρχίζοντας κανονικό πόλεμο. Με επιχειρήματα από τη γνωμάτευση "ειδικού" από το εξωτερικό-στελέχους και υπαλλήλου της Νεστλέ!- αλλά και με όπλο το ότι η εταιρεία είχε θέση στο Ανώτατο Συμβουλιο του Γενικού Χημείου του Κράτους!! (παράνομα φυσικά) και κατόπιν στον ΕΦΕΤ, και φυσικά εκμεταλλευόμενοι κάθε τρόπο και μέσον κερδίζουν τα δικαστήρια. Το προιόν κρίνεται περίπου επικίνδυνο και βλαβερό, ενω ο Γ.Δρουτσας καταστρεφεται από ένα πρόστιμο 1300000000 δρχ και μάλιστα του επιβάλλεται και 5ετής φυλάκιση!!
Ετσι "επιβραβεύει" ο καπιταλισμός.
Η εταιρεία του καταστρεφεται και ο ίδιος είναι για αυτοκτονία. Στο Εφετείο όμως δικαιώνεται.
Αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες. Η Νεστλέ προσφεύγει στον Άρειο Πάγο όπου όμως ξαναχάνει και ο Δρίτσας απαλάσσεται μια για πάντα.
Προσφεύγει στην επιτροπή Ανταγωνισμού, όπου αποκαλύπτονται οι παράνομες τακτικές της Νεστλέ (συμφωνίες με χονδρεμπόρους για μη προώθηση ανταγωνιστικών προιόντων, πριμοδότηση κάτι σαν δωροδοκία των σουπερ μάρκετ -για να έχει ένα τεράστιο ποσοστό στα ράφια και να αποκλείει τους αντιπάλους της κλπ)
Τίποτα όμως δε δείχνει να προχωράει νομικά για χρόνια.
Τελικά μετά από χρόνια επιμονής και προσπάθειας και αφού ο Δρίτσας έχει φτάσει στο σημείο να μπει απρόσκλητος στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και να παλέψει να μην τον πετάξουν έξω για να πει το πρόβλημά του, καταφέρνει να βγεί η υπόθεση από τα συρτάρια της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Το αποτέλεσμα ήταν η επιβολή προστίμου 30εκ ευρώ στη Νεστλέ ενω ο παλιός πρόεδρος της Επ.Ανταγωνισμού Ζησιμόπουλος που είχε διαχειριστεί την υπόθεση θάβοντάς την, καταδικάστηκε σε 9 μήνες φυλακη ενω η πρόταση ήταν για 2 χρόνια.
Φυσικά κανείς δεν το έμαθε...
Ο Γ.Δρίτσας λοιπόν στα χαρτιά δικαιώθηκε. Ομως στον πόλεμο που του άνοιξε η Εταιρεία τέρας -δηλαδή η προσωποποίηση του καπιταλισμού- με τη βοήθεια του κράτους-υπαλλήλου της, έχασε την εταιρεία του η οποία εν τω μεταξύ συρρικνώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Ο άνθρωπος αυτός επίσης είχε το κουράγιο να παλέψει με τα θηρία αδιαφορώντας για το κοστος. Οι πιο πολλοί απλά εγκαταλείπουν απογοητευμένοι. Και το αποτέλεσμα είναι βέβαια να χάνονται χρήσιμες ελληνικές επιχειρήσεις, να χάνεται ανάπτυξη εγχώριων παραγωγικών δυνάμεων, να χάνεται κάθε μέρα η ευκαιρία γι αυτον τον τόπο να ορθοποδήσει.
Και βέβαια γι αυτό δεν φταίει ο τεράστιος δημόσιος τομέας, ούτε η γραφειοκρατία εξ αιτίας αχρήστων, ούτε κάποια στραβά κεφάλια. Αυτά είναι στην καλύτερη περίπτωση χαζές και αφελείς σκέψεις και βέβαια όχι του Μανδραβέλη ο οποίος όπως ειπαμε στην αρχή ξέρει τι συμβαίνει.
Για αυτά φταίει ο σκληρός καπιταλιστικός ανταγωνισμός ο οποίος τρώει τις ίδιες του τις σάρκες και μαζί δυστυχώς και τις δικές μας. Φταίει η χρησιμοποίηση του κράτους από τους Ελληνες και ξένους mega επιχειρηματίες προς όφελός τους, για να εξοντώσουν τον "υγιή ανταγωνισμό" και μαζί και την ανάπτυξη που υποτίθεται πως οι ίδιοι θέλουν και πρεσβεύουν.
Η υπόθεση Τενέζου το 2009 που τα έβαλε με τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ και την ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΉ όταν τον εξόντωσαν είναι άλλη μια παρόμοια περίπτωση κι αν ψάξουμε θα βρούμε κι άλλες πολλές.
Σ αυτή τη χώρα είναι φανερό πως οι ιδέες και το δαιμόνιο δεν έλλειψαν ποτέ. Χάζευα πριν λίγες μέρες τα παιδιά ενός ΕΠΑΛ στο Αιγάλεω νομίζω, που είχαν φτιάξει ένα ενεργειακό μονοθέσιοαυτοκίνητο και θα μας εκπροσωπούσαν σε διαγωνισμό στο εξωτερικό.
Όλα αυτά όμως, όλο και πιο πολύ σκοντάφτουν ή μάλλον βουλιάζουν σε ένα σύστημα που πλέον τίποτα το προοδευτικό δεν έχει μέσα του. Βρίσκουν διαρκώς τοίχο στην απαίτηση των μεγάλων εταίρων μας να παραμείνουμε μικροί και ταπεινοί. Και βέβαια να παραμείνουμε εξαρτημένοι και πελάτες τους, αλλά πάντως σε καμμία περίπτωση ανεξάρτητοι και ανταγωνιστες τους.
Ας μην ψάχνουμε λοιπόν λύσεις στο σκουπιδότοπο της μείωσης αποδοχών, στην ομίχλη του πολέμου των διάφορων κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους και στον εξεφτελισμό των εργαζομένων αλλά και κάθε ανθρώπινης υπόστασης.
Η λύση βρίσκεται λίγο πιο περα.
Βρίσκεται στη συνειδητοποίηση πως ο κόσμος αυτός τέλειώνει και πως κι εμεις όπως γλαφυρά λέει το γνωστό υπέροχο ποίημα, πρέπει με νύχια και με δόντια να σπρώξουμε τον καινούργιο ήλιο που παλεύει να ανατείλει και να τον βγάλουμε από τη λάσπη.
H λάσπη
Πηγή: Γ. Σαρρής
O Πάσχος Μανδραβέλης είναι ένας έξυπνος άνθρωπος μαλλον. Αν δεν ήταν δεν θα είχε καταφέρει την άναγνωρισιμότητα του και ό,τι άλλο έχει καταφέρει για τον εαυτό του. Άρα μπορεί να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του επαρκώς. Επίσης είναι δημοσιογράφος καρριέρας, άρα έχει υποχρεωτικά καλή πληροφόρηση. Τέλος η ενασχόληση του με τον χώρο της "Κεντροαριστεράς" είναι σίγουρο ότι τον κάνει γνώστη των απαραίτητων στοιχείων θεωρίας του Μαρξισμού, σοσιαλισμού κλπ.
Αρα ο Πάσχος ξέρει.
Το πρωί της Πέμπτης όμως τον είδαμε ξανά στη ΝΕΤ σε άλλο ένα παραλήρημα υποστήριξης κάθε "γωνιάς" του μνημονίου να απαιτεί εδώ και τώρα απολύσεις, περικοπές, περιορισμό του "τεράστιου" δημόσιου τομέα και να φτάνει στο σημείο να λέει στην έκπληκτη παρουσιάστρια πως οι δημόσιοι είναι περίπου δυστυχισμένοι αφού δεν έχουν κανενός είδους παραγωγικότητα και δημιουργικότητα να επιδείξουν!
Το οτι έκανε προπαγάνδα ήταν ολοφάνερο από τον τρόπο που επαναλάμβανε σε σημείο βαρετό και εκνευριστικό τα χωρίς την παραμικρή παράθεση κάποιου στοιχείου "επιχειρήματά" του.Ο "δημόσιος τομέας" και το "δεν παράγουμε" ακούστηκαν καμια 30ριά φορές μέσα σε ελάχιστα λεπτά και μάλιστα με έναν ακατανοητο τόνο μίσους.
Μένω έκπληκτος πάντως με την υπομονή που έχουν απέναντι σε άγριες επιθέσεις δημόσιοι υπάλληλοι όπως π.χ. η παρουσιάστρια της ΝΕΤ σήμερα το πρωί. Και απορώ γιατί δεν κάνουν σε όλους αυτούς τους παραγωγικούς μια απλή ερώτηση.
"Κε Μανδραβέλη τι ακριβώς παράγετε";
Κρίμα για άλλη μια φορά.
Το ότι ο Δημόσιος τομέας δεν είναι τεράστιος δεν θα το αναλύσουμε ξανά, αφού τα έχουμε πει πολλές φορές και γινόμαστε βαρετοί. Εν συντομία μόνο θα πω 3 στοιχεία τα οποία μου κάνει εντύπωση το ότι τα ξέρω εγώ και τα "αγνοούν" τόσοι και τόσοι ειδικοί.
1.Σε επίπεδο εργαζομένων. Στην Ελλάδα οι ΔΥ (κυβέρνηση, δημ.επιχειρήσεις, ΜΚΟ) αποτελούν το 23% του συνόλου (International Labor Organization), με τη Σουηδία στο 34% τις άλλες Σκανδιναυικές χώρες από 27-30%, την Γαλλία στο 30%, την Ολλανδία στο 27% κλπ.
2.Σε επίπεδο δημοσίων δαπανών επί του ΑΕΠ είμαστε στο 39% κάτω από Σουηδία, Δανία, Βέλγιο, Φινλανδία, Νορβηγία, Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία (έμεινε κανένας;) που κινούνται από το 40% - 57% (Σουηδία).(Τα στοιχεία από τον ΟΟΣΑ)
3.Σε επίπεδο μισθοδοσίας δε οι μισθοί των ΔΥ στην Ελλάδα αντιστοιχούν στο 9,3% του ΑΕΠ και πάλι κάτω από πολλούς με ΑΕΠ μαλιστα πολύ "καλύτερο" από το δικό μας( Δανία 17% !, Φινλανδία, Γαλλία, Σουηδία, Βέλγιο, Νορβηγία) και σε ίδια επίπεδα σχεδόν με τις άλλες σοβαρές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου. Αν συγκρίνουμε με την Μπουργκίνα Φάσο ίσως πράγματι να έχουμε τεράστιο δημόσιο τομέα.
Αυτή και μόνον αυτή ειναι η αλήθεια.
΄Τώρα τι θα γίνει αν μικρύνει δραστικά ο δημόσιος τομέας αφήνω να το φανταστείτε σε σχολεία, νοσοκομεία, εφορίες κλπ. Οι ουρές θα φτάνουν έξω από τα κτίρια.
Πάμε όμως στο άλλο επιχείρημα.
"Δεν παράγουμε" λένε βαρετά ξανά και ξανά όλοι οι υποστηρικτές των μνημονιακών πρακτικών.
Εισάγουμε τα πάντα.
Πράγματι το εμπορικό μας ισοζύγιο ειναι πολύ κακό. Γιατι όμως άραγε κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει το γιατί. Γιατί αφήνουν στον αέρα να αιωρούνται άθλιες, αντιεπιστημονικές και αστήρικτες εντελώς θεωρίες περί τεμπέληδων και άχρηστων. Μήπως γιατί απλά η αλήθεια δεν τους βολεύει;
Αντί πολλών αναλύσεων θα πω μια γνωστή ιστορία, την περιπέτεια ενός καλού έλληνα επιχειρηματία που ρίχνει μια χαρά φως σε όλα τα παραπάνω ερωτηματικά. Μια ιστορία απόλυτα αντιπροσωπευτική, σχεδόν συμβολική, που κάνει όλους να καταλάβουν τι σημαίνει σκληρός ανταγωνισμός με άνισους όρους, για ποιόν δουλεύει στην πραγματικότητα το "μισητό" από τον ιδ. τομέα κράτος, πόσο ελεύθερη είναι η "ελεύθερη αγορά" και βέβαια πως φτάσαμε στο "δεν παράγουμε".
Πριν από αυτό με δύο προτάσεις και μόνο συμπληρώνω τα εξής.
1.Υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για το καταστροφικό πλήγμα που έπέφερε η λαίλαπα του Χρηματιστηρίου το 1999-2001; Ποιος έφταιγε γι αυτό αν όχι το ίδιο το συστημα που εξαπάτησε υπέροχα τους πάντες κάνοντας μια εντυπωσιακή ανακατανομή πλούτου υπέρ των κροίσων αλλά και καταστρέφοντας παραγωγικό ιστό και παραγωγικές δυνάμεις; Δεν ακούω τίποτα γι αυτό σαν να μην υπήρξε καν.Σαν να μην έπαιξε κανένα ρόλο στην καταστροφή τόσων μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
2.Τι απέγινε η Ελληνική βιομηχανία ενδυμάτων, παπουτσιών, η υφαντουργία, η επιπλοποιία και γενικά η μεταποίηση που αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι της οικονομίας;
Μα τί άλλο. Τα έφαγε η μαρμάγκα της Παγκοσμιοποίησης αφού μετακόμισαν σε αναζήτηση "κινέζικου μεροκάματου" στα 4 ή μαλλον στα 3 σημεία του ορίζοντα. Άραγε όταν ο Μανδραβέλλης έλεγε οτι δεν είναι αρκετές οι περικοπές που έγιναν, αυτά τα ανταγωνιστικά μεροκάματα εννοούσε;
Και στο κάτω κάτω της γραφής αν σε όσες επιχειρήσεις έχουν απομείνει, το επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγής (σχεδιασμός, τεχνολογική υποστήριξη κλπ.) είναι ανεπαρκές- πράγμα που τις κάνει να υστερούν σε ανταγωνιστικότητα- ποιος φταίει; Οι εργαζόμενοι;
Πάμε λοιπόν στην ιστορία μας.
Στη δεκαετία του '70 μια ελληνική επιχείρηση ασχολήθηκε με τον καφέ. Μεσα στα επόμενα χρόνια πάλεψε και κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά να έχει περίπου 4000 πελάτες μικρούς(καφενεία) και μεγάλους(αλυσίδες σουπερ μαρκετ)
Τότε όμως μπήκε στο μάτι της Νεστλε η οποία έκανε με τη βοήθεια των "νόμιμων" αλλά και ανοιχτά παράνομων μέσων που διέθετε ότι μπορούσε για να τον εξοντώσει. Να σημειώσουμε οτι εκείνη τη στιγμή η Νεστλέ είχε το 94% (!) του μεριδίου αγοράς του στιγμιαίου καφέ (Νεσκαφέ) στην Ελλάδα.
Μιλάμε για τον Γιώργο Δρίτσα που είχε την ατυχία να καταφέρει να παράγει έναν καλό στιγμιαίο καφέ(golden) και να διεκδικεί ένα μικρό μερίδιο της αγοράς έχοντας μάλιστα καταφέρει να αρχίσει κάνει και εξαγωγές (Το κακό εμπορικό ισοζύγιο που λέγαμε...)
Του κάνουν τότε βροχή από δικαστήρια ,αρχίζοντας κανονικό πόλεμο. Με επιχειρήματα από τη γνωμάτευση "ειδικού" από το εξωτερικό-στελέχους και υπαλλήλου της Νεστλέ!- αλλά και με όπλο το ότι η εταιρεία είχε θέση στο Ανώτατο Συμβουλιο του Γενικού Χημείου του Κράτους!! (παράνομα φυσικά) και κατόπιν στον ΕΦΕΤ, και φυσικά εκμεταλλευόμενοι κάθε τρόπο και μέσον κερδίζουν τα δικαστήρια. Το προιόν κρίνεται περίπου επικίνδυνο και βλαβερό, ενω ο Γ.Δρουτσας καταστρεφεται από ένα πρόστιμο 1300000000 δρχ και μάλιστα του επιβάλλεται και 5ετής φυλάκιση!!
Ετσι "επιβραβεύει" ο καπιταλισμός.
Η εταιρεία του καταστρεφεται και ο ίδιος είναι για αυτοκτονία. Στο Εφετείο όμως δικαιώνεται.
Αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες. Η Νεστλέ προσφεύγει στον Άρειο Πάγο όπου όμως ξαναχάνει και ο Δρίτσας απαλάσσεται μια για πάντα.
Προσφεύγει στην επιτροπή Ανταγωνισμού, όπου αποκαλύπτονται οι παράνομες τακτικές της Νεστλέ (συμφωνίες με χονδρεμπόρους για μη προώθηση ανταγωνιστικών προιόντων, πριμοδότηση κάτι σαν δωροδοκία των σουπερ μάρκετ -για να έχει ένα τεράστιο ποσοστό στα ράφια και να αποκλείει τους αντιπάλους της κλπ)
Τίποτα όμως δε δείχνει να προχωράει νομικά για χρόνια.
Τελικά μετά από χρόνια επιμονής και προσπάθειας και αφού ο Δρίτσας έχει φτάσει στο σημείο να μπει απρόσκλητος στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και να παλέψει να μην τον πετάξουν έξω για να πει το πρόβλημά του, καταφέρνει να βγεί η υπόθεση από τα συρτάρια της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Το αποτέλεσμα ήταν η επιβολή προστίμου 30εκ ευρώ στη Νεστλέ ενω ο παλιός πρόεδρος της Επ.Ανταγωνισμού Ζησιμόπουλος που είχε διαχειριστεί την υπόθεση θάβοντάς την, καταδικάστηκε σε 9 μήνες φυλακη ενω η πρόταση ήταν για 2 χρόνια.
Φυσικά κανείς δεν το έμαθε...
Ο Γ.Δρίτσας λοιπόν στα χαρτιά δικαιώθηκε. Ομως στον πόλεμο που του άνοιξε η Εταιρεία τέρας -δηλαδή η προσωποποίηση του καπιταλισμού- με τη βοήθεια του κράτους-υπαλλήλου της, έχασε την εταιρεία του η οποία εν τω μεταξύ συρρικνώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Ο άνθρωπος αυτός επίσης είχε το κουράγιο να παλέψει με τα θηρία αδιαφορώντας για το κοστος. Οι πιο πολλοί απλά εγκαταλείπουν απογοητευμένοι. Και το αποτέλεσμα είναι βέβαια να χάνονται χρήσιμες ελληνικές επιχειρήσεις, να χάνεται ανάπτυξη εγχώριων παραγωγικών δυνάμεων, να χάνεται κάθε μέρα η ευκαιρία γι αυτον τον τόπο να ορθοποδήσει.
Και βέβαια γι αυτό δεν φταίει ο τεράστιος δημόσιος τομέας, ούτε η γραφειοκρατία εξ αιτίας αχρήστων, ούτε κάποια στραβά κεφάλια. Αυτά είναι στην καλύτερη περίπτωση χαζές και αφελείς σκέψεις και βέβαια όχι του Μανδραβέλη ο οποίος όπως ειπαμε στην αρχή ξέρει τι συμβαίνει.
Για αυτά φταίει ο σκληρός καπιταλιστικός ανταγωνισμός ο οποίος τρώει τις ίδιες του τις σάρκες και μαζί δυστυχώς και τις δικές μας. Φταίει η χρησιμοποίηση του κράτους από τους Ελληνες και ξένους mega επιχειρηματίες προς όφελός τους, για να εξοντώσουν τον "υγιή ανταγωνισμό" και μαζί και την ανάπτυξη που υποτίθεται πως οι ίδιοι θέλουν και πρεσβεύουν.
Η υπόθεση Τενέζου το 2009 που τα έβαλε με τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ και την ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΉ όταν τον εξόντωσαν είναι άλλη μια παρόμοια περίπτωση κι αν ψάξουμε θα βρούμε κι άλλες πολλές.
Σ αυτή τη χώρα είναι φανερό πως οι ιδέες και το δαιμόνιο δεν έλλειψαν ποτέ. Χάζευα πριν λίγες μέρες τα παιδιά ενός ΕΠΑΛ στο Αιγάλεω νομίζω, που είχαν φτιάξει ένα ενεργειακό μονοθέσιοαυτοκίνητο και θα μας εκπροσωπούσαν σε διαγωνισμό στο εξωτερικό.
Όλα αυτά όμως, όλο και πιο πολύ σκοντάφτουν ή μάλλον βουλιάζουν σε ένα σύστημα που πλέον τίποτα το προοδευτικό δεν έχει μέσα του. Βρίσκουν διαρκώς τοίχο στην απαίτηση των μεγάλων εταίρων μας να παραμείνουμε μικροί και ταπεινοί. Και βέβαια να παραμείνουμε εξαρτημένοι και πελάτες τους, αλλά πάντως σε καμμία περίπτωση ανεξάρτητοι και ανταγωνιστες τους.
Ας μην ψάχνουμε λοιπόν λύσεις στο σκουπιδότοπο της μείωσης αποδοχών, στην ομίχλη του πολέμου των διάφορων κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους και στον εξεφτελισμό των εργαζομένων αλλά και κάθε ανθρώπινης υπόστασης.
Η λύση βρίσκεται λίγο πιο περα.
Βρίσκεται στη συνειδητοποίηση πως ο κόσμος αυτός τέλειώνει και πως κι εμεις όπως γλαφυρά λέει το γνωστό υπέροχο ποίημα, πρέπει με νύχια και με δόντια να σπρώξουμε τον καινούργιο ήλιο που παλεύει να ανατείλει και να τον βγάλουμε από τη λάσπη.
Οι τεμπέληδες νότιοι κι οι εργατικοί τεύτονες του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Πηγή: http://www.pressinaction.gr/
Ελπίζω να πρόκειται για μεταφραστικό λάθος. Εννοώ τις δηλώσεις που αποδίδονται στη γερμανίδα καγκελάριο Αγγελα Μέρκελ, σύμφωνα με τις οποίες οι κάτοικοι του ευρωπαϊκού νότου σχεδόν …κωλοβαράνε.
Η θεοσεβούμενη λοιπόν Αγγέλω προφανώς και διολισθαίνει σε προπολεμικές λογικές: εκείνες του Αδόλφου και των συν αυτώ τευτόνων για την άρεια φυλή και την κατωτερότητα όχι απλώς των μη κιτρινιάρηδων (των «λευκών» δηλαδή) αλλά των μελαχρινών και εν γένει όλων των «γουρουνιών». Τότε χρησιμοποιούσαν τη λέξη κανονικά, όχι στο αγγλικό αρκτικόλεξο όπως σήμερα, το P.I.G.S.: σβάιν.
Είπε λοιπόν και ούτε ένας από την ελληνική αντιπροσωπία στα ευρωπαϊκά όργανα δεν έβγαλε μιλιά. Ο πρωθυπουργός; Μη ρωτάτε. Είναι ευγενής.
Αν ήταν αγενής όπως οι υποψήφιοι δολοφόνοι του Πάγκαλου, οι ΣΥΡΙΖΙκοί και οι άλλοι εαμοβούλγαροι, θα μπορούσε να θυμίσει στην κυρία, η χώρα της οποίας έχει όλα τα ρεκόρ στην εξαπάτηση των ευρωπαϊκών οργάνων με προγράμματα μαϊμού, ότι οι έλληνες συνταξιοδοτούνται στα 61,9 χρόνια (λυπάμαι, η στατιστική έτσι είναι), περισσότερο δηλαδή από τους γερμανούς που αποχωρούν από την εργασία τους στα 61,8 χρόνια. Και δεν υπολογίζουμε τις αυξήσεις στα όρια ηλικία που θέσπισε η κυβέρνηση των νεοσοσιαλιστών (όπως λέμε νεοφιλελεύθεροι). Του χρόνου δηλαδή η ψαλίδα θα μεγαλώσει σε βάρος των ελλήνων εργαζομένων.
Δε θα αναφέρω τη διαφορά στις συντάξεις σε σχέση με αυτές που παίρνουν οι γερμανοί απόμαχοι, τι ποσοστό των αποδοχών τους είναι και ένα σωρό άλλους μύθους που πρόθυμα αναπαράγουν οι δούλοι των εργολάβων και λοιπών αρπακτικών που λυμαίνονται ό,τι περισσεύει από το δημόσιο πλούτο. Θα μείνω σ΄ αυτά που αναφέρθηκε η χριστιανοδημοκράτισσα θαυμάστρια του Πινοτσέτ.
Είπε λοιπόν ακόμη η γερμανίδα «νεοάρεια» ότι εμείς, οι έλληνες, κάνουμε περισσότερες διακοπές από τους γερμανούς.
Μύθοι για Megaλα παιδιά
Ε, λοιπόν, οι νέοι έλληνες εργαζόμενοι παίρνουν 22 εργάσιμες μέρες άδεια το χρόνο και καταλήγουν μετά από 35 χρόνια, ανάλογα με τη συλλογική σύμβαση που είχαν (και δεν έχουν πια) το πολύ σε 30 μέρες, δηλαδή 6 εβδομάδες. Οι πλείστοι έλληνες εργαζόμενοι έχουν 24 -25 εργάσιμες μέρες άδεια το χρόνο. Δηλαδή η ελληνική άδεια είναι (για όσους δεν έχουν καταταγεί στην εκ περιτροπής εργασία) στις τέσσερις με πέντε εβδομάδες.
Μη ρωτάτε αν αυτό σημαίνει και αντίστοιχες διακοπές, όπως είπε η γερμανίδα γκαουλάιτερ. Μέσος όρος διακοπών πέρσι για τους έλληνες εργαζόμενους οι 8 μέρες.
Οι φίλοι μας λοιπόν οι γερμανοί έχουν κατά μέσο όρο 30 ημέρες άδεια -«χώρια τις δημόσιες αργίες», όπως σημειώνει και το κάθε άλλο παρά φιλελληνικό Spiegel, δηλαδή, με πενθήμερο, έξι εβδομάδες άδεια. Ενάμισο μήνα. Και κάποιοι –αρκετοί- φτάνουν τους δυο μήνες άδεια το χρόνο!
Ε, δεν είναι να ντρέπεσαι που είσαι έλληνας, όταν ούτε ένας κυβερνητικός δε βγήκε να πει στη κυρά Αγγέλω να ξαναδεί τα στοιχεία που της δίνουνε και να αφήσει τις αηδίες.
Το μεγάλο πλιάτσικο
Εντάξει, δε λέω να της πούνε ότι αφού ρήμαξαν οι ιδεολογικοί της συγγενείς την Ελλάδα στα χρόνια της Κατοχής, λήστεψαν τους κατοίκους της, έκλεψαν όλο τον κινητό δημόσιο πλούτο (χρυσό και λοιπά αποθέματα), δεν είναι και τόσο κομψό να μας κάνουν μαθήματα. Ολη η γερμανική ευμάρεια οφείλεται στα όσα έκλεψαν από την υπόλοιπη Ευρώπη …χάνοντας τον πόλεμο και στα αμερικάνικα κονδύλια για να αποτελούν τη δύναμη αναχαίτισης του σοβιετικού επεκτατισμού.
Φεύγοντας από την Ελλάδα με την απελευθέρωση, οι γερμανοί πήραν μαζί τους ως και τα έπιπλα των σπιτιών που είχαν επιτάξει για να κάθονται οι κτηνώδεις αξιωματικοί τους. Οπως και τις υποδομές των εργοστασίων, βιοτεχνιών, λιμανιών κ.λπ.
Και ανατίναξαν ό,τι δεν μπόρεσαν να κλέψουν.
Και δεν πλήρωσαν ούτε φράγκο, χάρη στους έλληνες συνεργάτες τους που τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια κυβέρνησαν τη χώρα με τις πλάτες και το χρήμα των άγγλων και εν συνεχεία των αμερικάνων προστατών.
Και όταν αυτοί ξαναστήσανε τις βιομηχανίες τους βρήκαν για νέους δούλους, δέκα χρόνια μετά το μεγάλο μακελειό, και πάλι τα γουρούνια του νότου που αφού τα είχαν καταστρέψει τους δίνανε τώρα ένα κομμάτι ψωμί για να οικοδομήσουν το οικονομικό τους θαύμα. Ναι, με τη μετανάστευση, αυτό που ο μεγαλύτερος τερατολόγος πολιτικός της Ελλάδας, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος βάφτισε «ευλογία» (όπως και τη Μακρόνησο «νέο Παρθενώνα»).
Κι οι μηδίσαντες
Φαντάζομαι πως ό,τι και να λέμε εμείς, κάποιοι θα νιώθουν περήφανοι που η μεγάλη γερμανίδα μας τα λέει χύμα γιατί παρασηκώσαμε κεφάλι, έχουμε απαίτηση να τρώμε δυο φορές τη μέρα, να μη μένουμε σε παράγκες και να σπουδάζουμε τα παιδιά μας.
Τα ακούμε καθημερινά από τα παπαγαλάκια των ληστών του δημόσιου πλούτου, μας τα λένε ελληνικά ή αγγλικά για να τα εμπεδώσουμε οι Παπανδρέου και Σαμαράς (από κοντά κι η Ντόρα αλλά κι οι ακροδεξιοί που μας γυρίζουν στην εποχή του homo erectus): Καλομάθαμε.
Δεν ξέρω για ποια σκλαβοπάζαρα προορίζουν τα παιδιά μας οι νεοδωσίλογοι. Ξέρω ότι πάλι «εθελοντικά» θα πάνε, σε χάιμ τύπου τολ θα κοιμούνται και το ακόρντ θα ανεβαίνει από μήνα σε μήνα.
Τα δικά τους παιδιά φυσικά στα Χάρβαρντ, Γέιλ, Ταφτ ή LSE.
Και αναρωτιόμαστε γιατί τόση βία;
Ελπίζω να πρόκειται για μεταφραστικό λάθος. Εννοώ τις δηλώσεις που αποδίδονται στη γερμανίδα καγκελάριο Αγγελα Μέρκελ, σύμφωνα με τις οποίες οι κάτοικοι του ευρωπαϊκού νότου σχεδόν …κωλοβαράνε.
Η θεοσεβούμενη λοιπόν Αγγέλω προφανώς και διολισθαίνει σε προπολεμικές λογικές: εκείνες του Αδόλφου και των συν αυτώ τευτόνων για την άρεια φυλή και την κατωτερότητα όχι απλώς των μη κιτρινιάρηδων (των «λευκών» δηλαδή) αλλά των μελαχρινών και εν γένει όλων των «γουρουνιών». Τότε χρησιμοποιούσαν τη λέξη κανονικά, όχι στο αγγλικό αρκτικόλεξο όπως σήμερα, το P.I.G.S.: σβάιν.
Είπε λοιπόν και ούτε ένας από την ελληνική αντιπροσωπία στα ευρωπαϊκά όργανα δεν έβγαλε μιλιά. Ο πρωθυπουργός; Μη ρωτάτε. Είναι ευγενής.
Αν ήταν αγενής όπως οι υποψήφιοι δολοφόνοι του Πάγκαλου, οι ΣΥΡΙΖΙκοί και οι άλλοι εαμοβούλγαροι, θα μπορούσε να θυμίσει στην κυρία, η χώρα της οποίας έχει όλα τα ρεκόρ στην εξαπάτηση των ευρωπαϊκών οργάνων με προγράμματα μαϊμού, ότι οι έλληνες συνταξιοδοτούνται στα 61,9 χρόνια (λυπάμαι, η στατιστική έτσι είναι), περισσότερο δηλαδή από τους γερμανούς που αποχωρούν από την εργασία τους στα 61,8 χρόνια. Και δεν υπολογίζουμε τις αυξήσεις στα όρια ηλικία που θέσπισε η κυβέρνηση των νεοσοσιαλιστών (όπως λέμε νεοφιλελεύθεροι). Του χρόνου δηλαδή η ψαλίδα θα μεγαλώσει σε βάρος των ελλήνων εργαζομένων.
Δε θα αναφέρω τη διαφορά στις συντάξεις σε σχέση με αυτές που παίρνουν οι γερμανοί απόμαχοι, τι ποσοστό των αποδοχών τους είναι και ένα σωρό άλλους μύθους που πρόθυμα αναπαράγουν οι δούλοι των εργολάβων και λοιπών αρπακτικών που λυμαίνονται ό,τι περισσεύει από το δημόσιο πλούτο. Θα μείνω σ΄ αυτά που αναφέρθηκε η χριστιανοδημοκράτισσα θαυμάστρια του Πινοτσέτ.
Είπε λοιπόν ακόμη η γερμανίδα «νεοάρεια» ότι εμείς, οι έλληνες, κάνουμε περισσότερες διακοπές από τους γερμανούς.
Μύθοι για Megaλα παιδιά
Ε, λοιπόν, οι νέοι έλληνες εργαζόμενοι παίρνουν 22 εργάσιμες μέρες άδεια το χρόνο και καταλήγουν μετά από 35 χρόνια, ανάλογα με τη συλλογική σύμβαση που είχαν (και δεν έχουν πια) το πολύ σε 30 μέρες, δηλαδή 6 εβδομάδες. Οι πλείστοι έλληνες εργαζόμενοι έχουν 24 -25 εργάσιμες μέρες άδεια το χρόνο. Δηλαδή η ελληνική άδεια είναι (για όσους δεν έχουν καταταγεί στην εκ περιτροπής εργασία) στις τέσσερις με πέντε εβδομάδες.
Μη ρωτάτε αν αυτό σημαίνει και αντίστοιχες διακοπές, όπως είπε η γερμανίδα γκαουλάιτερ. Μέσος όρος διακοπών πέρσι για τους έλληνες εργαζόμενους οι 8 μέρες.
Οι φίλοι μας λοιπόν οι γερμανοί έχουν κατά μέσο όρο 30 ημέρες άδεια -«χώρια τις δημόσιες αργίες», όπως σημειώνει και το κάθε άλλο παρά φιλελληνικό Spiegel, δηλαδή, με πενθήμερο, έξι εβδομάδες άδεια. Ενάμισο μήνα. Και κάποιοι –αρκετοί- φτάνουν τους δυο μήνες άδεια το χρόνο!
Ε, δεν είναι να ντρέπεσαι που είσαι έλληνας, όταν ούτε ένας κυβερνητικός δε βγήκε να πει στη κυρά Αγγέλω να ξαναδεί τα στοιχεία που της δίνουνε και να αφήσει τις αηδίες.
Το μεγάλο πλιάτσικο
Εντάξει, δε λέω να της πούνε ότι αφού ρήμαξαν οι ιδεολογικοί της συγγενείς την Ελλάδα στα χρόνια της Κατοχής, λήστεψαν τους κατοίκους της, έκλεψαν όλο τον κινητό δημόσιο πλούτο (χρυσό και λοιπά αποθέματα), δεν είναι και τόσο κομψό να μας κάνουν μαθήματα. Ολη η γερμανική ευμάρεια οφείλεται στα όσα έκλεψαν από την υπόλοιπη Ευρώπη …χάνοντας τον πόλεμο και στα αμερικάνικα κονδύλια για να αποτελούν τη δύναμη αναχαίτισης του σοβιετικού επεκτατισμού.
Φεύγοντας από την Ελλάδα με την απελευθέρωση, οι γερμανοί πήραν μαζί τους ως και τα έπιπλα των σπιτιών που είχαν επιτάξει για να κάθονται οι κτηνώδεις αξιωματικοί τους. Οπως και τις υποδομές των εργοστασίων, βιοτεχνιών, λιμανιών κ.λπ.
Και ανατίναξαν ό,τι δεν μπόρεσαν να κλέψουν.
Και δεν πλήρωσαν ούτε φράγκο, χάρη στους έλληνες συνεργάτες τους που τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια κυβέρνησαν τη χώρα με τις πλάτες και το χρήμα των άγγλων και εν συνεχεία των αμερικάνων προστατών.
Και όταν αυτοί ξαναστήσανε τις βιομηχανίες τους βρήκαν για νέους δούλους, δέκα χρόνια μετά το μεγάλο μακελειό, και πάλι τα γουρούνια του νότου που αφού τα είχαν καταστρέψει τους δίνανε τώρα ένα κομμάτι ψωμί για να οικοδομήσουν το οικονομικό τους θαύμα. Ναι, με τη μετανάστευση, αυτό που ο μεγαλύτερος τερατολόγος πολιτικός της Ελλάδας, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος βάφτισε «ευλογία» (όπως και τη Μακρόνησο «νέο Παρθενώνα»).
Κι οι μηδίσαντες
Φαντάζομαι πως ό,τι και να λέμε εμείς, κάποιοι θα νιώθουν περήφανοι που η μεγάλη γερμανίδα μας τα λέει χύμα γιατί παρασηκώσαμε κεφάλι, έχουμε απαίτηση να τρώμε δυο φορές τη μέρα, να μη μένουμε σε παράγκες και να σπουδάζουμε τα παιδιά μας.
Τα ακούμε καθημερινά από τα παπαγαλάκια των ληστών του δημόσιου πλούτου, μας τα λένε ελληνικά ή αγγλικά για να τα εμπεδώσουμε οι Παπανδρέου και Σαμαράς (από κοντά κι η Ντόρα αλλά κι οι ακροδεξιοί που μας γυρίζουν στην εποχή του homo erectus): Καλομάθαμε.
Δεν ξέρω για ποια σκλαβοπάζαρα προορίζουν τα παιδιά μας οι νεοδωσίλογοι. Ξέρω ότι πάλι «εθελοντικά» θα πάνε, σε χάιμ τύπου τολ θα κοιμούνται και το ακόρντ θα ανεβαίνει από μήνα σε μήνα.
Τα δικά τους παιδιά φυσικά στα Χάρβαρντ, Γέιλ, Ταφτ ή LSE.
Και αναρωτιόμαστε γιατί τόση βία;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)