Δήλωση με αφορμή τη διένεξη Δ.Ν.Τ.-Ε.Ε.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

9 Ιουνίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΕΝΕΞΗ Δ.Ν.Τ. –Ε.Ε.

• «Αυτό που θέλουμε δεν είναι μια Γερμανική Ευρώπη αλλά μια ισχυρή Ευρώπη» Β. Σοιμπλε, 3/5/2013
• «Στην πραγματικότητα δεν πιστεύω πραγματικά πως οι προβλέψεις αυτές -ενν. οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη- στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα…. όλες οι προβλέψεις που κάναμε αποδείχτηκε ότι δεν είχαν επαφή με την πραγματικότητα» Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, 7/6/ 2013.
• «Στην πραγματικότητα, το προσωπικό του ΔΝΤ κατανοεί πλήρως –αλλά δεν μπορεί να μιλήσει ανοικτά γι' αυτό- τη βαθύτερη και πιο σοβαρή αδυναμία της ευρωζώνης, που δεν απειλεί μόνο την Ελλάδα, αλλά κι ολόκληρη την ευρω-περιφέρεια σήμερα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν τρομακτικά χαμηλή κεφαλαιοποίηση – αυτό σημαίνει ότι λειτουργούν με πολύ «λεπτά μαξιλάρια» χρηματοδότησης κεφαλαίων (και ως εκ τούτου χρηματοδοτούν τους ισολογισμούς τους με χρέος 95 % ή 97%). Ως αποτέλεσμα, έχουν πολύ περιορισμένη δυνατότητα να απορροφήσουν απώλειες, δημιουργώντας πιθανότητα η αφερεγγυότητα να εξαπλωθεί σε όλο το χρηματοοικονομικό τους σύστημα –και σε όλον τον κόσμο-, με απρόβλεπτους τρόπους.Οι Ευρωπαίοι ζουν με τον φόβο ότι θα αντιμετωπίσουν τη δικιά τους «στιγμή Lehman», όταν μια σχετικά μέτρια πτώση στις αξίες των ομολόγων θα πυροδοτήσει έναν ευρύτατο πανικό και μία ακόμα κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας.» Simon Johnson, καθηγητής στο Sloan School of Management του MIΤ, Chief Economist του ΔΝΤ το 2007 και το 2008. 8/6/2013

Μιλούσαμε από την αρχή, από το Φλεβάρη του 2010-πριν τρία και πλέον χρόνια- και τονίζαμε ότι:

1. Έχουμε πρωτοφανή  απώλεια της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας, ήττα της προοδευτικής πολιτικής  καθώς και της πλειοψηφίας του εργαζόμενου Ελληνικού λαού.
2. Η κρίση είναι καθοδηγούμενη από τις χρηματιστηριακές συμμορίες και από πολιτικούς, είτε νεοφιλελεύθερους είτε  από τους  μη έχοντες αρχές οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και αίσθηση των συνεπειών.

3. Η κρίση, είναι του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος-καζίνο, του παρασιτικού κεφαλαίου στις Η.Π.Α. και στην Ε. Ε.

4. Ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ένα μέρος είναι των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων και πρέπει να διαγραφεί, καθότι δεν πρόκειται για τη σωτηρία κρατών, αλλά για τη σωτηρία των χάρτινων κεφαλαίων.

5. Ότι η σχεδιασμένη υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας και της χώρας, με την εκποίηση εθνικού πλούτου θα οδηγήσει στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, της φτώχειας και της ανεργίας.

Η τότε κυβέρνηση χωρίς αίσθηση των συνεπειών, προκαλούσε κάθε νοήμονα άνθρωπο με ψέματα, με θεολογικές αναφορές περί της σωτηρίας του έθνους και της πατρίδας, με τα θλιβερά και ανέντιμα περί «χρεοκοπημένης Ελλάδας», χωρίς αρχές, με άθλιες επιθέσεις εναντίον της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.

Ήταν χαρακτηριστικά, τόσο η κυνική ένταξη στη υπηρεσία του να ξεφορτωθούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, όσο και οι  απερίγραπτες δηλώσεις ότι δήθεν διαπράττει  αντεθνική πολιτική, όποιος υποστηρίζει την αναδιάρθρωση χρέους.

Την «ενορχήστρωση» αυτής της πολιτικής είχαν αναλάβει το χρηματοπιστωτικό κέντρο της Φραγκφούρτης (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Deutsche Bank, το λόμπυ του χρηματιστήριου Φραγκφούρτης), το ΔΝΤ καθώς και το λόμπυ των χρηματιστηρίων της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Δηλαδή η ελίτ των δανειστών.

Υποβάθμισαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο έργο της επίθεσης και υποταγής χωρών-μελών της Ε.Ε., ενώ εμφανίζονταν ως  εκπρόσωποι της διακυβερνητικής οι Α. Μέρκελ- Ν. Σαρκοζύ μαζί με τον τότε πρόεδρο του Eurogroup, Ζ.Κ. Γιούνκερ.

Είμαστε οι εκ των προτέρων. Τα είχαμε πει τότε κατ’ επανάληψη τόσο για το καταστροφικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο και για τη σχεδιαζόμενη υποτίμηση της χώρας, όσο και για την πολιτική απάτη περί δήθεν εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Το ίδιο δίκτυο των δανειστών και των νεοφιλελεύθερων και σοσιαλ-φιλελεύθερων πολιτικών ομάδων αφού επέβαλε τη στρατηγική του, τώρα απευθύνει στους «υπηκόους», μηνύματα συνέχειας της πολιτικής αυτής, αλλά με διορθώσεις! Και όλα αυτά, μεταξύ των άλλων, για δύο κύρια λόγους:

α). Βρισκόμαστε στο τέλος της δεύτερης φάσης της κρίσης. Στην πρώτη, λαφυραγώγησαν τα λαϊκά και μεσαία εισοδήματα και επέβαλαν την οριζόντια εκτεταμένη υποτίμηση χωρών και οικονομιών. Στη δεύτερη, οι δανειστές άρχισαν τους - μεταξύ των- «μικρο-εμφύλιους» για τη διανομή των λάφυρων.

 Οι χρηματοπιστωτικές ορδές μετά τυμπάνων και εκβιασμών, έδωσαν μαθήματα πρωταρχικής συσσώρευσης και ληστειών με το πλιάτσικο στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου. Ευρωπαϊκές τράπεζες-καζίνο με κεφάλαια έως 100 δις ευρώ και ισολογισμούς δύο και τριών τρις ευρώ. Οι απατεώνες, κυρίαρχοι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ε.Ε. και οι πολιτικές ηγεσίες υποταγμένες και απολογητές .

Οι δανειστές του χρηματοπιστωτικού κέντρου της Φραγκφούρτης με τους λεονταρισμούς τους,  άρπαξαν μεγάλο μέρος του πλούτου του ευρωπαϊκού Νότου με νέο αποικιακό σχέδιο και με εκβιασμούς για δήθεν άρνηση κουρέματος, προκειμένου να καταστεί βιώσιμο το χρέος. Η ένταση μεταξύ των φεουδαρχικών χρηματιστηριακών και χρηματοπιστωτικών ομάδων και συγκεκριμένα μεταξύ του δήθεν προοδευτικού ΔΝΤ  και της δήθεν συντηρητικής Ε.Ε., αποτελούν περιτύλιγμα για εντυπώσεις.

Το ΔΝΤ ήταν και θα είναι ένα μονεταριστικό και νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο επιβολής κυρίαρχων συμφερόντων, όπου επικρατούν οι επιδιώξεις των εκπροσώπων των μη παραγωγικών κεφαλαίων. Σημαντικό μέρος της διοίκησης του ΔΝΤ προέρχεται από εκπροσώπους χωρών της Ε.Ε. Και είναι δεδομένοι οι κάθε φορά συμβιβασμοί και βέβαιη η διαγραφή μέρους του μη βιώσιμου χρέους χωρών.

β) Επείγεται η νεοφιλελεύθερη ηγεσία που κυριαρχεί στην Ε.Ε., εν όψει των ευρωεκλογών, σε δώδεκα μήνες σε 27 χώρες, και άμεσα εν όψει των εθνικών εκλογών στη Γερμανία τον Σεπτέμβρη του 2013. Και παριστάνουν ότι παίρνουν το κρίμα στο λαιμό τους! Ότι έκαναν λάθη! Ο μικρο-εμφύλιος μεταξύ των εκπροσώπων των δανειστών σε προεκλογική περίοδο, έχει ως κύρια επιδίωξη να αποσιωπήσουν την ίδια την αποτυχία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής τους και να αναγάγουν επί μέρους αποτυχίες, σε κυρίαρχες. Όπως κύρια επιδίωξη και όσων αποφεύγουν να αντιπαρατεθούν με την μνημονιακή πολιτική στα καθ’ ημάς, είναι η αποσιώπηση του γεγονότος ότι όλα τα μνημόνια ανεξαιρέτως περιέχουν νεοφιλελεύθερες επιλογές. Παλιά παίγνια πολιτικής απάτης. 

Ορισμένες φωνές στη χώρα εγκαλούν το Α. Σαμαρά και τη κυβέρνηση του, να παρέμβει και να αξιοποιήσει τη διένεξη μεταξύ του ΔΝΤ και ΕΕ. Ποιά κυβέρνηση; Θα εννοούν το Γραφείο του Βερολίνου στην Αθήνα.

Όταν θα καταλάβουν πολλοί Έλληνες ότι η Α. Μερκελ υπάρχει ακόμη πολιτικά στο Βερολίνο γιατί το 2012, ψήφισαν τα κόμματα των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών, θα είναι κοψοχέρηδες -ως συνήθως –εκ των υστέρων! Ποτέ δεν είναι αργά, όμως!

Η χώρα χρειάζεται μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία. Χρειάζεται μια προοδευτική διακυβέρνηση που θα ανακτήσει την πολιτική ισοτιμία της χώρας, που θα απαλλάξει τον τόπο και την ΕΕ από το ΔΝΤ και θα συμβάλει στη θεσμοθέτηση ενός Ευρωπαϊκού νομισματικού μηχανισμού, μιας κοινής τραπεζικής αρχής και μιας κοινής δημοσιονομικής  πολιτικής.

Για όλους τους επίδοξους συντηρητικούς «παπαγάλους»,  ας τονίσουμε ότι αυτά είναι εργαλεία πολιτικής. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε και μπορούμε να απαλλάξουμε τη χώρα από τη παρουσία των παραγόντων της νέο-αποικιακής πολιτικής,  όπως η τρόικα, η task force και τα άλλα ευτελή κατάλοιπα της αντιευρωπαϊκής πολιτικής και της προφανούς απόπειρας εγκατάστασης στη χώρα πρακτικών μιας αποτυχημένης εν τη  γενέσει της «Γερμανικής Ευρώπης», που ενώ την προωθεί το επιτελείο Σόιμπλε ταυτόχρονα την οικτίρει.

Και θα μείνει στο στάδιο της απόπειρας γιατί η Γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ δεν γίνεται αποδεκτή ούτε εντός, ούτε εκτός της Ε.Ε. Δεν δύναται να ασκήσει ηγεμονία. Ωστόσο δεν αρκούν μόνο τα εργαλεία πολιτικής, όπως και η πολυσυζητημένη πολιτική ενοποίηση.

Η χώρα και η ΕΕ χρειάζονται επενδύσεις, ανάπτυξη, εργασία, βιοτικό επίπεδο έξω από τα τριτοκοσμικά σχέδια της ολιγαρχίας των εθνικών αστικών τάξεων όλης της Ε.Ε. Οι Έλληνες πολίτες και όχι οι υπήκοοι και οι συμβιβασμένοι, μαζί με τους πολίτες των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούμε να δώσουμε άλλη διέξοδο -δημοκρατική και ισότιμη- με επιλογές που θα αναδείξουν ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε αντίθετη κατεύθυνση από την Ένωση της κρίσης, της ύφεσης, της μονόπλευρης λιτότητας, της φτώχειας και της ανεργίας.

 Για μια Ε.Ε. της ανάπτυξης, της ευημερίας και της δημοκρατίας, όπου η πολιτική θα κυριαρχήσει και θα υποτάξει κάθε άλλο συμφέρον υπέρ των ευρωπαϊκών λαών.

Οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις της τρικομματικής κυβέρνησης, που καθημερινά υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας, μόνο μια υπηρεσία μπορούν να προσφέρουν στην προσφιλή για όλους, πατρίδα. Να υποβάλουν την παραίτηση τους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να προκηρυχθούν εντός τριάντα ημερών, εθνικές εκλογές. Ο ελληνικός λαός θα προχωρήσει όπως και σε άλλες ιστορικές περιόδους το δικό του δρόμο, χωρίς την πατρωνία καμιάς Μέρκελ και κανενός Σόιμπλε.

Μια τέτοια εξέλιξη θα πλήξει την πρεμιέρα που προετοιμάζει η Α. Μέρκελ και η κλεπτοκρατία στο Βερολίνο, το Φθινόπωρο. Ιδού η Ρόδος για να αποδείξει και ο Α. Σαμαράς και οι συν αυτώ, ότι αποτελούν αυθύπαρκτη κυβερνητική παράταξη στην Ελλάδα που δεν αναμένει τον θρίαμβο της Μέρκελ για να ορθοποδήσει το νεοφιλελεύθερο και καταστρεπτικό έργο τους στη χώρα. 

blog: www.stefanostzoumakas.blogspot.com

www.proodeftiki-exodos.gr

e-mail: mail@stefanostzoumakas.gr

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ: Ενας πρωτοπόρος της ανανέωσης

Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 έγιναν οι πιο σημαντικές προσπάθειες ανανέωσης της μαρξιστικής παράδοσης.
Του Θανάση Γιαλκέτση

Ενάντια στη σταλινική ορθοδοξία, που είχε μετατρέψει τη μαρξιστική θεωρία σε πέτρινο δόγμα και σε απλοϊκή κατήχηση, αναπτύχθηκε ένας αιρετικός και κριτικός μαρξισμός που βάδιζε στον ανηφορικό δρόμο της έρευνας, της ανάλυσης, της αναθεώρησης, της δημιουργικής θεωρητικής επεξεργασίας, της διανοητικής ανακάλυψης. Ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν ένας από τους πρωτοπόρους σε αυτό το τολμηρό ανανεωτικό εγχείρημα. Η συμβολή του σφράγισε τη διεθνή θεωρητική και πολιτική συζήτηση εκείνης της περιόδου. Ακόμα και σήμερα, και παρά τις μεγάλες ανατροπές και μεταβολές που έχουν επισυμβεί, όσοι δεν έχουν εγκαταλείψει το φιλόδοξο πολιτικό σχέδιο της σύζευξης δημοκρατίας και σοσιαλισμού οφείλουν να αναμετρηθούν με το έργο του. Γιατί και σήμερα (όπως και πάντα) κάθε προβληματική της ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης προϋποθέτει υποχρεωτικά τη θεωρητική ανάλυση των μηχανισμών του κράτους και των βαθύτερων λογικών της εξουσίας. Η ιστορική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέδειξε ότι η εξουσία όχι μόνον δεν «μαραίνεται» ή δεν φθίνει με την επαναστατική έξοδο από τον καπιταλισμό, αλλά, αντίθετα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ενδυναμωθεί ή και να γίνει απόλυτη και ολοκληρωτική.

Μια νέα κουλτούρα της Αριστεράς χρειάζεται μια νέα ανάλυση του κράτους και των μηχανισμών του, μια πιο διεισδυτική διάγνωση των κωδίκων, των συμβόλων και των λειτουργιών της εξουσίας. Και εδώ η συμβολή του Πουλαντζά υπήρξε και παραμένει εξαιρετικά πολύτιμη. Ηδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια, ο Πουλαντζάς είχε προσεγγίσει τον μαρξισμό, όχι μόνο μέσα από τους οργανωτικούς δεσμούς του με την Αριστερά, αλλά και μέσα από την επαφή του με τη γαλλική κουλτούρα και ιδιαίτερα με τη σκέψη του Σαρτρ. Οπως φανερώνει η διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου, που δημοσιεύτηκε το 1964, είχε επηρεαστεί επίσης από τον Λισιέν Γκολντμάν και από τον Λούκατς. Ακολουθεί η σημαντική ανακάλυψη του Γκράμσι και βέβαια η επαφή με τη σκέψη και το έργο του Αλτουσέρ. Τα ίχνη της αλτουσεριανής επίδρασης είναι ορατά στα περισσότερα έργα του Πουλαντζά. Ο Αλτουσέρ υπήρξε βέβαια από πολλές απόψεις ένας «ορθόδοξος» μαρξιστής. Στην προσπάθειά του να υπερβεί από τα «αριστερά» τον σταλινισμό, υιοθέτησε και υπερασπίστηκε τη μαρξιστική θεωρία ακόμα και στην πιο μαχητική και αδιάλλακτη εκδοχή της: τη λενινιστική.

Το μπόλιασμα της Αριστεράς
Παράδοξα ωστόσο συνέβαλε όσο λίγοι στον καιρό του στην ανανέωση του μαρξισμού. Την ίδια στιγμή που υποστήριζε μια ιδέα «αυτάρκειας» της κλασικής μαρξιστικής παράδοσης, μπόλιαζε στο θεωρητικό σώμα του μαρξισμού τις πιο προχωρημένες επιστημολογικές αναζητήσεις και διαλεγόταν κριτικά με άλλες παραδόσεις σκέψης. Δίδαξε μια ολόκληρη γενιά να μελετάει το έργο του Μαρξ με μια διανοητική περιέργεια και ελευθερία και με ένα θεωρητικοπολιτικό πάθος, που δύσκολα θα μπορούσαν να εγκιβωτιστούν σε κάποιου είδους «ορθοδοξία». Δεν κατόρθωσε βέβαια να υπερβεί ένα όριο που χαρακτηρίζει και περιορίζει τα θεωρητικά επιτεύγματα πολλών εκπροσώπων του λεγόμενου «δυτικού μαρξισμού». Θυμίζουμε ότι ο Πέρι Αντερσον, στο βιβλίο του «Ο δυτικός μαρξισμός», υποστήριζε ότι ο σταλινικός εκφυλισμός της ΕΣΣΔ και της Γ΄ Διεθνούς προκάλεσε μεταξύ άλλων μια ρήξη εκείνης της θεωρητικοπολιτικής ενότητας που χαρακτήριζε τον μαρξισμό μέχρι τη δεκαετία του 1920. Ενώ καταπνίγεται στην Ανατολή, ο μαρξισμός υφίσταται στη Δύση ένα ριζικό μετασχηματισμό. Είναι όλο και λιγότερο οικονομική και πολιτική ανάλυση και γίνεται όλο και περισσότερο φιλοσοφία. Το 1968 εγκαινιάζει ωστόσο μια καινούρια φάση, καθώς διαγράφεται στον ορίζοντα μια νέα συνάντηση θεωρίας και λαϊκού κινήματος. Σε αυτή την ιστορική συγκυρία εγγράφεται η προσπάθεια του Πουλαντζά για κριτική επανεξέταση της θεωρίας του κράτους, ένα ερευνητικό εγχείρημα με σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις, αφού υπαγόρευε στα κόμματα της αριστεράς να αναθεωρήσουν σε βάθος τη στρατηγική τους για την κατάληψη της εξουσίας.

Ο Πουλαντζάς διαπίστωσε ότι στον μαρξισμό λείπει μια συστηματικά επεξεργασμένη θεωρία του κράτους και της πολιτικής, μια σοβαρή ανάλυση των πολιτικών θεσμών και ιδιαίτερα εκείνων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, των μηχανισμών του κράτους, του ρόλου των κομμάτων και της γραφειοκρατίας, των οικονομικών λειτουργιών και παρεμβάσεων της δημόσιας σφαίρας. Από την κλασική μαρξιστική παράδοση κληρονομούμε την έννοια του κράτους ως οργάνωσης της ταξικής κυριαρχίας. Η ουσία του «ταξικού» κράτους είναι η οργανωμένη καταναγκαστική εξουσία, που είναι εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης. Στον κλασικό μαρξισμό συναντάμε επίσης την έννοια του «παρασιτικού» κράτους, η ουσία του οποίου έγκειται στην αποξένωσή του από την κοινωνία, στην αυτονόμηση και αυτοεξυπηρέτηση μιας ιεραρχίας των επαγγελματιών της κρατικής διοίκησης. Η αταξική κοινωνία υποτίθεται ότι θα οδηγούσε στην κατάργηση και των δύο αυτών κρατικών μορφών: δεν θα είχε θεσμούς διακυβέρνησης διαχωρισμένους από τον λαό και δεν θα είχε οργανωμένο καταπιεστικό μηχανισμό, επειδή κανείς δεν θα τον χρειαζόταν. Η ανθρώπινη χειραφέτηση συνδεόταν από τον Μαρξ με μια ριζοσπαστική αντίληψη της δημοκρατίας, στην οποία δεν θα υπήρχε καμιά εξωτερική δύναμη καταναγκασμού και η διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων θα γινόταν όχι με μια επαγγελματική ανάθεση εξουσίας, αλλά με δημοκρατική εκλογή των δημόσιων λειτουργών και με κατάλληλες εγγυήσεις για το διαρκή έλεγχό τους.

Αυτή η εκδοχή ριζοσπαστικής δημοκρατίας βαδίζει βέβαια πολύ πιο πέρα από τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Από την άλλη μεριά ωστόσο δεν φαίνεται να μοιάζει καθόλου με τις μονοκομματικές δικτατορίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μπορεί εύλογα να θεωρήσει κανείς ουτοπικές τις αντιλήψεις του Μαρξ και του Ενγκελς, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις βαθιά δημοκρατικές προθέσεις τους, αν πάρει μάλιστα υπόψη του το γεγονός ότι έζησαν και έδρασαν σε μια κατά βάση «προδημοκρατική» εποχή. Υπάρχει βέβαια και η έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά κατά τον Μαρξ επρόκειτο για μια απολύτως μεταβατική μορφή πολύ σύντομης διάρκειας. Ήταν το πολιτικό εργαλείο για την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Επειτα από αυτήν την απαλλοτρίωση δεν θα υπήρχε χώρος για την πολιτική και το κράτος, αφού θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την αυτοδιεύθυνση των παραγωγών, δηλαδή για μια κοινωνία οργανωμένη με βάση τα εργατικά συμβούλια σύμφωνα με το πρότυπο της Κομμούνας του Παρισιού.

Αντιπροσωπευτική δημοκρατία
Είδαμε όμως ότι η «προλεταριακή δημοκρατία» που θα βασιζόταν στα σοβιέτ δεν έζησε πολύ. Γρήγορα υποτάχθηκε στη συγκεντρωτική εξουσία του κόμματος και των κρατικών μηχανισμών, σε μια μονολιθική, αυταρχική και γραφειοκρατική δομή που ασκούσε τη δικτατορία της πάνω στο προλεταριάτο. Ο στοχασμός του Πουλαντζά για το κράτος και την εξουσία αναμετριέται με αυτήν την πελώρια άβυσσο που χώριζε την ιδέα της αυτοδιεύθυνσης των παραγωγών από τα δεσποτικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που οικοδομήθηκαν στο όνομα του μαρξισμού και του σοσιαλισμού. Ερμηνεύοντας το κράτος και τις διάφορες πολιτικές μορφές του καπιταλισμού ως «δικτατορία της αστικής τάξης», ένας ορισμένος μαρξισμός υποτίμησε τη σημασία των αντιπροσωπευτικών θεσμών.

Επικράτησε έτσι η ιδέα ότι η δημοκρατία είναι συνώνυμη της αστικής κυριαρχίας, ότι τα δικαιώματα είναι μόνο τυπικά, ότι οι θεσμικές μορφές και οι νομικές εγγυήσεις της ελευθερίας δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Ο Πουλαντζάς άσκησε κριτική σε αυτές τις αντιλήψεις και υπογράμμισε αντίθετα ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου είναι κατακτήσεις των λαϊκών αγώνων που πρέπει να διευρυνθούν και να βαθύνουν και όχι να εξαλειφθούν. Σημείωσε επίσης ότι η λενινιστική γραμμή της ριζικής υποκατάστασης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την άμεση δημοκρατία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον δεσποτικό εκφυλισμό της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Ο Πουλαντζάς έδειξε ότι η πολιτική δεν είναι απλή αντανάκλαση της οικονομίας αλλά διαθέτει μια σχετική αυτονομία. Και το κράτος με τη σειρά του δεν είναι απλό εργαλείο στα χέρια μιας τάξης, αλλά είναι μια σχέση ή ακριβέστερα είναι «η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων». Το αστικό κράτος εκφράζει βέβαια τη στρατηγική ηγεμονία της αστικής τάξης, αλλά διαπερνιέται και από τις αντιστάσεις άλλων κοινωνικών δυνάμεων. Το εργατικό κίνημα μπορεί επομένως να προσβλέπει σε έναν ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του και στην ανάδυση μιας άλλης ηγεμονίας, που θα στηρίζεται σε νέους συσχετισμούς δύναμης. Στον αναπτυγμένο καπιταλισμό τα κόμματα και τα κινήματα της Αριστεράς δεν είναι «εξωτερικά» ως προς τις λειτουργίες και τους μηχανισμούς του κράτους και επομένως δεν πρέπει να επιδιώκουν να το καταλάβουν με μια στρατηγική δυαδικής εξουσίας και μετωπικής εφόδου. Παραμένει βέβαια μέχρι σήμερα αναπάντητο το κομβικό ερώτημα που έθετε ο Πουλαντζάς: «Πώς να συλλάβουμε ένα ριζικό μετασχηματισμό του κράτους συναρθρώνοντας τη διεύρυνση και το βάθεμα των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελευθεριών με την ανάπτυξη των μορφών άμεσης δημοκρατίας στη βάση και τη διασπορά αυτοδιαχειριστικών εστιών;»

Πηγή : «Η Εφημερίδα των Συντακτών»

Πουλαντζάς εφαρμοσμένος

Το πρώτο βιβλίο του Νίκου Πουλαντζά, το έργο που εκτίναξε δικαίως τη σκέψη του συγγραφέα του στην παγκόσμια θεωρητική σκηνή, είναι το «Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις» του 1968.
Του Αριστείδη Μπαλτά*

Αντικείμενο του βιβλίου είναι η πολιτική βαθμίδα των κοινωνικών σχηματισμών και ιδιαίτερα εκείνων όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η πολιτική βαθμίδα ορίζεται ως η βαθμίδα που συμπυκνώνει, ολοκληρώνει και εκπροσωπεί την κοινωνική κίνηση, δηλαδή την ταξική πάλη που διεξάγεται αδιάλειπτα σε κάθε κύτταρο του κοινωνικού σχηματισμού, διατρέχοντάς τον ολόκληρο και γράφοντας την ιστορία του. Αυτή η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση, ενόσω ισοδυναμεί με την έμπρακτη άσκηση της πολιτικής εξουσίας, εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού στο σύνολό του, δηλαδή την αναπαραγωγή του ως του εκάστοτε συγκεκριμένου καθεστώτος ταξικής εκμετάλλευσης και ταξικής -οικονομικής, ιδεολογικής και πολιτικής- κυριαρχίας.

Η εν λόγω συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση δεν σταθεροποιείται ποτέ πλήρως γιατί υπόκειται διαρκώς στην ταξική πάλη και στους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων στο πλαίσιό της. Οι συσχετισμοί αυτοί αποτυπώνονται κάθε στιγμή στην αντίστοιχη συγκυρία που μπορεί να νοηθεί ως κάτι σαν εγκάρσια τομή της κοινωνικής κίνησης τη δεδομένη στιγμή. Κατά τον Πουλαντζά πάντα, αντικείμενο της πολιτικής πρακτικής είναι η μετατόπιση της συγκυρίας προς την κατεύθυνση που επιδιώκει κάθε μαχόμενο πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή κάθε συγκροτημένη δύναμη με ίδια βούληση που εγγράφει τη δράση της στην πολιτική βαθμίδα. Οι κατευθύνσεις αυτές σε τελευταία ανάλυση είναι δύο: είτε διατήρηση είτε ανατροπή της πολιτικής εξουσίας, είτε ενδυνάμωση είτε αποδυνάμωση της αποκατεστημένης ταξικής κυριαρχίας.

Ο ρόλος του κράτους
Κατ” ουσίαν διοργανωτής της πολιτικής βαθμίδας είναι το κράτος. Το κράτος περιλαμβάνει θεσμούς και συγκροτείται από μηχανισμούς, αλλά δεν είναι το ίδιο ούτε θεσμός ούτε μηχανισμός. Το κράτος είναι επίδικο της ταξικής πάλης -και μάλιστα κύριο, αφού η πολιτική εξουσία, δηλαδή η κυριαρχία επί της πολιτικής βαθμίδας και άρα επί του κράτους, εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού- αλλά ταυτόχρονα και πεδίο ταξικής πάλης, αφού η ταξική πάλη διατρέχει τα πάντα. Τα χαρακτηριστικά αυτά αποδίδουν στο κράτος ένα καθεστώς σχετικής αυτονομίας. Αυτή η σχετική αυτονομία επιτρέπει τη συγκρότηση και λειτουργία διαφορετικών τύπων κράτους ακόμη και αν είναι δεδομένος ο κοινωνικός σχηματισμός, δηλαδή το καθεστώς εκμετάλλευσης και κυριαρχίας.

Ο Πουλαντζάς ορίζει την πολιτική εξουσία ως «την ικανότητα μιας τάξης να ικανοποιεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά της». Αλλά καθώς κάθε τάξη κατά κανόνα χωρίζεται σε μερίδες με αντιτιθέμενα συμφέροντα, η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση που επιτελεί η πολιτική βαθμίδα δεν είναι ποτέ άμοιρη εντάσεων ακόμη και στο εσωτερικό της κυρίαρχης τάξης ή συμμαχίας τάξεων. Υπό αυτή τη συνθήκη και αν οι εντάσεις αυτές θεωρηθεί ότι απειλούν τη συνολική ταξική κυριαρχία, η σχετική αυτονομία του κράτους επιτρέπει σε ορισμένους θεσμούς ή μηχανισμούς ή ακόμη και απλούς θύλακες στο εσωτερικό τους να αρθούν «υπεράνω» των αντίστοιχων μερικών συμφερόντων προκειμένου να ασκήσουν μια μορφή πολιτικής εξουσίας που θα διασφαλίζει την αναπαραγωγή της εν λόγω κυριαρχίας στο σύνολό της. Η «ικανότητα μιας τάξης να ικανοποιεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά της» παίρνει τότε τη μορφή του κράτους εκτάκτου ανάγκης.

Σε ένα πολύ διαφορετικό θεωρητικό πλαίσιο, ο Καρλ Σμιτ ορίζει ως πολιτικά κυρίαρχο εκείνον που ελέγχει (μπορεί να κηρύξει, να επιβάλει, να διατηρήσει) την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και από εκεί το κράτος εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι εδώ η θέση να αναλύσουμε το αν και κατά πόσον το θεωρητικό πλαίσιο του Σμιτ μπορεί να αρθρωθεί γόνιμα με εκείνο του Πουλαντζά. Ας μας αρκέσει το ότι ο παραπάνω ορισμός φαίνεται, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, όχι μόνο να το μπορεί, αλλά και να ολοκληρώνει με μια αδυσώπητη διατύπωση τα όσα είπαμε μέχρις εδώ.

Επίκαιρος
Αλλά προς τι όλα τα προηγούμενα; Γιατί ο Πουλαντζάς σήμερα; Απλούστατα γιατί η σκέψη του μας βοηθά να σκεφτούμε μεθοδικά σημαντικές όψεις εκείνων που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Είναι εμφανές ότι οι μορφές κοινωνικής κίνησης που γνώρισε η ελληνική κοινωνία τα χρόνια της κρίσης έχουν θίξει καίρια την πολιτική βαθμίδα. Ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων έχει αλλάξει δραματικά, νέες δυνάμεις έχουν αναδυθεί στο προσκήνιο, όλοι οι πολιτικοί θεσμοί και όλοι οι μηχανισμοί του κράτους έχουν υποστεί ρωγμές που μοιάζουν ανεπούλωτες. Το λεγόμενο πολιτικό σύστημα, δηλαδή η καθαυτό οργάνωση της πολιτικής βαθμίδας, φαίνεται να αποσυντίθεται ραγδαία καθώς η κοινωνική κίνηση έχει υποσκάψει όλες τις συναφείς σταθερές και έχει οδηγήσει σε αποτυχία όλες τις προσπάθειες διατήρησής τους. Η συμπύκνωση, ολοκλήρωση και εκπροσώπηση που ορίζει την ίδια την πολιτική βαθμίδα εμφανίζεται όλο και περισσότερο ανεπαρκής και η αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού όλο και λιγότερο εξασφαλισμένη. Η εγγενώς ασταθής σύμπραξη όλων των πολιτικών δυνάμεων που ανέλαβαν να επιβάλουν το καθεστώς των μνημονίων παρουσιάζεται ως η έσχατη, χωρίς διάδοχο ή εφεδρείες, μορφή άσκησης της πολιτικής εξουσίας.

Οχι ακριβώς έσχατη γιατί απομένει η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αλλά το βάθος της κρίσης είναι τέτοιο ώστε να μην είναι πλέον δεδομένο ποιος ακριβώς ελέγχει πραγματικά την τελευταία: η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος έχει θίξει καίρια ακόμη και τους μηχανισμούς που παραδοσιακά αναλάμβαναν τις αντίστοιχες ευθύνες. Ο πρωθυπουργός φαίνεται μεν να διατηρεί ακόμη την πρωτοβουλία των κινήσεων συναφώς, αλλά να τη διατηρεί μόνον όσο κατορθώνει να διευθετεί προς ίδιον όφελος την κόπρο που αναδύεται αδιάντροπα μέσα από το βαθύ κράτος και αναδεύεται τούτον τον καιρό μπροστά στα μάτια μας. Νοσταλγοί του δωσιλογισμού και υμνητές της δικτατορίας, «προσωπικότητες» που κυνηγούν τη δημοσιότητα, θύλακες εντός της αστυνομίας και του στρατού, πυρήνες στο εσωτερικό της Ν.Δ., δημοσιογράφοι σε διατεταγμένη υπηρεσία, «διανοούμενοι» της δεκάρας, εξειδικευμένα μπλογκ, καναλάρχες και επιχειρηματίες της διαπλοκής, προαγωγοί του ναζισμού και κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος αλληλοδιεισδύουν και αμιλλώνται προκειμένου να προετοιμάσουν και να οργανώσουν εκ των κάτω την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το παιχνίδι είναι ανοικτό, αλλά και άκρως επικίνδυνο. Μόνη απάντηση το μαζικό, μαχητικό, εμπνευσμένο, δημοκρατικό και ειρηνικό πολιτικό κίνημα που θα ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και θα ανασυνθέσει με ριζικά νέους όρους την πολιτική βαθμίδα. Το έργο του Πουλαντζά μπορεί να μας βοηθήσει να οργανώσουμε τη σκέψη μας και σε σχέση με τούτο το μεγάλο αίτημα των καιρών.

*Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ

Πηγή : «Η Εφημερίδα των Συντακτών»

Το αδιέξοδο της ισχύος

του Κ. Βεργόπουλου

Η Γερμανία, με δυσώδες παρελθόν, ιδίως έναντι των χωρών που το έχουν επώδυνα υποστεί και σήμερα συνυπάρχουν με αυτήν στο κοινό νόμισμα, αποδεικνύεται ακόμη μια φορά κοιτίδα φονικής και ατελέσφορης υπερβολής όχι μόνον για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτόν της. Του Κ. Βεργόπουλου

Σε κάθε ιστορική φάση, δεν σταθεροποιεί τον κατ' αυτήν «ζωτικό χώρο», στην ηγεμόνευση του οποίου αποβλέπει, αλλά τον υποβάλλει σε μονομερείς αφαιμάξεις, με συνέπεια περισσότερες αντιστάσεις παρά προσχωρήσεις στις ηγεμονικές φαντασιώσεις της.

Ενώ η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε από την αμερικανική χρηματοπιστωτική φούσκα και πέρασε στις υπερεκτεθειμένες σε αυτήν γερμανικές τράπεζες, οι τελευταίες μετέφεραν την κρίση τους στον ευρωπαϊκό Νότο, ενοχοποιώντας τον για παθογένειες από το παρελθόν. Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα, με συνείδηση του συστημικού χαρακτήρα της κρίσης, στηρίζει την απασχόληση, τους αδύναμους και πιθανώς λιγότερο ανταγωνιστικούς, προκειμένου να σταθεροποιήσει την οικονομία και την ανάκαμψη, προϋπόθεση όχι μόνον για ισοσκέλιση του δημόσιου ελλείμματος, αλλά και για οποιαδήποτε διαρθρωτική μεταρρύθμιση.

Στην Ευρώπη, η γερμανική πολιτική επιλέγει ακριβώς το αντίθετο: με όραμα την «οικονομική ευγονική», ανταμείβει τους ισχυρούς και ανταγωνιστικούς, τιμωρεί τους αδύναμους και μη ανταγωνιστικούς, με συνέπεια να εκτινάσσεται η ανεργία σε μη βιώσιμα ύψη, τα ελλείμματα να διαιωνίζονται, να καθηλώνονται οι αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Με γερμανική ευθύνη, η Ευρώπη-αναμορφωτήριο αποβαίνει σήμερα κοιτίδα της παγκόσμιας ύφεσης και ανεργίας, παρ' όλο που η Γερμανία διαθέτει τα μεγαλύτερα στον κόσμο πλεονάσματα και συνεπώς τη μέγιστη ευχέρεια για να σταθεροποιεί την οικονομική και νομισματική περιοχή της.

Εκατομμύρια νέοι εγκαταλείπουν τις χώρες του Νότου σε αναζήτηση εργασίας και επιβίωσης, όμως οι Γερμανοί ιθύνοντες δεν ανησυχούν, αλλά επαίρονται για την «επιτυχία» τους. Το περιοδικό «Σπίγκελ» επιχαίρει με αυταρέσκεια και κυνισμό για τις αφίξεις στη Γερμανία των «νέων Gastarbeiter», που «δεν είναι Τούρκοι χωρικοί της Ανατολίας, αλλά μορφωμένοι Ιταλοί, Ισπανοί, Ελληνες, Πορτογάλοι, απόφοιτοι των καλύτερων πανεπιστημίων». Το μέλλον προδιαγράφεται σκοτεινό με την απογύμνωση του Νότου από νεανικούς και μορφωμένους πληθυσμούς, εν τούτοις η Γερμανία το αντιμετωπίζει με κομπασμό και εθνικιστική αναίδεια: «Η Γερμανία κοροϊδεύει τον κόσμο, αδιαφορεί για την Ευρώπη», σημειώνει η «Μοντ». Το νέο γερμανικό όνειρο, που απερίσκεπτα προσφέρεται στη γερμανική κοινή γνώμη, αποτελεί ταυτόχρονα εφιάλτη όχι μόνον για τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη, συμπληρώνει η γαλλική εφημερίδα.

Η καθαρή εισροή μεταναστευτικού δυναμικού στη Γερμανία αυξήθηκε από 128.000 άτομα το 2010, σε 340.000 στο τέλος του 2012. Η συμβολή του Νότου σε αυτήν ανέρχεται σε 96.000 άτομα, τα υπόλοιπα 244.000 άτομα προέρχονται από την ανατολική Ευρώπη.

Εάν οι μετακινούμενοι πληθυσμοί από τις ελλειμματικές χώρες έβρισκαν πράγματι απασχόληση στις πλεονασματικές, αυτό, μολονότι επώδυνο για τις χώρες προέλευσης, θα ήταν μέσα στους «κανόνες του παιχνιδιού», θα αποτελούσε «κάποια λύση» στο σημερινό πρόβλημα απασχόλησης των νέων. Ωστόσο, ούτε αυτό είναι βέβαιο. Η γερμανική απασχόληση κινείται στα όρια στασιμότητος, με μέση ετήσια μεταβολή την τελευταία τριετία 0,5%. Με τις περικοπές δαπανών στη χώρα των πλεονασμάτων, η γερμανική οικονομία έχει περιέλθει σε στασιμότητα, ύφεση και ανεργία από το τελευταίο τρίμηνο του 2012. Οι επενδύσεις και ο σχηματισμός κεφαλαίου καταγράφουν αρνητικές επιδόσεις. Ο αριθμός των Γερμανών ανέργων τοποθετείται στα 3,15 εκατομμύρια, 7% του ενεργού πληθυσμού και 8% για τους κάτω των 25 ετών.

Σε αυτούς, προστίθενται ανά τρίμηνο 18.000 νέοι άνεργοι. Στη μεταλλουργία, 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι παραμένουν καθηλωμένοι σε συνθήκες μερικής απασχόλησης και εργασιακής ανασφάλειας. Στους ανειδίκευτους, η ανεργία υπερβαίνει το 20%. Ο Μίκαελ Ζόμερ, πρόεδρος της ομοσπονδίας DGB, καταγγέλλει: ενόσω δεν υπάρχει κατώτατος μισθός, 25% των Γερμανών «εργάζονται» με λιγότερο από 6 - 8 ευρώ την ώρα, στην ανατολική πλευρά με 4 ευρώ ή 720 ευρώ μηνιαίως.

Το χρήμα του Νότου συρρέει στη Γερμανία, οι άνεργοι το ακολουθούν κατά πόδας, ωστόσο, παρά πάσα προσδοκία, δεν το συναντούν, αφού και εκεί η προσφορά θέσεων εργασίας παραμένει κατώτερη από τη ζήτηση. Εάν αυτό συνιστά «γερμανική ισχύ», τότε πώς θα ονομαζόταν το αδιέξοδό της, που καταποντίζει εταίρους, χωρίς όμως να σταθεροποιεί την ίδια; Με τη χρεοκοπία του 2001, η Αργεντινή απώλεσε 10% του μορφωμένου πληθυσμού της, που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και Αυστραλία. Με την κρίση χρέους στον ευρωπαϊκό Νότο, εκατομμύρια νέοι ξεριζώνονται, παρ' όλο που, με τη γερμανική «αρετή» της λιτότητος, η απασχόληση καταντά «σπάνιο είδος». Εάν η απώλεια θέσεων εργασίας στις ελλειμματικές χώρες δικαιολογείται, στις πλεονασματικές παραμένει απολύτως αδικαιολόγητη. Υπάρχει κάτι νοσηρό στο Βασίλειο της Ευρώπης.

Πηγή: Ελευθεροτυπία/TVXS.GR

Δήλωση με αφορμή το λεγόμενο ‘συντακτικό’ συνέδριο των μεταλλαγμένων του ΠΑΣΟΚ

Στέφανος Τζουμάκας,

28 Φεβρουαρίου 2013

Δήλωση με αφορμή το λεγόμενο ‘συντακτικό’ συνέδριο των μεταλλαγμένων του ΠΑΣΟΚ

«Όποιος έχει προοδευτικές αρχές πρώτα και κύρια τοποθετείται στην ουσία της Πολιτικής.

Οι προοδευτικές αξίες και πολιτικές ασκούνται έμπρακτα.»

1. Η πολιτική του καταστροφικού μονόδρομου έχει ηττηθεί, οι συνέπειες της για την ελληνική κοινωνία  και οικονομία είναι καταστρεπτικές και η ηθικολογική –μεταξύ των άλλων- αντιμετώπιση των συνεπειών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αποτελεί καθημερινή πρόκληση.

Η κρίση στη χώρα ήδη βρίσκεται σε νέα φάση, βαθαίνει. Το μνημονιακό κυβερνητικό μπλοκ , με τη συμμετοχή του μεταλλαγμένου  ΠΑΣΟΚ ,με την νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων και του καταστροφικού μονόδρομου της τελευταίας 3ετίας οδηγεί τη χώρα σε νέα αδιέξοδα. Με την εποπτεία τα νεοφιλελεύθερης ηγεσίας του Βερολίνου συνεχίζουν μια πολιτική που μετατρέπει τη χώρα σταδιακά σε τριτοκοσμικού τύπου αποικία, ασθενούς ανάπτυξης και υψηλής ανεργίας, με ανύπαρκτη παραγωγική και τεχνολογική βάση.

Την αντιδημοκρατική και αντικοινωνική αυτή εξέλιξη, αποφεύγουν να την παρουσιάσουν οι απολογητές αυτής της πολιτικής σε αγαστή συνεργασία με κύκλους της διαπλοκής, της παρασιτικής ολιγαρχίας και τους επαγγελματίες αποπροσανατολισμού των ΜΜΕ.

Με βασική επιδίωξη την υποστήριξη και νομιμοποίηση των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού και τον αποπροσανατολισμό της ελληνικής κοινωνίας, επιστρατεύουν έναν πρωτοφανή αντιπολιτικό μεταμορφισμό με κύρια χαρακτηριστικά την ηθικολογία, την ανάκληση θεολογικών ρήσεων περί «θυσιών», περί «σωτηρίας της πατρίδας» και ιατρικών επικλήσεων περί «πόνου» και «επώδυνων μέτρων», χρησιμοποιώντας τα ως περιτύλιγμα προκειμένου να αποφύγουν την αξιολόγηση της ουσίας αυτών των επιλογών που είναι γνωστές για το συντηρητικό τους περιεχόμενο και  τις  αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.

Το τρίπτυχο της Δεξιάς παλαιότερα, ήταν το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Σήμερα, στην «μνημονιακή Ελλάδα», το τρίπτυχο της νέας συντήρησης των απολογητών της ένταξης στο ΔΝΤ και των τριών καταστρεπτικών μνημονίων, είναι «Επώδυνα μέτρα, θυσίες, πόνος και λαϊκισμός» επαναφέροντας στη μνήμη και το πρόγραμμα «συμπόνιας» του Μπους.

Πρόκειται για μια παμπάλαιη στρατηγική αποπροσανατολισμού, αποφυγής ευθυνών και διαμόρφωσης  στην ελληνική κοινωνία μιας κουλτούρας, γνωστής από την εποχή του ναζισμού, περί

 -συλλογικής ευθύνης,

 -συλλογικής ενοχής και

- συλλογικής ήττας.  

Αποτελούν πρακτικές αλλοτριωμένων ιδεολογικά, μεταλλαγμένων πολιτικά και ηττημένων κοινωνικά. Η μετάλλαξη συνδέεται με την εγκατάλειψη -στην πράξη- αρχών και αξιών έναντι άλλων επιλογών και με τη ψευδή επίκληση και αναφορά σε δήθεν αρχές.

Συνδέεται με όσους αρνούνται να αναλάβουν έμπρακτα τις πολιτικές τους ευθύνες, κυριαρχούμενοι από την ψευδή πεποίθηση πώς: «αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει!».

Βρισκόμαστε πλέον στην πλευρά της ψυχοπαθολογίας μιας και το πιο προφανές παράδειγμα ψυχοπαθολογίας που χαρακτηρίζεται από την επιστράτευση  της άρνησης είναι η μανία. Στην μανιακή κατάσταση ορισμένοι μπορεί να φτάσουν σε σημείο να αρνηθούν, σε εκπληκτικό βαθμό, την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα είναι ότι η πολιτική αυτή ωφέλησε τους ισχυρούς και την ολιγαρχία και έβλαψε εκατομμύρια πολίτες και χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Τις συνέπειες αυτής της κοινωνικά και οικονομικά αποτυχημένης πολιτικής, οι μεταλλαγμένοι δεν θέλουν να τις αναφέρουμε γιατί κάθε αναφορά σε αυτές είναι μεταξύ των άλλων, κατ’ αυτούς και λαϊκισμός.!   Και οι κύριες συνέπειες που έχουν οδηγήσει σε πρωτοφανή φτωχοποίηση εκατομμύρια έλληνες  και  σε οικονομικοκοινωνική  διάλυση  είναι :

• Ύφεση 6.5%,
• μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25% και πλέον,
• 1 εκατομμύριο 500 χιλιάδες άνεργοι και 450 χιλιάδες οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο,
• μείωση των εισοδημάτων του 80% του πληθυσμού από 40% έως 60%,
• 370 χιλιάδες και πλέον λουκέτα,
• κλείσιμο επιχειρήσεων και απολύσεις,
•  3 εκατομμύρια 900 χιλιάδες άνθρωποι κάτω από τα όρια της φτώχειας,
• δεκάδες χιλιάδες πολιτών σε ανθρωπιστική κρίση και σε συσσίτια,
• δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριών με διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος,
•  αναδιανομή δεκάδων δις από τις δυνάμεις της εργασίας στο κεφάλαιο,
• κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,
• διάλυση των εργασιακών σχέσεων και
• πλήρης πολιτική απαξίωση σε θέματα αξιοπιστίας, ειλικρίνειας και ήθους.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και ο προοδευτικός κόσμος έχει απoρρίψει την νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων και της μονόπλευρης λιτότητας και την οδήγησε σε ήττα καθώς έχει υποστεί τις συνέπειες αυτής της πολιτικής τόσο σε επίπεδο αρχών όσον αφορά τους Δημοκρατικούς θεσμούς, όσο και στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο.

Ορισμένοι παριστάνουν ότι:

-          δεν αντιλαμβάνονται αυτή την αρνητική εξέλιξη για τον τόπο,

-          άλλοι προωθώντας μια νέο-συντηρητική αντίληψη ότι η δικαίωση των πολιτικών είναι έξω από τη θέληση των πολιτών και τόσο στα πλαίσια της λογικής «δεν γινόταν αλλιώς», όσο και στα πλαίσια της αντίληψης ότι οι εκβιασμοί αποτελούν πολιτική, επαίρονται ότι δικαιώνονται αυτές οι επιλογές όταν τόσο ο ελληνικός λαός όσο και άλλοι λαοί τις έχουν ήδη απορρίψει, και

-          άλλοι με χαρακτηριστική έπαρση υποστηρίζουν τη συνέχιση του δήθεν μονόδρομου που οδήγησε όχι μόνο σε ήττα της Προοδευτικής πολιτικής αλλά συνολικά της Πολιτικής από χρηματιστηριακές κερδοσκοπικές επιδιώξεις και την ντόπια ολιγαρχία, ενώ θα έπρεπε να δείξουν τουλάχιστον συναίσθηση και περισυλλογή.

Κύρια επιδίωξη τους είναι η απροσδιοριστία, η αποσιώπηση και ο αποπροσανατολισμός από την πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Στα πλαίσια της αποποίησης των ευθυνών τους αποδίδουν σε άλλους, σε φορείς και πρόσωπα που

 -ήταν αντίθετοι ή που

 -ποτέ δεν είχαν την ευθύνη για αυτές τις πολιτικές

Επαναφέροντας στη μνήμη τόσο το έργο του φιλόσοφου και νομπελίστα Ζαν Πωλ Σαρτρ, «Οι κόλαση είναι οι άλλοι», όσο και το στίχο του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη: «Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου».

2. Η πρωτοφανής κρίση στην ελληνική οικονομία και τα φαινόμενα διάλυσης στη κοινωνία έχουν πολιτική ταυτότητα. Η συντριβή του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ» συνεπάγεται ευθύνες και πολιτικές συνέπειες.

Η κατάρρευση εισοδημάτων, η ανεργία, η νέα φτώχεια, η λιτότητα και όλο το συντηρητικό οπλοστάσιο της πολιτικής εκφοβισμού και προπαγάνδας που επιστρατεύτηκε,  συνέβαλαν  στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας .Μεγάλα τμήματα   κοινωνικών ομάδων   τα έχουν  οδηγήσει σε αδιέξοδο και  σε εκτεταμένη κοινωνική αναδίπλωση για επιβίωση σε ατομικό επίπεδο. Είναι ορατή η  διάλυση κάθε έννοιας αλληλεγγύης και δημόσιου συμφέροντος.

 Ήταν επόμενο  αυτή η βλαπτική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό να επιφέρει και την πλήρη διάρρηξη των σχέσεων του προοδευτικού και δημοκρατικού κόσμου με το ΠΑΣΟΚ. 

Οι πρόθυμοι της ηγεσίας του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ» που έμπρακτα ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν, κατεδαφίζοντας, που οδήγησαν σε αδιέξοδο και σε αποσταθεροποίηση γνήσιες κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις, οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους και έμπρακτα να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Καθότι, ήταν η ηγετική ομάδα του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ», στα πλαίσια της οποίας είναι πλέον επίσημα εγκατεστημένη η δεξιά ως παράρτημα της εγχώριας ολιγαρχίας, που συνέπραξε και εξακολουθεί να συμπράττει στην νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων, που οδήγησε σε πλήρη καταστρατήγηση της αρχής της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας στα πλαίσια της Ε.Ε., σε οικονομική και κοινωνική κατάρρευση και σε πρωτοφανή υποτίμηση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η παρούσα ηγεσία του, ανυπόληπτη και έκπτωτη πολιτικά και κοινωνικά, συνεχίζει πλειοδοτώντας, στο μονόδρομο της αποτυχίας και της ήττας. Μια ηγεσία που προήλθε μέσα από κατάρρευση και συντονισμό συνενόχων, από μεθοδεύσεις και αποκλεισμούς και σε σύμπραξη με τη διαπλοκή.

Μετά τη συντριβή που υπέστη στις πρόσφατες εκλογές, δεν ανέλαβε τις ευθύνες της, παριστάνοντας ότι βρίσκεται σε άλλη χώρα και σε άλλη παράταξη και συνεχίζει τη δεξιά πολιτική ενάντια στις αρχές ενός Σοσιαλιστικού κινήματος. Έπρεπε προ πολλού να έχει παραιτηθεί.

 

3. Με το λεγόμενο, «συντακτικό συνέδριο» των μεταλλαγμένων του ΠΑΣΟΚ, οι δυνάμεις της νέο-συντήρησης επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν και να δικαιώσουν τις πολιτικές της ήττας και να συγκροτήσουν έναν ενδομνημονιακό, δορυφορικό σχήμα της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας.

Η ηγεσία του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ», προχωρεί σε ένα συνέδριο κοινωνικών και κομματικών ερειπίων με τη λογική των συνεχών αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων.

Οι παράγοντες του συνεδρίου  τόσο στο προσκήνιο, όσο και στο παρασκήνιο αφού συναποδέχθηκαν ότι τo συνέδριο δεν θα ασχοληθεί με τη  τραγική κατάσταση της χώρας, επιδόθηκαν στα προσφιλή τους «αθλήματα»: Τεχνητές, δήθεν εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και «πόλωση» μεταξύ «στελεχό-ομάδων», με στόχο συσπειρώσεις και αντι-συσπειρώσεις χωρίς έρμα και  -το κυριότερο-χωρίς αποφάσεις. Τελειώσανε με την Προοδευτική Πολιτική και ορισμένοι άνοιξαν το δρόμο του μεθοδευμένου συνεδρίου με τις νοθείες, τις μεταφορές υποψηφίων, συγγενών και ψηφοφόρων μιας νομενκλατούρας στελεχών, σε πανελλήνια κλίμακα.

Η επιδίωξη των κυρίαρχων ομάδων είναι ένα συνέδριο-παρωδία χωρίς συζήτηση για τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής που έβλαψε τη χώρα. Βέβαια, θα προσέλθουν και ορισμένοι σύνεδροι που έχουν την αυταπάτη ότι μπορούν να αλλάξουν αυτή την προσχεδιασμένη πορεία του μεταλλαγμένου και ηττημένου ΠΑΣΟΚ. Που θεωρούν ότι με το να έχεις «φωνή», ότι δήθεν μπορείς και να αποφασίζεις .

Είναι προφανές ότι στα πλαίσια αυτού του συνεδρίου, υπάρχει συναποδοχή των ηγετικών στελεχών του, ως προς μια πολιτική αποσιώπησης των κρίσιμων πολιτικών ζητημάτων που είναι η ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ, η νεοφιλελεύθερη πολιτική, τα Μνημόνια και οι συνέπειες τους για την ελληνική κοινωνία.  

Στα πλαίσια της οργανωμένης στρατηγικής αποπροσανατολισμού, η ηγεσία του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ» επιδιώκει να μεταφέρει τη συζήτηση και να μετατοπίσει την προσοχή των συνέδρων με τη λογική πως «ό,τι έγινε, έγινε»,  ως να επρόκειτο για «οικογενειακή» υπόθεση, η οικονομική και κοινωνική διάλυση της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας. Σταθερή επιδίωξη αποτελεί  η μετατόπιση από την πραγματική οικονομία και σε ζητήματα έξω από την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση.

Ήδη εμφανίζουν μεγάλο «ενδιαφέρον»  για  την αναθεώρηση του Συντάγματος και για το πολιτικό σύστημα σε σύμπραξη με προωθούμενα -από τη διαπλοκή- δίκτυα διάφορων ομάδων και παραγόντων, γνωστών συμμάχων  και  γνήσιων  υπερασπιστών  των μνημονιακών πολιτικών με  απατηλό πρόσημο μια ακατάσχετη παπαγαλία περί  μεταρρυθμίσεων και με καραμέλα το πολιτικό σύστημα, γιατί δεν τους «ταιριάζει»» να μιλήσουν για καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Είναι οι νέες εφεδρείες του συστήματος . 

Δεν υπάρχει γι αυτούς καπιταλιστικό σύστημα, δεν υπάρχει ολιγαρχία,  δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, δεν υπάρχει διάλυση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, δεν υπάρχει φοροδιαφυγή, δεν υπάρχει νεοφιλελευθερισμός, δεν υπάρχει φτώχεια και πλούτος, δεν υπάρχει ανισότητα παρά μόνο μία στόχευση: την ανακύκλωση ελεγχόμενων  και  εντεταλμένων  για εξωραϊσμένη διαχείριση του συστήματος.

Σε αυτή τη λογική σημαντικό παράγοντα αποτελεί και η επιδίωξη για ένα νέο εκλογικό σύστημα όπου οι κύκλοι αυτοί επιδιώκουν τη διάθεση των εδρών στο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων και με λογικές εκτροπής από το συνταγματικό και  κοινοβουλευτικό πλαίσιο, παραχαράσσοντας τη ψήφο των πολιτών κα την ουσία των εκλογικών  αποτελεσμάτων

Κουβέντα για την πολιτική «ταμπακιέρα» και «καθρεφτάκια για τους ινδιάνους». Τα τριτεύοντα θα παρουσιαστούν ως πρωτεύοντα.

Οι αντιπαραθέσεις δεν αφορούν στο κρίσιμο ζήτημα του αν θα συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της ύφεσης, της λιτότητας και της ανεργίας.

Ορισμένοι ενώ είναι απολογητές και αποδέχονται αυτές τις πολιτικές που έβλαψαν τη χώρα, επινόησαν -προκειμένου να συνεχίζουν να στηρίζουν αυτές τις πολιτικές- το τέχνασμα περί αποχώρησης των στελεχών του «μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ» από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά. Κατά τα άλλα και ταυτόχρονα, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά και θα συμπράττουν στην πολιτική αυτή που οδηγεί σε περαιτέρω κοινωνική ερήμωση και οικονομική διάλυση, στη λογική «άλλαξε ο Μανολιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», «ω ήθη, ω καιροί!». Εμφανίζουν δε αυτή τη προκλητική διπλοπροσωπία ως   συμβολή στην ομαλότητα  του τόπου. «Κακοί μαθητές» της παλαιό-δεξιάς που έβλαψε τη χώρα  με τις πρακτικές της να εμφανίζει  και  να ταυτίζει τα δικά της συμφέροντα, με τα συμφέροντα του έθνους!!

Και σε αυτή την απατηλή τακτική, συνυπολογίζουν να αξιοποιήσουν τα αντί-δεξιά ανακλαστικά ορισμένων αγωνιστών του ΠΑΣΟΚ, για να συμβιβαστούν με την νεοφιλελεύθερη πολιτική, αλλά  να έχουν  και  άλλοθι με αντί-δεξιές κορόνες και αντιφάσεις. 

Ορισμένοι σύνεδροι εμφανίζονται ότι έχουν αντίθετες απόψεις, ότι δεν συμφωνούν στο να συμπράξουν στις μεθοδεύσεις αυτές και ότι δεν αποδέχονται την αδιέξοδη πολιτική του καταστροφικού μονόδρομου που δεν αποφασίστηκε ποτέ στο ΠΑΣΟΚ. 

Έμπρακτα και όχι στα λόγια, έχει νόημα να έχουν την ιδιότητα συνέδρου Σοσιαλιστικού κινήματος, με το να απαιτήσουν από το συνέδριο να ψηφίσουν εάν συμφωνούν οι σύνεδροι: 1) με την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ, 2) με τα τρία Μνημόνια που ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν, 3) την ιδεολογική ταυτότητα και τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ ως Σοσιαλιστικό κίνημα και όχι ως δεξιό σοσιαλδημοκρατικό ή τη διάλυση του από αχυρανθρώπους και την μετατροπή του σε συνιστώσα μιας μεταλλαγμένης νέας κεντροδεξιάς που θα φέρνει τον παραπλανητικό τίτλο «κεντροαριστερά» στα λόγια και ενσωματωμένη  και μεταλλαγμένη στο μνημονιακό σύστημα διαπλοκής. 4) το χαρακτήρα της στρατηγικής των συμμαχιών, «προοδευτικές ή συντηρητικές συμμαχίες;» «Με τις προοδευτικές δυνάμεις ή με τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού;» και 5) τη νομιμοποίηση ή όχι της παρούσας, έκπτωτης πολιτικά και κοινωνικά, ηγεσίας. 

Χωρίς επαναφορά της Προοδευτικής Πολιτικής στο προσκήνιο, χωρίς την αναγνώριση της ήττας και αλλαγή πολιτικής πλεύσης και  χωρίς προοδευτική ηγεσία και με συνέχιση της ίδιας δεξιάς πολιτικής, η απάντηση στο ερώτημα «Μετά το συνέδριο, τι;» θα είναι η ανάλογη: η επόμενη εκλογική συντριβή.  

Για το ΠΑΣΟΚ ως Σοσιαλιστικό κόμμα, ισχύει ότι δεν μπορεί να ταυτιστεί ένα κόμμα με τις πολιτικές της ήττας μιας ηγετικής ομάδας. Σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί δεδομένο, η έμπρακτη ανάληψη των ευθυνών των ηγετικών ομάδων, που όχι μόνο έχουν οδηγήσει σε ήττα αλλά και σε συντριβή. Ήταν και είναι πάγια η θέση μας, ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν μπορεί να ταυτίζονται συνολικά με το κόμμα.

Οι μεθοδεύσεις  της ηγετικής ομάδας του «μνημονιακού ΠΑΣΟΚ» σε αγαστή συνεργασία με τους επαγγελματίες του αποπροσανατολισμού της μιντιακής διαπλοκής, συνιστούν πολιτική απάτη που θα εντείνει τον περαιτέρω ευτελισμό του ΠΑΣΟΚ και θα συμβάλλει στην περαιτέρω περιθωριοποίηση του ως ένα μικρό συντηρητικό κόμμα.

Ορισμένοι μεταλλαγμένοι και ηττημένοι πολιτικά με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, έξω και πέρα από τις προοδευτικές αρχές ενός Σοσιαλιστικού κόμματος,  προκειμένου να δικαιώσουν τη δική τους μετάλλαξη, θέλουν να εδραιώσουν και τη μεταλλαγμένη  ταυτότητα  για το  ΠΑΣΟΚ, ως ένα μεταλλαγμένο δορυφορικό σχήμα της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας που θα συνεχίσει να συμπράττει σε ένα ευρύτερο μνημονιακό νέο-συντηρητικό μέτωπο.

Αυτή η στρατηγική αποτελεί κόλαφο για τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ που οικοδόμησε ο Α. Παπανδρέου από τη δεκαετία του 80, της δημοκρατικής συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ και της ευρύτερης, παραδοσιακής Αριστεράς.

Και είναι ακόμα  χαρακτηριστικό δείγμα έκπτωσης, παρακμής και εκφυλισμού μιας ουσιώδους στρατηγικής που είχε διαχρονικά το ΠΑΣΟΚ. Και είναι ουσιώδης γιατί αφορά στους προοδευτικούς ή συντηρητικούς συνασπισμούς διακυβέρνησης της χώρας.

Όποιος έχει προοδευτικές αρχές πρώτα και κύρια τοποθετείται στην ουσία της Πολιτικής που αφορά το σήμερα και το αύριο της χώρας. Οι αξίες και οι προοδευτικές πολιτικές δεν είναι ρητορείες, δεν αποτελούν αντικείμενο τακτικισμών, τεχνασμάτων και εσωκομματικών συσχετισμών. Οι αξίες και οι προοδευτικές πολιτικές ασκούνται έμπρακτα.

Οι πολλαπλές αυτές οβιδιακές μεταμορφώσεις των ηγεσιών των πολιτικών της ήττας και η υποκατάσταση της ανυπαρξίας πολιτικής ενότητας στο «μνημονιακό ΠΑΣΟΚ», με οργανωτικές συναθροίσεις ταυτόχρονα με τη συνέχιση της στήριξης των πολιτικών της ήττας, έχουν οδηγήσει τόσο στην απομόνωση του ΠΑΣΟΚ από γνήσιες λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής όπως και από δυνάμεις της ευρείας Αριστεράς, όσο και στη διαρκή ενσωμάτωση του στις επιταγές των κύκλων της στρατηγικής της λιτότητας και του νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου.

Η πολιτική κρίση θα συνεχίζεται στο «μνημονιακό ΠΑΣΟΚ» και ο ελληνικός λαός θα είναι ο κριτής «στελεχο-ομάδων» και παραγόντων, συμβιβασμένων και απολογητών, έξω από το προοδευτικό και πολιτικό γίγνεσθαι που συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλλουν στη διαιώνιση μιας κρίσης που θα διαιωνίζει τα αδιέξοδα της χώρας με αυτή την πολιτική.

     4. Για την Προοδευτική Προοπτική - Προοδευτικός πολιτικός χάρτης εντός της        νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των μνημονίων, δεν μπορεί να υπάρξει.

Όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ την τελευταία τριετία, υποστηρίζαμε ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική που οδήγησε στην κρίση δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο από αυτή, ότι υπήρχε και υπάρχει ο προοδευτικός δρόμος και ότι όσο συνεχίζουν να ασκούνται οι πολιτικές των μνημονιακών δυνάμεων και του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου της ΕΕ, η κρίση θα βαθαίνει. Αποδείχτηκε έμπρακτα από την αποτυχία αυτών των πολιτικών, που ήταν έξω από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι για να επανέλθει το ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χώρο, για να ξανασυναντηθεί το ΠΑΣΟΚ με την ελληνική κοινωνία και τις προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου που παράγουν, που δημιουργούν, που μορφώνονται, αναγκαίοι όροι είναι:

• Αναγνώριση των πολιτικών που ηττήθηκαν.
• Αυτοκριτική.
• Έμπρακτη τοποθέτηση περί αλλαγής πορείας ως προς τις πολιτικές της ήττας και επιλογής προοδευτικών πολιτικών.
• Και ηγεσία προοδευτική και αξιόπιστη, που να εμπνεύσει και να οδηγήσει σε προοδευτική πολιτική ανάκαμψης και εξόδου από τη κρίση.
• Έξοδος από την τρικομματική κυβέρνηση του νεοφιλελευθερισμού και  αίτημα για νέα ετυμηγορία του ελληνικού λαού .

Η ανασύνταξη, η αναγέννηση, η ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να προέλθει από τις δυνάμεις που εφάρμοσαν πολιτικές έξω και πέρα από τις αρχές του, που οδήγησαν σε ήττα την ίδια την Πολιτική έναντι των αγορών, που οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στην απαξίωση ενός Σοσιαλιστικού κινήματος, με ιστορία.

Ούτε μπορούν να ευοδωθούν επιδιώξεις μεταμορφισμού και νέες μεταλλάξεις όπως υποδεικνύουν καναλάρχες, κύκλοι της διαπλοκής και παράγοντες που συνδέονται με το παρασιτικό κεφάλαιο στη χώρα. Να γίνει δηλαδή, ένα κόμμα του Κέντρου ή της δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας στην υπηρεσία συμφερόντων και μιας νομενκλατούρας πολιτικών στα πλαίσια της απόπειρας δημιουργίας ενός ευρύτερου μνημονιακού χώρου  μιας μεταλλαγμένης μνημονιακής  ‘’Κεντροαριστεράς’’ με πολιτικούς- υπαλλήλους ακροβολισμένους και σε αναμονή.

Προοδευτικός πολιτικός χάρτης εντός της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων, δεν μπορεί να υπάρξει.

Όσοι συνέβαλαν στην υποτίμηση της χώρας, αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση μέσα από τις πολιτικές που δημιούργησαν την κρίση. Οι δυνάμεις των πολιτικών της ήττας, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ανάκαμψη ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε τη χώρα.

Η κοινωνία και η προοδευτική πολιτική αποτελούν τη βάση για την ελπίδα, για την έξοδο από το ζόφο του νεοφιλελευθερισμού τόσο στη χώρα όσο και σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Ο προοδευτικός κόσμος μέσα από την κρίση, αναζητά δρόμους για να δώσει λύση για τη χώρα, για τον ελληνικό λαό, για την Οικονομία, για την Κοινωνία, για τη Δημοκρατία.

5. Η συγκυρία και η εναλλακτική λύση

 Το προοδευτικό μήνυμα έρχεται από όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, από τους αγωνιζόμενους λαούς της  Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Γαλλίας και πρόσφατα με την ετυμηγορία στις εκλογές της Ιταλίας, απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας που διαλύει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οδηγεί σε πρωτοφανή ύφεση τις οικονομίες πολλών χωρών στην Ε.Ε.

Το μάθημα της Ιταλίας είναι σαφές. Οι αγορές, το διεθνές χρηματιστηριακό κεφάλαιο, οι κερδοσκόποι, ήταν υπέρ του μεταλλαγμένου κόμματος της λεγόμενης κεντροαριστεράς  του Μπερσάνι. Οι πληρωμένοι δημοσκόποι έδιναν περιφανή νίκη, τα φερέφωνα των ΜΜΕ το ίδιο, το Διευθυντήριο του Βερολίνου το ίδιο. Ο ιταλικός λαός μέσα  από τα αδιέξοδα  που τον οδήγησαν  και  μέσα από  αντιφάσεις του, είπε: όχι στη φτώχεια, όχι στην ανεργία, όχι στην γερμανοποίηση της Ευρώπης και σε αντίθεση με τη μεταλλαγμένη Κεντροαριστερά του Μπερσάνι, ως η άλλη όψη και σύμμαχη πολιτική του Μόντι, που αποτελούσε τον βραχίονα της πολιτικής του Βερολίνου στην Ρώμη.

Η κίνηση μας το 2011, είχε προδιαγράψει τόσο την ήττα Σαρκοζύ στη Γαλλία όσο και την ανατροπή της δεξιάς στην Ιταλία. Είχαμε προβεί τότε, στη διατύπωση ότι μετά θα έρθει και η σειρά της Μέρκελ. Όλοι οι χρηματιστηριακοί κύκλοι, όλοι οι κερδοσκόποι, όλοι οι μονοπωλιακοί κολοσσοί προεξοφλούν την επικράτηση της Μέρκελ το Σεπτέμβριο στη Γερμανία, γιατί η ύφεση τους ευνοεί να συνεχίσουν τα κερδοσκοπικά παίγνια του καπιταλισμού- καζίνο .

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το εκλογικό σώμα στη Γερμανία θα αναδείξει το συνασπισμό της Μέρκελ -και όχι μόνο το κόμμα της Μέρκελ- ξανά ως πλειοψηφούσα δύναμη στη Γερμανία.

Σε άλλες περιοχές του πλανήτη η κρίση αντιμετωπίστηκε με άλλες πολιτικές.  Με πολιτικές ανάπτυξης, με πολιτικές συνοχής. Η ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη δεξιά πολιτικά επέβαλε το καταστροφικό της σχέδιο για μια σειρά από χώρες.

Η κρίση  πέρα από το βασικό χαρακτήρα της ως μια κρίση του χρηματιστηριακού καπιταλισμού είναι  και  κρίση ευρωπαϊκή. Η χώρα μας όπως και άλλες χώρες υπέστησαν βίαιη βαρβαρότητα. Αυτή η βία δεν έχει σχέση με τις ευρωπαϊκές πολιτικές, ήδη έχει αποτύχει και θα ηττάται από χώρα σε χώρα. Οι δυνάμεις της εργασίας και οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν κατ’ επανάληψη προτείνει την εναλλακτική λύση σε όλες σχεδόν τις χώρες

Με πολιτικές επιλογές  οδήγησαν στην κρίση, με πολιτικές επιλογές θα βγούμε από αυτή.

Με τις πολιτικές ανατροπές,

-          το Διευθυντήριο της Ε.Ε. θα αναγκαστεί σε αναστολή της πολιτικής της λιτότητας και επανεξέτασης του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας στα πλαίσια της προώθησης της οικονομικής ενοποίησης

-          -η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να εκδώσει χρήμα,

-          -η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να χρηματοδοτήσει επενδύσεις για την ανάκαμψη και

-          -η Ε.Ε. θα επανέλθει σε πολιτικές συνοχής και αλληλεγγύης και από κοινού διαχείρισης του χρέους των χωρών της Ευρωζώνης, όπου η πρώτη ενέργεια θα είναι η έκδοση ευρωομολόγου.

Θα αναγκασθούν από τη θέληση των ευρωπαϊκών λαών  και από τις παταγώδεις αποτυχίες τους, οι μαθητευόμενοι μάγοι της ακραίας δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει την Προοδευτική έξοδο από την κρίση, θέλει τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για:

α) ένα σχέδιο άμεσης λήψης μέτρων που θα βασίζεται στους άξονες:

·         ενίσχυσης εισοδημάτων και αναδιανομής.

·         θέσεων εργασίας,

·         ενίσχυσης της ζήτησης και

·         δημόσιων επενδύσεων σε παραγωγικούς τομείς και κλάδους.

β) και ένα σχέδιο που οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

• Η ανάκτηση της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας
• Η διαπραγμάτευση με βάση της πραγματικές δυνατότητες της χώρας,
• Ευρωπαϊκή συμφωνία για τη διαχείριση του μη βιώσιμου χρέους
• Η έξοδος της χώρας από το ΔΝΤ και από την επιτροπεία της τρόικας
• Η χρηματοδότηση σχεδίου ανάπτυξης ως πρωταρχικό στοιχείο
• Αναδιάρθρωση του ονομαστικού χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο και

·         Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών χωρίς να επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος της χώρας.

Το εγχώριο σύστημα της διαπλοκής και του παρασιτισμού δίνει μάχη οπισθοφυλακών  για  να ποδηγετήσει τις εξελίξεις, για να συνεχίζει  η άρχουσα τάξη να κατέχει τα παρασιτικά σκήπτρα, για  να υποστηρίζει μια παραπαίουσα κυβέρνηση και μια αποτυχημένη πολιτική στη χώρα. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα δώσει τη λύση.

                                                                           blog: www.stefanostzoumakas.blogspot.com

www.proodeftiki-exodos.gr

e-mail: mail@stefanostzoumakas.gr