Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ Β. ΣΟΙΜΠΛΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ



ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

18 Ιουλίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ Β. ΣΟΙΜΠΛΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η Κυβέρνηση της νέο-αποικιακής πολιτικής της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας και της νεοφιλελεύθερης  λαίλαπας, υποδέχεται σήμερα έναν υπουργό μιας χώρας της Ε.Ε., χωρίς καμία θεσμική ιδιότητα, με βάση τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Η ανυπόληπτη ηγεσία της καθημαγμένης χώρας μας, μετά  την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα τρία μνημόνια, αποδέχθηκε διαχρονικά από το 2010:

Πρώτον: Την υποβάθμιση του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου (Συμβούλιο Κορυφής) και την υποκατάστασή του από μια υποτελή Διακυβερνητική του Γαλλογερμανικού άξονα,  με εκπροσώπους τους αξιοθρήνητους Ν. Σαρκοζύ και Α. Μέρκελ. Πολιτικά πρόσωπα, γνωστά ως αχυράνθρωποι συμφερόντων της Deutsche Bank, των χρηματιστηριακών κύκλων και της Goldman Sachs.

Δεύτερον: Μετά τις εκλογές στη Γαλλία, τη συντηρητική στροφή  του Φ. Ολάντ και τα ήξεις-αφίξεις από τις δημοσιονομικές πολιτικές λιτότητας στην ανάπτυξη, εντέλει όλοι οι ηττημένοι των αγορών αποδέχτηκαν και τη διάλυση της Διακυβερνητικής του Γαλλογερμανικού άξονα, από την ομάδα Μερκελ –Σόιμπλε.

Τρίτον: Αυτή η εξέλιξη, αποτελεί έναν «πολιτικό μεσαίωνα», μια μεγάλη ήττα της Πολιτικής, μια μεγάλη ήττα της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με υποταγμένες και λοβοτομημένες  τις περισσότερες ηγεσίες της Ε.Ε., καθώς και την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζ.Μ. Μπαρόζο και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου,  Χέρμαν Βαν Ρομπάι.  Αποτελεί αποκάλυψη  δε, ενώπιον κάθε  πολιτικού,  διανοούμενου, πανεπιστημιακού και επιχειρηματικού παράγοντα και κυρίως σε κάθε εργαζόμενο και σε κάθε εχέφρονα Ευρωπαίο πολίτη ότι  προετοιμάζεται και προωθείται η «τερατογένεση» της Γερμανικής Ευρώπης,  που απειλεί  τους λαούς της  Ευρωπαϊκής  Ηπείρου.

Τέταρτον: Στο πλαίσιο της νεοαποικιακής πολιτικής τους, η κυβέρνηση των  Σαμαρά-Βενιζέλου, αποδέχθηκε τη περαιτέρω καταστρατήγηση των συνθηκών της Ε.Ε.  Και προβαίνει τώρα σε προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη συγκρότηση ενός ταμείου διμερούς υποτέλειας ανάμεσα στην αποικιοκρατική Γερμανία της ηγεσίας Α. Μέρκελ –Β. Σόιμπλε και της «ελληνικής διοίκησης» που θα χρηματοδοτήσει τη παραγωγή φθηνών προϊόντων με φθηνές θέσεις εργασίας, ως πρόπλασμα του να αποτελέσει η χώρα μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης, με παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας και με φτωχοποιημένο το ανθρώπινο δυναμικό. Προχωρούν στην δεύτερη φάση υποτίμησης της χώρας.

 Πέμπτον: Η δεξιά πάντα έτσι ήταν, είναι και θα είναι. Εθελόδουλη σε αποικιακές και ανοικτές επεμβάσεις στη χώρα.




Έκτον: Το  μεγαλύτερο όνειδος για  τη χώρα είναι όσοι οδήγησαν το μεταλλαγμένο και διαπλεκόμενο δεξιό κόμμα του Β. Βενιζέλου στο να αποτελεί το γενίτσαρο αυτής της νέο-αποικιακής πολιτικής, με την οποία επιχείρησαν ανεπιτυχώς να επιβάλουν ότι εδώ δεν είναι χώρα, αλλά χώρος.

Και το θλιβερότερο όλων, όσοι ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια, ετοιμάζουν τώρα συναντήσεις πολιτικού μεταμορφισμού και απάτης για να ξεπλυθούν είτε σε συνεργασία με αντι-μνημονιακές δυνάμεις, είτε σε κατασκευάσματα αμνησίας και ασυλίας της δήθεν  «μετά-μνημονίου» εποχής,  στα οποία ως συνένοχοι  των  επιλογών τους που ενώ αποτέλεσαν το απαύγασμα της δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής, τώρα οι δήθεν αμνήμονες θα εμφανίζονται ως εάν τα μνημόνια να ψηφίστηκαν και να εφαρμόστηκαν από κάποιους… «άλλους».

Και προετοιμάζονται για το Φθινόπωρο: Εμπρός είτε για την εκφυλισμένη κεντροαριστερά της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, είτε δήθεν για τη ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης από όσους καταρράκωσαν και οδήγησαν σε ήττα τον προοδευτικό χώρο  και  ήδη  προβαίνουν  στη νέα επιχείρηση-απάτη της  δήθεν «μετα-μνημονιακής  εποχής», της   νέο-αποικίας . Αιδώς Αργείοι!

Έβδομον: Κανείς πατριώτης, δημοκράτης και προοδευτικός πολίτης δεν μπορεί να υποδεχθεί το Β. Σόιμπλε στην Ελλάδα. Αντίθετα τον θεωρεί ανεπιθύμητο με βάση την ιδιότητα του. Δεν έχει καμία θεσμική ιδιότητα με βάση τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτελεί ένα ακόμα εξάμβλωμα του επιχειρούμενου εξανδραποδισμού της Ελληνικής Δημοκρατίας, της αρχαιότερης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όγδοο: Ούτε για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων που αφορούν την προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία, δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο Β. Σόιμπλε. Σε όσους  ψήφισαν  Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ τον  Ιούνιο του 2012 δεν οφείλει χάριτες μόνο η Α. Μέρκελ. Είναι γνωστό από τώρα το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γερμανία. Νικητής θα είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα: Πραγματική Καγκελάριος θα είναι η Deutsche Bank, των χρηματιστηριακό λόμπυ της Φραγκφούρτης και της Goldman Sachs. Στη Καγκελαρία  του νεοφιλελευθερισμού και της νεοαποικιακής  πολιτικής, σε αγαστή σύμπνοια με τη  Μέρκελ και τους συμμάχους της


blog: www.stefanostzoumakas.blogspot.com


Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

Κ. Βεργόπουλος: Η Γερμανία θα έπρεπε να αποχωρήσει από την ΕΕ!

Tvxs Συνέντευξη

Το eurogroup συμπεριφέρεται σαν γκανγκστερική λέσχη • Το αντιγερμανικό συναίσθημα σήμερα επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη

    [...] Κανονικά, η Γερμανία θα έπρεπε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα είναι η Γερμανία. Δεν είναι η Κύπρος ή οι άλλες χώρες του Νότου, αλλά η Γερμανία με την καταστροφική διαχείριση των ευρωπαϊκών πραγμάτων [...] Πρέπει να γίνει κάτι, αλλά με πολλές χώρες μαζί. Να συνασπιστούν και να δώσουν ένα τελεσίγραφο στη Γερμανία. Να της πουν, ή αλλάζεις ή τα σπάμε! [...] Ο Κώστας Βεργόπουλος , καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στην Κύπρο, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Κ.Β.: Με αφορμή την ευρωπαϊκή απόφαση για την Κύπρο, πυροδοτείται γενικότερη εξέγερση και αμφισβήτηση κατά της γερμανικής διαχείρισης των ευρωπαϊκών δεδομένων. Ο Λουξεμβούργιος πρωθυπουργός ανεγνώρισε ότι το Γιούρογκρουπ αντιμετώπισε τους Κύπριους σαν να ήσαν γκάνγκστερς.

    Όμως, στην πραγματικότητα, το Γιούρογκρουπ συμπεριφέρεται σαν γκανγκστερική Λέσχη: η Γερμανία με τους λαγούς και δορυφόρους της εξοντώνει την μια μετά την άλλη τις αδύναμες χώρες μέλη του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά σύντομα η αυτή μεταχείριση αναμένεται να επεκταθεί ακόμη και σε χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου, όπως το Λουξεμβούργο και η Γάλλια.

Στενεύουν τα περιθώρια της αυτοκαταστροφικής πολιτικής της Γερμανίας. Για την ενίσχυση της αξίας του χρήματος, η Γερμανία επέβαλε την γενικευμένη λιτότητα στην Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα την βαθειά ύφεση και ανεργία.

Στη συνέχεια, αθετεί δεσμεύσεις των αποφάσεων κορυφής σχετικά με τον διαχωρισμό τραπεζικών χρεών και κρατικών, επιρρίπτοντας τα πρώτα καθ’ ολοκληρία στα δεύτερα, και με συνέπεια την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας.

    Με την απαγόρευση της διαχείρισης του χρήματος από τα κυριαρχικά κράτη, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μετατρέπει τα κράτη σε απλούς ιδιώτες εκτεθειμένους στις χρηματαγορές και στον κίνδυνο χρεωκοπίας. Η νεοφιλελεύθερη φαντασίωση σε όλο το μεγαλείο της, και όλο αυτό με δραματικό ανθρώπινο και οικονομικό κόστος. Τίποτα δεν βελτιώνεται, οι θυσίες πηγαίνουν χαμένες, αλλά και ταυτόχρονα στενεύουν τα περιθώρια επέκτασης για τους κύκλους του μεγάλου χρήματος.

Κορωνίδα του φιλελεύθερου γερμανικού αδιεξόδου είναι το κυπριακό μοντέλο «διάσωσης», σύμφωνα με το οποίο η μεν Λαϊκή Τράπεζα «διασώζεται» μέσω της κατεδάφισης της.

Ο θάνατος του υπερχρεωμένου σβήνει την ικανότητα δημιουργίας ελλειμμάτων και χρεών, πολλώ μάλλον όταν τα χρέη του εκλιπόντος φορτώνονται σε άλλο οργανισμό.

Έπειτα, όπως διευκρίνισε ο Σοσιαλδημοκράτης Ολλανδός χοιροτρόφος, πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Νταίσελμπλουμ, εξαντλήθηκαν τα περιθώρια διασώσεων από έξω, με συνέπεια στο εξής οι διασώσεις να φορτώνονται στους ίδιους τους διασωζόμενους, από τα μέσα και με δικό τους κόστος.

Η Φινλανδία, λαγός της Μέρκελ, έσπευσε να αξιώσει την πλήρη απαγόρευση των διασώσεων από έξω. Δηλαδή την οριστική εγκατάλειψη της απόφασης του Ιουνίου 2012 περί διαχωρισμού τραπεζικών και κρατικών χρεών:

    στο εξής, όλα τα χρέη θα παραμένουν στην ευθύνη των εθνικών κρατών, τα οποία και με αυτόν τον τρόπο θα συντρίβονται με μαθηματική ακρίβεια.

Παράλληλα, η φινλανδική πρωτοβουλία, με γερμανική υποβολή, συνεπάγεται επίσης την εγκατάλειψη της απόφασης για ανακεφαλαίωση των τραπεζών από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ESM.

    Σε αυτή την περίπτωση, η επιστράτευση των καταθέσεων για την κάλυψη ελλειμμάτων των τραπεζών δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο περιέρχεται η γερμανική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη. Όταν οι ασφαλείς καταθέσεις χρησιμοποιούνται για την απόσβεση επισφαλών τοποθετήσεων, αυτό σημαίνει ότι η οικονομία του καθαρού και ακάλυπτου τζόγου γενικεύεται και επεκτείνεται.

Αντί σταθεροποίησης, η στροφή που αναδύεται με την ευρωπαϊκή διαχείριση της κυπριακής κρίσης αυξάνει την ανασφάλεια και εντάσσει στον τζόγο ακόμη και όσους δεν έχουν καμία διάθεση να μπουν σε αυτόν.

    Το αντιγερμανικό συναίσθημα σήμερα επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Φυσικά όχι επειδή οι άλλοι ζηλεύουν τους Γερμανούς για τις επιτυχίες τους, όπως θριαμβευτικά και επιπόλαια επισείει ο Σόιμπλε, αλλά βασικά λόγω των καταστροφών που συσσωρεύονται και προαναγγέλλονται.

Σήμερα, η Γερμανία με τις αποσταθεροποιητικές επιλογές της αποβαίνει ο κύριος παράγων που υπονομεύει την Ευρώπη και τις χώρες μέλη της. 

Κρ.Π.: Μία έρευνα που έγινε στην Ελλάδα, έδειξε ότι οι το 96% των Ελλήνων, πιστεύουν ότι ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για τα γερμανικά συμφέροντα και όχι για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Κ.Β.: Κανονικά, η Γερμανία θα έπρεπε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα είναι η Γερμανία. Δεν είναι η Κύπρος ή οι άλλες χώρες του Νότου, αλλά η Γερμανία με την καταστροφική διαχείριση των ευρωπαϊκών πραγμάτων.

    Ούτε τα δικά της συμφέροντα εξυπηρετεί. Ενόσω εξοντώνει τους εταίρους, τον έναν μετά τον άλλον, ενοχοποιώντας τους για αποκλίσεις από το δικό της «ενάρετο» μοντέλο, στο τέλος αυτό πλήττει και την ιδία.

Ένα δεύτερο θέμα είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία, πλήρως εναρμονισμένη με την γερμανική προσέγγιση, επισείει την απειλή να διακόψει την παροχή ρευστότητος στις κυπριακές τράπεζες. Με πρόσχημα ότι βρίσκονται σε ανασφάλεια.

Όμως, σε παρόμοιες ακριβώς καταστάσεις επιβάλλεται η παροχή ρευστότητος άνευ όρων, εάν η ΕΚΤ ενδιαφέρεται πράγματι για την σταθερότητα του Ευρωσυστήματος.

Όταν η ΕΚΤ έπαψε να δέχεται τα κυπριακά κρατικά ομόλογα ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητος, συνέβαλε έτσι κι αυτή στην περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Κύπρου, παρόλο που η ίδια διακηρύσσει ως αποστολή της την διαφύλαξη της σταθερότητος.

    Η ΕΚΤ ισχυρίζεται ότι είναι ανεξάρτητη τράπεζα, ότι δεν εξαρτάται απ’ τα κράτη! Αυτή λοιπόν θα έπρεπε να δίδει χρήμα όταν τα κράτη έχουν ανάγκη και όχι να κόβει το χρήμα όταν υπάρχει ανάγκη.  Πολύ περίεργη η ανεξαρτησία της ΕΚΤ. Ο πρόεδρός της Ντράγκι  δηλώνει «εγώ κάνω ότι μου λένε οι ηγέτες». Την ευθυγράμμιση με τις γερμανικές επιλογές, ο ίδιος παρουσιάζει ως ανεξαρτησία της τράπεζας του.

Τρίτο θέμα, είναι η διαβεβαίωση του Ντράγκι ότι θα αγοράζει απεριορίστως ομόλογα, για να μην περιέλθει το ευρώ ποτέ σε κρίση.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα η ΕΚΤ δεν έχει αγοράσει ούτε ένα και από καμιά χώρα μέλος.

Ερωτηθείς εάν προτίθεται να αγοράσει  ελληνικά ομόλογα, ο ίδιος διευκρίνισε ότι δεν μπορεί αφού η Ελλάδα βρίσκεται σε ειδικό πρόγραμμα βοήθειας. Αλλά ο ίδιος διευκρίνισε επίσης ότι δεν αγοράζει ούτε ισπανικά ομόλογα, επειδή μέχρι σήμερα η Ισπανία αρνείται να ενταχτεί σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα στήριξης. Δηλαδή, η ΕΚΤ τι είδους απεριόριστες αγορές ομολόγων προτίθεται να κάνει;

    Κάθε χώρα που πέφτει σε δυσκολία, η Γερμανία την καθυβρίζει λέγοντας για το λαό της, ότι είναι τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, πελατειακό κράτος,   ζουν με δανεικά, και για την Κύπρο, ότι ξεπλένει ρώσικο μαύρο χρήμα. Επικαλείται και προσάπτει οτιδήποτε, εκτός από το ζήτημα της δικής της διαχείρισης, η οποία όμως είναι και το κύριο πρόβλημα!.

Κρ.Π.: Ποιες είναι αυτές οι βασικές συμπεριφορές της κακοδιαχείρισης της Γερμανίας;

Κ.Β.: Η Γερμανία, εφόσον πραγματοποιεί  πλεονάσματα, έπρεπε ν’ αποδέχεται άνοδο τιμών και συναφή απώλεια ανταγωνιστικότητος. Ωστόσο, με την διαχείριση που επιβάλλει στο Νότο, βρίσκει τρόπο να διατηρεί σχετικά χαμηλή την ισοτιμία του ευρώ, ανταγωνιστικές τις τιμές της και συνεπώς διαιώνιση των πλεονασμάτων της, χωρίς διορθωτική κίνηση από μέρους της.

    Η διοργάνωση της ύφεσης και της συντριβής του Νότου ενισχύει την ανταγωνιστικότητα των γερμανικών προϊόντων. Αυτή η πρακτική δεν είναι θεμιτή στη διεθνή οικονομία, αλλά ακόμη λιγότερο στην υποθετική  σχέση μεταξύ εταίρων στο αυτό νόμισμα. Η κρίση στον Νότο λειτουργεί ως ρυθμιστής της ανταγωνιστικότητος του Βορρά. Όσο πιο πολύ βουλιάζει ο Νότος τόσο περισσότερο διατηρείται η  ανταγωνιστικότητα του Βορρά.

Φυσικά, αυτή η επιλογή δεν έχει ορατότητα και μέλλον. Αποτελεί μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της. Όταν όλοι οι εταίροι θα έχουν γονατίσει, τότε θα έλθει και η σειρά όσων σήμερα επωφελούνται.

    Ήδη η Γερμανία εγκαθίσταται σε ύφεση. Πολλαπλασιάζονται οι απεργίες των εργαζομένων σε όλους τους τομείς και τους κλάδους.

Κρ.Π.: Και τί εκτιμάτε για το μέλλον;

Κ.Β.: Το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο και σκοτεινό, ενόσω δεν αλλάζει πολιτική η Γερμανία.

Κρ.Π.: Και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο πρόβλημα; Είναι λύση για την Κύπρο –για παράδειγμα- η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Κ.Β.: Εφόσον η Γερμανία υπονομεύει την Ευρώπη, δεν έχει νόημα η συζήτηση για την μεμονωμένη αποχώρηση μιας χώρας, γιατί έτσι η υπεύθυνη αφήνεται ατιμώρητη. Αυτό που όλοι θέλουν είναι να λειτουργήσει κανονικά η Ευρώπη και για να γίνει αυτό χρειάζεται να πιεστεί και να υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική η Γερμανία.

    Εάν κάθε θύμα της Γερμανίας αποσύρεται από το ευρώ και την ΕΕ, έτσι θα αποδυναμώνεται το μέτωπο εναντίον της Γερμανίας μέσα την Ευρώπη. Πρέπει να γίνει κάτι, αλλά με πολλές χώρες μαζί. Να συνασπιστούν και να δώσουν ένα τελεσίγραφο στη Γερμανία. Να της πουν, ή αλλάζεις ή τα σπάμε! Η πολιτική της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας, της φτωχοποίησης και της κοινωνικής καταστροφής δεν ωφελούν κανέναν!

Κρ.Π.: Και ανασφάλεια και αναξιοπιστία, και φασιστικές πρακτικές, και τόσα άλλα…

Κ.Β.: Η Ευρώπη είναι η πιο καταποντισμένη περιοχή του κόσμου σήμερα. Στις άλλες περιοχές, στην Αμερική, στην Κίνα, στη Βραζιλία, στον υπόλοιπο κόσμο δεν υπάρχει τέτοια ύφεση, εκτός από αυτήν που διαχέεται από την Ευρώπη. Το σύστημα της λιτότητας  είναι καταστροφικό όχι μόνο για τις χώρες της Ευρώπης, αλλά και όλες τις άλλες περιοχές του κόσμου που συναλλάσσονται μαζί της.

    Η Γερμανία σήμερα με τις επιλογές εγκαθίσταται σε εχθρική σχέση με τους λαούς της Ευρώπης και με τον υπόλοιπο κόσμο.  Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οδηγούμαστε σε όξυνση της διεθνούς αντιπαλότητας και σε σύγκρουση! Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο, με άγνωστη τελική κατάληξη.

Κρ.Π.: Εσείς τι πιστεύετε ότι θα ‘πρεπε να κάνει η Κύπρος;

Κ.Β.: Η Γερμανία εκδηλώνει συμπεριφορά που δεν υπολογίζει τους άλλους. Εάν η Κύπρος έχει προβλήματα, όπως με το ρώσικο χρήμα, τη χαμηλή φορολογία, τις οφσόρ εταιρείες, κλπ., πρέπει να καθίσουν να τα συζητήσουν και να τα λύσουν συνεταιρικά, και όχι με απειλές και εκβιασμούς!

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα με την Κύπρο, αλλά αυτά δεν αντιμετωπίζονται με την μέθοδο της κατεδάφισης!

    Δεν βάζεις φωτιά στην παράγκα να την κάψεις για να διορθωθούν τα προβλήματα της!  Με πρόσχημα την τιμωρία του ρωσικού μαύρου χρήματος, τιμωρείται σήμερα ένας λαός και την ευθύνη για αυτό φέρουν οι επιλογές της Γερμανίας και των δορυφόρων της.

Κρ.Π.: Θα μπορούσαν να ελέγξουν τους καταθέτες;

Κ.Β.: Να τιμωρηθούν οι αεριτζήδες –ας υποθέσουμε- αλλά μόνον αυτοί, ενώ σήμερα με τα μέτρα οδοστρωτήρα τιμωρείται ολόκληρο το νησί!

Κρ.Π. Η ίδια έρευνα που ανέφερα παραπάνω, έδειξε, ότι το 40,4% των Ελλήνων είναι υπέρ του να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, και 45% κατά του ευρώ.

Κ.Β.: Δεν είναι πολλοί. Στην Κύπρο είναι υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ κατά 80%! Όμως, αυτό το βρίσκω εκβιαστικό και συναισθηματικό.

Παρόλα όσα έχει υποστεί η Ελλάδα, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ζητούν την διάλυση ούτε την αποχώρηση, αλλά καταδικάζουν την ακολουθούμενη πολιτική.

    Ακόμη και τώρα, αν γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, δύσκολα κερδίζει το όχι στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί όμως σύντομα με την επιτάχυνση προς το χειρότερο, η κοινή γνώμη να στραφεί προς πιο ριζοσπαστικές επιλογές. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν επιτυχία του ευρώ, αλλά σαφής αποτυχία του.-

Copyright TVXS.gr
TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
Published on TVXS - TV Χωρίς Σύνορα (http://tvxs.gr)

Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

Δήλωση με αφορμή τη διένεξη Δ.Ν.Τ.-Ε.Ε.



ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

9 Ιουνίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΕΝΕΞΗ Δ.Ν.Τ. –Ε.Ε.

  • «Αυτό που θέλουμε δεν είναι μια Γερμανική Ευρώπη αλλά μια ισχυρή Ευρώπη» Β. Σοιμπλε, 3/5/2013
  • «Στην πραγματικότητα δεν πιστεύω πραγματικά πως οι προβλέψεις αυτές -ενν. οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη- στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα…. όλες οι προβλέψεις που κάναμε αποδείχτηκε ότι δεν είχαν επαφή με την πραγματικότητα» Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, 7/6/ 2013.
  • «Στην πραγματικότητα, το προσωπικό του ΔΝΤ κατανοεί πλήρως –αλλά δεν μπορεί να μιλήσει ανοικτά γι' αυτό- τη βαθύτερη και πιο σοβαρή αδυναμία της ευρωζώνης, που δεν απειλεί μόνο την Ελλάδα, αλλά κι ολόκληρη την ευρω-περιφέρεια σήμερα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν τρομακτικά χαμηλή κεφαλαιοποίηση – αυτό σημαίνει ότι λειτουργούν με πολύ «λεπτά μαξιλάρια» χρηματοδότησης κεφαλαίων (και ως εκ τούτου χρηματοδοτούν τους ισολογισμούς τους με χρέος 95 % ή 97%). Ως αποτέλεσμα, έχουν πολύ περιορισμένη δυνατότητα να απορροφήσουν απώλειες, δημιουργώντας πιθανότητα η αφερεγγυότητα να εξαπλωθεί σε όλο το χρηματοοικονομικό τους σύστημα –και σε όλον τον κόσμο-, με απρόβλεπτους τρόπους.Οι Ευρωπαίοι ζουν με τον φόβο ότι θα αντιμετωπίσουν τη δικιά τους «στιγμή Lehman», όταν μια σχετικά μέτρια πτώση στις αξίες των ομολόγων θα πυροδοτήσει έναν ευρύτατο πανικό και μία ακόμα κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας.» Simon Johnson, καθηγητής στο Sloan School of Management του MIΤ, Chief Economist του ΔΝΤ το 2007 και το 2008. 8/6/2013

Μιλούσαμε από την αρχή, από το Φλεβάρη του 2010-πριν τρία και πλέον χρόνια- και τονίζαμε ότι:
1. Έχουμε πρωτοφανή  απώλεια της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας, ήττα της προοδευτικής πολιτικής  καθώς και της πλειοψηφίας του εργαζόμενου Ελληνικού λαού.
2. Η κρίση είναι καθοδηγούμενη από τις χρηματιστηριακές συμμορίες και από πολιτικούς, είτε νεοφιλελεύθερους είτε  από τους  μη έχοντες αρχές οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και αίσθηση των συνεπειών.
3. Η κρίση, είναι του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος-καζίνο, του παρασιτικού κεφαλαίου στις Η.Π.Α. και στην Ε. Ε.
4. Ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ένα μέρος είναι των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων και πρέπει να διαγραφεί, καθότι δεν πρόκειται για τη σωτηρία κρατών, αλλά για τη σωτηρία των χάρτινων κεφαλαίων.
5. Ότι η σχεδιασμένη υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας και της χώρας, με την εκποίηση εθνικού πλούτου θα οδηγήσει στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, της φτώχειας και της ανεργίας.
Η τότε κυβέρνηση χωρίς αίσθηση των συνεπειών, προκαλούσε κάθε νοήμονα άνθρωπο με ψέματα, με θεολογικές αναφορές περί της σωτηρίας του έθνους και της πατρίδας, με τα θλιβερά και ανέντιμα περί «χρεοκοπημένης Ελλάδας», χωρίς αρχές, με άθλιες επιθέσεις εναντίον της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.
Ήταν χαρακτηριστικά, τόσο η κυνική ένταξη στη υπηρεσία του να ξεφορτωθούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, όσο και οι  απερίγραπτες δηλώσεις ότι δήθεν διαπράττει  αντεθνική πολιτική, όποιος υποστηρίζει την αναδιάρθρωση χρέους.
Την «ενορχήστρωση» αυτής της πολιτικής είχαν αναλάβει το χρηματοπιστωτικό κέντρο της Φραγκφούρτης (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Deutsche Bank, το λόμπυ του χρηματιστήριου Φραγκφούρτης), το ΔΝΤ καθώς και το λόμπυ των χρηματιστηρίων της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Δηλαδή η ελίτ των δανειστών.
Υποβάθμισαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο έργο της επίθεσης και υποταγής χωρών-μελών της Ε.Ε., ενώ εμφανίζονταν ως  εκπρόσωποι της διακυβερνητικής οι Α. Μέρκελ- Ν. Σαρκοζύ μαζί με τον τότε πρόεδρο του Eurogroup, Ζ.Κ. Γιούνκερ.
Είμαστε οι εκ των προτέρων. Τα είχαμε πει τότε κατ’ επανάληψη τόσο για το καταστροφικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο και για τη σχεδιαζόμενη υποτίμηση της χώρας, όσο και για την πολιτική απάτη περί δήθεν εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.
Το ίδιο δίκτυο των δανειστών και των νεοφιλελεύθερων και σοσιαλ-φιλελεύθερων πολιτικών ομάδων αφού επέβαλε τη στρατηγική του, τώρα απευθύνει στους «υπηκόους», μηνύματα συνέχειας της πολιτικής αυτής, αλλά με διορθώσεις! Και όλα αυτά, μεταξύ των άλλων, για δύο κύρια λόγους:
α). Βρισκόμαστε στο τέλος της δεύτερης φάσης της κρίσης. Στην πρώτη, λαφυραγώγησαν τα λαϊκά και μεσαία εισοδήματα και επέβαλαν την οριζόντια εκτεταμένη υποτίμηση χωρών και οικονομιών. Στη δεύτερη, οι δανειστές άρχισαν τους - μεταξύ των- «μικρο-εμφύλιους» για τη διανομή των λάφυρων.
 Οι χρηματοπιστωτικές ορδές μετά τυμπάνων και εκβιασμών, έδωσαν μαθήματα πρωταρχικής συσσώρευσης και ληστειών με το πλιάτσικο στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου. Ευρωπαϊκές τράπεζες-καζίνο με κεφάλαια έως 100 δις ευρώ και ισολογισμούς δύο και τριών τρις ευρώ. Οι απατεώνες, κυρίαρχοι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ε.Ε. και οι πολιτικές ηγεσίες υποταγμένες και απολογητές .
Οι δανειστές του χρηματοπιστωτικού κέντρου της Φραγκφούρτης με τους λεονταρισμούς τους,  άρπαξαν μεγάλο μέρος του πλούτου του ευρωπαϊκού Νότου με νέο αποικιακό σχέδιο και με εκβιασμούς για δήθεν άρνηση κουρέματος, προκειμένου να καταστεί βιώσιμο το χρέος. Η ένταση μεταξύ των φεουδαρχικών χρηματιστηριακών και χρηματοπιστωτικών ομάδων και συγκεκριμένα μεταξύ του δήθεν προοδευτικού ΔΝΤ  και της δήθεν συντηρητικής Ε.Ε., αποτελούν περιτύλιγμα για εντυπώσεις.
Το ΔΝΤ ήταν και θα είναι ένα μονεταριστικό και νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο επιβολής κυρίαρχων συμφερόντων, όπου επικρατούν οι επιδιώξεις των εκπροσώπων των μη παραγωγικών κεφαλαίων. Σημαντικό μέρος της διοίκησης του ΔΝΤ προέρχεται από εκπροσώπους χωρών της Ε.Ε. Και είναι δεδομένοι οι κάθε φορά συμβιβασμοί και βέβαιη η διαγραφή μέρους του μη βιώσιμου χρέους χωρών.
β) Επείγεται η νεοφιλελεύθερη ηγεσία που κυριαρχεί στην Ε.Ε., εν όψει των ευρωεκλογών, σε δώδεκα μήνες σε 27 χώρες, και άμεσα εν όψει των εθνικών εκλογών στη Γερμανία τον Σεπτέμβρη του 2013. Και παριστάνουν ότι παίρνουν το κρίμα στο λαιμό τους! Ότι έκαναν λάθη! Ο μικρο-εμφύλιος μεταξύ των εκπροσώπων των δανειστών σε προεκλογική περίοδο, έχει ως κύρια επιδίωξη να αποσιωπήσουν την ίδια την αποτυχία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής τους και να αναγάγουν επί μέρους αποτυχίες, σε κυρίαρχες. Όπως κύρια επιδίωξη και όσων αποφεύγουν να αντιπαρατεθούν με την μνημονιακή πολιτική στα καθ’ ημάς, είναι η αποσιώπηση του γεγονότος ότι όλα τα μνημόνια ανεξαιρέτως περιέχουν νεοφιλελεύθερες επιλογές. Παλιά παίγνια πολιτικής απάτης. 
Ορισμένες φωνές στη χώρα εγκαλούν το Α. Σαμαρά και τη κυβέρνηση του, να παρέμβει και να αξιοποιήσει τη διένεξη μεταξύ του ΔΝΤ και ΕΕ. Ποιά κυβέρνηση; Θα εννοούν το Γραφείο του Βερολίνου στην Αθήνα.
Όταν θα καταλάβουν πολλοί Έλληνες ότι η Α. Μερκελ υπάρχει ακόμη πολιτικά στο Βερολίνο γιατί το 2012, ψήφισαν τα κόμματα των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών, θα είναι κοψοχέρηδες -ως συνήθως –εκ των υστέρων! Ποτέ δεν είναι αργά, όμως!
Η χώρα χρειάζεται μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία. Χρειάζεται μια προοδευτική διακυβέρνηση που θα ανακτήσει την πολιτική ισοτιμία της χώρας, που θα απαλλάξει τον τόπο και την ΕΕ από το ΔΝΤ και θα συμβάλει στη θεσμοθέτηση ενός Ευρωπαϊκού νομισματικού μηχανισμού, μιας κοινής τραπεζικής αρχής και μιας κοινής δημοσιονομικής  πολιτικής.
Για όλους τους επίδοξους συντηρητικούς «παπαγάλους»,  ας τονίσουμε ότι αυτά είναι εργαλεία πολιτικής. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε και μπορούμε να απαλλάξουμε τη χώρα από τη παρουσία των παραγόντων της νέο-αποικιακής πολιτικής,  όπως η τρόικα, η task force και τα άλλα ευτελή κατάλοιπα της αντιευρωπαϊκής πολιτικής και της προφανούς απόπειρας εγκατάστασης στη χώρα πρακτικών μιας αποτυχημένης εν τη  γενέσει της «Γερμανικής Ευρώπης», που ενώ την προωθεί το επιτελείο Σόιμπλε ταυτόχρονα την οικτίρει.
Και θα μείνει στο στάδιο της απόπειρας γιατί η Γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ δεν γίνεται αποδεκτή ούτε εντός, ούτε εκτός της Ε.Ε. Δεν δύναται να ασκήσει ηγεμονία. Ωστόσο δεν αρκούν μόνο τα εργαλεία πολιτικής, όπως και η πολυσυζητημένη πολιτική ενοποίηση.
Η χώρα και η ΕΕ χρειάζονται επενδύσεις, ανάπτυξη, εργασία, βιοτικό επίπεδο έξω από τα τριτοκοσμικά σχέδια της ολιγαρχίας των εθνικών αστικών τάξεων όλης της Ε.Ε. Οι Έλληνες πολίτες και όχι οι υπήκοοι και οι συμβιβασμένοι, μαζί με τους πολίτες των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούμε να δώσουμε άλλη διέξοδο -δημοκρατική και ισότιμη- με επιλογές που θα αναδείξουν ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε αντίθετη κατεύθυνση από την Ένωση της κρίσης, της ύφεσης, της μονόπλευρης λιτότητας, της φτώχειας και της ανεργίας.
 Για μια Ε.Ε. της ανάπτυξης, της ευημερίας και της δημοκρατίας, όπου η πολιτική θα κυριαρχήσει και θα υποτάξει κάθε άλλο συμφέρον υπέρ των ευρωπαϊκών λαών.
Οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις της τρικομματικής κυβέρνησης, που καθημερινά υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας, μόνο μια υπηρεσία μπορούν να προσφέρουν στην προσφιλή για όλους, πατρίδα. Να υποβάλουν την παραίτηση τους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να προκηρυχθούν εντός τριάντα ημερών, εθνικές εκλογές. Ο ελληνικός λαός θα προχωρήσει όπως και σε άλλες ιστορικές περιόδους το δικό του δρόμο, χωρίς την πατρωνία καμιάς Μέρκελ και κανενός Σόιμπλε.
Μια τέτοια εξέλιξη θα πλήξει την πρεμιέρα που προετοιμάζει η Α. Μέρκελ και η κλεπτοκρατία στο Βερολίνο, το Φθινόπωρο. Ιδού η Ρόδος για να αποδείξει και ο Α. Σαμαράς και οι συν αυτώ, ότι αποτελούν αυθύπαρκτη κυβερνητική παράταξη στην Ελλάδα που δεν αναμένει τον θρίαμβο της Μέρκελ για να ορθοποδήσει το νεοφιλελεύθερο και καταστρεπτικό έργο τους στη χώρα. 
blog: www.stefanostzoumakas.blogspot.com


Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ: Ενας πρωτοπόρος της ανανέωσης

Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 έγιναν οι πιο σημαντικές προσπάθειες ανανέωσης της μαρξιστικής παράδοσης.
Του Θανάση Γιαλκέτση

Ενάντια στη σταλινική ορθοδοξία, που είχε μετατρέψει τη μαρξιστική θεωρία σε πέτρινο δόγμα και σε απλοϊκή κατήχηση, αναπτύχθηκε ένας αιρετικός και κριτικός μαρξισμός που βάδιζε στον ανηφορικό δρόμο της έρευνας, της ανάλυσης, της αναθεώρησης, της δημιουργικής θεωρητικής επεξεργασίας, της διανοητικής ανακάλυψης. Ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν ένας από τους πρωτοπόρους σε αυτό το τολμηρό ανανεωτικό εγχείρημα. Η συμβολή του σφράγισε τη διεθνή θεωρητική και πολιτική συζήτηση εκείνης της περιόδου. Ακόμα και σήμερα, και παρά τις μεγάλες ανατροπές και μεταβολές που έχουν επισυμβεί, όσοι δεν έχουν εγκαταλείψει το φιλόδοξο πολιτικό σχέδιο της σύζευξης δημοκρατίας και σοσιαλισμού οφείλουν να αναμετρηθούν με το έργο του. Γιατί και σήμερα (όπως και πάντα) κάθε προβληματική της ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης προϋποθέτει υποχρεωτικά τη θεωρητική ανάλυση των μηχανισμών του κράτους και των βαθύτερων λογικών της εξουσίας. Η ιστορική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέδειξε ότι η εξουσία όχι μόνον δεν «μαραίνεται» ή δεν φθίνει με την επαναστατική έξοδο από τον καπιταλισμό, αλλά, αντίθετα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ενδυναμωθεί ή και να γίνει απόλυτη και ολοκληρωτική.

Μια νέα κουλτούρα της Αριστεράς χρειάζεται μια νέα ανάλυση του κράτους και των μηχανισμών του, μια πιο διεισδυτική διάγνωση των κωδίκων, των συμβόλων και των λειτουργιών της εξουσίας. Και εδώ η συμβολή του Πουλαντζά υπήρξε και παραμένει εξαιρετικά πολύτιμη. Ηδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια, ο Πουλαντζάς είχε προσεγγίσει τον μαρξισμό, όχι μόνο μέσα από τους οργανωτικούς δεσμούς του με την Αριστερά, αλλά και μέσα από την επαφή του με τη γαλλική κουλτούρα και ιδιαίτερα με τη σκέψη του Σαρτρ. Οπως φανερώνει η διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου, που δημοσιεύτηκε το 1964, είχε επηρεαστεί επίσης από τον Λισιέν Γκολντμάν και από τον Λούκατς. Ακολουθεί η σημαντική ανακάλυψη του Γκράμσι και βέβαια η επαφή με τη σκέψη και το έργο του Αλτουσέρ. Τα ίχνη της αλτουσεριανής επίδρασης είναι ορατά στα περισσότερα έργα του Πουλαντζά. Ο Αλτουσέρ υπήρξε βέβαια από πολλές απόψεις ένας «ορθόδοξος» μαρξιστής. Στην προσπάθειά του να υπερβεί από τα «αριστερά» τον σταλινισμό, υιοθέτησε και υπερασπίστηκε τη μαρξιστική θεωρία ακόμα και στην πιο μαχητική και αδιάλλακτη εκδοχή της: τη λενινιστική.

Το μπόλιασμα της Αριστεράς
Παράδοξα ωστόσο συνέβαλε όσο λίγοι στον καιρό του στην ανανέωση του μαρξισμού. Την ίδια στιγμή που υποστήριζε μια ιδέα «αυτάρκειας» της κλασικής μαρξιστικής παράδοσης, μπόλιαζε στο θεωρητικό σώμα του μαρξισμού τις πιο προχωρημένες επιστημολογικές αναζητήσεις και διαλεγόταν κριτικά με άλλες παραδόσεις σκέψης. Δίδαξε μια ολόκληρη γενιά να μελετάει το έργο του Μαρξ με μια διανοητική περιέργεια και ελευθερία και με ένα θεωρητικοπολιτικό πάθος, που δύσκολα θα μπορούσαν να εγκιβωτιστούν σε κάποιου είδους «ορθοδοξία». Δεν κατόρθωσε βέβαια να υπερβεί ένα όριο που χαρακτηρίζει και περιορίζει τα θεωρητικά επιτεύγματα πολλών εκπροσώπων του λεγόμενου «δυτικού μαρξισμού». Θυμίζουμε ότι ο Πέρι Αντερσον, στο βιβλίο του «Ο δυτικός μαρξισμός», υποστήριζε ότι ο σταλινικός εκφυλισμός της ΕΣΣΔ και της Γ΄ Διεθνούς προκάλεσε μεταξύ άλλων μια ρήξη εκείνης της θεωρητικοπολιτικής ενότητας που χαρακτήριζε τον μαρξισμό μέχρι τη δεκαετία του 1920. Ενώ καταπνίγεται στην Ανατολή, ο μαρξισμός υφίσταται στη Δύση ένα ριζικό μετασχηματισμό. Είναι όλο και λιγότερο οικονομική και πολιτική ανάλυση και γίνεται όλο και περισσότερο φιλοσοφία. Το 1968 εγκαινιάζει ωστόσο μια καινούρια φάση, καθώς διαγράφεται στον ορίζοντα μια νέα συνάντηση θεωρίας και λαϊκού κινήματος. Σε αυτή την ιστορική συγκυρία εγγράφεται η προσπάθεια του Πουλαντζά για κριτική επανεξέταση της θεωρίας του κράτους, ένα ερευνητικό εγχείρημα με σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις, αφού υπαγόρευε στα κόμματα της αριστεράς να αναθεωρήσουν σε βάθος τη στρατηγική τους για την κατάληψη της εξουσίας.

Ο Πουλαντζάς διαπίστωσε ότι στον μαρξισμό λείπει μια συστηματικά επεξεργασμένη θεωρία του κράτους και της πολιτικής, μια σοβαρή ανάλυση των πολιτικών θεσμών και ιδιαίτερα εκείνων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, των μηχανισμών του κράτους, του ρόλου των κομμάτων και της γραφειοκρατίας, των οικονομικών λειτουργιών και παρεμβάσεων της δημόσιας σφαίρας. Από την κλασική μαρξιστική παράδοση κληρονομούμε την έννοια του κράτους ως οργάνωσης της ταξικής κυριαρχίας. Η ουσία του «ταξικού» κράτους είναι η οργανωμένη καταναγκαστική εξουσία, που είναι εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης. Στον κλασικό μαρξισμό συναντάμε επίσης την έννοια του «παρασιτικού» κράτους, η ουσία του οποίου έγκειται στην αποξένωσή του από την κοινωνία, στην αυτονόμηση και αυτοεξυπηρέτηση μιας ιεραρχίας των επαγγελματιών της κρατικής διοίκησης. Η αταξική κοινωνία υποτίθεται ότι θα οδηγούσε στην κατάργηση και των δύο αυτών κρατικών μορφών: δεν θα είχε θεσμούς διακυβέρνησης διαχωρισμένους από τον λαό και δεν θα είχε οργανωμένο καταπιεστικό μηχανισμό, επειδή κανείς δεν θα τον χρειαζόταν. Η ανθρώπινη χειραφέτηση συνδεόταν από τον Μαρξ με μια ριζοσπαστική αντίληψη της δημοκρατίας, στην οποία δεν θα υπήρχε καμιά εξωτερική δύναμη καταναγκασμού και η διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων θα γινόταν όχι με μια επαγγελματική ανάθεση εξουσίας, αλλά με δημοκρατική εκλογή των δημόσιων λειτουργών και με κατάλληλες εγγυήσεις για το διαρκή έλεγχό τους.

Αυτή η εκδοχή ριζοσπαστικής δημοκρατίας βαδίζει βέβαια πολύ πιο πέρα από τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Από την άλλη μεριά ωστόσο δεν φαίνεται να μοιάζει καθόλου με τις μονοκομματικές δικτατορίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μπορεί εύλογα να θεωρήσει κανείς ουτοπικές τις αντιλήψεις του Μαρξ και του Ενγκελς, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις βαθιά δημοκρατικές προθέσεις τους, αν πάρει μάλιστα υπόψη του το γεγονός ότι έζησαν και έδρασαν σε μια κατά βάση «προδημοκρατική» εποχή. Υπάρχει βέβαια και η έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά κατά τον Μαρξ επρόκειτο για μια απολύτως μεταβατική μορφή πολύ σύντομης διάρκειας. Ήταν το πολιτικό εργαλείο για την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Επειτα από αυτήν την απαλλοτρίωση δεν θα υπήρχε χώρος για την πολιτική και το κράτος, αφού θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την αυτοδιεύθυνση των παραγωγών, δηλαδή για μια κοινωνία οργανωμένη με βάση τα εργατικά συμβούλια σύμφωνα με το πρότυπο της Κομμούνας του Παρισιού.

Αντιπροσωπευτική δημοκρατία
Είδαμε όμως ότι η «προλεταριακή δημοκρατία» που θα βασιζόταν στα σοβιέτ δεν έζησε πολύ. Γρήγορα υποτάχθηκε στη συγκεντρωτική εξουσία του κόμματος και των κρατικών μηχανισμών, σε μια μονολιθική, αυταρχική και γραφειοκρατική δομή που ασκούσε τη δικτατορία της πάνω στο προλεταριάτο. Ο στοχασμός του Πουλαντζά για το κράτος και την εξουσία αναμετριέται με αυτήν την πελώρια άβυσσο που χώριζε την ιδέα της αυτοδιεύθυνσης των παραγωγών από τα δεσποτικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που οικοδομήθηκαν στο όνομα του μαρξισμού και του σοσιαλισμού. Ερμηνεύοντας το κράτος και τις διάφορες πολιτικές μορφές του καπιταλισμού ως «δικτατορία της αστικής τάξης», ένας ορισμένος μαρξισμός υποτίμησε τη σημασία των αντιπροσωπευτικών θεσμών.

Επικράτησε έτσι η ιδέα ότι η δημοκρατία είναι συνώνυμη της αστικής κυριαρχίας, ότι τα δικαιώματα είναι μόνο τυπικά, ότι οι θεσμικές μορφές και οι νομικές εγγυήσεις της ελευθερίας δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Ο Πουλαντζάς άσκησε κριτική σε αυτές τις αντιλήψεις και υπογράμμισε αντίθετα ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου είναι κατακτήσεις των λαϊκών αγώνων που πρέπει να διευρυνθούν και να βαθύνουν και όχι να εξαλειφθούν. Σημείωσε επίσης ότι η λενινιστική γραμμή της ριζικής υποκατάστασης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την άμεση δημοκρατία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον δεσποτικό εκφυλισμό της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Ο Πουλαντζάς έδειξε ότι η πολιτική δεν είναι απλή αντανάκλαση της οικονομίας αλλά διαθέτει μια σχετική αυτονομία. Και το κράτος με τη σειρά του δεν είναι απλό εργαλείο στα χέρια μιας τάξης, αλλά είναι μια σχέση ή ακριβέστερα είναι «η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων». Το αστικό κράτος εκφράζει βέβαια τη στρατηγική ηγεμονία της αστικής τάξης, αλλά διαπερνιέται και από τις αντιστάσεις άλλων κοινωνικών δυνάμεων. Το εργατικό κίνημα μπορεί επομένως να προσβλέπει σε έναν ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του και στην ανάδυση μιας άλλης ηγεμονίας, που θα στηρίζεται σε νέους συσχετισμούς δύναμης. Στον αναπτυγμένο καπιταλισμό τα κόμματα και τα κινήματα της Αριστεράς δεν είναι «εξωτερικά» ως προς τις λειτουργίες και τους μηχανισμούς του κράτους και επομένως δεν πρέπει να επιδιώκουν να το καταλάβουν με μια στρατηγική δυαδικής εξουσίας και μετωπικής εφόδου. Παραμένει βέβαια μέχρι σήμερα αναπάντητο το κομβικό ερώτημα που έθετε ο Πουλαντζάς: «Πώς να συλλάβουμε ένα ριζικό μετασχηματισμό του κράτους συναρθρώνοντας τη διεύρυνση και το βάθεμα των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελευθεριών με την ανάπτυξη των μορφών άμεσης δημοκρατίας στη βάση και τη διασπορά αυτοδιαχειριστικών εστιών;»

Πηγή : «Η Εφημερίδα των Συντακτών»

Πουλαντζάς εφαρμοσμένος

Το πρώτο βιβλίο του Νίκου Πουλαντζά, το έργο που εκτίναξε δικαίως τη σκέψη του συγγραφέα του στην παγκόσμια θεωρητική σκηνή, είναι το «Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις» του 1968.
Του Αριστείδη Μπαλτά*

Αντικείμενο του βιβλίου είναι η πολιτική βαθμίδα των κοινωνικών σχηματισμών και ιδιαίτερα εκείνων όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η πολιτική βαθμίδα ορίζεται ως η βαθμίδα που συμπυκνώνει, ολοκληρώνει και εκπροσωπεί την κοινωνική κίνηση, δηλαδή την ταξική πάλη που διεξάγεται αδιάλειπτα σε κάθε κύτταρο του κοινωνικού σχηματισμού, διατρέχοντάς τον ολόκληρο και γράφοντας την ιστορία του. Αυτή η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση, ενόσω ισοδυναμεί με την έμπρακτη άσκηση της πολιτικής εξουσίας, εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού στο σύνολό του, δηλαδή την αναπαραγωγή του ως του εκάστοτε συγκεκριμένου καθεστώτος ταξικής εκμετάλλευσης και ταξικής -οικονομικής, ιδεολογικής και πολιτικής- κυριαρχίας.

Η εν λόγω συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση δεν σταθεροποιείται ποτέ πλήρως γιατί υπόκειται διαρκώς στην ταξική πάλη και στους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων στο πλαίσιό της. Οι συσχετισμοί αυτοί αποτυπώνονται κάθε στιγμή στην αντίστοιχη συγκυρία που μπορεί να νοηθεί ως κάτι σαν εγκάρσια τομή της κοινωνικής κίνησης τη δεδομένη στιγμή. Κατά τον Πουλαντζά πάντα, αντικείμενο της πολιτικής πρακτικής είναι η μετατόπιση της συγκυρίας προς την κατεύθυνση που επιδιώκει κάθε μαχόμενο πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή κάθε συγκροτημένη δύναμη με ίδια βούληση που εγγράφει τη δράση της στην πολιτική βαθμίδα. Οι κατευθύνσεις αυτές σε τελευταία ανάλυση είναι δύο: είτε διατήρηση είτε ανατροπή της πολιτικής εξουσίας, είτε ενδυνάμωση είτε αποδυνάμωση της αποκατεστημένης ταξικής κυριαρχίας.

Ο ρόλος του κράτους
Κατ” ουσίαν διοργανωτής της πολιτικής βαθμίδας είναι το κράτος. Το κράτος περιλαμβάνει θεσμούς και συγκροτείται από μηχανισμούς, αλλά δεν είναι το ίδιο ούτε θεσμός ούτε μηχανισμός. Το κράτος είναι επίδικο της ταξικής πάλης -και μάλιστα κύριο, αφού η πολιτική εξουσία, δηλαδή η κυριαρχία επί της πολιτικής βαθμίδας και άρα επί του κράτους, εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού- αλλά ταυτόχρονα και πεδίο ταξικής πάλης, αφού η ταξική πάλη διατρέχει τα πάντα. Τα χαρακτηριστικά αυτά αποδίδουν στο κράτος ένα καθεστώς σχετικής αυτονομίας. Αυτή η σχετική αυτονομία επιτρέπει τη συγκρότηση και λειτουργία διαφορετικών τύπων κράτους ακόμη και αν είναι δεδομένος ο κοινωνικός σχηματισμός, δηλαδή το καθεστώς εκμετάλλευσης και κυριαρχίας.

Ο Πουλαντζάς ορίζει την πολιτική εξουσία ως «την ικανότητα μιας τάξης να ικανοποιεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά της». Αλλά καθώς κάθε τάξη κατά κανόνα χωρίζεται σε μερίδες με αντιτιθέμενα συμφέροντα, η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση που επιτελεί η πολιτική βαθμίδα δεν είναι ποτέ άμοιρη εντάσεων ακόμη και στο εσωτερικό της κυρίαρχης τάξης ή συμμαχίας τάξεων. Υπό αυτή τη συνθήκη και αν οι εντάσεις αυτές θεωρηθεί ότι απειλούν τη συνολική ταξική κυριαρχία, η σχετική αυτονομία του κράτους επιτρέπει σε ορισμένους θεσμούς ή μηχανισμούς ή ακόμη και απλούς θύλακες στο εσωτερικό τους να αρθούν «υπεράνω» των αντίστοιχων μερικών συμφερόντων προκειμένου να ασκήσουν μια μορφή πολιτικής εξουσίας που θα διασφαλίζει την αναπαραγωγή της εν λόγω κυριαρχίας στο σύνολό της. Η «ικανότητα μιας τάξης να ικανοποιεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά της» παίρνει τότε τη μορφή του κράτους εκτάκτου ανάγκης.

Σε ένα πολύ διαφορετικό θεωρητικό πλαίσιο, ο Καρλ Σμιτ ορίζει ως πολιτικά κυρίαρχο εκείνον που ελέγχει (μπορεί να κηρύξει, να επιβάλει, να διατηρήσει) την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και από εκεί το κράτος εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι εδώ η θέση να αναλύσουμε το αν και κατά πόσον το θεωρητικό πλαίσιο του Σμιτ μπορεί να αρθρωθεί γόνιμα με εκείνο του Πουλαντζά. Ας μας αρκέσει το ότι ο παραπάνω ορισμός φαίνεται, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, όχι μόνο να το μπορεί, αλλά και να ολοκληρώνει με μια αδυσώπητη διατύπωση τα όσα είπαμε μέχρις εδώ.

Επίκαιρος
Αλλά προς τι όλα τα προηγούμενα; Γιατί ο Πουλαντζάς σήμερα; Απλούστατα γιατί η σκέψη του μας βοηθά να σκεφτούμε μεθοδικά σημαντικές όψεις εκείνων που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Είναι εμφανές ότι οι μορφές κοινωνικής κίνησης που γνώρισε η ελληνική κοινωνία τα χρόνια της κρίσης έχουν θίξει καίρια την πολιτική βαθμίδα. Ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων έχει αλλάξει δραματικά, νέες δυνάμεις έχουν αναδυθεί στο προσκήνιο, όλοι οι πολιτικοί θεσμοί και όλοι οι μηχανισμοί του κράτους έχουν υποστεί ρωγμές που μοιάζουν ανεπούλωτες. Το λεγόμενο πολιτικό σύστημα, δηλαδή η καθαυτό οργάνωση της πολιτικής βαθμίδας, φαίνεται να αποσυντίθεται ραγδαία καθώς η κοινωνική κίνηση έχει υποσκάψει όλες τις συναφείς σταθερές και έχει οδηγήσει σε αποτυχία όλες τις προσπάθειες διατήρησής τους. Η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση που ορίζει την ίδια την πολιτική βαθμίδα εμφανίζεται όλο και περισσότερο ανεπαρκής και η αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού όλο και λιγότερο εξασφαλισμένη. Η εγγενώς ασταθής σύμπραξη όλων των πολιτικών δυνάμεων που ανέλαβαν να επιβάλουν το καθεστώς των μνημονίων παρουσιάζεται ως η έσχατη, χωρίς διάδοχο ή εφεδρείες, μορφή άσκησης της πολιτικής εξουσίας.

Οχι ακριβώς έσχατη γιατί απομένει η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αλλά το βάθος της κρίσης είναι τέτοιο ώστε να μην είναι πλέον δεδομένο ποιος ακριβώς ελέγχει πραγματικά την τελευταία: η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος έχει θίξει καίρια ακόμη και τους μηχανισμούς που παραδοσιακά αναλάμβαναν τις αντίστοιχες ευθύνες. Ο πρωθυπουργός φαίνεται μεν να διατηρεί ακόμη την πρωτοβουλία των κινήσεων συναφώς, αλλά να τη διατηρεί μόνον όσο κατορθώνει να διευθετεί προς ίδιον όφελος την κόπρο που αναδύεται αδιάντροπα μέσα από το βαθύ κράτος και αναδεύεται τούτον τον καιρό μπροστά στα μάτια μας. Νοσταλγοί του δωσιλογισμού και υμνητές της δικτατορίας, «προσωπικότητες» που κυνηγούν τη δημοσιότητα, θύλακες εντός της αστυνομίας και του στρατού, πυρήνες στο εσωτερικό της Ν.Δ., δημοσιογράφοι σε διατεταγμένη υπηρεσία, «διανοούμενοι» της δεκάρας, εξειδικευμένα μπλογκ, καναλάρχες και επιχειρηματίες της διαπλοκής, προαγωγοί του ναζισμού και κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος αλληλοδιεισδύουν και αμιλλώνται προκειμένου να προετοιμάσουν και να οργανώσουν εκ των κάτω την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το παιχνίδι είναι ανοικτό, αλλά και άκρως επικίνδυνο. Μόνη απάντηση το μαζικό, μαχητικό, εμπνευσμένο, δημοκρατικό και ειρηνικό πολιτικό κίνημα που θα ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και θα ανασυνθέσει με ριζικά νέους όρους την πολιτική βαθμίδα. Το έργο του Πουλαντζά μπορεί να μας βοηθήσει να οργανώσουμε τη σκέψη μας και σε σχέση με τούτο το μεγάλο αίτημα των καιρών.

*Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ

Πηγή : «Η Εφημερίδα των Συντακτών»