Παρέμβαση στη νέα πολιτικη συγκυρία, 15 Ιουνίου 2012

Στέφανος Τζουμάκας

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΠΕΔΙΟ. Η ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΝΕΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΦΑΣΗ

Σε όλη την Ε.Ε., η κρίση μπαίνει πλέον σε νέα φάση και οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της. Ήδη το απέδειξε η Ισπανία και ίσως έπεται η Κύπρος και η Ιταλία και άλλες χώρες της Ε.Ε. όπου με πολιτικές αποφάσεις ακολουθούν το δρόμο, που από την έναρξη της κρίσης προοδευτικές δυνάμεις προέβλεψαν. Και όπου προέτρεπαν σε κεντρική διαχείριση του θέματος του χρέους ως συνολικά ευρωπαϊκό ζήτημα για την έξοδο από την κρίση. Δηλαδή, ευρωπαϊκή λύση με πολιτικούς όρους.  Ενόψει των εκλογών τον Νοέμβριο του 2012 στις Η.Π.Α., οι παρεμβάσεις εντείνονται στο ευρωπαϊκό πρόβλημα καθώς η ηγεσία των Η.Π.Α. επιδιώκει να διασφαλίσει τα δικά της οικονομικά συμφέροντα ως προς την παράταση και τη φύση της κρίσης. Άλλωστε, και η θητεία της Μέρκελ εισήλθε πλέον στην τελευταία περίοδο και η απομόνωση των απόψεών της στην παρούσα φάση αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα.

Ενόψει και των εν λόγω εκλογικών αναμετρήσεων σε ΗΠΑ και Γερμανία, διαμορφώνονται δεδομένα αποφάσεων, συμβιβασμών και δρομολόγησης ορισμένων  λύσεων. Εξ αυτών όλων των εντάσεων, οι αγορές, οι οίκοι αξιολόγησης και οι επαγγελματίες κινδυνολόγοι προσπαθούν να κατευθύνουν την εξέλιξη της κρίσης προς τα δικά τους συμφέροντα. Οι διατεταγμένες προβλέψεις περί δήθεν μεγάλων ανατροπών, καταστροφών με μόνιμο παράδειγμα την Ελλάδα ότι δήθεν θα εξέλθει του ευρώ και της ΕΕ., βασίζονται στη λογική των πιέσεων και αποβλέπουν σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις.

Στην κρίση υπάρχουν και είναι σε διαρκή αναμέτρηση και ένταση δυο στρατηγικές: Η προοδευτική στρατηγική της πραγματικής οικονομίας, της ανάπτυξης και της εργασίας και η στρατηγική της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας και του νεοφιλελευθερισμού.

Πλέον, αρχίζει να ανακάμπτει και να εδραιώνεται ως ένα βαθμό η στρατηγική του επιχειρηματικού κόσμου, της παραγωγής, της πραγματικής οικονομίας και των δυνάμεων της εργασίας ύστερα από το χτύπημα της τελευταίας περιόδου από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Η απαρχή αυτής της ανάκαμψης που θα χρειαστεί χρόνος για να αποτελέσει μια νέα πραγματικότητα, ήδη διαμορφώνει συνθήκες για την προώθηση και εδραίωση της ανάπτυξης, των επενδύσεων, της ρευστότητας, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της αύξησης των εισοδημάτων, ως προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση. Η στρατηγική αυτή αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων και δείχνει το δρόμο σε δεκάδες χώρες. Σημαντικό ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή, διαδραματίζουν ηγεσίες ισχυρών οικονομιών.

Ένας νέος άξονας διαμορφώνεται πλέον απέναντι στη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού, της λιτότητας, των αγορών, των πιστωτών, των τραπεζιτών, των κερδοσκόπων, των κύκλων που είναι απέναντι στην παραγωγή και την οικονομία καθώς και των πολιτικών δυνάμεων που είναι σε φθίνουσα πορεία και τις εκπροσωπούν. Των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού, που οδήγησε τις οικονομίες σε ύφεση και σε μείωση του πλούτου, σε βίαιη μεταφορά πλούτου από τις δυνάμεις της εργασίας στις δυνάμεις του κεφαλαίου, στην πρωτοφανή ανεργία και φτώχια. Των δυνάμεων που δίνουν λυσσαλέα μάχες οπισθοφυλακών αλλά που έχουν απομονωθεί σε σημαντικό βαθμό.

Η νίκη των σοσιαλιστών στη Γαλλία αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα στην ΕΕ αλλά και διεθνώς για τις δυνάμεις που αγωνίστηκαν και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Ο νέος πρόεδρος Ολάντ εκφράζει μια νέα πολιτική και κυρίως κοινωνική πλειοψηφία πολιτών και εργαζομένων που αγνόησαν τις απειλές ότι θα υποστούν τις συνέπειες της Ελλάδας. Η ατζέντα του Φ. Ολάντ, θέτει ως κυρίαρχο την ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας, ως πυλώνα στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο -που ήδη διατυπώθηκε και ως Κοινωνικό Σύμφωνο- την τροποποίηση του καταστατικού της ΕΚΤ για τον απευθείας δανεισμό των κρατών-μελών, τη μείωση των επιτοκίων στο 1%, τη θέσπιση ευρωομόλογου, τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, το περιορισμό της ισχύος των αγορών και τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Ωστόσο, ο Πρόεδρος Φ. Ολάντ ενώ σωστά είναι κατά της πολιτικής της λιτότητας στη Γαλλία όπου ήδη το έλλειμμα υπερέβη το 100% του Α.Ε.Π., προέτρεψε την Ελλάδα να τηρήσει το δημοσιονομικό πρόγραμμα λιτότητας υποδηλώνοντας αντιφατικές πρακτικές δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Οι απειλές και οι εκφοβισμοί είναι το μόνο που απέμεινε στην απομονωμένη νεοφιλελεύθερη ηγεσία και αυτό αποτελεί έμπρακτο δείγμα του αδιέξοδου της ευρωπαϊκής δεξιάς και όσων συνέπραξαν και εφάρμοσαν συντηρητικές πολιτικές, που οδήγησε πολλές χώρες της Ε.Ε., σε οικονομική και κοινωνική διάλυση. Η αρχική παραδοχή της Μέρκελ για την κατ’ αρχήν αποτυχία τους στην Ελλάδα αποτυπώνεται σήμερα ως πανευρωπαϊκή οικονομική αποτυχία. Η πρόσφατη δήλωση του απερχόμενου πρόεδρου του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιουνκερ ότι η Γερμανία συνιστά μέρος του προβλήματος της κρίσης, αποτελεί την επιβεβαίωση της θέσης κυβερνήσεων, πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και της ύφεσης καταστρέφει τη μία μετά την άλλη τις οικονομίες των χωρών της ΕΕ.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα επιμείνουν στη νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, καθώς ήδη μετά τη ήττα τους στη Γαλλία, επιχειρούν τη συγκρότηση συμμαχιών για τον έλεγχο του Eurogroup. Θα επιμείνουν -παρά την αποτυχία τους- στη περαιτέρω δημοσιονομική λιτότητα, στην ύφεση, στη μείωση του παραγόμενου πλούτου, στη ένταση της ανεργίας και στην υποτίμηση της εργασίας προκειμένου να ανακτήσει τα κέρδη του το χρηματιστηριακό και πιστωτικό σύστημα και να ανέλθει η κερδοφορία των επιχειρήσεων. Και θα επιμείνουν, προβάλλοντας ένα μεταμορφισμό για μια δήθεν αναπτυξιακή πτυχή, επιδιώκοντας να ενσωματώσουν και να εκτονώσουν την άρνηση των λαών της ΕΕ σε αυτή τη καταστροφική πορεία για το σύνολο των ευρωπαϊκών οικονομιών και κοινωνιών, καθώς πλέον δεν θα πλήττεται από την ύφεση και την ανεργία μόνο η Ελλάδα ή οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αλλά όλες οι χώρες της Ε.Ε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν αποτελεί πλέον παρά μια παρωνυχίδα μπροστά στο μέγεθος και στον όγκο της χρηματοπιστωτικής κρίσης που εξελίσσεται στην Ισπανία και την Ιταλία.

Η διαμάχη αυτή θα συνεχιστεί, καθότι οι πολιτικές ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών δεν αποτέλεσαν ένα συμπαγές μέτωπο απέναντι στους οίκους αξιολόγησης, στις αγορές και στους πιστωτές. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση πολιτικά, το μέτωπο αυτό που συνδέεται με πανευρωπαϊκή λιτότητα, είναι σε υποχώρηση και αυτό αποτελεί το ελπιδοφόρο μήνυμα. Η ηγεμονία και η ισχύς της Μέρκελ αποδομείται. Πρακτικές συμφερόντων που εκπροσωπεί η Α. Μέρκελ δε μπορούν να εμφανίζονται ως πεποιθήσεις των ευρωπαϊκών λαών, ο νεοφιλελευθερισμός υφίσταται ισχυρό κλονισμό. Για παράδειγμα ο κεντρικός της ισχυρισμός ότι «με δανεικά δεν γίνεται ανάπτυξη» δεν ευσταθεί στον σύγχρονο κόσμο, αποτελεί μια απλουστευτική θεωρία.

Στη συνεργασία Ολαντ - Μέρκελ υπάρχουν έντονες διαφωνίες, καθότι το μέτωπο της λιτότητας αρνείται τόσο την τροποποίηση του καταστατικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με στόχο τον απευθείας δανεισμό των κρατών-μελών όσο και το ευρωομόλογο αλλά και το ύψος και το εύρος των αναπτυξιακών κονδυλίων. Ήδη η παλιά διακυβερνητική Γερμανίας- Γαλλίας είναι σε κρίση λόγω των αντιθέσεων του Προέδρου Ολάντ με την Α. Μερκελ και διαμορφώνονται νέες συνεργασίες για ένα νέο άτυπο διευθυντήριο για το προσεχές Συμβούλιο Κορυφής, όπου ήδη έχουν γίνει προπαρασκευαστικές συζητήσεις για την ευρωπαϊκή εποπτεία του τραπεζικού συστήματος, την εγγύηση των καταθέσεων και την ευρωπαϊκή εποπτεία των δημοσιονομικών πολιτικών.

Προς αυτήν την κατεύθυνση συνέβαλε σημαντικά και η ήττα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των μνημονίων στις εκλογές της 6^ης Μαΐου, στη χώρα μας όπου δεν υπήρξε απλώς αλλαγή πολιτικού σκηνικού αλλά την έκφραση των πολιτών απέναντι σε ένα αντιοικονομικό και αντικοινωνικό πρόγραμμα Είχαμε την εκλογική ήττα των αδιέξοδων -κοινωνικά και οικονομικά- νεοφιλελευθέρων και μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόστηκαν. Οι Έλληνες πολίτες σε αυτές τις εκλογές είχαν ως βασικό τους κριτήριο το τι βιώνουν, δηλαδή την ανεργία, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, την εκτεταμένη φτώχεια και ανέχεια, τη λιτότητα.

Οι Έλληνες πολίτες οδήγησαν σε επανεξέταση σχεδιασμούς συγκεκριμένων επιδιώξεων και συμφερόντων. Αρνήθηκαν να συνεχίσουν να αποτελούν το «πειραματόζωο» των αγορών και των μονεταριστικών εκβιασμών. Αρνήθηκαν τη διαιώνιση των πολιτικών της φτώχειας, της ανεργίας και της ύφεσης, έδειξαν αποφασιστικότητα για μια άλλη πολιτική που είναι γνωστή σε όλες τις χώρες και τους λαούς της Ε.Ε., για προοδευτική έξοδο από την κρίση. Με δημοκρατικό φρόνημα, αγνόησαν τις προσβλητικές απειλές περί εξόδου από την ΕΕ και περί επιστροφής στη δραχμή, θυμίζοντας αλήστου μνήμης εποχές.

Οι κινδυνολόγοι παρόλη τη καταδίκη αυτής της πολιτικής, συντονισμένοι μέσα και έξω από τη χώρα, επιχειρούν ξανά το ίδιο σενάριο, αλλοιώνοντας κάθε έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Άλλωστε οι ίδιοι κύκλοι «σφόδρα επικράθησαν» με το εκλογικό αποτέλεσμα τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία γιατί κατέρρευσε πλέον το αποτυχημένο στρατήγημα του μονόδρομου.

Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ 17^Ης ΙΟΥΝΙΟΥ

Οι πολίτες προσέρχονται για τη δεύτερη ετυμηγορία και είναι απαραίτητο η συμμετοχή να είναι μεγάλη, καθότι η αποχή των εκλογέων της 6^ης Μαΐου ανήλθε στο υψηλό ποσοστό του 35%. Η ετυμηγορία δε θα οδηγήσει σε καμία θεομηνία, το σύμπαν δε θα καταρρεύσει, ούτε ευαγγελικές ρήσεις του τύπου «ανεώγησαν οι ουρανοί» θα πραγματοποιηθούν και ούτε θα εμφανιστούν «οι πύρινες γλώσσες» που επαγγέλλονται οι έμποροι του φόβου για τους πολίτες που δήθεν πρέπει να ψηφίσουν με βάση τα συμφέροντα της καταρρέουσας πολιτικής της λιτότητας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό θα επιβεβαιωθεί και με την ήττα της Μερκελ, που αποτελεί την αιχμή του δόρατος των αγορών και της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας, σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Οι Έλληνες πολίτες διεκδικούν και δικαιούνται αξιοπρέπεια, ισοτιμία της χώρας και διαπραγμάτευση που ήταν απαγορευμένη λέξη πριν την 6η Μαΐου. Τη Δευτέρα δεν θα υπάρχουν ούτε σεισμοί, ούτε λιμοί και καταποντισμοί. Η χώρα θα είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ήδη γίνονται όλες οι προετοιμασίες τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και σε ορισμένες πρωτεύουσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη νέα διαπραγμάτευση που ορισμένοι τις δίνουν υπερβολικές διαστάσεις ιστορικού συμβιβασμού (compromesso storico από την ιστορική διατύπωση του Ενριγκο Μπερλίγκουερ, ηγέτη του ΚΚ Ιταλίας). Διότι είναι γνωστό ότι σε τέτοιες διαπραγματεύσεις υπάρχουν εκατέρωθεν υποχωρήσεις.  

 Μια διαπραγμάτευση που θα περιλαμβάνει τόσο τα θέματα που αφορούν τη διεθνή οικονομική κοινότητα, δηλαδή το δημόσιο χρέος και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όσο και το θέμα που αφορά το εθνικό δημοσιονομικό πρόγραμμα, το οποίο απέτυχε και οδήγησε σε πρωτοφανή βλάβη της οικονομίας και της κοινωνίας.

Γι’ αυτό είχα αναφερθεί από τον Μάρτιο του 2012 στην ανάγκη για νέα. διαπραγμάτευση πολιτική και οικονομική: α) Η διαπραγμάτευση είναι δικαίωμα κάθε χώρας. Η χώρα ούτε θα δέχεται υποδείξεις, ούτε θα επιβάλλει. Δικαιούται τη πολιτική και οικονομική συνεργασία. Δικαιούται τη πολιτική ισοτιμία. Μονομερείς αποφάσεις ούτε μπορεί να δεχτεί η χώρα, ούτε δικαιούται να επιβάλλει η Ε.Ε. Εκβιασμοί δεν νοούνται ανάμεσα σε χώρες της Ε.Ε. παρόλο που ορισμένοι παράγοντες έχουν ξεπεράσει κάθε όριο σε λεονταρισμούς και απειλές. Είναι οι θιασώτες της αποτυχίας και των αντιευρωπαϊκών πολιτικών. β) Το πρόγραμμα λιτότητας απέτυχε και η χώρα σε συνεργασία με την Ε.Ε, πρέπει να συντάξει ένα έκτακτο πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης για να μπορεί η χώρα να έχει πρωτογενές πλεόνασμα αλλά και θέσεις εργασίας. Προφανώς, πρέπει να προχωρήσει σε μια συνολική επαναδιαπραγμάτευση.

Αποδυναμωμένη σήμερα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και οι κυβερνήσεις τους, που αντιδημοκρατικά και αντιδεοντολογικά εκβιάζουν και απειλούν τη χώρα. Η Ελλάδα σήμερα είναι δυνατή γιατί ο λαός έδειξε φρόνημα και αρχές. Αδύνατοι είναι όσοι θα ήθελαν να δικαιώσουν το μονόδρομο στην Ελλάδα, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Είναι προφανές ότι πρέπει να παγώσουν όλες οι υφιστάμενες δεσμεύσεις αμέσως μετά τις εκλογές και η νέα ηγεσία της χώρας θα πρέπει να ζητήσει μια νέα πολιτική συμφωνία και μια νέα οικονομική συνεργασία με την ΕΕ. Είναι προφανές ότι οι πολιτικές ηγεσίες θα πρέπει να θέσουν αυτά ως ελάχιστα για την πολιτική ισοτιμία και την αξιοπρέπεια δηλαδή τέλος στην επιτήρηση της τρόικα και της δύναμης κρούσης και νέα πολιτική και οικονομική διαπραγμάτευση.

Απέναντι στην πολιτική ισχύος που προβάλει η απομονωμένη ομάδα της ευρωπαϊκής λιτότητας με επικεφαλής την Α. Μέρκελ, το εκλογικό σώμα θαρρετά μπορεί να αντιτάξει την δική του θέληση, αψηφώντας προσβολές και απειλές. Αποφασίζοντας για μια ακόμα φορά ότι η χώρα δε θα είναι σε ομηρία. Η εναλλαγή των απειλών και του καθησυχασμού είναι μια από τις εκφράσεις της πολιτικής αποσύνθεσης των αποτυχημένων πολιτικών του Βερολίνου.

Τις προτεραιότητες της χώρας δεν μπορεί να τις επιβάλλουν οι δανειστές ερήμην των παραγωγικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου, και ιδιαίτερα για μια μεταβατική περίοδο ανασύνταξης της χώρας. Είναι προφανές ότι η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χώρες της Ένωσης, θα είναι Ευρωπαϊκή. Θα το επιβάλλουν οι προοδευτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο για λόγους πολιτικής θέλησης αλλά και γιατί είναι ο δρόμος προς την έξοδο από την κρίση.

Εκατομμύρια Έλληνες πολίτες θεωρούν σανίδα σωτηρίας για την Α. Μέρκελ, το στρατόπεδο του νεοφιλελευθερισμού στην Αθήνα που βασίζεται στις απειλές για να κεφαλαιοποιήσει το φόβο στις κάλπες. Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου, όλο το νεοφιλελεύθερο σύστημα της διαπλοκής προωθούσε πλασματικά διλήμματα. Το εκλογικό σώμα θαρρετά, τα αγνόησε. Το ίδιο σύστημα τώρα προωθεί το φόβο, την απειλή περί εξόδου της χώρας από το ευρώ και άλλα συναφή. Οι πολίτες που έχουν σαφή προσανατολισμό για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε., ασκώντας το αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, θα πρέπει να δώσουν σε αυτούς τους κύκλους την ίδια απάντηση, δηλαδή να τους αγνοήσουν.

Η κρίση είναι και πολιτική, οι πολίτες ξαναθέτουν το ζήτημα της πολιτικής και των αρχών της, η λύση και η έξοδος από την κρίση θα είναι πολιτική.

Μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας, θα υπάρξει παρέμβαση για το σύνολο των πολιτικών εξελίξεων.

Στέφανος Τζουμάκας.

mail@stefanostzoumakas.gr

http://stefanostzoumakas.blogspot.com

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ Α-ΔΥΝΑΤΟΙ (Σκέψεις για αλλοτριωμένους και καιροσκόπους με αφορμή τη κρίση)

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ Α-ΔΥΝΑΤΟΙ(Σκέψεις για αλλοτριωμένους και καιροσκόπους με αφορμή τη κρίση)

Με τη λογική και τα συναισθήματα ( ΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ), μπορούμε να πούμε ότι:

1.Οι δυνατοί ωφελούν τον εαυτό τους και τους άλλους . Οι α-δύνατοι όχι μόνο δεν ωφελούν , αλλά βλάπτουν τον εαυτό τους και τους άλλους

2. Οι δυνατοί επιδιώκουν ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ για τον εαυτό τους και τους άλλους. Οι α-δύνατοι επιδιώκουν ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ .Οι δυνατοί συμπορεύονται με άλλους σε κοινές προσπάθειες , οι α-δύνατοι , είναι χρήστες ,δεν συμπορεύονται, χρησιμοποιούν τους άλλους για τις επιδιώξεις τους .

3.Οι δυνατοί άνθρωποι δίδουν. Οι α-δύνατοι λαμβάνουν .Οι α-δύνατοι εμφανίζουν μια ''αναπηρία'' στο να δώσουν

4 .Οι δυνατοί άνθρωποι λένε ευχαριστώ και συγγνώμη. Οι α-δύνατοι είναι α-χάριστοι.

Οι α-δύνατοι έχουν μια ''αναπηρία ''για να πουν το ευχαριστώ και το συγγνώμη .

5.Οι δυνατοί είναι υποκείμενα σχέσεων ,ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΑΞΙΩΝ . Οι α-δύνατοι είναι αντικείμενα σχέσεων και θεωρούν και τους άλλους αντικείμενα σχέσεων.ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΑΝΤΙ-ΑΞΙΩΝ.

6.Οι δυνατοί εμπιστεύονται τους άλλους ανθρώπους και έχουν γενναιοδωρία ψυχής, συναισθημάτων και θετικών αξιολογήσεων των ανθρώπων .Οι άνθρωποι έχουν ΘΕΤΙΚΕΣ και αρνητικές πλευρές , προτερήματα και ελαττώματα , ικανότητες , επάρκειες , χαρίσματα ,και ταλέντα , αλλά και αδυναμίες .Οι αδύνατοι άνθρωποι έχουν κακότητα , δεν λένε καλή κουβέντα για τους άλλους , δεν αναγνωρίζουν αυταπόδεικτες αξίες και αρετές των άλλων . ‘’Στάζει χολή και φαρμάκι η γλώσσα τους’’ .Οι α-δύνατοι είναι καχύποπτοι και κυνικοί , γιατί έχουν αναπηρία συναισθημάτων.ΔΙΥΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΩΝΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ ΤΗ ΚΑΜΗΛΟ.

7.Οι δυνατοί είναι ειλικρινείς,ΕΜΠΝΈΟΥΝ , δεν παραποιούν . Οι α-δύνατοι λένε ψέματα και το χειρότερο χειραγωγούν και διαδίδουν ψέματα, κινδυνολογούν, απειλούν , εκβιάζουν , εκφοβίζουν.


8.Οι δυνατοί άνθρωποι ΑΥΤΟ-προσδιορίζονται . Οι α-δύνατοι ετερο-προσδιορίζονται.Οι δυνατοί προσδιορίζονται από το εγώ , το εσύ και το εμείς. Οι α-δύνατοι,  από τις παθολογικές εκδοχές του εγώ , όπως:Εγωισμός, εγωπάθεια , εγωκεντρισμός.

9. Οι δυνατοί έχουν αυτο-ΕΚΤΙΜΗΣΗ . Οι α-δύνατοι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση ή και καμία αυτοεκτίμηση .

10.Οι δυνατοί άνθρωποι αγαπούν ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΟΎΝ .Οι δυνατοί ως φορείς αξιών ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΚΑΘΕ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟ.Είναι οι φορείς της ΠΡΟΟΔΟΥ.Οι α-δύνατοι αγαπιούνται ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΟΥΝ . Είναι οι φορείς της ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ.Οι α-δύνατοι εμφανίζουν μια ''αναπηρία'' να αγαπήσουν .Μπορούν κυρίως να αγαπηθούν .Πολλές φορές οι αδύνατοι που έρχονται σε αδιέξοδα ούτε να αγαπηθούν μπορούν . Αντίθετα ως φορείς ΑΝΤΙ- αξιών, ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΝΤΙΜΟ,ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΚΑΘΕ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ,φθονούν μισούν και επιδιώκουν την εκδίκηση.

ΤΡΙΑ είναι τα επίπεδα των σχέσεων :

1.Μεταξύ ΔΥΝΑΤΩΝ. Υπάρχει Αμοιβαιότητα. Δημιουργούν σχέσεις μακράς πνοής

2.Μεταξύ ΔΥΝΑΤΩΝ και Α-ΔΥΝΑΤΩΝ , οι σχέσεις είναι ΑΝ-ΙΣΕΣ, που αργά ή γρήγορα οδηγούνται σε ΡΗΞΗ.

3.Μεταξύ Α-ΔΥΝΑΤΩΝ .Οι σχέσεις γίνονται ''ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ'' , φθοροποιές που καταλήγουν σε διάλυση και

Οι άνθρωποι , είτε μόνοι ,είτε δύο , είτε ΣΕ ΣΥΝΟΛΑ , δεν είναι διαρκώς α-δύνατοι , ούτε πάντοτε δυνατοί.

Η αμοιβαιότητα : Αξιών ,ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ,ΔΥΝΑΜΕΩΝ , ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ αποτελεί το ΧΡΥΣΟ ΚΑΝΟΝΑ, αλλιώς μετά ακολουθεί ο αργυρός κανόνας , μετά ο μπρούντζινος κανόνας των αντι-αξιών , της αλλοτρίωσης και των παρακμιακών πρακτικών που χαρακτηρίζουν το ξεπεσμό και τη συντήρηση.

Οι επαγγελματίες κινδυνολόγοι και το τρίγωνο της διαπλοκής. Στέφανος Τζουμάκας 10 Απριλίου 2012

Η τριγωνική σχέση παρασιτικού κεφαλαίου-τραπεζιτών-κατεστημένων ΜΜΕ- ελεγχόμενων πολιτικών συνιστά τον πυρήνα του κυρίαρχου συστήματος της χώρας, ένα σύμπλεγμα ολιγαρχίας, παρασιτικού πλούτου, χειραγώγησης της κοινής γνώμης και πειθήνιων διαπλεκόμενων πολιτικών τόσο από τμήματα των νεοφιλελεύθερων του ΠΑΣΟΚ, όσο και της Νέας Δημοκρατίας σε σύμπλευση με παράγοντες και κύκλους του Βερολίνου, των Βρυξελλών και του Παρισιού.
Είναι το πραγματικό κέντρο λήψης αποφάσεων και επιβολής τους πέρα, παρά και πάνω από τους δημοκρατικούς θεσμούς, από τη δημόσια πολιτική σφαίρα, το σχέδιο του οποίου έχει στρατηγικό βάθος και εκτυλίσσεται με πολλαπλές όψεις.
Το κατονόμασα ήδη από το 2000, ως τα «νέα Ανάκτορα». Η «νέα καμαρίλα», η οποία επιχειρεί τόσο τη κυριαρχία πάνω στη χώρα και στο παραγόμενο πλούτο της όσο και τη χειραγώγηση των πολιτών, προωθεί πλέον τη στρατηγική του «τιμωρητικού» νεοφιλελευθερισμού, της «ανατολικοευρωπαιοποίησης» της Ελλάδας, με την ίδια επιμονή που προωθούσε την προηγούμενη δεκαετία την οικονομία της φούσκας αλά ελληνικά. Τότε η επίκληση ήταν ο εκσυγχρονισμός. Σήμερα είναι ο μονόδρομος των εξωπραγματικών και αποτυχημένων μνημονίων.
Στην πραγματικότητα, ο στόχος ήταν πάντα και παραμένει η περαιτέρω κερδοφορία και ενίσχυση του ρόλου του παρασιτισμού και του μεταπρατισμού, ο οποίος ιστορικά κυριάρχησε στην ελληνική εθνική Οικονομία, εξ ου και διαχρονικά υφίστατο έλλειμμα παραγωγικής συγκρότησης και αστικό-δημοκρατικής ακόμα εξέλιξης. Οι μεταπολεμικές εξελίξεις ενίσχυσαν περαιτέρω το ρόλο του παρασιτισμού που διέθετε ως συμμάχους το στρατό, το παλάτι, τη δεξιά παράταξη και τμήματα του Κέντρου.
Στη μεταδικτατορική Ελλάδα, η απώλεια των δύο στηριγμάτων του κατεστημένου- στρατού και Βασιλείας- και η έλευση νέων δυνάμεων στη πολιτική μέσα από το ΠΑΣΟΚ, αποδυνάμωσε πρόσκαιρα την ισχύ του παρασιτικού κεφαλαίου. Ωστόσο, η  ανικανότητα κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ να προωθήσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση επαρκώς και να συγκρουστούν με τον πυρήνα του κατεστημένου, αντί μόνο με τον πολιτικό βραχίονά του καθώς και η προϊούσα αλλοτρίωση του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και στελεχών του, επέτρεψε τον πλήρη έλεγχό των τηλεοπτικών αλλά και πολλών ραδιοφωνικών δικτύων από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Επίσης, συνέβαλε καθοριστικά και στη προώθηση πολιτικών-τηλεοπτικών προϊόντων που με τη στήριξη επιχειρηματιών και «καναλαρχών» αποτέλεσαν τους τηλε-βουλευτές, τηλε-υπουργούς και «τηλε-περσόνες» και επέτρεψαν τη κυριαρχία του διαπλεκόμενου τριγώνου: Τραπεζίτες, καναλάρχες, ελεγχόμενοι πολιτικοί.
Σε αυτό το σημείο είναι κρίσιμο να επισημάνουμε ότι είναι απαραίτητη η διάκριση ανάμεσα σε τράπεζες και σε τραπεζίτες. Είχαν κερδοφορία –τα τελευταία δέκα χρόνια– πλέον των 40 δις. Και τώρα εμφανίζουν κρίση ρευστότητας. Η Τράπεζα της Ελλάδος ασκούσε πλημμελή έλεγχο και ως προς το ότι –παρά τους κανόνες– παρέχονταν δάνεια στους μετόχους τους. Καθώς επίσης, και δάνεια σε προβληματικά ΜΜΕ, στα οποία πολλοί τραπεζίτες και εφοπλιστές είναι μέτοχοι ενώ ταυτοχρόνως είναι μέτοχοι και στις τράπεζες. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα σχέσεων και συμφερόντων. Με εξαγωγή κεφαλαίων σε off-shore εταιρείες.
Η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη πυκνότητα σε ΜΜΕ ανά κάτοικο στην Ευρώπη. Εάν  κανείς εξετάσει τα στοιχεία και τα δεδομένα, τότε θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλα τα ΜΜΕ  είναι υπερχρεωμένα. Όλα σχεδόν είναι με ελλείμματα. Οι ιδιοκτήτες τους εξαργυρώνουν τα κέρδη σε άλλη μορφή (διαπλοκή-πολιτική επιρροή). Ενδεικτικά, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία υπάρχουν 22 ημερήσιες και κυριακάτικες εφημερίδες με έδρα την Αθήνα, 280 τοπικές εφημερίδες, 10 τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλήνιας εμβέλειας και 135 τοπικοί. Επίσης, ορισμένοι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε μεγάλες εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς ταυτόχρονα προσφέρουν υπηρεσίες επ αμοιβή σε γραφεία τύπου κρατικών οργανισμών καθώς και σε τράπεζες, εταιρείες ή σε υπουργεία. Δεν είναι παράδοξο επομένως, το γεγονός ότι σύμφωνα με την οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια», οι Έλληνες θεωρούν τα ΜΜΕ το ίδιο διεφθαρμένα, όπως και τα πολιτικά κόμματα.

Το 1989, με μια απαράδεκτη πολιτική απόφαση, δόθηκαν προσωρινές άδειες στους  «καναλάρχες»  για να εκπέμπουν και έκτοτε -23 χρόνια τώρα- δεν τολμά καμία πολιτική ηγεσία να νομοθετήσει κανόνες. Επιπλέον, επετράπη στους ιδιωτικούς σταθμούς να έχουν και εφημερίδες. Επρόκειτο για μια απαράδεκτη απόφαση διότι έτσι δημιουργήθηκαν ανεξέλεγκτα μονοπώλια και κυρίως μονοπώλια, των οποίων τα συμφέροντα δεν είχαν, ούτε και έχουν κάποια σχέση με την ενημέρωση, τον τύπο ή τα ΜΜΕ.

Οι περισσότεροι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί στην Ελλάδα ανήκουν σε εταιρείες, οι οποίες δραστηριοποιούνται ταυτόχρονα στη ναυτιλία, στον τραπεζικό τομέα, στις τηλεπικοινωνίες, στη φαρμακοβιομηχανία ή στη βιομηχανία πετρελαίου. Εξυπηρετούν επομένως, τα συμφέροντα των εταιρειών τους ελέγχοντας εκτεταμένα τμήματα κυβερνητικών και πολιτικών δραστηριοτήτων.

Το ότι αυτή η διαπλοκή είναι τόσο προκλητική και δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κριτικές φωνές, δίδει σε κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, το δικαίωμα να μιλά για «τηλεοπτική δικτατορία», για «τηλεοπτική χούντα», για χειραγώγηση μέχρις υστερίας, για εμπόριο φόβου και κινδυνολογίας και για φίμωση κάθε αντίθετης γνώμης.

Η εξέλιξη αυτή ανατρέχει 20 χρόνια και πλέον πίσω. Υπήρξαν φάσεις έντονης προσπάθειας ελέγχου της πολιτικής ζωής συνηθέστερα με στόχο το ΠΑΣΟΚ ως ηγεμονικό εκφραστή της πολιτικής εκείνη τη περίοδο. Από την προσπάθεια διάλυσής του το ‘89 έως τη μάχη άλωσής του εκ των έσω το 2007, το τριγωνικό αυτό σύστημα, η «νέα καμαρίλα» αξιολόγησαν ως βασική προϋπόθεση προώθησης των συμφερόντων τους, τον πλήρη έλεγχο του δικομματισμού και μάλιστα του ΠΑΣΟΚ.
Ειδικά σήμερα, που η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού όχι μόνο δε βγάζει την ελληνική κοινωνία, την οικονομία και τη χώρα από την κρίση αλλά με τις επιλογές αυτές οδηγεί στη διαιώνισή  της, η προσπάθεια απολύτου ελέγχου της πολιτικής ζωής αποτελεί όρο ύπαρξης του συμπλέγματος αυτού, προκειμένου οι λαϊκές αντιδράσεις και η ριζοσπαστικοποίηση εκτεταμένων κοινωνικών στρωμάτων να μείνουν επιφανειακές και εν τέλει ακίνδυνες.
Σε αυτή τη στόχευση αποπροσανατολισμού των πολιτών εντάσσεται τόσο η πολιτική ελέγχου του δικομματισμού, υπό την οικονομική στήριξη των τραπεζιτών με δάνεια και διαφημιστικά πακέτα προς τα ΜΜΕ και με χορηγίες προς τους ελεγχόμενους πολιτικούς όσο και η εντεινόμενη προσπάθεια χειραγώγησης των πολιτών σχετικά και με τις επερχόμενες εκλογές και την ποδηγέτηση των μετεκλογικών εξελίξεων.

Οι δυνάμεις της συντήρησης βομβαρδίζουν το εκλογικό σώμα με μια ακατάσχετη προπαγάνδα καθότι το βράδυ της Κυριακής δεν θα υπάρξουν μονοκομματικές λύσεις. Το πρόβλημα των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών θα αποτελέσει ζήτημα, για την επόμενη πολιτική περίοδο. Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και στις προοδευτικές θέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση, κάτω από οποιουσδήποτε συσχετισμούς.

Στα ίδια πλαίσια χειραγώγησης όσον αφορά τις επερχόμενες εκλογές, εντάσσεται και η προσπάθεια αποπροσανατολισμού των πολιτών από τα κατεστημένα ΜΜΕ μέσω της μετατόπισης του πεδίου της πολιτικής αντιπαράθεσης από το κρίσιμο ζήτημα του αδιεξόδου στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα από την ασκούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων. Με μεταφυσικές επικλήσεις περί «χάους» και περί «νόμου και τάξης» -χαρακτηριστικά των κατ’ επάγγελμα κινδυνολόγων- με την ανάσυρση θεμάτων υπαρκτών μεν, αλλά ασύνδετων με το κυρίαρχο θέμα της κρίσης και της εξόδου από αυτήν, όπως το μεταναστευτικό, επιδιώκουν να διεγείρουν συντηρητικά αντανακλαστικά σε τμήματα των πολιτών. Καταδεικνύουν έτσι, σε τι εκτίμηση έχουν τόσο την ιδιότητα των πολιτών όσο και το δικαίωμα τους να δώσουν τη λύση που θα επιλέξουν οι ίδιοι.

Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, βασική επιδίωξη αυτού του συμπλέγματος, είναι η λαφυραγώγηση του και το χτύπημα των προοδευτικών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να εγκαταστήσουν σε αυτό πρόθυμες δυνάμεις για τη διαιώνιση μιας αποτυχημένης πολιτικής που θα επιτείνει το αδιέξοδο της χώρας.

Ο ρόλος των ΜΜΕ ήταν και είναι καθοριστικός τόσο στην απαξίωση της πολιτικής όσο και στην επέκταση της δημοσιονομικής υστερίας και της διαιώνισης της κρίσης. Συγκεκριμένα, αφού στο τέλος του 2009 και σχεδόν όλο το 2010 κανοναρχούσαν όλη την ελληνική κοινωνία ότι η χώρα θα βγει από το ευρώ, θα χρεοκοπήσει και το μνημόνιο είναι μονόδρομος, όψιμα άρχισαν να ανακαλύπτουν ότι όλη αυτή η πολιτική ήταν μια μεγάλη αποτυχία: οδήγησε στο φαύλο κύκλο της λιτότητας, της φτώχειας,, της ανεργίας και της ύφεσης,.

Είναι καθαρά υποκριτική η στάση τους, και αυτών και των πολιτικών υποστηρικτών τους. Ο μετ’ επιτάσεως ύμνος στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι παρά μια νέα προσπάθεια λαφυραγώγησης των υποδομών του δημόσιου τομέα. Προκειμένου να δημιουργήσουν και νέα ιδιωτικά μονοπώλια. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες τους στην Ελλάδα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αποβλέπουν σε άμεσο οικονομικό κέρδος χωρίς να έχουν επενδύσει σε στρατηγικού χαρακτήρα τομείς για την ανάπτυξη της χώρας.

Οι πολιτικές αυτές διαχρονικά οδήγησαν σε συρρίκνωση ή και σε διάλυση τη παραγωγική βάση της χώρας σε κλαδικό και περιφερειακό επίπεδο, στα πλαίσια μιας στρεβλής ανάπτυξης όπου η πραγματική οικονομία υποσκελίστηκε από τη χάρτινη μέσω μονοπωλιακών πρακτικών, με τα καρτέλ, με τις χαριστικές συμβάσεις, με τις ανομίες των προμηθειών του δημοσίου και τις πρωτοφανείς σπατάλες του δημοσίου, με τη συγκέντρωση πλούτου και πολιτικής δύναμης από μια παρασιτική ολιγαρχία που κατέχει τα ΜΜΕ και προβαίνει σε συστηματική χειραγώγηση και παραπληροφόρηση αναφορικά με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.
Το δομικό πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν είναι οι αμοιβές που προτάσσει το σύμπλεγμα αυτό. Το καθοριστικό είναι ότι δεν αναπτύχθηκαν στη χώρα, κλάδοι παραγωγής με υψηλή προστιθέμενη αξία. Η επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν θεωρούσε επικερδή μια τέτοια επιλογή. Ανάλογες ευθύνες είχαν και οι κυβερνήσεις που δεν ενίσχυσαν πολιτικές στη καινοτομία, στην έρευνα, στη ποιοτική παραγωγή και τις υπηρεσίες, στην ποιοτική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών μονάδων, στη αξιοποίηση των φυσικών πόρων, για  την «αξιοβίωτη» ανάπτυξη. Ταυτόχρονα  με την καταπολέμηση των στρεβλώσεων της αγοράς και της ύπαρξης καρτέλ και ολιγοπωλίων σε όλους τους κομβικούς τομείς της οικονομίας που λειτουργούν με υψηλά περιθώρια κέρδους και με τη στήριξη και συνεργασία με το παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας σε μια τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση.
Η κλασική συνταγή του νεοφιλελευθερισμού που οδηγεί στην καταστροφή ενός μεγάλου μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, με συρρίκνωση των κοινωνικών και εργατικών τους δικαιωμάτων ή με την προώθηση ανασφαλούς και χαμηλά αμειβόμενης εργασίας, θα συνεχίζει να αναπαράγει τα αδιέξοδα στη χώρα. Πουθενά στον κόσμο η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν έδωσε λύσεις και διέξοδο. Χρειάζεται μια ουσιαστική, αναπτυξιακή αξιολόγηση της εθνικής οικονομίας ανά κλάδο και περιφέρεια με στόχο να ενισχυθούν οι βιώσιμοι κλάδοι της εθνικής οικονομίας και οι δυνατότητες ενίσχυσής τους, στο πλαίσιο μεσοπρόθεσμου, δημοκρατικού σχεδιασμού.
Σήμερα, η παραδοσιακή ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο και γνωστά τμήματα της κλεπτοκρατίας και της λαφυραγώγησης των παραγωγικών πόρων της χώρας, σε συμπόρευση με τους δανειστές και με το πρόσχημα ενός δήθεν «εθνικού» ενδιαφέροντος για το δημόσιο χρέος της χώρας, επιχειρούν να καθορίσουν την πορεία και την εξέλιξη της κρίσης με βάση τα δικά τους συμφέροντα, προκειμένου τον λογαριασμό να εξακολουθήσει να τον πληρώνει η ελληνική κοινωνία με  μέτρα λιτότητας , ανεργίας και ύφεσης.

Με τον έλεγχο των ΜΜΕ, αναγάγουν ως αυτονόητο τον καθημερινό εκβιασμό των πολιτικών δυνάμεων της χώρας από κύκλους της Ε.Ε. και διαμορφώνουν επίσης, μια πρωτοφανή επιχείρηση υποκατάστασης της πολιτικής ζωής της χώρας καθότι ήδη με τις αποφάσεις του Eurogroup, προωθείται η υποσκέλιση τομέων της δημόσιας διοίκησης από την επιτόπια επιτήρηση της τρόικας και της «ομάδας κρούσης».

Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα οικονομικό-πολιτικής εξουσίας το οποίο πίσω από το χρέος και τους δανειστές, επιχειρεί την εκ νέου προώθηση και διασφάλιση των συμφερόντων του, τη διαιώνιση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και την ποδηγέτηση της πολιτικής ζωής της χώρας.
Καθοριστική στρατηγική που μπορεί να ενώσει το λαό και το πολύ-διασπασμένο ΠΑΣΟΚ και γενικότερα το δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο, είναι: Μια Νέα πολιτική και οικονομική συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με βασικές επιλογές :
Πρώτον: Τη σύνταξη ενός νέου –οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμου-δημοσιονομικού προγράμματος σταθερότητας από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και όχι από τη διακυβερνητική, στα πλαίσια της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας.
Δεύτερο: Σύνταξη από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενός έκτακτου προγράμματος χρηματοδότησης αναπτυξιακών δράσεων κατά κλάδο και περιφέρεια, με συμμετοχή και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων στα πλαίσια και της αποκατάστασης της βλάβης στην ελληνική οικονομία που επέφεραν τα αποτυχημένα και βίαια μέτρα κατά της χώρας από τις αποφάσεις της διακυβερνητικής της Ε.Ε αλλά και άλλων οργάνων της.
Τρίτο: Απαγκίστρωση της χώρας τόσο από το από το ΔΝΤ όσο και από την επιβολή της τρόικα, ακύρωση των μνημονίων και ανάκτηση της πολιτικής αυτονομίας της χώρας.
Τέταρτο: Πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες για την επανάκτηση δικαιωμάτων των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής και τη δίκαιη συμμετοχή τόσο για την έξοδο από τη κρίση όσο και για την αναδιανομή του ΑΕΠ της χώρας.
Πέμπτο: Τη προώθηση για συνολική λύση της ευρωπαϊκής κρίσης.
Για τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις ο δημοκρατικός δρόμος δεν μπορεί να είναι μια στρατηγική προστατευτισμού έξω από την Ε.Ε και το ευρώ. Αυτή η στρατηγική είναι άλμα στο κενό γιατί παραγνωρίζει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας που δεν είναι η κρίση στο ευρώ αλλά η ίδια η καπιταλιστική αναδιάρθρωση και η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Χώρα που δεν παράγει, δεν τη σώζει το νόμισμα. Χωρά που δε φορολογεί, δεν τη σώζει το νόμισμα.
Για τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις ο δημοκρατικός δρόμος δεν είναι άλλος παρά η ανασύνταξη τους, έξω από τις επιλογές και τα συμφέροντα του νέου αυτού συμπλέγματος, της «νέα καμαρίλας», η συγκρότηση προοδευτικού, κυβερνητικού μπλοκ δυνάμεων στη βάση προγραμματικής σύγκλισης, η οργάνωση κινημάτων αλληλεγγύης και αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό και η επαναφορά της πολιτικής δραστηριότητας από την ιδιωτική, περίκλειστη σφαίρα της «νέας καμαρίλας», στη δημόσια, δημοκρατικά ελεγχόμενη σφαίρα. Οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας, στην προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση και στην αλλαγή πλεύσης για μια κυβερνητική λύση με βάση αξίες όπως η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι ελευθερίες,  η εργασία, η παραγωγή, η δημιουργία και ο πολιτισμός, με βάση  αρχές  όπως η αρχή της πολιτικής ισοτιμίας και η αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην  Ευρωζώνη και στο ευρώ.
http://stefanostzoumakas.blogspot.com/
mail@stefanostzoumakas.gr

Για την Πολιτική Συγκυρία και τις Εκλογές

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

Αθήνα 4 Απριλίου 2012

Στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση βλέπουμε, ακούμε και γνωρίζουμε τι κρίνεται για τη χώρα, την κοινωνία, την οικονομία και την πολιτική κατάσταση. Ορισμένοι παριστάνουν πως ούτε βλέπουν, ούτε ακούν και περί άλλα τυρβάζουν. Γιατί οι αξίες και οι πολιτικές ασκούνται έμπρακτα. Ορισμένοι επειδή άλλα πράττουν για τα κρίσιμα και ουσιώδη με την αγαστή σύμπνοια των δικτύων χειραγώγησης και παραπληροφόρησης, επιδιώκουν να μας πουν ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Και ότι δήθεν η προσφυγή στις κάλπες δεν θα αφορά στη συνέχιση και με ένταση στην εφαρμογή των μνημονίων, στη περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων υπέρ των εχόντων και κατεχόντων, στη συνέχιση των αντιευρωπαϊκών και νεοφιλελεύθερων συνταγών βίαιης δημοσιονομικής επιβολής και νέων μέτρων πλέον των δέκα δις ευρώ, στο φαύλο κύκλο της λιτότητας, ανεργίας και της ύφεσης.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών βιώνει έμπρακτα τα εντελώς αντίθετα από τα των προπαγανδιστών. Και βλέπει ότι οι συνεχιστές της πολιτικής των αποτυχημένων μνημονιακών συνταγών θα οδηγήσουν σε περαιτέρω ένταση της κρίσης. Δεν έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα προοδευτικό σχέδιο για την έξοδο από τη κρίση. Έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα σχέδιο αποπροσανατολισμού και στη λογική για το ότι έφτασε η χώρα εδώ φταίνε οι ρακένδυτοι μετανάστες και οι προοδευτικοί άνθρωποι.

Ορισμένοι έγιναν καταγέλαστοι, επαναφέροντας πρακτικές της δεξιάς του 1960 -της τότε ΕΡΕ- με τα αλήστου μνήμης σλόγκαν «Αυτή η δραχμή είναι δική σου μην αφήσεις να σ’ τη τινάξουν στον αέρα», της ίδιας κοπής με τα τωρινά σλόγκαν περί ευρώ και δραχμής. Φοβισμένοι δείχνoυν τις ρηχές και πανομοιότυπες κοινοτυπίες της άρχουσα τάξης και συντηρητικών πολιτικών, γιατί ο κόσμος ξέρει από παρόμοια προπετάσματα καπνού προκειμένου να εμπεδωθούν οι δεξιές, αντιλαϊκές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, τόσο των γνωστών μνημονίων αλλά και πιθανότατα ενός τρίτου μνημονίου -με νέα μέτρα αναδιάρθρωσης- καθότι το χρέος είναι γνωστό ότι ούτε τώρα δεν είναι βιώσιμο. Παρήλθαν οι καιροί που ορισμένοι εφάρμοζαν το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και αποσπούσαν πρόσκαιρα την ανοχή και την εμπιστοσύνη. Γιατί οι σκοποί είναι εξόφθαλμα σε βάρος των πολλών και υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων.

Πώς θα κυβερνηθεί λοιπόν η χώρα; Από δυνάμεις και πολιτικές που όλοι ξέρουμε πια ότι όχι μόνο απέτυχαν αλλά και δέσμευσαν σε συνέχιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Θα κυβερνηθεί από δυνάμεις που με την πολιτική τους εξέθρεψαν το φόβο, τη κινδυνολογία και την άνοδο της ακροδεξιάς; Που προχώρησαν στη κατεδάφιση δημοκρατικών δικαιωμάτων σε όλα τα επίπεδα πολιτικής λειτουργίας;

Προφανώς και όχι. Και αυτά δεν αποτελούν δοξασίες, αλλά πραγματικότητες και δεδομένα. Και αυτά έχουν ηττηθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία. τόσο των Ελλήνων πολιτών, όσο και των φίλων, των μελών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ιδεολογικά, πολιτικά και –το κυριότερο- στο επίπεδο της πραγματικής διαβίωσης και της οικονομίας.

Και οι πολιτικές ήττας δεν έχουν αύριο. Αποτελούν μέρος του προβλήματος για να υπερβούμε το χθες των μνημονίων και του ΔΝΤ που είναι σήμερα εδώ. Και ορισμένοι συνομολόγησαν να είναι και –μετά τις εκλογές-αύριο εδώ.

Η κατάφαση του ελληνικού λαού σε μια προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση δεν μπορεί παρά να περνάει από μια πρωταρχική άρνηση στη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού, της φτώχειας και της ανεργίας και στις δυνάμεις που την υλοποιούν και που ορισμένοι σε αγαστή σύμπνοια σκοπεύουν να την υλοποιήσουν και μετεκλογικά.

Καθοριστική στρατηγική που μπορεί να ενώσει το λαό και το πολύδιασπασμένο ΠΑΣΟΚ και γενικότερα το δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο, είναι: Μια Νέα πολιτική και οικονομική συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με βασικές επιλογές :

Πρώτον: Τη σύνταξη ενός νέου –οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμου-δημοσιονομικού προγράμματος σταθερότητας από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και όχι από τη διακυβερνητική, στα πλαίσια της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας.

Δεύτερο: Σύνταξη από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενός έκτακτου προγράμματος χρηματοδότησης αναπτυξιακών δράσεων κατά κλάδο και περιφέρεια, με συμμετοχή και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων στα πλαίσια και της αποκατάστασης της βλάβης στην ελληνική οικονομία που επέφεραν τα αποτυχημένα και βίαια μέτρα κατά της χώρας από τις αποφάσεις της διακυβερνητικής της Ε.Ε αλλά και άλλων οργάνων της.

Τρίτο: Απαγκίστρωση της χώρας τόσο από το από το ΔΝΤ όσο και από την επιβολή της τρόικα, ακύρωση των μνημονίων και ανάκτηση της πολιτικής αυτονομίας της χώρας.

Τέταρτο: Πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες για την επανάκτηση δικαιωμάτων των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής και τη δίκαιη συμμετοχή τόσο για την έξοδο από τη κρίση όσο και για την αναδιανομή του ΑΕΠ της χώρας.

Πέμπτο: Τη προώθηση για συνολική λύση της ευρωπαϊκής κρίσης.

Αυτές οι θέσεις θα έπρεπε και πρέπει να αποτελούν αξιόπιστες δεσμεύσεις για υποψηφίους κατά του νεοφιλελευθερισμού και για την απαλλαγή της χώρας από το ΔΝΤ και την ακύρωση των μνημονίων, για μια προοδευτική διακυβέρνηση όχι στα λόγια, αλλά που να εμπεριέχουν δέσμευση για να αποτελούν εφαρμόσιμες πολιτικές.

Ωστόσο ανάλογο πλαίσιο δεσμευτικό δεν υπάρχει.

Ως εκ τούτου δεν θα είμαι υποψήφιος σε αυτές τις εθνικές εκλογές .

Οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσουν χωρίς άλλο σε αρχές και δεδομένα:

Πρώτον: Ότι ένα σοσιαλιστικό κίνημα για να μην έχει τις συνέπειες της σημερινής μετάλλαξης, για να μην εισέλθει σε περαιτέρω απαξίωση και κρίση και για να ανασυνταχθεί ιδεολογικά και πολιτικά δεν μπορεί να συνεχίζει να ασκεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πρέπει καθαρά να έλθει σε ρήξη με αυτές, να τις ανατρέψει έμπρακτα στο πλαίσιο των κοινωνικών του και πολιτικών του πρακτικών και επιλογών.

Δεύτερο: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεχίζει -όπως τώρα- να δέχεται επικυρίαρχες τις δυνάμεις της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας και των αγορών που οδήγησαν σε ήττα τη προοδευτική πολιτική και δημοκρατικά δικαιώματα.

Τρίτο: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να έχει σχέσεις με τη διαπλοκή και η πολιτική αυτονομία των κομμάτων αφορά και την εξέλιξη της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Τέταρτο: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεχίζει -όπως τώρα- επιλογές μείωσης των εισοδημάτων των μισθωτών επειδή έτσι επιτάσσει το παρασιτικό κεφάλαιο με την αντιαναπτυξιακή του στρατηγική περί υποτίμησης των δυνάμεων της εργασίας, αντί των επενδύσεων σε παραγωγικές και καινοτόμες δράσεις.

Πέμπτο: Στη βάση του ΠΑΣΟΚ είναι μειοψηφία οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τα μνημόνια και αυτό αποτελεί απάντηση σε όσους επιδιώκουν να επιβάλλουν κάθε μορφής και φύσης μνημονιακά μειοψηφικά τετελεσμένα. Ο προοδευτικός κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «πρόγραμμα» προς διαχείριση σε υπολογιστές.

Έκτο: Δεν υπάρχει κανείς να υποστηρίξει πλέον τα «τέκνα των μνημονίων», την ανεργία, τη φτώχεια, την ύφεση και όμως αυτά έχουν δεσμευτεί ορισμένοι να συνεχίσουν. Δεν έχουν μόνο οι νίκες πατέρα. Έχουν και οι ήττες.

Τέλος, οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές τη κοινή προσπάθεια με τους προοδευτικούς πολίτες της χώρας, για τη προοδευτική έξοδο από τη κρίση, για την ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ ως σοσιαλιστικού κινήματος, για τη προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου.

Συνέντευξη με τον Σάββα Ρομπόλη Επιστημονικό Υπεύθυνο του ΙΝΕ ΓΣΕΕ

Νεοαποικιοκρατική σχέση της Μεσογείου με τις βόρειες χώρες της Ευρώπης
Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας
Πηγή: http://dedousi.blogspot.com/

Αν και η πολιτική που εφαρμόζουν η κυβέρνηση και η τρόικα είναι σε βαθύ αδιέξοδο, δεν ενδιαφέονται για τις αιτίες που το προκαλούν, αλλά ετοιμάζουν νέα αδιέξοδα μέτρα.
Δεν είναι μόνο η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων και των συνταξιούχων ιδιαίτερα. Το ίδιο το πρόγραμμα έχει και σοβαρές εσωτερικές αντιφάσεις που δεν του επιτρέπουν να πετύχει τους στόχους του. Μια τέτοια αντίφαση είναι η μείωση των κατώτερων μισθών με πρόφαση την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Μειώνοντας, όμως, τους κατώτερους μισθούς 22% και 32%
για τους εργαζόμενους κάτω από 25 ετών, δημιουργείται ένα έλλειμμα στην κοινωνική ασφάλιση 2,2 δισ. και ένα έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό από μείωση των φόρων 1,1 δισ. Άρα ένα επιπλέον έλλειμμα 3,3 δισ., ενώ στόχος είναι να μειωθεί το έλλειμμα. Για τη μείωση αυτού του ελλείμματος προτείνουν μείωση των συντάξεων. Με τη μείωση των συντάξεων, όμως, μειώνεται η κατανάλωση και η ζήτηση. Με αποτέλεσμα να κλείνουν 60.000 επιχειρήσεις και να αυξάνεται η ανεργία κατά 200.000 άτομα. Επομένως είναι ένα πρόγραμμα που έχει ως στόχο τη μείωση του ελλείμματος και τη μείωση της ανεργίας, αλλά αυξάνει το έλλειμμα και την ανεργία. Τέτοιες περιπτώσεις αντιφάσεων στο Μνημόνιο 1 και στο Μνημόνιο 2 υπάρχουν αρκετές. Επομένως αν αφήσουμε αυτό το πρόγραμμα να προχωρήσει, το 2020 θα δημιουργηθεί μια ζοφερή κατάσταση.
Θα έχουμε μια επιδείνωση στο βιοτικό επίπεδο τουλάχιστον 50% μέσα σε μια δεκαετία.
Μοντέλο Λατινικής Ευρώπης
Ο κ. Μος, εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα, παρουσιάζοντας πριν μερικές μέρες την έκθεση της Κομισιόν, ενώ παραδέχτηκε ότι έχει επέλθει μεγάλη μείωση του εργατικού κόστους, ταυτόχρονα δήλωσε ότι πρέπει να μειωθεί άλλο τόσο. Πού το πάνε;
Νομίζω σε στρατηγικό επίπεδο αυτό που υπηρετεί αυτό το πρόγραμμα είναι μια νέα θέση στον καταμερισμό εργασίας των μεσογειακών χωρών, και επομένως και της Ελλάδας. Ένα μοντέλο που θα το έλεγα τύπου Λατινικής Ευρώπης. Δηλαδή μια νεοαποικιοκρατικού τύπου σχέση της Μεσογείου με τις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Εδώ θα παράγεται μόνο ό,τι θα έχει σχέση με τα παραγωγικά συμφέροντα των βορείων χωρών, όπως π.χ. η αξιοποίηση του ήλιου και της ενέργειας, οι υπηρεσίες και ιδιαίτερα ο τουρισμός. Ένα τέτοιο μοντέλο σημαίνει τεράστιο οικονομικό όφελος για τις βόρειες χώρες, αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και καθίζηση του βιοτικού επιπέδου των χωρών της Μεσογείου όπου θα διαμορφωθεί μία οικονομική ελίτ και ένα εργατο-υπαλληλικό προλεταριάτο.

Το παραγωγικό μοντέλο που είχαμε μέχρι τώρα στην Ελλάδα ήταν ικανοποιητικό;
Το μοντέλο που εμπεριέχεται στο στρατηγικό βάθος του σχεδίου των Μνημονίων 1 και 2, έρχεται να θεσμοθετήσει το μοντέλο της άνισης ανταλλαγής που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 30 χρόνια στον εσωτερικό καταμερισμό εργασίας της Ε.Ε. Δηλαδή οι χώρες της βόρειας Ευρώπης μετεξελίσσονται παραγωγικά και οικονομικά σε παραγωγούς και οι χώρες της νότιας Ευρώπης μετεξελίσσονται σε καταναλωτές με δανεισμό, γιατί δεν μπορούσαν να γίνουν καλοί καταναλωτές μόνο από το εισόδημα που προέρχεται από τη συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία. Για να γίνουν καλοί καταναλωτές, έπρεπε να ενισχυθεί το εισόδημά τους και η ζήτηση, αλλά αυτό έγινε μέσω του δανεισμού. Γι’ αυτό σε αυτά τα 30 χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας εγκατάλειψης του γεωργικού τομέα, μιας συρρίκνωσης της μεταποιητικής βάσης στην Ελλάδα και η κύρια οικονομική δραστηριότητα ήταν ο τουρισμός και οι κατασκευές. Επομένως ή θα συνεχιστεί το μοντέλο αυτό της άνισης ανταλλαγής πιο ενισχυμένο, δηλαδή με νεοαποικιοκρατικούς όρους, ή αυτό το μοντέλο θα ανατραπεί.
Η διάλυση του υφιστάμενου παραγωγικού μοντέλου, που αφορούσε την αγροτική οικονομία και τη μεταποίηση, δεν ήταν ευθύνη μέχρι τώρα κυρίως του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα;
Νομίζω ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα στην ουσία αποδέχτηκε αυτόν τον εσωτερικό καταμερισμό εργασίας. Επομένως, νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι το διακύβευμα των εκλογών, το εναλλακτικό πρότυπο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης στη Μεσόγειο και στη χώρα μας. Εάν δεν αναπτυχθεί ένας προβληματισμός πάνω σε αυτό το θέμα και συνεχίσει η ελληνική και η μεσογειακή οικονομία να είναι προσανατολισμένη σε αυτό το μοντέλο της άνισης ανταλλαγής,οδηγούμαστε σε πολύ σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης.

Το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας πώς εντάσσεται στη παραπάνω στρατηγική;
Αν διαβάσει κανείς το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, θα δει ότι δεν είναι ένα Σύμφωνο Ανάπτυξης, όπως προσπαθούν ορισμένες χώρες και αναλυτές να το παρουσιάσουν. Είναι ένα Σύμφωνο Λιτότητας παρατεταμένης και θεσμοποιημένης. Είναι η θεσμοθέτηση του μοντέλου της άνισης ανταλλαγής και η προώθησή του σε ανώτερα επίπεδα νεοαποικιοκρατικής λειτουργίας. Πιστεύω, όμως, ότι οι λαοί των μεσογειακών χωρών δεν θα συμπεριφερθούν όπως έχουν συμπεριφερθεί οι λαοί μετά το 1990 στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης. Στη μεσογειακή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετικοί όροι από ό,τι στην ανατολική Ευρώπη. Πιστεύω ότι αυτό το πρόγραμμα δεν θα έχει την οικονομική πολιτική και κοινωνική δυναμική να υλοποιηθεί μέχρι το 2020.

Η αντιμετώπιση της κρίσης χρέους προφανώς εξυπηρετεί αυτή τη στρατηγική.
Η διαχείριση του χρέους προβάλλεται με τη νεοφιλελεύθερη άποψη, δηλαδή ότι πρέπει να εξισορροπηθούν προς τα κάτω το έλλειμμα και το χρέος και, στη συνέχεια, να περάσουμε σε μια νέα φάση ανάκαμψης με δημόσιες επενδύσεις, ιδιωτικές επενδύσεις. Εάν όμως συνεχίσει να εφαρμόζεται το μοντέλο της άνισης ανταλλαγής και συνεχίσει να υπάρχει ο δανεισμός για να λειτουργήσουν οι μεσογειακοί λαοί της Ευρώπης σαν καλοί καταναλωτές των προϊόντων της βόρειας Ευρώπης, τότε και την επόμενη δεκαετία ή εικοσαετία σταδιακά θα δημιουργηθεί πάλι κρίση χρέους.

Ακραία η ανισοκατανομή εισοδήματος
Λένε, και όχι μόνο οι χυδαίοι, ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Έχει οποιαδήποτε βάση αυτός ο ισχυρισμός;
Υπάρχει σε όλη αυτή την περίοδο μια ανισοκατανομή εισοδήματος στην Ελλάδα. Από το παραγόμενο προϊόν το 35% πήγαινε στην εργασία και το 65% πήγαινε στα υψηλά εισοδήματα. Αντίθετα, στις βόρειες χώρες της Ευρώπης το 20% πήγαινε στα υψηλά εισοδήματα και το 80% πήγαινε στην εργασία. Αυτή η πολιτική συμπιέζει ακόμα παραπάνω για να πάει στο 15%. Επομένως, μετά την ανάκαμψη, όποτε κι αν την περιμένουν, το 85% του παραγόμενου προϊόντος θα πηγαίνει προς τα υψηλά εισοδήματα. Η εναλλακτική στρατηγική για τη διαχείριση του χρέους είναι η βελτίωση του επιπέδου της ανταγωνιστικότητας, η βελτίωση των παραγωγικών όρων της ελληνικής οικονομίας για να παράγει περισσότερο προϊόν και μετά να το κατανείμουμε δικαιότερα, όχι με εργαλείο τη μείωση των μισθών και τη μείωση των συντάξεων αλλά την αύξηση της παραγωγικότητας.

Οι επικεφαλής της Ε.Ε. λένε ότι οι αυξήσεις των μισθών από το 2000 μέχρι το 2008 στην Ελλάδα ήταν υψηλές και ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι δεν έπαιρναν παρά ελάχιστα... Εκεί μάλιστα εντοπίζουν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας.
Εμείς όλη αυτή την περίοδο διαφωνούμε και με την άποψη του Τρισέ και του ΔΝΤ, που λένε ότι στην Ελλάδα υπάρχει υψηλή ανεργία και χαμηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας, επειδή υπάρχουν υψηλοί μισθοί. Εμείς έχουμε υπολογίσει στην έρευνά μας ότι οι αυξήσεις από το 1995 μέχρι το 2008 δεν ήταν 30% που λένε ο Τρισέ και και το ΔΝΤ, αλλά μόνο 12,5%. Επομένως, 12,5% αύξηση μέσα σε μια περίοδο 13 ετών δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για το επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Αυτό θα βελτιωθεί μόνο μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας. Δηλαδή η επιλογή είναι ανάπτυξη και μείωση του ελλείμματος και του χρέους μέσω αύξησης της παραγωγικότητας και όχι μείωση του ελλείμματος και του χρέους μέσω μείωσης των μισθών και του κοινωνικού κράτους. Είναι δύο διαφορετικές σχολές σκέψης και στην οικονομική επιστήμη και στην άσκηση οικονομικής πολιτικής. Υπάρχουν και άλλοι δύο παράγοντες, πέραν των εσωτερικών αντιφάσεων που προανέφερα, για τους οποίους αυτό το πρόγραμμα μέχρι το 2020 δεν θα ολοκληρωθεί. Ο ένας παράγοντας είναι οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις Γαλλίας – Γερμανίας. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές και ο υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς, αμφισβητούν την πολιτική και του Συμφώνου Σταθερότητας και των μέτρων διαχείρισης της κρίσης χρέους και του ελλείμματος. Ο άλλος παράγοντας που θα υπονομεύσει την υλοποίηση του προγράμματος, είναι οι κοινωνικές αντιδράσεις στη χώρα μας και σε άλλες μεσογειακές χώρες. Νομίζω ότι θα υπάρξουν και στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Γιατί και οι βόρειοι λαοί δεν θα ανεχθούν περαιτέρω μείωση του βιοτικού επιπέδου τους.
Διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης
Πάντως ακόμα και το ΙΟΒΕ στις μελέτες του δεν αναφέρει ότι το εργατικό κόστος ευθύνεται για την ανταγωνιστικότητα. Το έχει 15ο στην ιεράρχηση.
Ακριβώς. Όλες οι μελέτες και του ΙΟΒΕ και του ΙΝΕ και άλλων ινστιτούτων στην Ευρώπη υποδεικνύουν ότι ο παράγοντας κόστος εργασίας δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας ή παράγοντα που δημιουργεί χαμηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας στην ελληνική οικονομία. Αντίθετα, τα αδύνατα σημεία της ελληνικής οικονομίας είναι ότι μια μεγάλη γκάμα μικρομεσαίων επιχειρήσεων δεν έχουν βοηθηθεί από την ασκούμενη οικονομική πολιτική τα τελευταία 30 χρόνια να βελτιώσουν τις παραγωγικές τους επιδόσεις. Είτε σε όρους ποιότητας προϊόντων είτε σε όρους ποιότητας εργασιακών σχέσεων είτε σε όρους εξαγωγικής δραστηριότητας είτε σε όρους καινοτομίας...

Εσείς και πριν από την κρίση μιλάγατε για ένα παραγωγικό μοντέλο που θα προωθούσε τις νέες τεχνολογίες, τις καινοτόμες ιδέες κ.λπ.
Θεωρούμε ότι το μέλλον της ελληνικής οικονομίας στηρίζεται στην καινοτομία και στην τεχνολογία, αλλά νομίζω ότι αυτό πλέον δεν αφορά μόνο την ελληνική οικονομία ή τη μεσογειακή οικονομία, αλλά όλη την ευρωπαϊκή οικονομία, που είναι γερασμένη. Όλη η συζήτηση που γίνεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικονομίας είναι εάν η ευρωπαϊκή οικονομία θα επιλέξει το δρόμο της «κινεζοποίησης», αυτό δηλαδή που έχει γίνει με την Ανατολική Ευρώπη και προσπαθεί να γίνει και με τη Μεσογειακή Ευρώπη.

Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν διακρίνει εργαζόμενους ανάλογα με την εθνική τους καταγωγή. Στη Γερμανία επίσης υπάρχουν φαινόμενα «ελληνοποίησης».
Πράγματι, η Γερμανία έχει μια νησίδα «κινεζοποίησης» στο εσωτερικό της. Αυτή τη στιγμή στην Ανατολική Γερμανία υπάρχουν 7.000.000 εργαζόμενοι που αμείβονται με 400 έως 700 ευρώ. Αυτή τη στιγμή ένα προϊόν που παράγεται στην Ευρώπη εμπεριέχει 52% τεχνολογία και 38% εργασία. Το ίδιο προϊόν που παράγεται στις ΗΠΑ εμπεριέχει 72% τεχνολογία και 28% εργασία. Και για αυτό το 90,5% της ευρωπαϊκής παραγωγής καταναλώνεται εντός της Ευρώπης. Μόνο το 9,5% καταναλώνεται εκτός Ευρώπης. Επομένως εάν θέλει η Ευρώπη να αναπτύξει μια εξαγωγική δυναμική προς τις άλλες ηπείρους του πλανήτη θα το κάνει με συνθήκες καινοτομίας, τεχνολογίας, ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους, βελτίωσης της ποιότητας της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων και προστασία του περιβάλλοντος.
www.epohi.gr