Δρόμοι

ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ, rvranas@dolnet.gr
Πηγή: www.tanea.gr

Ενα κράτος,...
... µόνο όταν δεν είναι κυρίαρχο δέχεται να υποκύπτει συνεχώς στις πιέσεις των δανειστών του χωρίς να προβάλλει την παραµικρή αντίσταση. Η απόφαση µιας κυβέρνησης να εκχωρήσει την κυριαρχία της χώρας της, υποθηκεύοντας τον εθνικό πλούτο στους δανειστές της και ενεχυριάζοντας στο διηνεκές τον λαό της για την αποπληρωµή των χρεών της, δεν είναι µια οικονοµική αλλά µια πολιτική απόφαση.
Οι ιστορικοί...
... της οικονοµίας µάς βεβαιώνουν πως η οικονοµία ήταν πάντα άρρηκτα δεµένη µε την πολιτική. Και πως η πολιτική επηρεάζει την οικονοµία. Ωστόσο, σε περιόδους οικονοµικών κρίσεων σαν κι αυτή που ζούµε, οι κυβερνήσεις συχνά επιχειρούν να ξεχωρίσουν αυτά τα δυο – όπως περίπου ο Καρτέσιος είχε επιχειρήσει να ξεχωρίσει το σώµα από τον νου – προκειµένου να αποφύγουν το πολιτικό κόστος. Στον πραγµατικό κόσµο όµως, αυτό που καθορίζει ποιος θα σωθεί (οι τραπεζίτες) και ποιος θα χαθεί (ο κοσµάκης), ποιος θα µείνει στον αφρό (ο δανειστής) και ποιος θα πάει στον πάτο (ο οφειλέτης), ποιος θα ανταµειφθεί (ο φοροφυγάς) και ποιος θα κυνηγηθεί (ο φορολογούµενος), τι θα τη γλιτώσει (οι βίλες) και τι θα ξεπουληθεί (η κρατική περιουσία) είναι οι πολιτικές αποφάσεις. Στο ερώτηµα ποιος θα υποστεί τη ζηµιά από την κρίση, η απάντηση είναι πάντα πολιτική.

Είτε µε κρίση...
... είτε χωρίς, η απόφαση µιας κυβέρνησης να ανοίξει την οικονοµία της χώρας της σε άλλες χώρες είναι µια πολιτική απόφαση. ακόµη και για µια µικρή χώρα, αυτό µπορεί να έχει οφέλη. αυτά τα οφέλη όµως δεν είναι ποτέ δωρεάν. Το κόστος καταβάλλεται µε περιορισµό της οικονοµικής κυριαρχίας της, δηλαδή µε διάβρωση των αποκλειστικών προνοµίων της στις οικονοµικές δραστηριότητές της, στον πλούτο και στους φυσικούς πόρους της. Και αυτό πιστοποιείται σήµερα από την εκτεταµένη ανάµειξη του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου στις εσωτερικές οικονοµικές υποθέσεις ολοένα και περισσότερων χωρών, µε πρόσχηµα τα χρέη τους. ετσι, αυτά τα κράτη οδηγούνται σε απώλεια της οικονοµικής κυριαρχίας τους, σε µια µορφή νεοαποικιοκρατίας. ίσχυρές κρατικές οντότητες, όπως οι ΗΠΑ και η Γερµανία, εκµεταλλεύονται την κυρίαρχη οικονοµική θέση τους για να περιορίσουν την οικονοµική κυριαρχία των άλλων χωρών. Και αποφάσεις που κάποτε λαµβάνονταν στο εσωτερικό µιας χώρας, από την κυβέρνησή της ή από τη βουλή της, σήµερα λαµβάνονται από υπερεθνικούς Λεβιάθαν.

Το πρόβληµα...
... µε την εκχώρηση της οικονοµικής κυριαρχίας δεν είναι µόνο ο τραυµατισµός του εθνικού αισθήµατος. «αυτή η εκχώρηση οδηγεί αυτόµατα στο τέλος της δηµοκρατίας, παρά την ύπαρξη δηµοκρατικών θεσµών» λέει ο πολιτικός αναλυτής Μπορίς Καγκαρλίτσκι. «οσο κι αν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τη βούλησή τους, δεν επηρεάζουν πια τις αποφάσεις που λαµβάνει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση µπορεί να καταστέλλει τον λαό που εξεγείρεται, αλλά αυτή η καταστολή δεν µπορεί να ανορθώσει µια οικονοµία που καταστρέφεται µπροστά στα µάτια του από λανθασµένες πολιτικές».

WSJ: Μύθος οι "τεμπέληδες της Νότιας Ευρώπης"

Πηγή: www.capital.gr

Έρευνα της Eurostat φαίνεται να καταρρίπτει το μύθο των «σκληρά εργαζόμενων Βορειοευρωπαίων και των τεμπέληδων του Νότου», καθώς αποδεικνύεται πως οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η κρίση στην ευρωζώνη έχει αναδείξει ένα από τα πιο «ανθεκτικά» στερεότυπα στην Ευρώπη, στο διαχωρισμό δηλαδή μεταξύ των σκληρά εργαζόμενων Βόρειων χωρών έναντι των τεμπέληδων Νοτίων.

«Και αυτά τα στερεότυπα έχουν σε κάποιο βαθμό εισέλθει στη διαμάχη τακτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το πώς να ανταποκριθεί στην κρίση του χρέους», επισημαίνει το δημοσίευμα.

Και προσθέτει ότι η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη, καθώς η πρόσφατα διασωθείσα Ιρλανδία δεν ανήκει στο Νότο. Ακόμη, οι Έλληνες εργάζονται κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα, οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι γύρω στις 39.

Τις λιγότερες ώρες εργάζονται οι Ολλανδοί, 31, ενώ οι Γερμανοί 36.

Οι διαφορές αυτές οφείλονται σε ένα μεγάλο βαθμό, στο διαφορετικό καθεστώς εργασίας. Στην Ολλανδία και στη Γερμανία υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι part-time, αντίθετα με την Ελλάδα όπου οι εργαζόμενοι είτε απασχολούνται πλήρως είτε είναι άνεργοι.

Ακόμη, ένα υψηλό ποσοστό των Ελλήνων εργαζόμενων δουλεύουν στη γεωργία, όπου η απασχόληση εκεί διαρκεί περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες νότιες χώρες της ευρωζώνης.

«Αυτό που αποδεικνύουν αυτοί οι αριθμοί είναι ότι τα προβλήματα των χωρών στα νότια της ευρωζώνης δεν είναι αποτέλεσμα υπαλλήλων που δεν εργάζονται αρκετά. Τα προβλήματα είναι η χαμηλότερη παραγωγικότητα».

Και ως παράδειγμα φέρει ότι το 2009, οι Έλληνες εργαζόμενοι απέφεραν μόλις 18,5 ευρώ ανά ώρα που εργάστηκαν. Για την Ισπανία και την Πορτογαλία, ο αριθμός ανέρχεται σε 24,40 και 13,80 ευρώ αντίστοιχα.

Οι Ολλανδοί παρήγαγαν 39,5 ευρώ και οι Γερμανοί 38,7 ευρώ.
«Το χάσμα είναι μεγάλο, και οφείλεται εν πολλοίς στο ότι οι εργαζόμενοι στο Βορρά επωφελούνται από την καλύτερη τεχνολογία και τις καλύτερες υποδομές. Ένας Έλληνας υπάλληλος με την ίδια εκπαίδευση με έναν Γερμανό, θα είναι λιγότερο παραγωγικός εξαιτίας της ανώτερης τεχνολογίας που έχει ο Γερμανός και των υποδομών».

Επισημαίνει δε πως οι Ιρλανδοί εργαζόμενοι είναι μεταξύ των περισσότερο παραγωγικών στην Ευρώπη, παράγοντας 38,9 ευρώ την ώρα το 2009.

Ο λόγος είναι ότι η χαμηλή εταιρική φορολόγηση στην Ιρλανδία έχει ενθαρρύνει τις πολυεθνικές εταιρείες, «πλήρεις από τεχνολογικό know-how», να εγκατασταθούν στην Ιρλανδία.

Αυτό έχει αυξήσει την παραγωγικότητα των Ιρλανδών εργαζόμενων, αλλά δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος των ωφελειών αυτών της υψηλότερης παραγωγικότητας, δεν το εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση μέσω των φορολογικών εσόδων.

Αντίθετα, φεύγει έξω από τη χώρα με τη μορφή κερδών, κυρίως σε αμερικανικούς πολυεθνικούς οργανισμούς.

«Το μάθημα για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης είναι ξεκάθαρο. Οι εργαζόμενοί τους είτε πρέπει να μετακινηθούν σε χώρες όπου βρίσκεται και η τεχνολογία (όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία) είτε οι κυβερνήσεις τους θα αφήσουν τις πολυεθνικές εταιρείες να φέρουν την τεχνολογία τους στο Νότο της ευρωζώνης».

Και καταλήγει πως αυτό που θα είναι πολύ δύσκολο είναι να αυξηθεί η παραγωγικότητα των νοτίων χωρών της ευρωζώνης, χωρίς σημαντική έξωθεν βοήθεια.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μου το Σεπτέμβρη του 2009. Η ανατροπή αυτής της Στρατηγικής το Μάη του 2010

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ - ''ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ''- Ομιλία (Χωρίς σημειώσεις) το Σεπτέμβρη του 2009, από το Στ. Τζουμάκα, στους Εργαζόμενους των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΒΟ- ΠΥΡΚΑΛ).

Καλημέρα, χαίρομαι που είμαι εδώ, έχουμε και παλιότερα κάνει και άλλες συγκεντρώσεις εδώ…πάμε καλά αλλά οι αγώνες θα συνεχιστούν κυρίως από τις δυνάμεις της εργασίας. Γιατί έχουμε μία κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα το θέμα, είναι και στην Ε.Ε. όπου επηρεάζονται οι πολιτικές της χώρας μας, είναι και σε παγκόσμιο επίπεδο που επηρεάζουν τις πολιτικές της χώρας μας γιατί το περιβάλλον το διεθνές είναι στο διπλανό μας σουπερ-μάρκετ.

Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να δούμε ότι οι πολιτικές, οι κατασταλτικές για την εργασία και για τις δυνάμεις της, εδραιώθηκαν σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, άρχισαν τη δεκαετία του ’80, εδώ δεν βρήκαν έδαφος γιατί ήταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά στην συνέχεια, από τη λαίλαπα του Μητσοτάκη και μετά ακολούθησε η περίοδος όπου πλέον κυριάρχησε ο νεοφιλελευθερισμός είτε κυβέρνησε η Χριστιανοδημοκρατία, είτε κυβέρνησε η Σοσιαλδημοκρατία.

Πρέπει να πούμε όμως τώρα ότι ήμαστε αισιόδοξοι γιατί αυτή η πολιτική έφερε κρίση στην ανθρωπότητα, στην οικονομία, κρίση κοινωνική και έχει υποστεί ένα πολύ μεγάλο και ισχυρό πλήγμα αλλά “δεν κάθεται καλά”, ξανασηκώνει κεφάλι και η μάχη συνεχίζεται. Μετά την κρίση συγκεντρώθηκε η ηγεσία της ανθρωπότητας για να συζητήσει που θα πάει ο κόσμος, που θα πάει η οικονομία, ποιες πολιτικές θα ασκήσουν οι ηγεσίες και ποιες πολιτικές θα κάνουν οι εργαζόμενοι. Στο Λονδίνο λοιπόν, οι 20 δεν συμφώνησαν, δεν έχουμε δηλαδή ενωμένη διεθνή ηγεσία.

Γιατί αυτή η ηγεσία είναι η νέα ηγεσία της ανθρωπότητας που προέκυψε μετά την κρίση ενώ η παλιά ηγεσία του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., των νικητών του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου έχει άλλες αναφορές , από άποψη ουσίας.

Μια ομάδα χωρών είπαν, εμείς θα πάμε σε ανάπτυξη, θα πάμε σε επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, θα πάμε σε παραγωγή προϊόντων, θα πάμε σε νέες τεχνολογίες, θα πάμε σε πράσινη ανάπτυξη, θα πάμε σε προϊόντα, θα πάμε σε εξαγωγές, θα πάμε σε θέσεις εργασίας, θα πάμε σε εισοδήματα. Επικεφαλείς αυτών των χωρών τάχθηκαν οι Η.Π.Α. και η Μεγάλη Βρετανία, έχει σημασία για την δική μας συζήτηση γιατί οι Η.Π.Α. έχουν έλλειμμα σε σχέση με το Α.Ε.Π. της χώρας τους 14.5% και το δολάριο ήδη είναι ένα πληθωριστικό νόμισμα και έχει χάσει το 15% της αξίας του. Γιατί η Μ. Βρετανία έχει έλλειμμα 12.5% του Α.Ε.Π. της και η λίρα ήδη είναι ένα πληθωριστικό νόμισμα.

Και όμως…Δεν είπαν να κοιτάξουμε το χρέος και το έλλειμμα, δεν άκουσαν τις νεοφιλελεύθερες φωνές που υπήρχαν στην ίδια συνάντηση, δεν άκουσαν τους μονεταριστές, δεν άκουσαν τους δημοσιονομικούς που θεωρούν ότι η οικονομία είναι μόνο τα δημόσια οικονομικά, όπου την Οικονομία που έχει τριάντα και πλέον δείκτες, θέλουν να την υποκαταστήσουν με 3 δείκτες, το έλλειμμα, τον πληθωρισμό και το χρέος. Και σε αυτή τη γραμμή συντάχθηκαν οι μεγάλες χώρες που εκφράζουν την οικονομία σήμερα σε διεθνές επίπεδο, η Κίνα, η Ρωσία, η Ιαπωνία, οι Ινδίες, η Βραζιλία κλπ.

Μια άλλη ομάδα χωρών στο Συμβούλιο με επικεφαλής την Μέρκελ και τον Σαρκοζύ είπαν εμείς θα πάμε σε ύφεση, θα πάμε σε κλείσιμο επιχειρήσεων, θα πάμε σε απολύσεις και σε μείωση των θέσεων εργασίας για να έχουμε σκληρό ευρώ. Πρώτα από όλα, το χρέος και το έλλειμμα. Η Μέρκελ, μάλιστα στο συμβούλιο είπε εγώ δεν γυρίζω ξανά στη χώρα μου για να θυμηθώ τις μνήμες όπου πριν ανέβει ο Αδόλφος, οι Γερμανοί πήγαιναν με καρότσια πακέτα γερμανικά μάρκα για να αγοράσουν ένα καρβέλι ψωμί από τους φούρνους της Γερμανίας.

Αυτή ήταν μια σπέκουλα, μια προκλητική κουλτούρα του δεξιού Προτεσταντισμού, της δεξιάς γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας με την Μέρκελ επικεφαλής, έτσι είναι όταν, ας πούμε υπηρετείς έντονα κάποια πολιτική όπως η Μέρκελ που παλιότερα ήταν στέλεχος της κομμουνιστικής νεολαίας Ανατολικής Γερμανίας. Ορισμένοι μονεταριστές και νεοφιλελεύθεροι έχουν προέλθει τόσο από τα κομμουνιστικά κόμματα όσο και από την σοσιαλδημοκρατία.

Οι άλλοι ήταν γνωστοί από την αρχή. Και η Θάτσερ και ο Ρήγκαν από το ’80 που επέβαλλαν αυτή την πολιτική και ήθελαν να καταστρέψουν τις δυνάμεις τις εργασίας και να συγκεντρώσουν πλούτο στις δυνάμεις του κεφαλαίου, και αν ήταν του παραγωγικού κεφαλαίου θα λέγαμε να περάσουν, καπιταλισμό έχουμε, αλλά ήταν του παρασιτικού κεφαλαίου, του χάρτινου, της χρηματοβιομηχανίας.

Γιατί πέρυσι η παγκόσμια οικονομία, η πραγματική οικονομία που περιλαμβάνει και αυτό που παράγετε και εσείς εδώ, ήταν 60 τρις δολάρια, αυτός ήταν ο πλούτος της ανθρωπότητας. Τα παράγωγα των διεθνών κερδοσκόπων, των χρηματιστών, των τραπεζιτών, ομάδων πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων της χρηματοβιομηχανίας ήταν 520 τρις δολάρια.

Λήστεψαν όλες τις οικονομίες της ανθρωπότητας, τις παραγωγικές οικονομίες. Με χάρτινους τίτλους αγόρασαν πραγματικά στοιχεία της οικονομίας στον αγροτικό τομέα, στην πρώτη και δεύτερη μεταποίηση, στις επιχειρήσεις, στις νέες τεχνολογίες, στις υποδομές και μετά προκάλεσαν την κρίση μεταξύ τους, την ανώτατη μορφή κρίσης και δικαιώθηκε για άλλη μια φορά ο Κάρολος Μαρξ που είπε ότι, όταν το σύστημα υπερπαράγει και μάλιστα όταν συγκεντρωτικά υπερπαράγει ,γιατί αυτό το έκαναν 100 πολυεθνικές, θα καταστρέψει ένα μέρος αυτού του τρόπου της παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων.

Και εδώ μπαίνει το θέμα με ποιόν τρόπο θα γίνει αυτή η καταστροφή: εμείς λέμε να φύγουμε από την κρίση, να βρούμε διέξοδο για να αποφύγουμε την καταστροφή, η άκρα δεξιά ετοιμάζεται με την παλιά συνταγή στα πεδία των μαχών, να σκοτωθούν ξανά εκατομμύρια άνθρωποι γιατί πλεονάζουν, να καταστραφεί μέρος του πλούτου γιατί πλεονάζει, να καταστραφεί ένα μέρος των υποδομών λιμάνια, γέφυρες, δρόμοι, να ζήσουμε ξανά το ’40.

Και ο άλλος δρόμος είναι αυτό που κάνει τώρα ο νεοφιλελευθερισμός που ξανασηκώνει κεφάλι σταθερά, διαρθρωτικά και σιγά-σιγά: να καταστρέψουνε τις δυνάμεις της εργασίας, περιοδική εργασία είπε το Συμβούλιο Κορυφής στις 27 Ιουνίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν 3 μέρες την εβδομάδα οι μισοί και 4 μέρες την εβδομάδα οι άλλοι μισοί, ακούσατε τίποτα στις Ευρωεκλογές, μετά και πριν γι’ αυτό;

Εμείς, λοιπόν λέμε πώς δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα μπορούσα να πω και άλλα για τις δυνάμεις της εργασίας, τα 4ωρα, τους νοικιασμένος εργαζόμενους, τα μπλοκάκια. Τώρα, τι λέει ο Καραμανλής να συνεχίσουμε την νεοφιλελεύθερη πολιτική που καταρρέει διεθνώς και να πάμε να πούμε ότι το πρόβλημα, για το ότι έχει κρίση η ελληνική οικονομία οφείλεται στο κόστος εργασίας. Αυτό που λένε όλες οι συντηρητικές πολιτικές από το ’95 και μετά στη χώρα και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Ποίο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, το είδατε: μεταφέρθηκαν έξω από τη χώρα και κλείσανε περίπου 5000 επιχειρήσεις τα τελευταία 7-8 χρόνια.

Βγήκανε στο δρόμο πάνω από 150.000 οικογένειες και διαλύθηκε η παραγωγική βάση της χώρας, από την Λάρισα μέχρι την Αλεξανδρούπολη υπάρχουν μόνο νεκροταφεία στις βιομηχανικές περιοχές και με επιδοτούμενες δραστηριότητες από τις κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., γίναμε η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα σε εξαγωγές. Ίδια περίοδο όπου στη δεύτερη φάση αυτής της πολιτικής επί Ν.Δ. ενώ η κλίμακα η φορολογική για τις επιχειρήσεις επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν στο 35%, η Ν.Δ. το πήγε στο 25%, έκανε φοροαπαλλαγές 10% και παρόλα αυτά και ενώ η χώρα ήταν 8^η στις ιδιωτικές επενδύσεις την περίοδο που ανέλαβε ο Καραμανλής, πήγε στην 28^η θέση με φοροαπαλλαγές και με αυτές τις συνθήκες του νέου εργασιακού μεσαίωνα. Δηλαδή όλα να τα πάρει το παρασιτικό κεφάλαιο και να μην μπορεί να παράγει και να μην μπορεί να επενδύει .

Να αγοράζει όμως ακριβούς πίνακες, μεσούσης της κρίσης ένα μέρος του παρασιτικού κεφαλαίου , μπορεί να το κάνει και αυτό το θεωρεί «επενδύσεις». Σου λέει γιατί να τρέξω και να ανοίξω επιχείρηση. Έχουμε, λοιπόν, μια ορισμένη αντίληψη: ότι πρέπει να υπάρχουν ζώνες τριτοκοσμικής παραγωγής, τριτοκοσμικών αμοιβών και τριτοκοσμικών προϊόντων. Αυτό ήθελαν να κάνουν στην Βαλκανική και αυτό θέλουν να συνεχίσουν. Αυτό θα μπορούσαμε να το κάνουμε αν ήμαστε Κίνα.

Η Κίνα με την ηγεσία του καθεστωτικού κομμουνιστικού κόμματος έχει αυτή τη στιγμή 350 εκατομμύρια εργαζόμενους νομάδες με 2 δολάρια ημερομίσθιο που ζουν σε καταυλισμούς παράγοντας προϊόντα μη προστιθέμενης αξίας που στην Ελλάδα για παράδειγμα τα διακινούν στο παραεμπόριο.

Αυτό το μοντέλο θέλει ο νεοφιλελευθερισμός, έχοντας εκεί αυτό το πρότυπο όπου από εκεί θα σκάσει η νέα κρίση, θα σκάσει η φούσκα της Σαγκάης όχι στο πολύ μακρινό μέλλον και θα ξεσηκωθούν αυτοί οι νομάδες, οι εργάτες 350 εκατομμύρια απέναντι στα 100 εκατομμύρια της νέας ολιγαρχίας της Κίνας.

Στο Συμβούλιο, λοιπόν, δεν επήλθε συμφωνία: μία πλευρά πήγε με την ανάπτυξη και μία με τις μονεταριστικές πολιτικές. Μονεταριστικές πολιτικές οι οποίες φτιάχτηκαν τεχνητά. Όταν πριν φτιαχτεί το ευρώ, στις Βρυξέλλες η Γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε τεχνητά να ανατιμήσει το μάρκο και το ίδιο έκανε και η Γαλλική κυβέρνηση, αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου το «διευθυντήριο», και με βάση την τεχνητή ανατίμηση που δεν είχε καμία σχέση με την πραγματική τους οικονομία φτιάξανε το σκληρό ευρώ και εμείς μπήκαμε με μια σύμβαση αφού υποτιμήθηκε αμέσως τότε η δραχμή.

Γι’ αυτό το ευρώ δεν είχε καμία σχέση με την ευρωπαϊκή οικονομία και φωνάζουμε να ρίξουν τα επιτόκια. Έπρεπε να γίνει το κράχ για να πάνε τα επιτόκια στο 0.5 έως 1% από το 6μελές διευθυντήριο της Ε.Κ.Τ.

Τώρα τι θέλει η Μέρκελ: να δανειστούμε 3 φορές πιο ακριβά από ότι δανείζεται η Γερμανία. Είπαμε να υιοθετήσει το ευρωομόλογο και οι 8 ηγέτες που κυβέρνησαν στην Ευρώπη δεν το δέχτηκαν.

Έχουμε, λοιπόν, μια δεύτερη σύγκρουση γι’ αυτό, η Κίνα ύστερα από το πρόβλημα που έχει η ίδια, που δάνεισε μέχρι τώρα το αμερικάνικο δημόσιο 1 τρις δολάρια και η ίδια έχει ήδη χάσει το 15% από αυτά -γιατί το δολάριο έχει χάσει ένα μέρος της αξίας του- πρότεινε κοινό νόμισμα.

Και αν πρέπει να γίνει ένα κίνημα των εργαζόμενων, τότε πρέπει όλοι οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι, όλοι οι εργαζόμενοι παγκόσμια να διεκδικήσουν ένα κοινό νόμισμα και να καταλάβουν όλες τις επιχειρήσεις, όλους τους δρόμους και όλα τα εργοστάσια για 10 μέρες σε όλο τον κόσμο. Γιατί λαφυραγωγούν ομάδες χωρών τις οικονομίες μέσω των νομισματικών διαφορών άλλες χώρες. Και αυτό υφίσταται και η χώρα μας αυτή την περίοδο.

Ο Γ. Παπανδρέου τάχτηκε πρώτον, από την αρχή με την ομάδα των χωρών της παραγωγής και της ανάπτυξης, ως Πρόεδρος της Διεθνούς, και ακολούθησαν μια σειρά από σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που άλλα είναι σε κυβερνήσεις και άλλα δεν είναι. Δεύτερον, τάχθηκε με τον Πρόεδρο της Κίνας που μίλησε για το κοινό νόμισμα, αν και ήταν κάθετη η άρνηση του Ομπάμα ως προς το κοινό νόμισμα γιατί οι Η.Π.Α. θέλουν να λαφυραγωγήσουν τις οικονομίες άλλων χωρών.

Την ίδια άρνηση εξέφρασε και ο Μπράουν γιατί είναι γνωστή η διαρκής επιδίωξη του Ηνωμένου Βασιλείου να λαφυραγωγεί τις οικονομίες της κοινοπολιτείας. Γιατί δεν μπαίνει στο ευρώ η Μεγάλη Βρετανία; Γιατί έχει συνέχεια ευρωσκεπτικιστες; Αυτό είναι το αποτέλεσμα δεν είναι το αίτιο. Το αίτιο είναι η λαφυραγώγηση των οικονομιών της κοινοπολιτείας. Δεν έχει αρχηγό κράτους ο Καναδάς, έχει σχέση με την Μ. Βρετανία, δεν έχει αρχηγό κράτους η Αυστραλία όπως και άλλες χώρες, έχουμε λοιπόν, μεγάλη διένεξη.

Εμείς τοποθετηθήκαμε από την αρχή. Και την Κυριακή αυτό κρίνεται. Θα πάμε σε ανάπτυξη ή θα πάμε σε μονεταριστικές πολιτικές; Θα πάμε σε ποιότητα παραγωγής, σε ανταγωνιστικότητα και σε προϊόντα προστιθέμενης αξίας ή θα συνεχίσουμε και θα μπούμε σε ένα δεύτερο κύκλο μιας υποτιθέμενης ευρωπαϊκής χώρας με τριτοκοσμική όμως παραγωγή; Και αυτό θα έχει σχέση με την επόμενη περίοδο. Εμείς λέμε να κάνουμε το πρώτο.

Έχουμε ένα πρόβλημα με τα δημοσιονομικά που είναι η μία όψη της οικονομίας. Σηκώνεται ένας καβγάς εδώ και 4-5 χρόνια από την ντόπια ολιγαρχία, η ντόπια ολιγαρχία δεν παράγει, η αστική τάξη παράγει η οποία συρρικνώνεται, έκλεισαν οι επιχειρήσεις. Φέτος, η κατανάλωση στο 67% στα σουπερ-μάρκετ ήταν από εισαγόμενα καταναλωτικά προϊόντα, διέλυσαν την μικρομεσαία βιομηχανία και βιοτεχνία, την καταναλωτική.

Και παθαίνουν εμφράγματα οι εναπομείναντες βιομήχανοι από την μείωση της παραγωγής και την απώλεια αγορών. Η ολιγαρχία είναι παρασιτική, δεν παράγει, είναι ο κατασκευαστικός τομέας, είναι ο τομέας εμπορίου καυσίμων και είναι και ο τομέας του εφοπλιστικού κλάδου. Αυτοί ελέγχουν τα ΜΜΕ και τη χειραγώγηση και τη σπέκουλα και την παραπληροφόρηση και την στροφή σε συζητήσεις που δεν έχουν σχέση με την πραγματική κατάσταση στη χώρα.

Επί πέντε χρόνια τώρα περιφέρουν έναν συμπαθή άνθρωπο από την Μαδρίτη, τον Αλμούνια και απειλούν τις πολιτικές ηγεσίες με το ότι: «είπε ο Αλμούνια». Να μη σχολιάσω περαιτέρω τ για την πρακτική του επιτρόπου Αλμούνια.

Με μόνιμη την νεοφιλελεύθερη επωδό « τι θα κάνουμε με το χρέος και το έλλειμμα;», «χρεωθήκαμε όλοι και έχουμε ευθύνες», «να κάτσουμε καλά, και εσείς πολίτες να κάτσετε καλά εκεί στον καναπέ». Σκέφτηκα, βλέποντας κάποιους συντρόφους εδώ ,να κάνουμε ένα σύλλογο φίλων του Αλμούνια, γνωριζόμαστε, και να στέλνουμε κάθε βράδυ μια ανθοδέσμη στους έμμισθους προπαγανδιστές των δελτίων των 8 για το θεάρεστο αυτό έργο τους ως μονεταριστών και δημοσιονομικών τρομοκρατών ,με την υποσημείωση ότι η ανθοδέσμη είναι από το σύλλογο των φίλων του Αλμούνια.

Δώδεκα χώρες έχουν χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ στην Ε.Ε. και η Ελλάδα έχει το μικρότερο. Αυτό το τσίρκο, αυτό το κιτς, αυτό το λούμπεν που εμφανίζεται σαν δημόσιος βίος στη χώρα είναι απαξιωτικό «κάδρο» για την ελληνική Δημοκρατία.

Χώρα που δεν παράγει, θα πληρώσει χρέος και έλλειμμα; Με τι; Με μπανάνες; Φέτος ο πλούτος της χώρας ήταν 275 δις ευρώ, ο κύκλος των εργασιών γύρω από το δημόσιο, οι δημόσιες επιχειρήσεις όσες μείνανε και ο κρατικός προϋπολογισμός ήταν γύρω στα 75-80 δις ευρώ. Όλοι αυτοί οι παρασιτικοί κύκλοι στρέφουν τη συζήτηση προς την κυβέρνηση, προς τη δημόσια οικονομία. Για αυτούς δεν υπάρχει άλλη οικονομία. Τα 180 δις που αρπάζει η άλλη πλευρά, ο ιδιωτικός τομέας δεν υπάρχουν στη συζήτηση.

Να δούμε, λοιπόν αυτά: Πρώτον, 18 δις φοροδιαφυγή, αυτοί εδώ δεν μπόρεσαν ούτε τα 7 δις να μαζέψουν για να κλείσουν τον προϋπολογισμό. 7.5 δις η εργοδοσία δεν πλήρωσε ασφάλιστρα, το παγκάρι , τα ασφάλιστρα για τον κλάδο υγείας και για τον κλάδο της σύνταξης. 3 δις επιπλέον πλήρωσε το ελληνικό δημόσιο γιατί ο Νικήτας Κακλαμάνης πριν αναλάβει τη δημαρχία Αθηνών εισηγήθηκε στη Βουλή και ψήφισε τον γνωστό νόμο, τον καταστροφικό για την δημόσια υγεία, με την κατάργηση της λίστας φαρμάκων.

Στη συνέχεια, ο Δ. Αβραμόπουλος που παρέδωσε τη δημαρχία ανέλαβε να εφαρμόσει ως Υπουργός Υγείας το νόμο αυτό της Ν.Δ. Όλες οι πολυεθνικές φαρμάκων είπαν έχουμε πάρτι στην Ελλάδα, πάμε. Πολλαπλασιασμός των φαρμάκων, καταστροφή του εθνικού πλούτου, δημόσιου και ιδιωτικού. Και οι προαναφερθέντες συνεχίζουν τις δραστηριότητες τους σαν να μην έχει συμβεί τίποτε ενώ είναι υπόλογοι. Όπως και βιομήχανοι , που είχαν εμπλακεί σε πρακτικές εναρμόνισης και δημιουργίας καρτέλ.

Όταν μιλούσαμε το ’96 για καρτέλ μας έλεγαν ότι είμαστε γραφικοί και τρελοί. Δέκα καρτέλ λυμαίνονται τώρα την ελληνική οικονομία. Κερδοσκόποι και λαφυραγωγοί. Αυτές είναι οι ομάδες που κερδοσκοπούν στα γαλακτοκομικά, στα σουπερ μάρκετ, στο τσιμέντο, στις τράπεζες. Είναι δέκα καρτέλ .Πάρτι, πάρτι στους αγοραίους. Οι αγοραίοι, ό,τι θέλει η αγορά. ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΟΝΕΣ , ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ. Κλείστε επιχειρήσεις, διαλύστε το δημόσιο και μετά στο Σίσυφο. Ξανά την ανηφόρα Την κρίση θα την πληρώσουν οι άλλοι. Οι μη έχοντες . Αυτές είναι οι δυο όψεις του πράγματος.

Φέτος η εργοδοσία στα 180 δις άρπαξε 25 δις από την αδήλωτη εργασία, εγώ την λέω πάντα γιατί έχω δουλέψει σε αδήλωτη εργασία 4 χρόνια ανασφάλιστος όταν ήμουν φοιτητής, γιατί το είχα ανάγκη ,και ξέρω τι σημαίνει ανασφάλιστη εργασία. Πλούτος, τυφλός πλούτος, μαύρος πλούτος από την μία πλευρά. Έτσι, λοιπόν πρέπει να δούμε τα πράγματα με τη σειρά: από αυτή την πλευρά των 180 δις, το 20% των πιο πλούσιων Ελλήνων πολλαπλασίασε τον πλούτο του και φέτος και πέρσι και το 2003 και το 2002 και το 2001 κατά 6.5 φορές και οι δυνάμεις της εργασίας δεν πήρανε ούτε τη διαφορά από την αύξηση του πληθωρισμού.

Όταν έφυγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, άφησε την ελληνική οικονομία και τον πλούτο της χώρας στο 60% που πήγαινε στις δυνάμεις της εργασίας και το 40% που πήγαινε στις δυνάμεις του κεφαλαίου. Τώρα πηγαίνει το 65% στις δυνάμεις του κεφαλαίου και το 35% στις δυνάμεις της εργασίας.

Έχουμε, λοιπόν μεγάλο λογαριασμό, με ποια πολιτική θα πάμε, ποιο είναι το αίτιο, η παραγωγή, οι αμοιβές, τα προϊόντα και ποια είναι τα επιμέρους θέματα. Γιατί πρέπει να βρεθούν τα λεφτά. Δεν υπάρχουν πολλοί τρόποι. Η’ θα έχεις τράπεζα να κόβει χρήμα ή θα δανείζεσαι από την Ε.Κ.Τ. και ήδη το Ελληνικό Δημόσιο έχει δανειστεί 28 δις.

Και το έπραξε αυτό το ελληνικό Δημόσιο προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να διαθέτουν ρευστότητα. Όμως οι τράπεζες δεν έχουν ρίξει μέχρι τώρα χρήμα στην αγορά και τα ερωτήματα πληθαίνουν: «ξεφορτώνουν» τα τοξικά τους;, τι έγιναν τα υπερκέρδη των τραπεζών. 2.5% επί του Α.Ε.Π.; Σε ποιους φορολογικούς παραδείσους κατευθύνθηκαν;

Είπε η Μέρκελ όταν ξέσπασε η κρίση και δεν την ξαναείπαν βέβαια την είδηση οι παραπληροφορούντες μας: Μια χώρα του ευρώ και σε στάση πληρωμών να προβεί, η Ε.Ε. θα αναχρηματοδοτήσει όλο το χρέος. Αναχρηματοδότηση χρέους όχι δάνεια κάθε βδομάδα, το ξανακούσατε;

Κινδυνολογούν όλοι, να μην πω βαριές λέξεις γιατί είναι δημόσιος χώρος ότι θα κάνουμε στάση πληρωμών, ότι θα έρθει καταστροφή, τι θα γίνει, ανησυχούν οι έμμισθοι προπαγανδιστές κάθε βράδυ που θα βρει το ελληνικό δημόσιο 20 δις. όταν όλοι ξέρουν καλά ότι ήδη είναι ειλημμένη απόφαση για την αναχρηματοδότηση του χρέους, κάθε χώρας που θα αντιμετωπίσει πρόβλημα από τις χώρες του Eurogroup.

Και το δεύτερο, δανεικά. Πώς δανείζεται η χώρα το τελευταίο χρόνο με άτυπη συμφωνία της ΕΚΤ, των ελληνικών τραπεζών και της ελληνικής κυβέρνησης, το γνωστό τρίγωνο; Τι κάνει η ΕΚΤ, δίνει ζεστό χρήμα με 0.5-1% επιτόκιο στις τράπεζες και αυτές δανείζουν το ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 5.6-6%.

Τέτοια δουλειά ξέρουν να την κάνουν όλοι και οι γονείς σας και τα αδέλφια σας, όλοι εδώ μέσα ξέρουμε. Φοβερή δουλειά να δανείζεσαι ζεστό χρήμα με 0.5% επιτόκιο και να το δανείζεις με 6% επιτόκιο, τι δουλειά και αυτή: ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ. Και έχουν κερδοσκοπήσει και έχουν υπερπλουτίσει και παριστάνουν ότι έχουν και πρόβλημα πληρωμών.

Και ο τρίτος δρόμος για τα χρήματα, εκτός από την παραγωγή που είναι το κεντρικό μας θέμα, είναι η φορολογία. Εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε νέα φορολογία, θέλουμε να διορθώσουμε την φορολογική πολιτική και των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που είχε προοδευτική φορολογία για τις δυνάμεις της εργασίας και αναλογική φορολογία για τις δυνάμεις του κεφαλαίου και να ήταν το παραγωγικό κεφάλαιο, το παρασιτικό κεφάλαιο είναι που δεν παράγει.

Όλοι να φορολογηθούν ως φυσικά πρόσωπα και όλες οι υπηρεσίες θα είναι των φυσικών προσώπων ,είτε είναι από επιχειρήσεις, είτε από μετοχές, είτε από κέρδη, είτε από μισθούς, από οπουδήποτε, τελεία και παύλα. Και δεύτερον, θα αποκτήσουμε μια επάρκεια γιατί ξέρουμε να συγκεντρώσουμε πρώτα από όλα το Φ.Π.Α., το ελάχιστο και μετά να πάμε στη φορολογία του κεφαλαίου, αυτό που κάνουνε όλες οι χώρες, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Τι να φορολογήσουμε δηλαδή; Το 25% που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας; Και με αυτό θα κλείσω.

Γιατί αυτά τα επιτεύγματα τώρα, της άλλης πολιτικής που θέλουν να συνεχίσουν είναι πρώτον, το 25% κάτω από το όριο της φτώχειας, τι είπε ο Καραμανλής; Ότι το πρόγραμμα Παπανδρέου της Θεσσαλονίκης, τα πέντε νομοσχέδια κοστίζουν 10.5 δις ευρώ. Η εκπρόσωπος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είπε 4 δις ευρώ. Εγώ θα πάω με την κυβέρνηση Καραμανλή, την δεξιά. Δηλαδή, σε ένα πλούτο 275 δις ευρώ, δεν δικαιούται το 25% του πληθυσμού 10 δις από τον εθνικό πλούτο; Όταν το 55% των ανώνυμων εταιρειών δεν έχουν φορολογητέα ύλη; Εσείς όμως, οι μισθωτοί έχετε φορολογητέα ύλη.

Και το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, επειδή άκουσα τον εισηγητή στην αρχή που μίλησε, πρώτη χώρα η Ελλάδα που κυβερνήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου με Υπουργό Κοινωνικών Υποθέσεων τον αείμνηστο Γ. Γεννηματά, πρώτη χώρα σε ιδιωτικές δαπάνες στην υγεία. Είμαστε ο 7^ος πληθυσμός στην ανθρωπότητα από άποψη υγείας, από τους πιο υγιείς πληθυσμούς της ανθρωπότητας, φτιάξαμε με τα συστήματα της εκπαίδευσης και της υγείας . Έχουν στήσει ένα σύστημα μέσα και έξω από το Ε.Σ.Υ.

Γέμισαν τη χώρα με διαγνωστικά κέντρα, είμαστε η τελευταία χώρα στην Ε.Ε. σε τεχνολογίες και η πρώτη χώρα παγκοσμίως σε αξονικούς και μαγνητικούς τομογράφους και αυτές όλες οι ομάδες της παραοικονομίας που αρπάζουν τα μαύρα λεφτά και λαφυραγώγησαν και τα ασφαλιστικά ταμεία και τα οικογενειακά εισοδήματα έχουν σπρώξει όλη τη χώρα να περάσει από αξονικούς και μαγνητικούς τομογράφους και οι υπουργοί υγείας παριστάνουν τον τροχονόμο. Πρώτη χώρα σε ιδιωτικές δαπάνες για την παιδεία.

Το επόμενο θέμα είναι η ανταγωνιστικότητα της χώρας. Το πρώτο πρόβλημα που ήδη θέσαμε είναι η πραγματική οικονομία, το δεύτερο η ανταγωνιστικότητα. Η χώρα είχε την 32^η θέση το 2004 και τώρα έχει πάει μέσα σε 5μιση χρόνια στην 72^η θέση πίσω από την Μποτσουάνα, μια χώρα της Αφρικής. Έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Απορρόφηση του Γ’ ΚΠΣ, πώς; 500 εκατομμύρια ευρώ που ήταν για αυτό τον τομέα, της ανταγωνιστικότητας τα μεταφέρανε σε δρόμους και σε «κατόπιν ενεργειών» μου, ξέρετε όλοι από ελληνική ύπαιθρο.

150 εκατομμύρια από το πρόγραμμα της πληροφορίας, 180 εκατομμύρια από το πρόγραμμα της ανταγωνιστικότητας και 220 εκατομμύρια από το πρόγραμμα του σιδηρόδρομου που είναι η πιο μοντέρνα τεχνολογία σήμερα στον κόσμο. Γιατί ξέρουμε ότι δύο παράγοντες ρυπαίνουνε: τα καύσιμα και το αυτοκίνητο και για εμάς πρώτη πολιτική επιλογή μας στις μεταφορές, θα είναι ο σιδηρόδρομος. Το θέμα μας. Να δούμε, λοιπόν ποιες δυνάμεις δεν θέλουν να πάμε σε αυτή την ανάπτυξη, την πράσινη ανάπτυξη.

Πρώτον, οι δυνάμεις που έχουν σχέση με τα καύσιμα, δεν θέλουν φωτοβολταικά, δεν θέλουν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτή τη στιγμή στη Ρ.Α.Ε., στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας υπάρχουν 7.500 αιτήσεις σε εκκρεμότητα. Η Κυβέρνηση της δεξιάς δεν μας λέει γιατί αφήνει 7.500 αιτήσεις σε εκκρεμότητα Πώς μετά θα δουλέψουνε οι έμποροι καυσίμων που ελέγχουνε τρία κανάλια;

Και όσοι πρόφτασαν και είχαν πάρει άδειες, τις πήρανε 25-30.000 ευρώ και τώρα τις μοσχοπουλάνε με 700.000-800.000 ευρώ στην αγορά και κάνουν τοποθετήσεις από τον πλουτισμό σε εξωχώριες εταιρίες και διακοπές στον Άγιο Μαυρίκιο, Μπαχάμες, Μπόρα-Μπόρα, Κυανή Ακτή κλπ. Τι να κάτσουν εδώ να κάνουνε; Κερδοσκοπούν, μιλάμε για τριτοκοσμικά πράγματα.

Το τρίτο πρόβλημα που έχουμε είναι ότι έχουμε χαμηλή βάση στη γνώση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και στην τεχνολογική εξειδίκευση. Γι’ αυτό λέμε στο πρόγραμμα μας πρώτος στόχος η αναβάθμιση της παιδείας, 1δις ευρώ λέει ο Γ. Παπανδρέου από τον πλούτο αυτό στην παιδεία και στην εκπαίδευση και 5% του ΑΕΠ στην εκπαίδευση, αυτά είναι τα πιο μεγάλα θέματα μας.

Όμως έχουμε και θέμα με τις πολιτικές δυνάμεις, με τους υπαλλήλους των δελτίων των 8, έχουμε θέμα με τον έλεγχο των βουλευτών από τις επιχειρήσεις, την ολιγαρχία και το παρασιτικό κεφάλαιο που παπαγαλίζουν το έλλειμμα και το χρέος.

Φταίτε εσείς, όχι εσείς φταίτε, σηκώνουν και έναν τεχνητό καυγά, ρίχνουν και μερικές ατάκες και πάει λέγοντας. Το βασικό νομοσχέδιο που θα καταθέσει ο Γ. Παπανδρέου θα είναι για την πολιτική αυτονομία, για τις μονοεδρικές περιφέρειες της χώρας, για να τελειώσουμε με τους τηλε-πολίτες, τους τηλε-ψηφοφόρους, τους τηλε-βουλευτές και τις τηλε-περιφέρειες.

Επίσης, θα καταργηθεί το 42% στην αυτοδιοίκηση για να τελειώσουμε άλλους λογαριασμούς που φτιάχτηκαν εκεί μαζί με την εκλεγμένη περιφέρεια. Και να φτιάξουμε και δημόσια διοίκηση ξέροντας ότι η κοινωνία είναι αλλοτριωμένη, ξέροντας ότι η κοινωνία όπως είπε ο Ροκάρ, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας και τώρα ευρωβουλευτής δεν μπορεί να ζήσει μόνο από τη μισθωτή εργασία και ψάχνει και αλλού εισοδήματα, ότι η κοινωνία δεν μπορεί να στηρίξει την επιχείρηση που δεν έχει επενδυτικό κεφάλαιο.

Ξέρουμε το μέγεθος της κρίσης, ξέρουμε τι κάναμε και τι δεν κάναμε σωστά, πατάμε γερά στα πόδια μας, τουλάχιστον αρκετοί από την πολιτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σε αυτή τη φάση θα ανοίξουμε έναν καινούργιο λογαριασμό για την χώρα και πρέπει οι εργαζόμενοι κατά τη γνώμη μας, ανεξάρτητα από πολιτικές και κομματικές εντάξεις να δώσουν την μάχη γιατί θα κάνουμε διορθώσεις στην πολιτική μας και αναθεωρήσεις στο εργασιακό περιβάλλον και στο εργασιακό δίκαιο.

Οφείλουμε να αναδείξουμε την κοινωνική αξία που έχει η εργασία προκειμένου να πάμε σε έξοδο από την κρίση μέσω των πολιτικών που προανέφερα. Σας ζητούμε, λοιπόν να κρατήσετε ψηλά το ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσοι είστε σε αυτό το χώρο και σε αυτή την αντίληψη και να δώσουμε τη μάχη μέχρι την Κυριακή το βράδυ που θα ανοίξουνε οι κάλπες. Για να γιορτάσουμε μια νέα περίοδο αγωνιστική που θα αρχίσουμε, να’στε καλά.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009, 15 μέρες πριν τις εκλογές...

Η Αίγυπτος δεν είναι Τυνησία

Μέση Ανατολή
Η Αίγυπτος στις φλόγες, αλλά ο Μουμπάρακ δεν είναι Μπεν Άλι
του Παύλου Νεράντζη | 31 Ιανουαρίου 2011

Πηγή: pressinaction.gr | Ιστοσελίδα με άποψη

Από την Αίγυπτο, την Υεμένη, το Λίβανο και την Ιορδανία μέχρι την Τυνησία και την Αλγερία διογκώνονται τα κύματα διαμαρτυρίας εκατομμυρίων Αράβων. Προς το παρόν δεν έχουν μπει στο χορό αρκετές χώρες (Συρία, Λιβύη, Μαρόκο, Σαουδική Αραβία, Ομάν), αλλά αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις των ηγετών τους, η ανησυχία ότι και εκεί μπορεί να φθάσουν οι φλόγες της εξέγερσης είναι οφθαλμοφανής. Η αλλαγή φρουράς στην Αίγυπτο θα προκαλέσει ως ντόμινο ριζικές αλλαγές σε όλον τον αραβικό κόσμο.

Δικτατορικά καθεστώτα, που για τέσσερις και πέντε δεκαετίες καταδυνάστευαν τους λαούς τους, που ήταν αγαπημένα στη Δύση, η οποία τα ενίσχυε με εκατομμύρια δολάρια ετησίως, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά της, πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, πέφτουν ή βρίσκονται στα όρια της κατάρρευσης. Για πρώτη φορά άνθρωποι, που δεν είχαν φωνή, και άλλοι που ζουν σε άθλιες συνθήκες, βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ. Δεν φοβούνται τις δυνάμεις καταστολής. Δεν υπακούουν στις διαταγές των ηγεσιών τους. Ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.



Η Αίγυπτος, καρδιά του αραβικού κόσμου και των δυτικών συμφερόντων

Παρά τις ομοιότητες, η «επανάσταση του γιασεμιού» στην Τυνησία, δεν είναι ίδια με την εξέγερση για «ψωμί και ελευθερία» στην Αίγυπτο. Υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία (δικτατορίες με επίφαση δημοκρατίας, οικονομική στασιμότητα, ανεργία, κοινωνική εξαθλίωση), αλλά και ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες, που δεν εξαντλούνται στον πληθυσμιακό τους όγκο (10 εκατομμύρια στην Τυνησία, 80 εκατομμύρια στην Αίγυπτο).

Πριν μερικά χρόνια, συζητώντας στο Αμμάν μ΄ έναν από τους μεγαλύτερους αναλυτές του αραβικού κόσμου, τον Τζαμίλ Νιμρ, διευθυντή της εφημερίδας «Αλ Αραμπ Αλ Γιαμ» μου έλεγε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να διαφοροποιηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να στηρίξει αραβικές πρωτοβουλίες που κινούνται προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της δημοκρατίας. Διότι «ο αραβικός κόσμος κινείται ανάμεσα στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και τον άκριτο φιλοδυτικισμό». Και δεύτερον, ότι «ο εκδημοκρατισμός του αραβικού κόσμου δεν μπορεί να γίνει χωρίς την Αίγυπτο». Η πρώτη επισήμανση του Νιμρ ουδέποτε υλοποιήθηκε, η δεύτερη ανέκαθεν ισχύει.

Πράγματι, αν στα παλαιστινιακά εδάφη βρίσκεται η ψυχή του αραβικού κόσμου, η καρδιά του χτυπά στην Αίγυπτο. Υπενθυμίζω ότι οι Μπααθιστές της Δαμασκού και της Βαγδάτης (το πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό κίνημα που διακήρυττε την ένωση των Αράβων κάτω από μία συμμαχία) θεωρούσαν το Κάιρο «ιστορική πρωτεύουσά» τους, ενώ ο νεαρός τότε Γκεντάφι είχε πάρει τις ευλογίες του Νάσερ για να στεριώσει την εξουσία του στην επαναστατημένη Λιβύη.

Δεν είναι τυχαίο ακόμη ότι ο Μπάρακ Ομπάμα, λίγους μόνο μήνες μετά την εκλογή του, επέλεξε το Πανεπιστήμιο του Καίρου, στις 4 Ιουνίου 2009, για ν΄ απευθύνει μήνυμα για μία «νέα (αμερικανική) πολιτική» σε όλον τον αραβικό κόσμο και «μία νέα αρχή στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με τους μουσουλμάνους όλου του κόσμου».

Παρότι η ομιλία εκείνη είναι πλέον «νεκρό γράμμα», μια και τίποτε δεν έχει αλλάξει στη Μέση Ανατολή, -με εξαίρεση τη μερική απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ-, η Αίγυπτος, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης παραμένει ο σημαντικότερος συνομιλητής της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ για την ειρήνευση στην περιοχή. Για αυτό και οι Ισραηλινοί ανησυχούν ιδιαίτερα αν ανατραπεί ο Χόσνι Μουμπάρακ, που ως ο πλέον πιστός σύμμαχος των Αμερικανών, είναι για το εβραϊκό λόμπυ εγγυητής της σταθερότητας και της συνέχειας του (άκαρπου) διαλόγου για την επίλυση του μεσανατολικού.



Πόλεμος ισλαμιστών και μυστικών υπηρεσιών

Η Αίγυπτος, όμως, δεν είναι σημαντική μόνο για τους εθνικιστές Άραβες και τους δυτικούς συμμάχους. Η χώρα των Φαραώ για πολλούς θεωρείται ο τόπος στον οποίο εκκολάπτονται πυρήνες της Αλ Κάιντα. Και δεν αναφέρομαι στη δράση των ισχυρών «Αδελφών Μουσουλμάνων», αλλά σε ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, η δράση των οποίων προβληματίζει επίσης την Ουάσιγκτον και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η έκρηξη βόμβας στην Αλεξάνδρεια, σε ναό χριστιανών κοπτών, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, που καταδικάστηκε από μετριοπαθείς μουσουλμάνους ήταν η τελευταία πράξη μιας μακράς αλυσίδας τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον θρησκευτικών μειονοτήτων και αλλοδαπών τουριστών. Εκτός αυτού, η γειτνίαση της Αιγύπτου με τη Γάζα, στην οποία κυριαρχεί η Χαμάς, στην περίπτωση που ανατραπεί ο Μουμπάρακ και ανοίξουν ενδεχομένως τα σύνορα της χώρας, θα προκαλέσει τεράστια κύματα φυγής Παλαιστινίων προς το Κάιρο, πράγμα που πολλοί δεν βλέπουν με «καλό μάτι».

Η Αίγυπτος, επιπλέον είναι η χώρα που έχει καταγγελθεί από ΜΚΟ (Διεθνής Αμνηστία, κ.ά.) για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βασανιστήρια και εξαφανίσεις ιδίως των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Ενώ στην Τυνησία το «αστυνομικό κράτος» του Μπεν Άλι έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο «στα τελευταία του», η χώρα των Φαραώ έχει εμπλακεί στις μυστικές πτήσεις της CIA, τις παράνομες απαγωγές και κρατήσεις υπόπτων για τρομοκρατία από την αμερικανική intelligence.

Σε μία συνομιλία, το 2006, με τον ιμάμη Αμπού Ιμάντ, που θεωρούσε τον εαυτό του μετριοπαθή, αλλά κατηγορήθηκε αργότερα από την εισαγγελία του Μιλάνου για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση μου έλεγε, με αφορμή την απαγωγή και εξαφάνιση στο Κάιρο ενός άλλου ιμάμη, του Αμπού Ομάρ από τη CIA, ότι η Αίγυπτος είναι η χώρα «όπου αν συλληφθείς για αντικαθεστωτική δραστηριότητα, δύσκολα να απελευθερωθείς».



Ποιος θα σώσει τον Μουμπάρακ;

Κοντολογίς, η ενδεχόμενη ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ δεν σημαίνει ότι η Αίγυπτος θα προχωρήσει προς τον εκδημοκρατισμό της. Τον κίνδυνο αυτό, άλλωστε, μιας στροφής προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό επικαλείται εδώ και χρόνια ο Αιγύπτιος δικτάτορας προς τους δυτικούς συνομιλητές του προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία.

Δεδομένου ότι από το μουσουλμανικό κόσμο, δύο μόνον χώρες, το Ιράν και η Τουρκία έχουν τη δυνατότητα και φιλοδοξούν να διαδραματίσουν έναν ευρύτερο γεωστρατηγικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, (το Ιράκ έχει καταστραφεί από το διαρκή πόλεμο και η Συρία παραμένει εγκλωβισμένη στην αντιπαράθεσή της με το Ισραήλ για τα υψίπεδα του Γκολάν), είναι σαφές ότι η διάδοχη κατάσταση στην Αίγυπτο θα επηρεαστεί από πολλούς παράγοντες και όχι μόνον, όπως στην Τυνησία, από την εξέγερση των εξαθλιωμένων.

Προς στιγμή παραμένει άγνωστο ποιος μπορεί να σώσει τον Μουμπάρακ. Οι χώρες, (Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή Ένωση) που τον στήριζαν πολιτικά, οικονομικά (1,3 δις. δολάρια ετησίως) και στρατιωτικά, προτρέποντάς τον παρασκηνιακά να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, όπως αποκάλυψε το Wikileaks, είναι ταυτόχρονα και το σημείο αδυναμίας του Αιγύπτιου δικτάτορα, τουλάχιστον στα μάτια των εξεγερμένων που δεν διαπίστωσαν καμία διάθεση για ουσιαστικές αλλαγές. Άλλωστε, η φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος το 2004 δεν ήταν αρκετή για να δώσει μία ώθηση στην οικονομία και οι πρόσφατες εκλογές (Νοέμβριος 2010) σφραγίστηκαν για μία ακόμη φορά από τη βία και τη νοθεία.

Ο στρατός, από την άλλη πλευρά, από τον οποίο προέρχεται ο Μουμπάρακ, είναι το τελευταίο του χαρτί, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι αξιωματικοί θα παραμείνουν μέχρι το τέλος πιστοί στον Ηγεμόνα τους. Οι στρατιωτικοί στην Αίγυπτο, όπως και στην Τουρκία, εκφράζουν το «βαθύ κράτος», (το Κίνημα των Ελεύθερων Αξιωματικών εκδίωξε, το 1952, το βασιλιά Φαρούκ) και τώρα κανείς δεν μπορεί ν΄ αποκλείσει μία εκ των έσω ανατροπή του Μουμπάρακ. Η κίνησή του να διορίσει δύο πιστούς σ΄ αυτόν στρατηγούς στις θέσεις του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου είναι ένας ελιγμός για να εκτονωθεί το κλίμα δυσαρέσκειας, αλλά ενδέχεται να εξελιχθεί και σε μία κίνηση για απομάκρυνσή του από την προεδρία με στόχο τη διατήρηση του στρατιωτικού κατεστημένου στην εξουσία.

Την εκτίμηση αυτή εμμέσως εξέφρασε προ ημερών ο πρώην ισραηλινός πρέσβης στο Κάϊρο, Γκιντεόν Μπεν Άμι, λέγοντας ότι «στην Αίγυπτο υπάρχουν δυνάμεις ασφαλείας και μυστικές υπηρεσίες, που ξέρουν πώς θ΄ αντιμετωπίζουν την κατάσταση στην περίπτωση που απειλείται η επιβίωση (του καθεστώτος). Και ήδη κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση». Διερωτώμαι, όμως, αν ο κεμαλισμός στην αιγυπτιακή του έκδοση μπορεί να επικρατήσει σε μία στιγμή που στη «Μητέρα Πατρίδα» αποδυναμώνεται και η λαϊκή οργή σε Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Σουέζ και αλλού αυξάνεται διαρκώς.

Σε κάθε περίπτωση, καθοριστικός παράγοντας για το μέλλον της Αιγύπτου είναι η φωνή των εξεγερμένων. Οι οποίοι έχουν πολλά κοινά, αλλά και σε αρκετά διαφέρουν από τους αντιφρονούντες της Τυνησίας, που ανέτρεψαν το καθεστώς του Μπεν Άλι.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ:Η ιδεολογική απόφαση ενός Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεν δεσμεύει την Ολομέλεια του Δικαστηρίου.

Ιδεολογική ανάγνωση του Συντάγματος
Αντώνης Μανιτάκης

Λέξεις-Κλειδιά: Ερμηνεία του Συντάγματος, Ιθαγένεια, Μετανάστες, Εκλογικό δικαίωμα, Σχέσεις πολιτικής και δικαστικής εξουσίας

Πολλές απορίες αλλά και σοβαρές ανησυχίες προκαλεί η δημοσίευση της απόφασης του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ για το νέο νόμο για την ιθαγένεια και το εκλογικό δικαίωμα των μεταναστών στις εκλογές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης. Η εκτενής απόφαση θέτει παρεμπιπτόντως με το σκεπτικό της πλείονα και καίρια για τη λαϊκή και κρατική κυριαρχία ζητήματα συνταγματικότητας, που αγγίζουν την καρδιά του πολιτεύματός μας αλλά και του κράτους.

Πολλές απορίες αλλά και σοβαρές ανησυχίες προκαλεί η δημοσίευση της απόφασης του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ για το νέο νόμο για την ιθαγένεια και το εκλογικό δικαίωμα των μεταναστών στις εκλογές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης. Η εκτενής απόφαση θέτει παρεμπιπτόντως με το σκεπτικό της πλείονα και καίρια για τη λαϊκή και κρατική κυριαρχία ζητήματα συνταγματικότητας, που αγγίζουν την καρδιά του πολιτεύματός μας αλλά και του κράτους. Απαιτούν για τον λόγο αυτό ένα προσεκτικό και τεκμηριωμένο σχολιασμό, που δεν μπορεί όμως, λόγω της σοβαρότητάς τους, να γίνει βιαστικά.

Εκείνο όμως που προκαλεί σήμερα ανησυχία είναι κατ’ αρχήν ο ανοίκειος τρόπος με τον οποίο υποδέχτηκε μια μερίδα του τύπου την απόφαση εξομοιώνοντάς την μάλιστα με «δικαστικό πραξικόπημα». Αντιμετώπισε η μερίδα αυτή την απόφαση ενός Τμήματος, που παραπέμπει την Ολομέλεια για οριστική κρίση, ως μια «πολιτική ή ιδεολογική απόφαση» που παραβιάζει τη διάκριση των εξουσιών και υποκαθιστώντας το νομοθέτη περιφρονεί την κυβερνώσα εξουσία.

Από την άλλη είναι αλήθεια ότι η επίμαχη δικαστική απόφαση προσφέρεται για ιδεολογική και πολιτική αντιμετώπιση. Με φράσεις και σκεπτικά που δεν ήταν ούτε κρίσιμα ούτε αναγκαία για την εκδίκαση της διαφοράς έδωσε η ίδια λαβή σε ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις που εξάπτουν πάθη και προσφέρονται για αναγνώσεις και ερμηνείες ποικίλες, ακόμη μισαλόδοξες: η σκέψη π.χ. «…για τη διαπίστωση […] από διοικητικά όργανα, της συνδρομής, in concreto, της ουσιαστικής προϋποθέσεως γνήσιου δεσμού των αλλοδαπών προς το ελληνικό έθνος…», δύσκολα χωράει, κατά τη γνώμη μου, σε νομικό συλλογισμό που στηρίζεται στο Σύνταγμα ή σε νόμο. Το ίδιο και η φράση όπως: «…και, εν τέλει, να αποσυντίθεται η έννοια του έθνους». Η «αποσύνθεση του έθνους» είναι κρίση ή αξιολόγηση νομική, που προκύπτει από το Σύνταγμα και αρμόζει σε δικανικό συλλογισμό; Και τι σχέση έχει με το κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους να καθορίζει αυτό δια του νομοθέτη και όχι δια του Συντάγματος τους όρους της ιθαγένειας; Το ίδιο και η φράση ότι ο «συνταγματικός νομοθέτης μεριμνά για τη συνέχεια του έθνους επιτάσσοντας στον απλό νομοθέτη να οργανώνει εκπαίδευση, η οποία, μεταξύ άλλων, θα συμβάλει στην ανάπτυξη εθνικής συνειδήσεως». Πώς συνδέεται, τέλος, η σκέψη αυτή με τη επίδικη διαφορά και γιατί είναι κρίσιμη και αναγκαία η επίκληση της σχετικής συνταγματικής διάταξης για την επίλυσή της;

Ποιος αποφασίζει τελικά, ο δικαστής ή ο νομοθέτης, για τους όρους κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας όταν το Σύνταγμα επ’ αυτού εσκεμμένα σιωπά; Αυτό είναι για μένα το ερώτημα. Και επ’ αυτού το Τμήμα αποφάνθηκε ότι ο δικαστής είναι αρμόδιος ερμηνεύοντας συνταγματικές διατάξεις που δεν σχετίζονται άμεσα με την περί ιθαγένειας σχετική συνταγματική διάταξη. Η διαφορά αφορούσε τη νομιμότητα μιας υπουργικής απόφασης για τα δικαιολογητικά που απαιτούνταν για τη κτήση της ελληνικής ιθαγένειας με τον νόμο 3838/2010 και η οποία είναι αμφίβολο αν είχε συνάφεια ώστε να συνεκδικασθεί με μια εγκύκλιο για τις δημοτικές εκλογές.

Αφήνω στην άκρη τα άλλα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν το εκλογικό δικαίωμα των μεταναστών να συμμετέχουν στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το σημαντικό είναι ότι τα προηγούμενα συμβαίνουν, όταν η χώρα διέρχεται μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση, όταν ακόμη και η υπόστασή μας ως κράτος διακυβεύεται και όταν απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε εθνική ομοψυχία πολιτική σύμπνοια. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να βλέπουμε δικαστική και πολιτική εξουσία να σκιαμαχούν με αφορμή περιττές και παρωχημένες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Και τα μεν ΜΜΕ τρέφονται από αυτές τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, και εν μέρει και η πολιτική εξουσία. Η δικαστική όμως εξουσία οφείλει να υπερασπίζεται τη συνταγματική νομιμότητα χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις και με αυτοσυγκράτηση. Με τις επιβαλλόμενες αυτοδεσμεύσεις από τη δικαστική της λειτουργία, ιδίως όταν ελέγχει τις πολιτικές αποφάσεις ή την διαμόρφωση πολιτικών από την κυβερνώσα εξουσία που έχει, ούτως ή άλλως τη δημοκρατική νομιμοποίηση.