Στέφανος Τζουμάκας: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1989.Ένα επίκαιρο κείμενο που το δημοσίευσα 24 χρόνια πριν.Για την εγκατάλειψη των αρχών και για τις συνέπειες.

Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν επέμβαση της νεολαίας και των δημοκρατικών πολιτών της Αθήνας, στην τότε απόπειρα της χούντας να επιβάλλει ως κορμό της πολιτικής ζωής το Στρατό, ένα μοντέλο αμερικανόπνευστο που το βλέπουμε σήμερα στην Τουρκία και αλλού.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν: η μεγάλη πείρα της νεολαίας από τις καταλήψεις της Νομικής το Φλεβάρη και Μάρτη του ’73, η δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους του λαού της Αθήνας από τις διώξεις της χούντας, η οπερέτα της κυβέρνησης Μαρκεζίνη, οι εσωτερικές έριδες της χούντας και η συνειδητοποίηση από μέρους μας (του φοιτητικού κινήματος) πώς η αναμέτρηση είναι η λύση.

Κυριάρχησε ο πατριωτισμός, η λογική της θυσίας για τα ιδανικά της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας.

Το Πολυτεχνείο ήταν η έκρηξη της άμεσης Δημοκρατίας. Οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι δεν ήταν οπαδοί μιας πολιτικής ζωής τύπου 1989. Πήραν την υπόθεση στα χέρια τους γιατί τους αφορούσε η εξέλιξη.

Σφυρηλατήθηκε η λαϊκή ενότητα προς μια ριζοσπαστική και ανατρεπτική κατεύθυνση κατά της χούντας. Τον χαρακτήρα του αγώνα τον καθόρισαν αγωνιστές παρά τις αρκετές και σημαντικές διαφορές τους.

Η αιματηρή καταστολή ήταν το αδιέξοδο της χούντας και όχι δικό μας. Εμείς αποκαταστήσαμε εκεί την ώρα της αναμέτρησης τον πολιτισμό μας, το φρόνημα, τα ιδανικά ενός λαού με ιστορία αγώνων για την ανεξαρτησία και τις ελευθερίες του.

Η χούντα είχε οδηγήσει σε εξανδραποδισμό και σε υποταγή πολλούς Έλληνες, αλλά δεν μπόρεσε να αποκτήσει λαϊκή βάση. Και οι υποταγμένοι ήταν παθητικά αντίθετοι με τους στρατοκράτες.

Το καθεστώς της χούντας, της «έκτακτης ανάγκης» εξέφρασε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την κρίση του αναχρονιστικού πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, τον εξαρτημένο χαρακτήρα, την έλλειψη ηγετικών πολιτικών ομάδων και αντίστοιχων

κομμάτων με στρατηγική και πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση και τη θετική πορεία της χώρας πριν το 1967. Εξέφρασε ακόμη και την κρίση προτύπων και αξιών και τέλος την ανοχή και την αδυναμία του δημοκρατικού κινήματος να απομονώσει τα φασιστικά στοιχεία και τις επιδιώξεις τους, στο κόμμα της δεξιάς, στο στρατό, στη διοίκηση, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Από το περιεχόμενο και με τον τρόπο που έγινε ο αγώνας κατά της χούντας με αποκορύφωμα την προδοσία της Κύπρου επηρεάστηκαν καθοριστικά οι μέχρι και τώρα εξελίξεις στην Ελλάδα.

Δύο ήταν οι βασικές γραμμές. Η μία η αντίσταση κατά της χούντας μέχρι την ανατροπή της, αλλά και του καθεστώτος που γέννησε την χούντα. Ήταν η γραμμή της ρήξης με το παρελθόν. Ήταν η γραμμή των αγωνιστών. Ήταν η προοδευτική γραμμή.

Η άλλη ήταν η γραμμή της αντίθεσης, της αντιπολίτευσης στη χούντα. Ήταν η γραμμή πολλών παλαιών αλλά και νέων πολιτικών. Ήταν η συντηρητική γραμμή.

Το 1974 η μεταπολίτευση έγινε σε βάρος του αγώνα του Πολυτεχνείου για εθνική ανεξαρτησία και ουσιαστική δημοκρατία. Ο συσχετισμός των δυνάμεων συγκροτήθηκε υπέρ της συντηρητικής κατεύθυνσης. Άλλοι πήγαν εξορία, άλλοι στα βασανιστήρια και τις φυλακές και ο Καραμανλής «έφερε τη Δημοκρατία από το Παρίσι».

Μέχρι το 1981 οι σοσιαλιστές έκαναν αγώνες για να αλλάξει το σύστημα που γεννά την εξάρτηση, τις ανισότητες, τον αυταρχισμό και τη συντηρητική πολιτική. Τελικά, ο αγώνας μετατράπηκε κύρια σε έλεγχο και αξιοποίηση του κράτους, σε πόλεμο κύρια ενάντια στη δεξιά παράταξη, δηλαδή ενάντια στην ΕΚΦΡΑΣΗ του συστήματος, και όχι ενάντια στο ΙΔΙΟ το σύστημα. Τα δύο τελευταία χρόνια η χώρα δεν συζητά εθνικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς στόχους.

Βρισκόμαστε σε μια πολιτική κρίση που κύρια έκφραση της είναι οι πολιτικοί ως κατήγοροι, ως κατηγορούμενοι και ως συνήγοροι. Η ενασχόληση με το παρελθόν είναι αυτό που κυριαρχεί. Οι αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν ίσως τη δεκαετία του ’70 ακόμη περιμένουν τους υπεύθυνους.

Σήμερα θα έπρεπε 16 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο να κρίνεται νέα φάση για τη χώρα. Να κρίνονται προγράμματα και σχέδια για την επόμενη δεκαετία. Η αξιοπιστία των πολιτικών που έχει τρωθεί και η συμμετοχή των πολιτών, ο λαϊκός και κοινωνικός έλεγχος, η λαϊκή κυριαρχία.

Σήμερα 16 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο θα έπρεπε να σταματήσει η λυσσαλέα μάχη για την κατάληψη του κράτους από πολιτικές και κοινωνικές ομάδες όχι τόσο για τον εθνικό σχεδιασμό, για την παραγωγή, για την διανομή, την εκπαίδευση, την ενημέρωση, τις επικοινωνίες, τον πολιτισμό, το περιβάλλον αλλά κύρια για την λαφυραγώγηση του.

Σήμερα 16 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο θα έπρεπε να σταματήσει η λυσσαλέα μάχη για την κατάληψη αξιωμάτων μέσα από την ασταμάτητη καταδημαγώγηση σε βάρος των πολιτών γεμίζοντας αυταπάτες και απάτες και σε βάρος της πολιτικής μεταφέροντας την σε χώρους με επιδιώξεις έξω από εθνικούς και κοινωνικούς στόχους.

Σήμερα 16 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης θα έπρεπε να απομονώνουν με κάθε τρόπο όσους στο χώρο της πολιτικής καλλιεργούν τον καιροσκοπισμό, την ιδιοτέλεια, την ανοχή, την έλλειψη παρρησίας και τον φανατισμό. Να ενισχύσουν την πολιτική των αρχών, την αντιπαράθεση ιδεών και θέσεων και όχι προσώπων, αντιλήψεων και όχι μηχανισμών, προτάσεων και όχι επιθέσεων, διαλόγου και όχι παρασκηνίων. Να αναγνωρίσουν το δικαίωμα της διαφωνίας και την ισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας.

Στο Πολυτεχνείο διαμορφώθηκε ένα κίνημα βάσης. Μετά το 1974 ανέδειξε παρατάξεις, ανέδειξε κόμματα με στρατηγική και προγράμματα, τα κόμματα ανέδειξαν μηχανισμούς, οι μηχανισμοί ανέδειξαν πρόσωπα.

Σήμερα τα κόμματα πρέπει να ξανασυνδεθούν με τις κοινωνικές δυνάμεις, με τους πολίτες, με πολιτικές συμφωνίες, με πληροφόρηση και δημοκρατικές αποφάσεις.

Σήμερα τα πολιτικά πρόσωπα των κομμάτων πρέπει να πάψουν να παίζουν ρόλους, να πάψουν να χειρίζονται υποθέσεις, να πάψουν να εφαρμόζουν πολιτικές του μέσου όρου και της ισορροπίας προσώπων και να πάρουν πρωτοβουλίες, να συμβάλλουν για μια πολιτική έξω από τα σημερινά εκφυλιστικά φαινόμενα και το τέλμα. Για τον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της χώρας και του πολιτικού μας συστήματος, για κανόνες ενάντια στις αυθαιρεσίες, στην παραγωγή, στην κοινωνία στους θεσμούς.

Για να μην είναι η πολιτική μόνο θέμα αξιοποίησης κάποιου έργου μέσα από ένα πρόγραμμα στο κράτος ως δήθεν προσωπικό έργο. Για να μην είναι η πολιτική μόνο θέμα του STAR SYSTEM και του πολιτικού MARKETING.

Για να μην κινούνται τα νήματα από τα παρασκήνια και τα περιβάλλοντα. Για να μην δρομολογούνται οι εξελίξεις και οι πρωτοβουλίες σε γραφεία εκδοτών εφημερίδων, ιδιοκτητών ραδιοφώνων και t.v., επιχειρηματιών και πρεσβειών.

Για να μην έχουμε τα γραφικά αλλά και εκφυλιστικά φαινόμενα όταν ορισμένοι εκδότες και ιδιοκτήτες ραδιοφώνων να έχουν οπαδούς. Σήμερα! Στην Ελλάδα! 10 χρόνια πριν το 2000! Οπαδούς ανήμπορους, αφελείς και φανατισμένους, ανθρώπους του καθημερινού μόχθου που άλλοι τους ντοπάρουν εδώ και πολύ καιρό άλλοι τους εκμαυλίζουν και άλλοι τους λοιδορούν.

Ανθρώπους που έχασαν την εμπιστοσύνη τους: στις ιδέες τους, σε πολιτικά πρόσωπα και κόμματα. Πολλοί ήδη έχουν μπει στο φασιστικό πειρασμό του «σκοπού που αγιάζει τα μέσα» και ήδη επανεμφανίζονται δεξιές νοοτροπίες που θέλουν να επιβάλλουν πως πρέπει να αναγνωρίσουμε την αναγκαιότητα για αποσιώπηση ή και για κοινωνική και πολιτική αποδοχή αντιδεοντολογικών και παράνομων δραστηριοτήτων πολιτικών προσώπων για το «καλό των παρατάξεων». Και όλα αυτά σε ένα σκηνικό κατασυκοφάντησης και επιχείρησης εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων.

Ωστόσο, αυτός ο ΣΩΛΗΝΑΣ δεν μπορεί να αντέξει για καιρό. Ελπίδα είναι οι κοινωνικές δυνάμεις, οι πολίτες, η νεολαία. Για να ευοδωθούν κριτήρια και αξίες.

• Για να έλθει η πολιτική στο προσκήνιο
• Για να έρθουν οι πολίτες στο προσκήνιο
• Για να ξαναμπεί η νεολαία στην πολιτική, γιατί η χώρα χρειάζεται έμπνευση και ανανέωση.

Γιατί στη δεκαετία που έρχεται σίγουρα θα έχει ανατραπεί το σημερινό πολιτικό σκηνικό, για να προχωρήσει η χώρα με συνολικές συμφωνίες (πολιτικές, προγραμματικές, κοινωνικές) πάνω στο έδαφος της πραγματικότητας.

Υστερόγραφο: Αυτές τις μέρες η κρίση ιδεών, συστημάτων, γεωπολιτικών στρατηγικών, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, ανατολικά και δυτικά παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας. Το λιγότερο που θα έκανε ο καθένας από τους ανθρώπους της «πρώτης γραμμής» του ’73 είναι η αυτοκριτική.

Οι εκπρόσωποι των γενιών του «πολιτικού χειμώνα» στην Ελλάδα (δικτατορία Μεταξά, Κατοχή, Εμφύλιος, Μετεμφυλιακό κράτος, βία και νοθεία, πολιτικές δολοφονίες, αποστασία, δικτατορία) προετοιμάζονται να παραδώσουν την σκυτάλη στους πολιτικούς της δεκαετίας για το 2000.

Για τις εξελίξεις στις αυτοδυναμίες της μεταπολίτευσης οι ‘άνθρωποι της εξέγερσης έχουμε τις ευθύνες μας.

Γιατί ορισμένοι από εμάς πέρασαν στην αντίπερα όχθη και το λιγότερο βέβαια που σεβάστηκαν ήταν η μνήμη των νεκρών, τα ιδανικά της θυσίας.

Πάρα πολλοί από εμάς. Ενταχθήκαμε στους μηχανισμούς και συμβάλαμε με την ανοχή μας σε μια στρεβλή θεωρία για το «καλό» της χώρας, του κόμματος, της εκπαίδευσης, της δημόσιας διοίκησης, της επιχείρησης. Ως γενιά συνολικής ρήξης, γυρίσαμε στις επιμέρους ρήξεις. Και οι υπόλοιποι από απόσταση μοναχικοί με ατομικές και άλλες προσπάθειες.

Δεν έχω όμως καμιά αμφιβολία ότι αποτρέψαμε δυσμενέστερες εξελίξεις, ο καθένας στο χώρο του με τις δικές του αντιστάσεις. Όλους μαζί όμως και σήμερα μας ενώνουν οι ελπίδες και μια προσδοκία για ριζοσπαστικές εξελίξεις.

Γι’ αυτό που δεν πήρε συνέχεια μετά την αιματηρή καταστολή του Νοέμβρη γιατί στη γωνία μας περίμενε μετά τη χούντα του Παπαδόπουλου, η επόμενη χούντα του Διοικητή της Ε.Σ.Α., του Ιωαννίδη.

Χωρίς καμιά επιφύλαξη μπορούμε όλοι να ομολογήσουμε πώς 15 χρόνια μετά την μεταπολίτευση όλους μας τον καθένα στο χώρο του, μας περίμεναν πολλές φορές στη γωνία.

Αν μια φορά μας εκτιμούν οι ιδεολόγοι, χίλιες φορές μας αντιμάχονται οι συμφεροντολόγοι, σε κάθε χώρο. Γιατί είχαμε και έχουμε στρατηγική για την Ελλάδα στον δύσκολο δρόμο της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της ανάπτυξης, της κοινωνικής προκοπής και της δικαιοσύνης.

Τα πρόσωπα που βγήκαν στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες για ιδέες και χωρίς υπολογισμούς μπήκαν στην πολιτική χωρίς την αρχή της επετηρίδας, χωρίς τη λογική για να συνεχιστεί το τζάκι, η οικογενειακή παράδοση ή για να μπουν μετά την όποια κοινωνική επιτυχία και στην «καριέρα» της πολιτικής ή γιατί δήθεν γεννήθηκαν για την πολιτική, ή γιατί μπήκαν σε κάποια παρέα στελεχών κάποιου κόμματος που ως ασανσέρ ο ένας προωθεί τον άλλον για να προωθήσουν τις επιδιώξεις του αρχηγού της παρέας, ή με τις πλάτες των επιχειρηματικών κύκλων και άρα και ανάλογες δεσμεύσεις ή με τις μεθόδους της διαφήμισης από εκδοτικά και διαφημιστικά γραφεία που θα σας πείθουν για την αξία τους.

Είμαστε μάχιμοι, έχουμε γνώμη, είναι πολιτική η στάση μας και αταλάντευτη η κοινωνική μας πορεία. Το αν σήμερα εργαζόμενοι, επαγγελματίες, επιχειρηματίες, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες πολιτικοί που πήραν μέρος ή συντέλεσαν στις εξεγέρσεις του ’73 στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και τα Γιάννενα συμβάλλουν σε μια νέα πορεία της χώρας, στη δεκαετία που έρχεται θα κριθεί από μια πολιτική στάση αλλά και από άλλες συνθήκες . Πάντα περιμένουν στη γωνία συμβιβασμοί και συμβιβασμοί, αναμετρήσεις και αναμετρήσεις.

Πρώτα ήταν η συνολική ρήξη, μετά η αναδίπλωση, οι επιμέρους ρήξεις και τελευταία να προλάβουμε το χειρότερο. Κάπου διαφαίνονται νέοι ορίζοντες, 

Η ιδιωτικοποίηση τομέων στρατηγικής σημασίας και η διαπόμπευση του συνδικαλισμού του Κώστα Νικολάου

Κάθε φορά, που μια κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει μια μη αποδεκτή από το λαό πολιτική σε έναν τομέα, το πρώτο βήμα που κάνει είναι να προσπαθήσει να διαπομπεύσει τους εργαζόμενους στον τομέα αυτόν, ώστε να φαίνεται ότι η πολιτική της θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και έτσι να αποκτήσει την απαραίτητη λαϊκή συναίνεση. Το έργο αυτό αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας ο κυρίαρχος ιδεολογικός μηχανισμός που κατασκευάζει τη συναίνεση, δηλαδή, τα ΜΜΕ (κυρίως τα τηλεοπτικά). Ένα έργο θεμελιώδους σημασίας, διότι οι κυβερνώντες μπορούν να κυβερνούν, μόνο αν ελέγχουν τη γνώμη των κυβερνωμένων (N. Chomsky, «Η χειραγώγηση των μαζών», Scripta, 1997).

Η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση τομέων στρατηγικής σημασίας για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον, όπως η ηλεκτρική ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, η ύδρευση, οι σιδηροδρομικές μεταφορές κλπ, θα υπομονεύσει κάθε προσπάθεια άσκησης μιας πολιτικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρεται ότι, η παράδοση στον ιδιωτικό τομέα της παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας με την ταυτόχρονη μεγάλη εξάρτηση της Ελλάδας από τις εισαγωγές ενέργειας, αφού από το εξωτερικό προέρχεται το μεγαλύτερο ποσοστό της ενεργειακής μας κατανάλωσης, παρά το γεγονός ότι οι φυσικοί μας πόροι σε ήλιο, αέρα και νερό προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (βλ. αναλυτικά: Κ. Καλλωνιάτης, «Μεγάλες δυνατότητες, αλλά φτωχές επιδόσεις», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 27.9.09 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=86193 ), θα έχει δραματικές κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ποιά πολιτική πχ εξοικονόμησης ενέργειας και προστασίας περιβάλλοντος θα μπορεί να εφαρμοσθεί αφού θα έρχεται σε αντίθεση με τα επιχειρηματικά κέρδη; Διότι μικρότερη κατανάλωση ενέργειας σημαίνει μεν λιγότερη ρύπανση, αλλά και μικρότερα κέρδη για την επιχείρηση παραγωγής και διανομής. Πως θα καλυφθεί η πτωτική τάση των κερδών σε αυτήν την περίπτωση; Με αύξηση τιμών του ρεύματος; Με κρατική επιχορήγηση του ιδιώτη; Με απολύσεις εργαζομένων; Με μείωση μισθών των εργαζομένων;

Και πάλι ενδεικτικά, η παράδοση των σιδηροδρομικών μεταφορών στον ιδιωτικό τομέα θα έχει επίσης δραματικές κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ποια πολιτική πχ προτεραιότητας στις σιδηροδρομικές μεταφορές αντί των οδικών μεταφορών σε περιοχές που αυτή τη στιγμή δεν είναι κερδοφόρες για το σιδηρόδρομο θα μπορεί να εφαρμοσθεί αφού θα έρχεται σε αντίθεση με τα επιχειρηματικά κέρδη; Διότι μπορεί μεν το τραίνο να είναι το οικονομικότερο και λιγότερο ρυπογόνο μέσο μεταφοράς, αλλά καμιά ιδιωτική επιχείρηση δεν θα δρομολογήσει τραίνα σε περιοχές που δεν έχει από τα πριν εξασφαλισμένα κέρδη και να περιμένει να αποδώσει καρπούς μια πολιτική προτεραιότητας των σιδηροδρομικών μεταφορών.

Η συνεχιζόμενη εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων συνταγών, που παρουσιάζονται ως δήθεν «δημοσιονομική εξυγίανση» και «διαρθρωτική μεταρρύθμιση», διαμέσου των οποίων θα επιτευχθεί, υποτίθεται, η «ανταγωνιστικότητα» και η «ανάπτυξη» δεν είναι παρά μια πολιτική αναδιανομής και συγκέντρωσης πλούτου στα χέρια των ολίγων (βλ. αναλυτικά: Γ. Μηλιός, «Ο κανιβαλισμός του κεφαλαίου», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 24.4.11 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=269926 ).

Η επιδιωκόμενη γενική μείωση του δημόσιου τομέα, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και οι απολύσεις υπαλλήλων δεν μπορούν να συμβάλλουν ούτε στη μείωση του δημοσίου ελλείμματος ούτε στη μείωση του χρέους της ελληνικής οικονομίας. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αύξηση των κερδών των μεγαλοεπιχειρηματιών και η συγκέντρωση κεφαλαίου (και άρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας) στα χέρια τους (βλ. σχετικά άρθρα στα ‘Διαλεκτικά’: «Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα για το μέγεθος και το κόστος του δημόσιου τομέα και την ανάγκη απολύσεων» http://konstantinosnikolaou.blogspot.com/2010/11/blog-post.html καθώς και «Το κερδοσκοπικό δίλημμα του νεοφιλελευθερισμού σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα: Μείωση μισθών ή απολύσεις;» http://konstantinosnikolaou.blogspot.com/2010/12/blog-post.html).

Το φοβερό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν τη χρονική στιγμή, που η παγκόσμια αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού αναγνωρίζεται από τους ίδιους τους θεράποντες του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου (όπως πχ το συνέδριο της δεξαμενής ιδεών «Ινστιτούτο για τη Νέα Οικονομική Σκέψη», του Τζορτζ Σόρος), οι οποίοι έχουν αρχίσει κιόλας να συζητούν ανοικτά και να αναζητούν τη νέα αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας (βλ. αναλυτικά: Χ. Πολυχρονίου, «Η πολιτικοοικονομική ελίτ σχεδιάζει την επόμενη μέρα», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 24.4.11 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=269919 ).

Παρά ταύτα, αυτή η πολιτική πρέπει να περάσει. Και για να περάσει χρειάζεται να αντιμετωπισθούν τα συνδικάτα στους τομείς που προαναφέρθηκαν, γιατί ενδεχόμενη αντίστασή τους μπορεί να δημιουργήσει ευρύτερες κοινωνικές συσπειρώσεις. Μια επιλογή είναι να παρουσιασθεί ότι αυτοί οι κλάδοι εργαζομένων έχουν μεγαλύτερες αποδοχές από κάποιους άλλους και έτσι να δημιουργηθούν αρνητικά ανακλαστικά στην υπόλοιπη κοινωνία. Αυτή η επιλογή συχνά πετυχαίνει, αλλά όχι πάντα.

Υπάρχει και μια καλύτερη επιλογή. Να βρεθούν μερικοί συνδικαλιστές με προνόμια και παροχές, οπότε διαμέσου της δημόσιας διαπόμπευσής τους να επιχειρηθεί έμμεσα διαπόμπευση και των συνδικάτων και του συνδικαλισμού γενικότερα. Ο ανομολόγητος συνειρμός, που επιχειρείται να περάσει στην κοινωνία είναι ο εξής: οι συνδικαλιστές ξοδεύουν λεφτά του δημόσιου φορέα, άρα να γιατί δεν πάει καλά το δημόσιο και έχει ελλείμματα και χρέη και άρα, ιδιωτικοποιούμε το δημόσιο φορέα και λύνονται όλα τα προβλήματα! Φαντάζομαι τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα να κάνουν μια βαθειά υπόκλιση σε αυτό το μεγαλείο σκέψης και τον Chomsky να ετοιμάζεται να αναθέσει διδακτορικό με αυτή τη μελέτη περίπτωσης!

Χρειάζεται να μιλήσουμε ξεκάθαρα. Τα συνδικάτα στους χώρους δουλειάς, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ αποτελούν θεσμικές και οργανωτικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, που αποκτήθηκαν με αίμα. Παντού και πάντα υπήρχαν και υπάρχουν συνδικαλιστές με προνόμια, παροχές και συνδιαλεγόμενοι με την εργοδοσία και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Τα προβλήματα όμως του συνδικαλισμού λύνονται με περισσότερο συνδικαλισμό, δηλαδή, με περισσότερη άμεση δημοκρατία, με περισσότερη συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα και στους αγώνες τους. Η ενεργός συμμετοχή και η άμεση δημοκρατία είναι που μπορεί να βάλει στην άκρη τις όποιες πρακτικές προνομίων και καριερισμού και να αναδείξει ηγεσίες ικανές να οδηγήσουν σε νικηφόρα πορεία το εργατικό κίνημα και ολόκληρη την κοινωνία.

Σύντροφοι οφείλουμε… Θέμης Τζήμας Μέλος Ε.Σ. ΠΑΣΟΚ

1. Να συζητήσουμε, με υπευθυνότητα. Να ξεπεράσουμε τον αριστερισμό και το σεχταρισμό, τα «αριστερόμετρα», τους διαγωνισμούς τσιτάτων, τις απαγορευμένες συζητήσεις. Να αντιληφθούμε ότι η συζήτηση με υπευθυνότητα δεν αφορά έναν κύκλο αναμάρτητων οσιομαρτύρων, κάποιους «απ’ έξω» που θα δικάσουν τους υπολοίπους. Η συζήτηση αντιστρατεύεται το δογματισμό. Να επιδιώξουμε τη σύνθεση, στη βάση της αλήθειας του καθενός, όλοι όσοι θεωρούμε ότι η έξοδος από την κρίση δε θα έρθει με ταχύτερη και βιαιότερη υλοποίηση του παρόντος οικονομικού και πολιτικού σχεδίου αλλά με ανατροπή του και οικοδόμηση άλλου, που θα κινείται σε αριστερή κατεύθυνση. Να συναισθανθούμε την κρισιμότητα της ιστορικής φάσης που διανύουμε και επομένως να υπηρετήσουμε το αξιακό σύστημα της ευθύνης προς το λαό. Κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνει ότι δεν επαρκούμε έτσι όπως είμαστε τώρα. Πρέπει άρα να αλλάξουμε το «νυν είναι» μας. Δε βρισκόμαστε σε άλλη μια δύσκολη συγκυρία όπως πολλοί πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν αλλά σε μια φάση βίαιης μετάβασης που οι βεβαιότητες καταρρίπτονται, ο χρόνος συμπυκνώνεται και επιταχύνεται, η εντροπία αυξάνεται και η αναζήτηση των πολλών είναι εναγώνια. Όλα είναι πιθανά και εμείς, η αριστερά, πρέπει να καταστήσουμε εφικτά εκείνα που οι λαοί χρειάζονται και δικαιολογημένα απαιτούν.

2. Να αναλύσουμε, εις βάθος. Να υπερβούμε την εύκολη συνωμοσιολογία ή την προσαρμογή του παρόντος στο όποιο βολικό παρελθόν. Να κατανοήσουμε τα διαχρονικά αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της παρούσας, δομικής καπιταλιστικής κρίσης σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Να εντοπίσουμε τις βαθιές αιτίες της συγκυρίας που βιώνουμε: το συγχρονισμό της κρίσης του παγκόσμιου, του ευρωπαϊκού και του τοπικού καπιταλισμού, σε ό, τι αφορά μάλιστα το ανώτερο στην παρούσα ιστορική περίοδο στάδιό τους. Στον ηγεμονευόμενο από το χρηματοπιστωτικό σύστημα καπιταλισμό παγκοσμίως, στο δέσμιο από το σύμφωνο σταθερότητας ευρωπαϊκό καπιταλισμό, στον παραδομένο στις ορέξεις της ντόπιας μεταπρατικής και παρασιτικής ολιγαρχίας ελληνικό καπιταλισμό. Να εντοπίσουμε τις «στιγμές» αμηχανίας των ελίτ και τις αντιφάσεις στην παρούσα ιστορική φάση.

Η σημερινή κρίση καταδεικνύει τόσο την αμηχανία των ελίτ, όσο και τις δομικές αντιφάσεις του συστήματος. Για τη σχοινοτενή διαδικασία μετακίνησης του καπιταλιστικού κέντρου από τη δύση προς την ανατολή δεν μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι θα είναι ειρηνική ή «ομαλή», εγείροντας κατά συνέπεια το ερώτημα πόση παγκοσμιοποίηση αντέχει ο καπιταλισμός. Η διεύρυνση της μεσαίας τάξης στις αναδυόμενες οικονομίες καθιστά επίκαιρο τον Μάλθους και πάλι, ενώ η τεχνολογία που θα μπορούσε να δώσει λύσεις παραμένει εν πολλοίς δέσμια των ιδιωτικών κερδοσκοπικών συμφερόντων και αποκόπτεται από την κοινωφελή της χρησιμότητα. Η λεηλασία των δημοσίων οικονομικών μιας σειράς κρατών δεν πρέπει να μας συσκοτίζει ως προς την αδυναμία εξεύρεσης μιας νέας ατμομηχανής καπιταλιστικής μεγέθυνσης. Το αντίθετο. Οι ελίτ τρώνε τις σάρκες των εθνικών οικονομιών αφού λεηλάτησαν τα προηγούμενα χρόνια τις ιδιωτικές οικονομίες, χωρίς να υπάρχει βεβαιότητα ότι η καταστροφή που επιχειρείται και πάλι στο πλαίσιο του καπιταλισμού θα αποδειχθεί δημιουργική για τον ίδιο. Τέλος, το παγκόσμια παρασιτικό μοντέλο καπιταλιστικής μεγέθυνσης που ακολουθήθηκε και δημιούργησε τις οικονομίες της φούσκας, πετυχαίνοντας φαινομενικά την αέναη παραγωγή πλούτου και λειτουργώντας ως σύστημα μέσα στο σύστημα δεν μπορεί να ελεγχθεί, αποσταθεροποιώντας τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Οι στιγμές αμηχανίας και οι δομικές αντιφάσεις μέσα από τις συγκεκριμένες εκφάνσεις τους προδίδουν ωστόσο και κάτι ακόμα βαθύτερο και σημαντικότερο: οι παραγωγικές σχέσεις που δομούνται στον παγκόσμιο καπιταλισμό αγκυλώνουν και εγκλωβίζουν τις παραγωγικές δυνάμεις. Οι πρώτες δείχνουν να γίνονται ολοένα πιο παρωχημένες. Πρέπει πάντα η ανάλυσή μας να στρέφεται γύρω από αυτό το σημείο αναφοράς.

3. Να υπερβούμε, την ηττοπάθεια. Να αφήσουμε πίσω την αριστερά της γκρίνιας, της διαμαρτυρίας, της μιζέριας και της εξύμνησης της ήττας, με την αυτοπεποίθηση που προσφέρουν η υπεύθυνη συζήτηση και η εις βάθος ανάλυση. Να εξοπλιστούμε ως αριστερά και ως λαός με τη δύναμη της γνώσης, της θέλησης και της δυνατότητας. Κανένα σύστημα δεν είναι ακλόνητο. Οι προκαταλήψεις, που διαμορφώνουν τη σχεδόν μεταφυσική βεβαιότητα για το πόσο ακλόνητο είναι ένα δεδομένο σύστημα το καθιστούν απροσμάχητο. Η γνώση των πολλών, σε συνδυασμό με τη θέλησή τους να διεξάγουν έναν πόλεμο θέσεων απέναντι στο όποιο μέχρι πρότινος φαινομενικά ακλόνητο σύστημα διαλύουν τις προκαταλήψεις αυτές και τη βεβαιότητα της ήττας. Η ηττοπάθεια στις γραμμές του λαού και της αριστεράς διασπείρεται από την ολιγαρχία μέσω των ΜΜΕ και των «ενσωματωμένων» «ειδημόνων», που επιδιώκουν μέσα από τη δήθεν επιστημονική ουδετερότητά τους να προωθήσουν τις πλέον αντιδραστικές πολιτικές. Η υπέρβαση της ηττοπάθειας συνιστά την απαραίτητη εκείνη γέφυρα που στηριζόμενη στη συζήτηση και στην ανάλυση δημιουργεί τις συνθήκες για το πέρασμα στο σχεδιασμό της άλλης πολιτικής. Δεν μπορεί ωστόσο να επιβληθεί. Η αυτοπεποίθηση χαλυβδώνεται μέσα από την ανάλυση και τη δράση στο πέρασμα του χρόνου. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή βουλησιαρχική θεώρηση που θα πλέει αρμονικά μέσα στη δεδομένη συγκυρία και στους περιορισμούς που αυτή θέτει στους στόχους μας και στη βούλησή μας.

4. Να σχεδιάσουμε, άλλη πολιτική. Να επεξεργαστούμε και να καταθέσουμε ένα συνολικό, διαφορετικό βραχύ- μεσοπρόθεσμο σχέδιο εξόδου από την κρίση, σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τους μονοδρόμους της μαζικής φτωχοποίησης, της εξαφάνισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, της διάλυσης του δημοσίου χώρου, της περιφρόνησης της βούλησης του λαού, της εξάρτησης, της μη βιώσιμης μεγέθυνσης, της εκποίησης του δημοσίου πλούτου, των βίαιων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων προς όφελος της ολιγαρχίας.

Ένα σχέδιο που θα περιέχει ορισμένους βασικούς άξονες για τη χώρα με αιχμές όπως: τη βιώσιμη παραγωγική ανασυγκρότηση της εθνικής οικονομίας στο πλαίσιο δημοκρατικού σχεδιασμού και στη βάση κλαδικών πολιτικών με έμφαση στον πρωτογενή και στο δευτερογενή τομέα. Τη δημιουργία ισχυρού, δημοσίου τραπεζικού πυλώνα με αναπτυξιακό και κοινωφελή χαρακτήρα. Την υπεράσπιση του δημοσίου χαρακτήρα κομβικών κλάδων της εθνικής οικονομίας, όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι βασικές υποδομές, το νερό. Την επανάκτηση του ελέγχου δημοσίων έργων που με λεόντειες συμβάσεις και εις βάρος του δημοσίου τυγχάνουν εκμετάλλευσης από ιδιωτικά συμφέροντα. Τον επανασχεδιασμό του δημοσίου τομέα ώστε να επιτελεί με αξιόπιστο τρόπο ρόλο ρυθμιστικό, αναπτυξιακό και κοινωφελή. Την άμεση, επιθετική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής λύσης και σε συντονισμό, στο βαθμό που είναι δυνατόν, με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να επιτευχθεί γενναία διαγραφή τμήματός του, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και μείωση των τόκων. Αναδιάρθρωση χρέους που δε θα ισοδυναμεί με πτώχευση των ταμείων και του λαού και θα έχει ως στόχο να βγάλει από το φαύλο κύκλο χρέους- ύφεσης- χρέους τη χώρα όπως και από την πρωτοφανή δέσμευση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Τη στήριξη του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, των συνταξιούχων και άλλων κοινωνικών ομάδων που πλήττονται βάναυσα. Την ενίσχυση των σταθερών μορφών εργασίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Την αναδιοργάνωση του μικρομεσαίου επιχειρηματικού τομέα προς την κατεύθυνση της ενίσχυσής του και της βιωσιμότητάς του.

5. Να διανοηθούμε, το αδιανόητο. Να πάμε μακρύτερα από το βραχύ- μεσοπρόθεσμο σχέδιο εξόδου από την κρίση. Να απελευθερώσουμε τις ανθρώπινες δυνατότητες ευθυγραμμίζοντάς τις με τις ανθρώπινες ανάγκες, στο πλαίσιο ομαλής ένταξης του ανθρώπου στο φυσικό του περιβάλλον. Αυτός είναι ο πυρήνας της ελευθερίας του ανθρώπου σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, εντός ενός συμφωνημένου και σεβαστού νέου κοινωνικού συμβολαίου. Να μην εγκλωβιστούμε στη βελτίωση του νυν συστήματος. Να συλλάβουμε και να υλοποιήσουμε μέσα από δημοκρατική διαδικασία τη μετάβαση στο άλλο, στο διαφορετικό σύστημα οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Σε ένα σύστημα που θα εδράζεται στον κοινωνικό έλεγχο και στην κοινωνική διεύθυνση των μέσων παραγωγής. Στην προώθηση και κατάκτηση της άμεσης δημοκρατίας, στο μεγάλο δημόσιο χώρο που θα αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος πρόνοιας, στη βιώσιμη κοινωνικά, περιβαλλοντικά και πολιτικά ανάπτυξη που θα αντικαταστήσει την ανεξέλεγκτη καπιταλιστική μεγέθυνση. Στη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Για να πετύχουμε αυτή τη σύλληψη πρέπει να εμπνευστούμε από τους λαούς και τους αγώνες τους. Από τις μεγάλες εξάρσεις τους που μετουσιώνουν αυτό που μέχρι πρότινος ήταν εγωιστική, κατατμημένη μάζα στον κατεξοχήν λαό, που δε συναθροίζει αλλά συνενώνει ελεύθερους πολίτες. Να μεταδώσουμε την έμπνευση αυτή, πίσω στο λαό. Να γίνουμε η πρωτοπορία που βλέπει πάνω από το πεδίο αλλά βρίσκεται δίπλα στο λαό, όχι πίσω του ή πάνω του. Έτσι θα εμπνεύσουμε.

6. Να συγκροτήσουμε, συλλογικό υποκείμενο. Να συλλάβουμε στη βάση των παραπάνω το νέο ιστορικό μπλοκ δυνάμεων. Το βιομηχανικό και αγροτικό προλεταριάτο. Η εκτεταμένη ομάδα εργαζομένων στον τριτογενή τομέα, οι μετανάστες εργάτες και εργαζόμενοι. Μια σειρά κοινωνικών συλλογικοτήτων, που αν και δεν έχουν συχνά μία σαφή ταξική προέλευση ή/ και συνείδηση, καταπιέζονται από το κυρίαρχο σύστημα, κάποιες από τις σχέσεις παραγωγής καθ’ εαυτές και κάποιες άλλες από το θεσμικό, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό εποικοδόμημα και επομένως μπορούν να αποτελέσουν μέρη ενός μπλοκ δυνάμεων ή συμμάχους του. Πληθυσμιακές ομάδες όπως οι συνταξιούχοι, των χαμηλοτέρων και μεσαίων ειδικά εισοδημάτων και οι νέοι αντίστοιχης κατάστασης, που ενδεχομένως βρίσκονται εκτός εργασίας, υπό- απασχολούνται ή υπό- αμείβονται. Η διευρυνόμενη μάζα ανέργων ή αναγκαστικά μη ενεργών οικονομικά πολιτών. Ένα τμήμα της επιχειρηματικότητας, η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που είτε βασίζεται στην προσωπική και οικογενειακή εργασία, είτε συμπιέζεται από το συντριπτικά «μεγαλύτερο» κεφάλαιο. Εν γένει, σε σχέση με το ιστορικό μπλοκ που πρέπει να εκφραστεί να αξιοποιήσουμε τον άξονα κεφαλαίου- εργασίας αλλά και τον άξονα καταπιεστές- καταπιεζόμενοι.

Η σύλληψη του ιστορικού μπλοκ δυνάμεων μας οδηγεί από μόνη της και στην ανάγκη του συλλογικού πολιτικού υποκειμένου. Η ένταση της κρίσης και η ιστορική εμπειρία των λαϊκών αγώνων δεν επιτρέπουν ούτε την ισοπέδωση των υπαρχόντων σχημάτων, ούτε και τη δογματική προσκόλληση σε αυτά. Χρειαζόμαστε μια προσεκτική αλλά και συνάμα ταχύτατη σύνθεση υπαρχόντων σχηματισμών με νέα κινήματα και πρωτοβουλίες, πάντα στη βάση πολιτικού σχεδίου. Να μη θωπεύουμε το «νέο» οδηγούμενοι σε απολίτικες προσεγγίσεις, να μην προσχωρούμε στον εύκολο ηθικίστικο καταγγελτικό λόγο προς οτιδήποτε ήδη υπάρχον, που ρέπει προς τον εκφασισμό των νοοτροπιών και των συμπεριφορών.

7. Να επαναστατήσουμε, να νικήσουμε. Το κλασσικό δίλημμα επανάσταση ή μεταρρύθμιση τίθεται εκ νέου. Το βάθος, η ένταση, η διάρκεια της κρίσης και κυρίως η πολύπλευρη φύση της επιβάλλουν να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου αυτήν την πολυχρησιμοποιημένη λέξη, την επανάσταση. Να την αποκαθάρουμε από τις αριστερίστικες φαντασιώσεις και από την εννοιολογική διαστροφή που επιβάλλουν τα ΜΜΕ και ο κατεστημένος πολιτικός κόσμος. Το κάλεσμα να επαναστατήσουμε δεν ταυτίζεται με τη φαντασίωση της ύπαρξης χειμερινών ανακτόρων και της κατάληψής τους αλλά με το να βρεθούμε στην άλλη κορυφή σε σχέση με το υπάρχον σύστημα, σε μια κορυφή που το τελευταίο δε θα μπορεί να πλησιάσει. Να απελευθερώσουμε νέες παραγωγικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές δυνατότητες του λαού και δυνάμεις, μέσα στο συμπυκνωμένο χρόνο που έχει διαμορφωθεί από την ίδια την κρίση. Η επανάσταση δε σημαίνει το άμεσο πέρασμα σε ένα άλλο, ολότελα διαφορετικό σύστημα αλλά την εκκίνηση και την επιτάχυνση της διαδικασίας για αυτό το πέρασμα. Η επανάσταση δεν πραγματοποιείται επειδή συλλαμβάνεται στο μυαλό κάποιου ή κάποιων. Γεννιέται αφενός επειδή οι παραγωγικές δυνάμεις εγκλωβίζονται στις παρούσες παραγωγικές σχέσεις και αφετέρου επειδή καλούνται να επιλέξουν μεταξύ του εξής διλήμματος: θα επιτρέψουν στο νυν σύστημα να συντηρηθεί καταπνίγοντάς τις, μέσα από την καταστροφή τους και την παλινδρόμησή του σε προγενέστερες μορφές του ή θα το καταστρέψουν αυτές ξεκινώντας την πορεία οικοδόμησης ενός όντως σύγχρονου, (πιο) ορθολογικά οργανωμένου και δυναμικού συστήματος;

Σε αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσουμε και στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη και παγκόσμια. Αν απαντήσουμε ότι δε θα επιτρέψουμε το ήδη υπάρχον, θνήσκον σύστημα να μας πνίξει τότε θα πρέπει όχι μόνο να επαναστατήσουμε αλλά και να νικήσουμε. Αυτή είναι και η κορυφαία οφειλή. Η νίκη. Ο λαός, οι λαοί δε χρειάζονται, δε χρειαζόμαστε και άλλες ηρωικές ήττες, παρά τη μοιραία γοητεία που αυτές ασκούν. Η κορυφαία αξία πρέπει να είναι η νίκη, δηλαδή η γέννηση και το χτίσιμο του νέου και του άλλου. Αν μάλιστα περιορίσουμε το πεδίο ανάλυσης στη χώρα μας θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε αυτή τη νίκη ως την επανάκτηση από το λαό μας της χώρας μας και την ανοικοδόμησή της επίσης από το λαό μας. Να θέσουμε τέρμα στην περίοδο της πατρωνίας και της ταπείνωσης. Εάν δεν το πετύχει αυτό η αριστερά θα προσπαθήσει τυχοδιωκτικά να το καρπωθεί η ακροδεξιά, ωθώντας σε μια νέα εποχή βαρβαρότητας εις βάρος του λαού. Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουν και πολλές ακόμα χώρες, εντός κι εκτός Ευρώπης και ο κόσμος συνολικά. Γι’ αυτό η νικηφόρα επανάσταση του λαού συνιστά την κορυφαία οφειλή μας σύντροφοι.

Ο κανιβαλισμός του κεφαλαίου, Του Γιάννη Μηλιού Καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

1 Η δικτατορία του νεοφιλελευθερισμού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο φαίνεται πως αποτελούν τις μοναδικές σταθερές σε έναν κόσμο που διαπερνάται από την κυριαρχία του αστάθμητου. Συνεχώς επιβεβαιώνονται οι «μόνιμες» προτεραιότητες για «δημοσιονομική εξυγίανση» και «διαρθρωτική μεταρρύθμιση», όπως φρόντισε να μας θυμίσει η συνήθης τελετουργία των ευρωπαϊκών συνόδων του Μαρτίου.

Πρόκειται για θεατρικές παραστάσεις στις οποίες κυριαρχεί η δικτατορία του «αυτονόητου» νεοφιλελευθερισμού ως φυσικού νόμου, δηλαδή μια αμιγώς ταξική πολιτική στρατηγική που αναδιανέμει πλούτο και εξουσία υπέρ του κεφαλαίου.

Ετσι υλοποιείται το γράμμα και το πνεύμα της ΟΝΕ που προδιαγράφει ως μοναδική μεταβλητή στην κοινωνική εξίσωση την εργασία, που με την απαξίωσή της θα επιτευχθεί, υποτίθεται, η «ανταγωνιστικότητα» και η «ανάπτυξη».

2 Η ύφεση ως στρατηγική εκκαθάρισης

Στην Ελλάδα η ύφεση επιταχύνεται και ο ορίζοντάς της διευρύνεται: Μεταβολή του ΑΕΠ -4,5% το 2010 και πρόβλεψη για -3,5% το 2011, η ανεργία ενισχύεται διαρκώς και από 14,2% το 2010 εμφανίζει ήδη έντονες αυξητικές τάσεις. Τα εισοδήματα περικόπτονται ονομαστικά και πολύ περισσότερο σε πραγματικούς όρους, λόγω του πληθωρισμού.

Η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους με τη μνημονιακή σύμβαση λειτουργεί ως πρόσχημα για την επιβολή της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας: συστηματική υστέρηση των δημοσίων εσόδων με «αδυναμία» περιστολής της φοροδιαφυγής, ζηλωτική εμμονή στις περικοπές δαπανών με αιχμή τις κοινωνικές δαπάνες και τις δημόσιες επενδύσεις και προπάντων συνεχής «διορθωτική» διόγκωση των ελλειμμάτων, ώστε να προκύπτουν αβίαστα νέα «μέτρα» που συντηρούν και επιτείνουν την ύφεση.

Πρόκειται για ένα μηχανισμό που συμβάλλει στην εκκίνηση μιας νέας διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου υπό «κατάλληλες» συνθήκες: Φθηνούς «συντελεστές παραγωγής» σε επάρκεια, συλλογικό κεφαλαιοκράτη έτοιμο να συμβάλει από το «υστέρημα» (της εργασίας) στην πριμοδότηση της «ανάπτυξης».

Σε όλα τα παραπάνω οι συνήθεις διαχειριστές της καθημερινής κοινοτοπίας εντοπίζουν «τραγικά σφάλματα πολιτικής», ενώ πρόκειται για τον κανιβαλισμό του κεφαλαίου μέσα στην κρίση. Ομως υπάρχει και η «αντικειμενική» φωνή εκείνων στους οποίους η νεοφιλελεύθερη διαχείριση έχει εκχωρήσει το ρόλο του πραγματικού κριτή: Πρόκειται για τους διαχειριστές της χρηματοπιστωτικής σφαίρας, που λειτουργούν ως μηχανισμός χρηματοδότησης-ρύθμισης κάθε οικονομικής δραστηριότητας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Credit Suisse που, αποτιμώντας την Ευρωπαϊκή Σύνοδο, τονίζει ότι προτιμά την Ελλάδα έναντι της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, καθώς η Ελλάδα διαθέτει τα ακόλουθα «πλεονεκτήματα»: Είναι πιο «προχωρημένη» η διαδικασία «προσαρμογής», καθώς το έλλειμμα έχει υποχωρήσει σημαντικά από το αρχικό 15,4% το 2009 και έχει ήδη υιοθετήσει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, σε αντάλλαγμα για τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού.

Η ελληνική «αγορά» αποτιμάται ως «ξεκάθαρα φθηνή». Οι τράπεζες, παρά την καθίζηση της χρηματιστηριακής αξίας τους, εμφανίζουν εξαιρετικές προοπτικές, μιας και η μόχλευση του ιδιωτικού τομέα παραμένει στο 110% του ΑΕΠ έναντι ενός ευρωπαϊκού μέσου όρου στο 160%, ενώ δεν αναμένονται σοβαρές επιπτώσεις από ενδεχόμενο «κούρεμα» ακόμη και 36% του ελληνικού δημόσιου χρέους. Διότι τα επιτόκια που προσφέρονται έχουν ήδη προϋπολογίσει αυτό το κόστος κινδύνου.

Η ύφεση διαμορφώνει λοιπόν μια «νέα ευκαιρία» για το κεφάλαιο. Αλλωστε, η χρηματοπιστωτική σφαίρα ενισχύει τη συμμετοχή της σε όλες τις περιοχές του έως σήμερα δημόσιου χώρου, υιοθετώντας μάλιστα «πρωτοποριακές» ιδέες, όπως είναι ο «θεσμός επιφανείας», που «διασφαλίζει την κυριότητα της γης από το Δημόσιο, επιτρέποντας ταυτόχρονα την αξιοποίησή της με εμπράγματο δικαίωμα για ορισμένο χρονικό διάστημα».

3 «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη!»

Οι πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της εργασίας έχουν συστηματικά υποστηρίξει ότι ο εναλλακτικός δρόμος για έξοδο από την κρίση υπάρχει, και μπορεί να γίνει πραγματικότητα μέσα από τη λαϊκή κινητοποίηση και δράση. Τον πρώτο λόγο οφείλουν να έχουν οι ανάγκες και τα κοινωνικά αγαθά που τις υπηρετούν. Στην παρούσα φάση της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου οφείλει να οριστεί ένα ελάχιστο επίπεδο αναγκών, η ικανοποίηση του οποίου προέχει έναντι οποιουδήποτε άλλου στόχου.

Επιμέρους στόχοι στην κατεύθυνση αυτή είναι η υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, η διεύρυνση των κοινωνικών αγαθών, η δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, η γενναία φορολόγηση του κεφαλαίου και του συσσωρευμένου πλούτου, η ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης με διαδικασίες διαφάνειας, ένα δημόσιο τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία της κοινωνίας, η αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους με στόχο τη διαγραφή μεγάλου μέρους του, η χειραφέτηση από τον έλεγχο των αγορών, η υπεράσπιση της δημοκρατίας.

Γκλαμουριές των ανακτόρων και των ΜΜΕ. Γάμοι και πανηγύρια στο Μπάκιγχαμ, άρτος και θεάματα στους λαούς!

Σημειώσεις για τα βασιλικά παραμύθια και το μέλλον των νέων στην Ευρώπη.

Να ζήσουν οι νεόνυμφοι!! Και με καλούς απογόνους !Για να συνεχιστεί η παράδοση και να πάει ''ΣΟΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ''!
Α)ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ
Σύμβολα και οι συμβολισμοί που αποτελούν ''συνεκτικό ιστό'' που ενώνουν τους αγγλοσάξονες είναι :
- ο χρυσός και η χρυσή λίρα,
- ο Βασιλικός θεσμός, τα ανάκτορα η Βασίλισσα και ο Βασιλιάς,
-η ΒΡΕΤΑΝΙΑ, .Ο Άγγλος που λέει είμαι και βρετανός, ο Ουαλός που λέει είμαι και βρετανός, ο Σκωτσέζος που λέει το ίδιο, ο Ινδός, ο Πακιστανός, που λένε το ίδιο στο Λονδίνο κ.ο.κ και
-η ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ - και ιδιαίτερα η Αυστραλία, ο Καναδάς κλπ. ( Και περιοχές όπως η Κέρκυρα, η Κύπρος, οι Σεϋχέλλες, η Νέα Υόρκη,, η Βοστόνη, το Γιοχάνεσμπουργκ κ.ο.κ. από τη παλιά αυτοκρατορία).Πολλοί αγγλοσάξονες θεωρούν και σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες πολιτιστική τους αποικία και ως χώρα μεταναστών που τους έδωσαν γλώσσα, οικονομική, διοικητική και κοινωνική οργάνωση κ.ο.κ.)
Οι ίδιοι το ονομάζουν ΔΙΠΛΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Σε αντίθεση με το πολιτισμό των ''Ελληνικών Αυτοκρατοριών'' που κρατούσα αρχή αποτελούσε το : ''ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΣΟΙ ΜΕΤΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ''
Παρεμπιπτόντως, άλλα αποτελούν ''συνεκτικό ιστό'' και σύμβολα των Ελλήνων:
- η κατοικία η ιδιόκτητη, το εξοχικό, το σπίτι στο χωριό, το προικώο!(Τεράστιοι εθνικοί πόροι έχουν δαπανηθεί σε αυτό το εθνικό σπορ του έχειν και κατέχειν ακίνητα)
- η οικογένεια
- η θρησκεία και ιδιαίτερα η Ορθοδοξία και
- Των αρχαίων η προγονολατρεία

Β) ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΨΕΙΣ ΘΕΣΜΩΝ
Στην ιστορική και διαχρονική εξέλιξη των συστημάτων είναι γνωστό ότι πάντα ορισμένοι ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ των προηγούμενων συστημάτων διαιωνίζονταν ως αναχρονιστικοί θεσμοί και με αντίστοιχες πρακτικές και στο επόμενο σύστημα.
Ο βασιλικός θεσμός υπήρξε και στο πρώτο σύστημα της ανθρωπότητας που ήταν το δουλοκτητικό σύστημα( η Δουλεία) και στο δεύτερο σύστημα της ανθρωπότητας που ήταν η φεουδαρχία.
ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ της ανθρωπότητας που είναι ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ορισμένοι βασιλιάδες επέζησαν όπως ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, οι του το Ηνωμένου Βασιλείου, της Μεγάλης Βρετανίας κλπ.
Ιδιαίτερα οι αγγλοσάξονες λόγω των επαναστάσεων και στη μητρόπολη(Μάγκνα Χάρτα, δικαιώματα κλπ., αλλά και λόγω των αντιαποικιακών πολέμων και αυτονομήσεων )αποπειράθηκαν την κατάργηση της βασιλείας.
Στη νεότερη ιστορική περίοδο τη δεκαετία του ΄80 ο Εργατικός πρωθυπουργός της Αυστραλίας εξελέγη με πρόγραμμα και τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη κατάργηση της βασιλείας και τη συνταγματική θεσμοθέτηση προέδρου -αρχηγού κράτους στην Αυστραλία .Τελικά υπαναχώρησε ύστερα από τη πρόσκληση του στο Λονδίνο και τις συνομιλίες με την Ελισάβετ. Το ίδιο και στο Καναδά όπου τελικά υπαναχώρησαν και λόγω της διαμάχης για τη διάσπαση ή όχι του Καναδά, σε αγγλόφωνο και αλλόφωνο με αποτέλεσμα οι καναδοί, οι αυστραλοί κλπ δεν έχουν αρχηγό κράτους παρά το βασιλιά του ....Ηνωμένου Βασιλείου. Κάτι ανάλογο με το βασίλειο του Βελγίου για να μη διασπαστεί το Βέλγιο σε Φλαμανδικό(με γλωσσικό ιδίωμα ολλανδικό) και Βαλλόνων (γαλλόφωνοι). Τη τελευταία περίοδο ετέθη ξανά το θέμα με Εργατικό πρωθυπουργό τον Μπλέρ που θα μπορούσε να καταργήσει το θεσμό μετά το θάνατο της Νταιάνα όπου η οργή των αγγλοσαξόνων κατά των ανακτόρων ήταν πρωτοφανής. Ο Μπλέρ όμως ήταν ο σκληρός βραχίων, ο στυλοβάτης του ΣΤΕΜΜΑΤΟΣ.
Το Συμπέρασμα :Έχουν -ακόμα- ΑΜΟΙΒΑΙΑ συμφέροντα, μητρόπολη και πρώην αποικίες.
Ένα ακόμη πιο βάναυσο σύστημα που από τη ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ, συνέχισε να ισχύει και στο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ κυρίως στις Αραβικές χώρες, είναι τα φέουδα, οι φυλές, οι φεουδάρχες .Η Σαουδική Αραβία είναι το κατ εξοχήν Φεουδαρχικό κράτος και με Βασιλική οικογένεια που εξουσιάζει τη χώρα .Και υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο. και τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα κλπ για τα πετρέλαια.
ΗΜΙΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΑ είναι και όλα τα καθεστώτα που τώρα καταρρέουν (Αίγυπτος, Τυνησία, Συρία, Λιβύη, κλπ) και αι μεγάλες κινητοποιήσεις και συρράξεις ΔΕΝ είναι ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ .ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ είναι με σκοπό την επικράτηση του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΦΕΟΥΔΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ.( Ολιγαρχία, μεγάλη αστική τάξη, αστική τάξη, μεσαία τάξη, μικροαστική τάξη, εργάτες, αγρότες, άνεργοι, νέοι, γυναίκες, μετανάστες κλπ.)Με πολιτικά κόμματα, με κοινοβούλια με εκλογές .με κοινωνικές οργανώσεις

Γ) Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ .ΤΙΠΟΤΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΣΤΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΜΕ.
Όσο κατανοούμε τους νόμους κίνησης και εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος, έχοντας γνώση και της πορείας των δύο προηγούμενων πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικών συστημάτων (Δουλείας και Φεουδαρχίας) και όσο συνειδητοποιούμε - και όχι απλά να θυμώνουμε ή να οργιζόμαστε ως ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ - τόσο θα μιλάμε για ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ και ενέργειες προκειμένου να προχωρήσουν εκατομμύρια άνθρωποι -κάθε φορά- πολλοί μαζί σε αλλαγές.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Η νεολαία -πολύ πρόσφατα- έδωσε το στίγμα της με τις δυναμικές κινητοποιήσεις της σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία παίρνοντας θέση απέναντι στα νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα πανεπιστήμια. Όπως κατά καιρούς η νεολαία στη Γαλλία.
Ωστόσο συνολικά η νεολαία των χωρών της Ε.Ε.- ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ αυτή τη περίοδο- χωρίς Συντονισμό απόψεων και Δράσης, χωρίς προοδευτικές πρωτοβουλίες που να βάλουν τη νέα γενιά στο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ και όχι μόνο το αν κρίνει επικρίνει αυτό το κιτς των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ και των ΜΜΕ.(Άλλο ο σχολιασμός και άλλο η ανάληψη πρωτοβουλιών και θέσεων για τα γεγονότα )
Σε όλες τις έρευνες καταδεικνύεται ότι το πιο ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟ τμήμα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, είναι οι έλληνες φοιτητές!! Υπάρχει όμως και η προοδευτική νεολαία στην Ελλάδα που δίνει μάχες και χρειάζεται να προωθήσει πρωτοβουλίες σε Εθνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο
Δ)ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΘΕΣΕΙΣ:
1.)ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ αυτά τα λίφτινγκ του καπιταλισμού και των ΜΜΕ, που επιδιώκουν να ΣΥΓΚΑΛΥΨΟΥΝ την υποβάθμιση των σπουδών, την υποβάθμιση των πτυχίων, την υποαπασχόληση, τη ανεργία και τη φτώχεια των Νέων στην Ευρώπη με τη φαιά προπαγάνδα, με γκλαμουριές και παραμύθια .
2.) Τριάντα εκατομμύρια και πλέον, νέοι άνεργοι στην Ευρώπη. ΔΕΝ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ με γάμους και πανηγύρια των ανακτόρων,
3.) Οι βασιλιάδες είναι το ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΔΕΝ είναι το παρόν και ούτε έχουν σχέση με το ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ και
4.) Πέρασαν οι εποχές όπου ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ κυριαρχούσε με το τρίπτυχο : Τέλος της ιδεολογίας, τέλος της ιστορίας και τέλος της εργασίας. Τώρα μετά τη κρίση που προκάλεσε το 2008, επιδιώκει τη ρεβάνς με το σύνθημα της αρχής της ήττας του, το γνωστό σλόγκαν : Δεν γίνεται αλλιώς!! Με στοιχήματα, με μαύρη προπαγάνδα, με εμπόριο φόβου και με φασιστικές πρακτικές, με τη χρηματοβιομηχανία σε πτώση, με τη κατασκευή στρατηγικών χρέους σε βάρος ΚΡΑΤΩΝ, με την αναμέτρηση των δυνάμεων του κεφαλαίου και της εργασίας, ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ..