Το μεγάλο κόλπο «των...νταβατζήδων» με πρώτο "θύμα" την Ελλάδα Του Γιώργου Δελαστίκ

Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps). Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.

Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.

Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.

Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.

Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!

Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».

Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!

Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.

Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.

Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.

Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.

Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η... ΕΕ; Αρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στην Εφημ. ''ΕΘΝΟΣ''

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.

Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.

Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 - 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!

Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.

Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.

Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!

Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.

Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.

Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι. . . 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.

Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.

Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).

Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως. . . χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.

Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το. . . 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.

Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ
Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια

Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!

Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Συνέντευξη με τον Στέφανο Τζουμάκα στην εφημερίδα "Η Εποχή"

Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν συμφωνεί με τα μέτρα της κυβέρνησης
*Μέτρα λιτότητας, νεοφιλελεύθερης όψης
*Την εξουσία την έχει η άρχουσα τάξη

Μπορεί να μπερδευτήκαμε, ίσως και να εκπλαγήκαμε, αλλά φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι καζάνι που βράζει. Τα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε ο Γ. Παπανδρέου έχουν δημιουργήσει αρνητικό κλίμα στην κυβερνητική παράταξη και στον κόσμο της, που από τα αντιδεξιά προεκλογικά συνθήματα, βλέπει να εφαρμόζεται από την κυβέρνησή του η δεξιά πολιτική. Η συζήτηση με τον Στέφανο Τζουμάκα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργό, από αυτήν την άποψη είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός είναι μέτρα λιτότητας, νεοφιλελεύθερης όψης, ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ θα αντιδράσει άμεσα και ότι τα... μικρόφωνα είναι στα χέρια άλλων.

Τη συνέντευξη πήρε
ο Πάνος Λάμπρου

*Εξαγγέλθηκαν τα οικονομικά μέτρα από τον πρωθυπουργό. Όλοι μιλούν για σκληρά μέτρα ανεξάρτητα αν κάποιοι τα θεωρούν... αναγκαία. Ποια είναι η άποψή σας;
-Είναι μέτρα λιτότητας και έχουν νεοφιλελεύθερη όψη. Αλλά δεν μπορεί να είναι η στρατηγική της χώρας. Όλοι οι μονεταριστές, όλοι οι νεοφιλελεύθεροι επιχειρούν να πείσουν ότι αυτή είναι η στρατηγική της χώρας. Όχι, είναι πλευρά του οικονομικού προβλήματος που έχει αυτήν τη στιγμή η χώρα. Πρέπει να μιλάμε για ζήτημα αιχμής, για διαχείριση της κρίσης και όχι για στρατηγική επιλογή.

*Ναι, αλλά δεν έχει γίνει συζήτηση για την πραγματική οικονομία.
-Σωστά, η οικονομία έχει τριάντα δείκτες, δεν έχει μόνο έλλειμμα και χρέος. Αλλά όταν οι μονεταριστές μιλούν για την οικονομία αναφέρονται σε αυτά. Βγαίνει ο Σταρκ, που είναι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, και λέει: Η Ελλάδα διπλασίασε τις δημόσιες δαπάνες τα τελευταία 15 χρόνια. Αληθές. Δεν λέει, όμως, ότι η Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια έχει ένα 25% του πληθυσμού που πολλαπλασιάζει κάθε χρόνο επί εφτά φορές τον πλούτο. Δεν λέει για τη φοροδιαφυγή. Δεν λέει ότι η Ελλάδα έχει 40% παραοικονομία. Δεν λέει ότι η Ελλάδα έχει μια εργοδοσία που δεν πληρώνει εισφορές γύρω στα 8 δισ. κάθε χρόνο. Δεν λέει ότι υπάρχει μια εργοδοσία που, φέτος μόνο, πήρε 25 δισ. από την αδήλωτη εργασία. Δεν λένε από που θα μειωθούν οι δαπάνες. Από τους μη έχοντες; Όλα αυτά δεν τα συζητούν. Η γραμμή των νεοφιλελεύθερων είναι σαφής. Να μειωθούν όλα κατά 20%. Τα εισοδήματα, οι μισθοί, τα ακίνητα, οι περιουσίες, για να μπορέσει το κεφάλαιο να κάνει επενδύσεις μετά από δέκα χρόνια.

Το κλίμα στο ΠΑΣΟΚ

*Μέσα στο ΠΑΣΟΚ τι κλίμα υπάρχει μετά τα μέτρα;
-Δεν υπάρχει συμφωνία.

*Πώς εκφράζεται η διαφωνία;
-Γίνεται ζωηρή συζήτηση. Να σας φέρω ένα παράδειγμα. Ο πρωθυπουργός δεν είχε αυτήν την ανάλυση. Η διεθνής κρίση προέκυψε από τη διάλυση της πραγματικής οικονομίας. Κυριάρχησε η χάρτινη οικονομία πάνω στην πραγματική οικονομία. Όλες οι αναλύσεις του Γ. Παπανδρέου στηρίζονταν στην πραγματική οικονομία.

*Άρα τι; Υπέκυψε σε πιέσεις που του ασκήθηκαν και εντός του ΠΑΣΟΚ;
-Ο Γ. Παπανδρέου έχει μιλήσει πολλές φορές για αυτά τα ζητήματα. Δεν έγινε, όμως, δυνατή μια συζήτηση για τα πραγματικά αίτια της κρίσης, ώστε να ξέρουμε ιδεολογικά και πολιτικά προς τα που θα προσανατολιστούμε. Έτσι γίνεται μια τυφλή συζήτηση, που καταλήγει ότι έχουμε ένα τεράστιο εθνικό πρόβλημα.

*Περνάμε, όμως, σε μέτρα που θα έχουν επιπτώσεις στην καθημερινότητα.
-Οι έμμεσοι φόροι δεν ήταν ποτέ υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Το πετρέλαιο δεν θα μετακυλήσει στην παραγωγή και στην αύξηση των τιμών; Μια σειρά από αυτές τις επιλογές έχουν σχέση με πολιτικές λιτότητας. Κινούνται πάνω στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο, που δεν είναι σχέδιο του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου. Ένα σχέδιο που λέει ότι κύριοι θα φτωχύνετε...

*Για να καταλάβω. Αν δεν είναι σχέδιο του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, ποιανού είναι;
-Είναι σχέδιο της κυβέρνησης. Είναι σαφές. Και ο Παπανδρέου συναινεί. Αλλά όλες οι αναλύσεις του δεν είναι σε αυτό το πλαίσιο. Εδώ έχουμε αντίφαση.

Οι ευθύνες
των κυβερνήσεων Σημίτη

*Επειδή λέτε ότι το ΠΑΣΟΚ κινείται σε άλλη αντίληψη, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι είχαμε επί κυβερνήσεων Σημίτη, μια πολιτική σε νεοφιλελεύθερα χνάρια.
-Συμφωνώ. Αυτή ήταν και η αιτία της ήττας του 2004. Συζητήσαμε πέντε χρόνια στο ΠΑΣΟΚ και είπαμε ότι πολιτικές ήττας δεν θα ξαναεφαρμόσουμε.

*Ναι, αλλά την εφαρμόζει ως κυβέρνηση εκ νέου.
-Έχουμε μια δημοσιονομική κρίση, που δεν έχει ευθύνη το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση. Βέβαια, ιστορικά την έχει. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν άσκησαν πολιτική για την οικονομία που συνέβαλε στη συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης. Προσωπικά πιστεύω ότι τα στρατηγικά προβλήματα της χώρας δεν είναι αυτά. Το στρατηγικό ζήτημα είναι η παραγωγική βάση της χώρας, τα τελευταία χρόνια έχουν διαλυθεί πάνω από 6.000 επιχειρήσεις, έχουν χαθεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα να έχουμε σοβαρό πρόβλημα εισοδημάτων.
Τα τελευταία 15 χρόνια μεταφέρθηκε ο πλούτος της χώρας κατά 60% προς το κεφάλαιο και κατά 40%, ίσως και λιγότερο, στην εργασία. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα της χώρας. Αντί να ανεβάσουμε την ποιότητα των παραγωγικών, εργασιακών, τεχνικών δραστηριοτήτων, μας ζητούν να μειώσουμε όλα μας τα εισοδήματα για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Αυτό είναι το νεοφιλελεύθερο, το συντηρητικό μοντέλο.
Ως πότε η χώρα θα δανείζεται και θα βάζει φόρους; Τρεις είναι οι δρόμοι. Ή θα παράγει και θα μειώσει το έλλειμμα ή θα δανείζεται ή θα βάζει φόρους. Ποιο είναι το προοδευτικό σχέδιο; Το προοδευτικό σχέδιο λέει ότι η χώρα πρέπει να παράγει, να αναπτυχθεί. Είδατε όλους αυτούς τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερσμού να λένε τι λέξη ανάπτυξη, να μιλούν για πραγματική οικονομία; Και πώς θα μιλήσει το ΠΑΣΟΚ όταν δεν έχει μικρόφωνα; Τα μικρόφωνα τα δίνουν σε συγκεκριμένα στόματα που δεν λένε τίποτα, δεν προσδιορίζουν...

Τα μικρόφωνα, η πολιτική και η... άλλη εξουσία

*Ποιος έχει τα μικρόφωνα; Δεν τα έχουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης;
-Τα μικρόφωνα τα έχει η παρασιτική ολιγαρχία, η οποία δεν παράγει.

*Ναι, αλλά υπάρχει και η πολιτική εξουσία.
-Δεν υπάρχει πολιτική εξουσία. Από την εμπειρία μου ποτέ δεν είχαν οι κυβερνήσεις την εξουσία στην Ελλάδα. Τη διακυβέρνηση έχουν. Την εξουσία έχει η άρχουσα τάξη και μάλιστα το παρασιτικό της τμήμα, που δεν παράγει.

*Που σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει συμβιβαστεί με αυτήν την πραγματικότητα.
-Η κυβέρνηση είναι καινούργια Περιμένω το φορολογικό...

*Έχουμε πλέον απτά δείγματα γραφής της κυβέρνησης. Τι άλλο να περιμένουμε;
-Είναι τα πρώτα δείγματα. Ακόμα δεν έχει τελειώσει το πακέτο. Να δούμε και το φορολογικό. Πρέπει να δούμε πολλά. Εμείς έχουμε πει ότι θέλουμε αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, αυτή η πολιτική, θα τριπλασιαστεί η φτώχεια στην Ελλάδα.

*Η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκει τη μερική, έστω, συναίνεση της Νέας Δημοκρατίας, ακόμα και του ΛΑΟΣ.
-Μα είναι η έδρα του νεοφιλελευθερισμού.

*Να περιμένουμε τη δημιουργία μιας αριστερής τάσης μέσα στο ΠΑΣΟΚ;
-Όπως σας είπα, μέσα στο ΠΑΣΟΚ έχει γίνει μια μεγάλη συζήτηση όλα αυτά τα χρόνια. Μπορεί να μην είναι γνωστή, αλλά είναι πραγματικότητα. Ύστερα από αυτήν την πεντάχρονη συζήτηση, δεν συμφωνεί συνολικά, εκτός από ελάχιστες ομάδες, με τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.

Το ΠΑΣΟΚ λέει άλλα

*Πώς γίνεται, όμως, να μην συμφωνεί το ΠΑΣΟΚ συνολικά και το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί την αντίθετη πολιτική;
-Γιατί λέει ότι ασκεί μια πολιτική έκτακτης ανάγκης. Και θα φανεί τώρα από που θα μειωθούν οι δαπάνες...

*Προεκλογικά έλεγε άλλα.
-Υπάρχει η δικαιολογία ότι έγινε μια διαφορετική ανάγνωση ότι υπήρχαν διαφορετικά στοιχεία, αλλά είναι σαφές ότι έχουμε υπαναχώρηση. Ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι είναι μέτρα μιας συγκεκριμένης περιόδου. Θα δούμε, διαφορετικά αυτή η πολιτική θα ηττηθεί.

*Εσείς πιστεύετε ότι είναι μέτρα μιας συγκεκριμένης περιόδου ή ότι η πολιτική λιτότητας θα έχει βάθος;
-Είναι πολύ νωρίς για να είμαστε σίγουροι. Όμως, θα έχουμε μεγάλη διαμάχη. Και θα φανεί ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν συμφωνεί.

*Πώς θα εκφραστεί;
-Παντού στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς...

*Στη Γερμανία ο Λαφοντέν, στη Γαλλία ο Μελανσό είπαν ότι η σοσιαλδημοκρατία μεταλλάχθηκε, δεν πάει άλλο. Και επέλεξαν το δρόμο της οργανικής συμπόρευσης με την αριστερά. Γιατί δεν έχει προκύψει το ίδιο και στην Ελλάδα;
-Θα το δούμε στο μέλλον αυτό, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν μέλλον οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Ποιά είναι η Goldman Sachs

Άρθρο του Matt Taibbi στο Rolling Stone Issue με τίτλο "Inside The Great American Bubble Machine"
Παν. Λυμ.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζει κανείς για την επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs, είναι ότι βρίσκεται κυριολεκτικά παντού. Σαν ένα τεράστιο χταπόδι, τυλιγμένο γύρω από οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα που μπορεί να αποφέρει χρήματα. Αποτελεί μια πληγή στο κυρίαρχο Δυτικό σύστημα του δημοκρατικού καπιταλισμού, που ενώ κυβερνάται από την ελεύθερη αγορά και τις ελεύθερες εκλογές, δεν μπόρεσε να προβλέψει το ότι η οργανωμένη πλεονεξία πάντα θα υπερτερεί μιας ανοργάνωτης δημοκρατίας.

Η Goldman Sachs πετυχαίνει το σκοπό της χρησιμοποιώντας πάντα την ίδια απλή μέθοδο. Τοποθετεί τον εαυτό της στη μέση μιας κερδοσκοπικής φούσκας, πουλώντας ομόλογα για τα οποία γνωρίζει πως δεν αξίζουν δεκάρα. Στη συνέχεια ρουφά τεράστια ποσά από τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, υποβοηθούμενη από μια διεφθαρμένη πολιτεία, που της επιτρέπει να φτιάχνει τους κανόνες όπως της συμφέρει, με αντάλλαγμα τα ψίχουλα που η τράπεζα μοιράζει στους πολιτικούς προστάτες της. Στο τέλος, και αφού επέλθει η απόλυτη φτώχια σε εκατομμύρια απλούς πολίτες, η διαδικασία αρχίζει πάλι από την αρχή, με την τράπεζα να σπεύδει να μας σώσει, δανείζοντας μας τα δικά μας λεφτά? με τόκο, και παριστάνοντας τον σωτήρα μας.

Η βασική κομπίνα στην εποχή του διαδικτύου είναι εύκολο να γίνει κατανοητή από τον οποιοδήποτε. Εταιρίες που δεν υπήρχαν παρά μόνο στα χαρτιά ή στα μυαλά κάποιων αλαφροΐσκιωτων, μπήκαν στο χρηματιστήριο, προβλήθηκαν δεόντως από τα ΜΜΕ και οι μετοχές τους πουλήθηκαν για πολλά εκατομμύρια. Οι αγοραστές δεν γνώριζαν πως το παιχνίδι ήταν σικέ, και πως οι τράπεζες παρουσίαζαν μια εικόνα τελείως διαφορετική από τη πραγματική. Στην ουσία έπαιζαν σε διπλό ταμπλό. Στο ένα ταμπλό έπαιζαν οι από μέσα, που γνώριζαν τα πραγματικά στοιχεία, και στο άλλο οι άσχετοι επενδυτές που πλήρωναν ποσά τα οποία ακόμη και οι τράπεζες θεωρούσαν παράλογα. Ο ρόλος της Goldman Sachs στη φούσκα των στεγαστικών που οδήγησε στη παγκόσμια οικονομική κρίση είναι εύκολο να ιχνηλατηθεί.. Το βασικό κόλπο έγκειται στη μείωση των κριτηρίων των εγγυήσεων. Μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστό, πως για να πάρει κάποιος στεγαστικό δάνειο, θα έπρεπε να παρουσιάσει μια προκαταβολή της τάξης του 10%, να αποδείξει ότι έχει κάποιο σταθερό εισόδημα, καθαρό πιστωτικό μητρώο, και να έχει τουλάχιστον, ένα πραγματικό ονοματεπώνυμο. Όλα αυτά άλλαξαν με την έλευση της νέας χιλιετίας. Τα στεγαστικά μοιράζονταν αφειδώς σε πρώην κατάδικους και σε γκαρσόνες, με μόνη εγγύηση τα $5 και μια σοκολάτα! Και πως εκτινάχθηκαν οι τιμές του πετρελαίου στα ύψη; Η Goldman έπεισε διάφορα συνταξιοδοτικά ταμεία και άλλους μεγάλους επενδυτές να βάλουν τα χρήματά τους σε futures πετρελαίου. Συμφωνώντας δηλαδή να αγοράσουν πετρέλαιο σε συγκεκριμένη τιμή μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Αυτό όμως μετέτρεψε το πετρέλαιο από φυσικό και απτό προϊόν, με εξάρτηση από τη προσφορά και τη ζήτηση, σε κάτι στο οποίο θα στοιχηματίζουν, σε κάτι σαν μετοχή. Μεταξύ 2003-2008, η ποσότητα κερδοσκοπικού χρήματος στα καταναλωτικά προϊόντα αυξήθηκε από τα $13 δισ. στα $317 δισ. (αύξηση 2.300%). Το 2008 ένα βαρέλι πετρελαίου επωλείτο στα χαρτιά περίπου 27 φορές, πριν τελικά μεταφερθεί και καταναλωθεί.

Οι εμπλεκόμενοι και οι υπεύθυνοι της πρόσφατης οικονομικής κρίσης είναι όλοι συνδεδεμένοι άμεσα ή έμμεσα με τη Goldman Sachs. Μια από τις κυριότερες φυσιογνωμίες είναι και ο πρώην υπουργός οικονομικών του Clinton, ο Robert Rubin που εργάστηκε 26 χρόνια για τη τράπεζα πριν γίνει ο επικεφαλής της Citigroup. Πρόκειται για το αρχέτυπο μοντέλο του τραπεζίτη, που μοιάζει σαν να γεννήθηκε φορώντας κοστούμι αξίας $4.000, κι η μόνη ανθρώπινη αδυναμία ή φοβία που ίσως να είχε, θα ήταν μη τυχόν και αναγκαστεί ποτέ να πετάξει σε οικονομική θέση μαζί με τους κοινούς θνητούς. Η επιρροή του ήταν τεράστια, ειδικά προς το τέλος του περασμένου αιώνα. Η άποψή του ήταν θέσφατο, και αυτή η άποψη είχε να κάνει με την αναγκαιότητα της πλήρους απελευθέρωσης της αμερικανικής οικονομίας. Στη διάρκεια της υπουργικής του θητείας, οι διάφορες πρωτοβουλίες του είχαν οδυνηρές συνέπειες για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.

Όταν κατέρρευσε και η φούσκα του πετρελαίου το φθινόπωρο του 2008, έπρεπε να βρεθεί νέα φούσκα. Τα λεφτά όλα όμως είχαν χαθεί. Τα μόνα διαθέσιμα ήταν αυτά των φορολογουμένων. Έτσι μπήκαν στο παιχνίδι τα διάφορα σχέδια διάσωσης, μέσα από τα οποία η Goldman Sachs έδειξε τη πραγματική της ισχύ. Ο τότε υπουργός Οικονομικών Paulson πήρε μια σειρά από περίεργες και μνημειώδεις αποφάσεις μέσα από τις οποίες ο τελικός κερδισμένος προέκυψε να είναι η Goldman Sachs η οποία και αποζημιώθηκε για όλα τα λάθος στοιχήματά της, την ίδια ώρα που ο μέσος Αμερικανός έχανε τη δουλειά του αλλά και τις οικονομίες του.

Όλα όσα μεσολάβησαν απέδειξαν απλά πως για την Goldman Sachs δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά. Η κυβέρνηση μπορεί να αφήσει κάποιους άλλους παίχτες να πεθάνουν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να διακινδυνέψει η οντότητα της Goldman Sachs. Σήμερα, και με μια απλή αλλαγή προσώπων, η τράπεζα συνεχίζει να καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού. Και αντί για κερδοσκοπικά ρίσκα με τα στεγαστικά δάνεια ή με τη τιμή του πετρελαίου, η νέα φούσκα είναι οι μονάδες ρύπων (carbon credits: που χρησιμοποιούνται στο εμπόριο αερίων ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου). Πρόκειται για μια πελώριας αξίας αγορά που στην ουσία δεν υπάρχει καν. Θα υπάρξει όμως αν η κυβέρνηση Ομπάμα, στο κόμμα του οποίου η τράπεζα δώρισε $4,452,585, περάσει το «περιβαλλοντικό σχέδιο» με την ονομασία cap-and-trade. Η νέα αυτή αγορά (μονάδων ρύπων) είναι μια επανάληψη του «καζίνο» με το οποίο ευνοήθηκε η Goldman πρόσφατα, με μια όμως εξαίρεση. Αν το σχέδιο πετύχει, οι τιμές θα αυξηθούν με κυβερνητικές εντολές και αποφάσεις. Η Goldman δεν θα χρειαστεί να κινήσει κανένα παρασκηνιακό νήμα. Όλα θα είναι στημένα από πριν.

Άρθρο της Ελένης Κατωπόδη για την ελληνική ιθαγένεια

ΥΠΕΡ: «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΜΕΤΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ»

Περιμένοντας τους βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στη Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα…

… -Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κι η σύγχισις;

Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν;

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατείες

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήρθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,

και είπανε πώς βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

(Κ.Π. Καβάφης)

Οι άλλοι, οι βάρβαροι, οι αλλοδαποί, ή και οι ημεδαποί που φέρουν διαφορετικό σύστημα αξιών, στάσεων και συμπεριφορών από εμάς αποτελούν απειλή για τη δική μας αυτό-εικόνα. Για τη δική μας κοινωνική ταυτότητα. Γιατί το ζήτημα του σεβασμού στη διαφορετικότητα είναι πρώτιστα ζήτημα ψυχολογικό. Σχετίζεται ευθέως ανάλογα με την αυτοεκτίμηση των ανθρώπων, των κοινωνικών ομάδων, των λαών. Πλήθος ψυχολογικών ερευνών κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών το αποδεικνύει. Η κοινωνική ταυτότητα ενός ατόμου είναι εκείνες οι όψεις της αυτοεικόνας του που πηγάζουν από το γεγονός ότι ανήκει σε κάποιες ομάδες σε σχέση με το πώς αξιολογεί αυτές τις ομάδες.

Όταν κάποιος έχει αρνητική κοινωνική ταυτότητα, προσπαθεί να ανεβάσει την εσω-ομάδα του και να μειώσει την εξω-ομάδα (Tajfel & Turner). Έτσι δημιουργούνται και τα στερεότυπα, δηλαδή ένα σύνολο πεποιθήσεων για τα προσωπικά χαρακτηριστικά μιας ομάδας ανθρώπων (Strobe & Insko, 1989). Ένα σύνολο από υπερ-απλουστευμένες, νοερές εικόνες κάποιας κατηγορίας προσώπων, θεσμών ή γεγονότων, η οποία είναι κοινή ως προς τα βασικά χαρακτηριστικά της σε πολλούς ανθρώπους (Stallybrass). Συχνά τα στερεότυπα συνοδεύονται από προκατάληψη, δηλαδή από μια ευνοϊκή ή δυσμενή προδιάθεση απέναντι σε κάθε μέλος της υπό συζήτηση κατηγορίας (Στάμος Παπαστάμου, 1999). Τα στερεότυπα για τις εξω-ομάδες είναι στην ουσία μια έκφραση της ανάγκης μας για θετική αυτοεικόνα (Tajfel). Έτσι εξηγείται πώς σχηματίζονται αρνητικές εικόνες (στερεότυπα) για καθ’ όλα εντάξει ομάδες, όπως για παράδειγμα είναι οι εθνικές ή κοινωνικές μειονότητες.

Τα στερεότυπα είναι πολύ φυσιολογική και προσαρμοστική γνωστική λειτουργία, προϊόν της κατηγοριοποίησης, γνωστικής ενέργειας που έχει σχέση με την οργάνωση των πληροφοριών και την ανάκλησή τους στη μνήμη μας, η οποία αποτελεί ανάγκη, διαφορετικά θα έπρεπε να μαθαίνουμε τα πάντα από την αρχή.

Μέσω της κατηγοριοποίησης οι δευτερεύουσες πληροφορίες, οι λεπτομέρειες τείνουν να εξαλείφονται. Ο ανθρώπινος νους καταχωρεί τις πληροφορίες, τα δεδομένα κυρίως ως κατηγορίες (< κατηγοριοποίηση) παρά ως αριθμούς, ως μεταβλητές, που μπορούν να πάρουν οποιαδήποτε τιμή. Έτσι συνηθίζουμε να αποδίδουμε ελάχιστα χαρακτηριστικά σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων ή και σε λαούς και να τους χαρακτηρίζουμε με αυτά όλους, και κυρίως να αποδίδουμε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό συλλήβδην στους ανθρώπους ενός λαού και να το αφαιρούμε συλλήβδην από τους ανθρώπους ενός άλλου λαού. Τη λειτουργία της κατηγοριοποίησης εκμεταλλεύονται διάφορα συγκεντρωτικά και ολοκληρωτικά συστήματα εξουσίας με στόχο το χειρισμό του θυμικού και της βούλησης των μαζών μέσω της καλλιέργειας φανατισμού, ρατσισμού, κ.ά.

Αυτή η διαδικασία επιτείνεται και χρωματίζεται από δύο παράγοντες:

1/ το φόβο μας για το άγνωστο, στο οποίο συνηθίζουμε να προβάλουμε και πολλούς άλλους και άλλης φύσεως ενδόμυχους φόβους και,

2/ τη συχνότητα και τη φύση των πληροφοριών που προβάλλονται συνήθως από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης όσον αφορά τους «άλλους», τους «βάρβαρους», τις πάσης φύσεως «μειονότητες» και δη όταν τους προσλαμβάνουμε ως διαφορετικούς από εμάς.

Η επιλεκτική άρνησή μας να αποδεχθούμε, ή και να διεκδικήσουμε για ανθρώπους άλλων εθνοτήτων τα ανθρώπινα δικαιώματα που θεωρούμε αναφαίρετα για τους εαυτούς μας, σχετίζεται περισσότερο με όψεις της δικής μας αυτό-εικόνας: μπορεί να σχετίζεται με τη δυσκολία μας να αποδεχθούμε ότι η γνώμη μας και ο εαυτός μας δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι υποχρεωμένοι να δρουν και να συμπεριφέρονται σαν εμάς για να μην τους θεωρούμε απειλή για το εγώ μας, τις αξίες μας και τον αυτοθαυμασμό μας. Μπορεί ακόμη να σχετίζεται και με την ευκολία μας να προβάλουμε στρεβλά στις μειονότητες αρνητικές σκέψεις ή απωθημένα συναισθήματα που μας δημιουργούν άλλοι σημαντικοί, με όρους συναισθημάτων ή εξουσίας, άνθρωποι στη ζωή μας, που για κάποιο λόγο δεν επιθυμούμε ή δεν μπορούμε να τα προβάλουμε σε αυτούς: οι μετανάστες, οι ανύπαντρες μητέρες, οι ξένοι, κ.λ.π., είναι το βολικό και ανέξοδο άλλοθι, η χοάνη που καταπίνει όλα τα απωθημένα και τις προσβολές της ζωής μας, είναι τα «εξιλαστήρια θύματα» για όλα τα δεινά μας. Για όλα φταίνε οι άλλοι. «Η κόλαση. Αυτό είναι οι άλλοι», είχε γράψει κάποτε ο Γάλλος Φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σάρτρ, που αρνήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η άρνησή μας να αποδεχθούμε την εκχώρηση ιθαγένειας ή υπηκοότητας, που έμμεσα συνεπάγεται και άρνηση να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με τους μετανάστες και να υπάρχει μια κρυστάλλινη εικόνα της πολιτογράφησής τους και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης γι’ αυτούς στην πατρίδα μας, ενδέχεται να σχετίζεται και με άλλες όψεις της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, καταλυτικά πιο σοβαρές και επικίνδυνες για την κοινωνική μας συνοχή, για την εθνική μας οικονομία, την πολιτειακή μας οργάνωση και το μέλλον του έθνους μας.

Η καταγραφή όλων των μεταναστών, η απόδοση της ελληνικής υπηκοότητας ή και της ιθαγένειας, και η εκχώρηση του δικαιώματος του «εκλέγειν» και του «εκλέγεσθαι» σε αυτούς, υπό προϋποθέσεις, συνεπάγεται ταυτόχρονα τα εξής:

-πάνω και πρώτα απ’ όλα θα προστατευτούν άνθρωποι, ψυχές μικρών παιδιών που άμεσα ή έμμεσα βρίσκονται στο έλεος και στις διαθέσεις καλών ανθρώπων, καλών δημοτικών υπαλλήλων, καλών δημάρχων, καλών αστυνομικών, καλών πολιτικών και εν γένει καλών Ελλήνων που τους έχουν και εργάζονται, όταν και όπως θέλουν, όσες ώρες θέλουν και σε ότι δουλειές ή αγγαρείες θέλουν, χωρίς ένσημα και ασφάλεια, πληρώνοντάς τους με μαύρο χρήμα, αν θέλουν. Αν δεν θέλουν τους «καρφώνουν» στην αστυνομία και αρχίζει πάλι το πήγαινε-έλα στην πατρίδα τους ή αλλού, και η επιστροφή τους εδώ.

-Ότι θα πάψουν να διακινούνται λάθρα εκατομμύρια ευρώ σε τακτά διαστήματα, προκειμένου να δοθεί λάθρα ασυλία σε ανθρώπους που έζησαν συμπτωματικά κατά τη μεταφορά τους, κάτι που όλοι γνωρίζουμε ότι γίνεται την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον.

-Θα σταματήσει η στυγνή εργασιακή εκμετάλλευση, το καθεστώς μη κοινωνικής ασφάλισης, ιατρικής περίθαλψης και μη παροχής ενσήμων, ενώ ταυτόχρονα θα αποδοθούν στο κράτος οι νόμιμοι φόροι και θα ενισχυθεί το ασφαλιστικό και φορολογικό μας σύστημα.

-Θα ενταχθούν αρμονικά στις κοινωνικές και πολιτικές ομάδες της Ελλάδας και θα υπάρχει κοινωνική ηρεμία, αμοιβαίος αλληλοσεβασμός και κοινοί στόχοι και δράσεις για την καλυτέρευση της ζωής όλων, καθώς θα εκλείψουν πολλές αφορμές και αιτίες που εμποδίζουν τώρα την απρόσκοπτη ειρηνική συνύπαρξη και συμβίωσή μας.

-Θα πάψει η πατρίδα μας να θεωρείται χώρα ελεύθερης διακίνησης και παράνομο πέρασμα πάσης φύσεως ανθρώπινου εμπορίου, αυτή η πατρίδα για την εθνική ομοιογένεια της οποίας πολλοί αλαλάζουν νυχθημερόν στα κανάλια, αλλά δεν δείχνουν αντίστοιχη ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το «σκλαβοπάζαρο των ψυχών» και την τριτοκοσμική, ελλειμματική δημοκρατίας και πολιτισμού εικόνα που παρουσιάζει με τις υπάρχουσες, χρονίζουσες άσχημες συνθήκες επιβίωσης και διαβίωσης των μεταναστών.

«Θα αλλοιωθεί το έθνος μας,

αργότερα θα εγείρουν αξιώσεις για κάποια εδάφη»

Αναρωτιέμαι ποιος θεωρείται περισσότερο επικίνδυνος για την ελληνική δημοκρατία και για το μέλλον της Ελλάδας και του ελληνικού έθνους: ένας μετανάστης, οικογενειάρχης, νομοταγής, που εργάζεται εδώ για 15- 20 χρόνια, που στηρίζει την ελληνική οικονομία, που τιμάει την ελληνική παιδεία και γλώσσα, το παιδί του οποίου ή και ο ίδιος θα αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια και το δικαίωμα του «εκλέγειν» και «εκλέγεσθαι», ή ένας Έλληνας που μετέρχεται κάθε μέσου αναξιοκρατίας και αδιαφάνειας για να πετύχει τους στόχους του, στερείται κοινωνικής συνείδησης, παραβαίνει με διάφορους τρόπους τους νόμους σε καθημερινό επίπεδο και έχει αναγάγει σε ύψιστη αξία την αμορφωσιά, την αγένεια, τον ατομισμό, την εξαπάτηση, την επιβολή της άποψής του ακόμη και με τη βία (σωματική ή συναισθηματική), χαρακτηριστικά τα οποία θεωρεί και σπάνια προσόντα και τον εαυτό του ιδιαίτερα αξιοπρεπή και ευφυή;

Το τι θεωρείται κίνδυνος για ένα έθνος συνεξαρτάται με τις αξίες αυτού του έθνους, με το τι ποιότητα ανθρώπων, ποια κοινωνία και ποιο πολιτισμό θέλουμε να οικοδομήσουμε, ποιας πολεοδομικής μορφής πόλεις θέλουμε να αναπτύξουμε, ποια παιδεία για εμάς και τα παιδιά μας. Κάποιος Έλληνας εργαζόμενος, για παράδειγμα, που με πράξεις ή παραλείψεις του, ή χρησιμοποιώντας τη σφραγίδα του ελληνικού δημοσίου, διακυβεύει την οικονομία της Ελλάδας, την εθνική της ασφάλεια, το πράσινο, τους ελεύθερους χώρους, την ποιότητα ζωής των παιδιών μας και των δικών του παιδιών, ελαφρά τη καρδία, θεωρείται κίνδυνος για το έθνος μας και το μέλλον της Ελλάδας, και μεγαλύτερος ή μικρότερος κίνδυνος, από έναν μετανάστη που σέβεται και αγαπάει έμπρακτα την Ελλάδα πολύ περισσότερο από πολλούς Έλληνες; Η μειονότητα των Ελλήνων οδηγών με επικίνδυνη οδηγητική συμπεριφορά, μια μειονότητα προερχόμενη από την ομάδα των Μηχανικών και Εργολάβων που κατασκευάζουν τα οδικά δίκτυα, που γίνονται υπαίτιοι της απώλειας της ζωής στην άσφαλτο πολλών Ελλήνων θεωρούνται επίσης κίνδυνος για το έθνος μας και το μέλλον της Ελλάδας, και μεγαλύτερος ή μικρότερος κίνδυνος, από μια μειονότητα μεταναστών που θα πάρει ελληνική ιθαγένεια;

Παραδείγματα που σκιαγραφούν μια άλλη διάσταση ανθελληνισμού πολύ πιο βαθιά ριζωμένη στη συμπεριφορά κοινωνικών ομάδων και πιο σοβαρή απ’ την εκχώρηση ιθαγένειας

Σε μια στιχομυθία του με εργαζόμενο στην Πολεοδομία ρώτησε κάποιος: «Τι σημαίνει δεν είναι αρμοδιότητα του ενός, ή του άλλου, ή ότι πολλές φορές η μία Διεύθυνση δεν γνωρίζει ποιες ενέργειες κάνει ή όχι η Διεύθυνση που στεγάζεται στο διπλανό γραφείο για το ίδιο θέμα, από τη στιγμή που υπάρχει και καταγγελία πολιτών; Τι σημαίνει δεν βγαίνουμε να κάνουμε έλεγχο στα υπό ανέγερση κτίρια αν δεν μας ζητηθεί, ή ότι κάνουμε έλεγχο μόνο στο κομμάτι που μας ζητείται κάθε φορά; Πώς γίνεται αν δηλώσει κάποιος ότι έχει την τάδε έκταση και ζητήσει άδεια ανέγερσης οικοδομής να του εκχωρείται, χωρίς έστω ένα υποτυπώδη έλεγχο αυτοψίας, ενώ υπάρχουν αντίστοιχα αιτήματα; Δηλαδή αν εγώ δηλώσω ότι έχω οικόπεδο στην Ακρόπολη ή στον Εθνικό Κήπο μπορώ να πάω να χτίσω πολυκατοικία στην Ακρόπολη;» Και πήρε την εξής απάντηση: «σας απαντώ ότι ναι, μπορείτε να χτίσετε, αν η Ακρόπολη δεν είναι χαρακτηρισμένη ως δημόσια περιουσία!» Δεν ξέρω για ποιο λόγο νομίζει η Πολεοδομία ότι έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης και λειτουργίας, σοβαρό για να αναλώνουν τόσα πολλά οι Έλληνες πολίτες σε χρόνο, χρήματα και ποιότητα ζωής, αν δεν μπορεί να ελέγξει, επί της ουσίας, τη νομιμότητα των αδειών που εκχωρεί. Με μια ματιά, άλλωστε, από ένα ύψωμα, στην Αθήνα και στον τρόπο δόμησής της, μπορεί κανείς να πειστεί για το πόσο σωστά λειτουργούν κάποιες δημόσιες υπηρεσίες. Κάποιος, λοιπόν, διοικητικός ή πολιτικός, που, για παράδειγμα, έχει συμμετάσχει επί σειρά ετών με πράξεις ή παραλείψεις του σε αυτό το οικιστικό μόρφωμα που όλοι βλέπουμε, είναι περισσότερο ή λιγότερο επικίνδυνος με τη συμπεριφορά του για το μέλλον της Ελλάδας, για την ποιότητα ζωής που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας, από έναν αλλοδαπό που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, τη θεωρεί πατρίδα του, έχει ενηλικιωθεί εδώ, έχει λάβει ελληνική παιδεία και μόρφωση και πολλές φορές καλύτερη από πολλούς Έλληνες, και υπάρχει το ενδεχόμενο να αποκτήσει ελληνική ιθαγένεια αν το επιθυμεί;

Όσον αφορά τη δικαιολογία ότι η μία υπηρεσία ενός δημόσιου ή δημοτικού οργανισμού δεν γνωρίζει τι κάνει η άλλη του υπηρεσία, ένας μεγάλος δάσκαλος κατά τη γνώμη μου, ο Βασίλης ο Φίλιας, έχει παρατηρήσει, κατ’ επανάληψη, ότι «πίσω από τη γραφειοκρατία, τη δήθεν άγνοια, την κωλυσιεργία και τις χρονοβόρες διαδικασίες του δημοσίου κρύβεται μίζα και διαπλοκή".

Το παράδειγμα μεγάλου δήμου με ιδιότυπη ελληνολαγνεία, ξενοφοβία και αίσθημα δημοκρατίας από την πλευρά κάποιων αιρετών δημοτικών του αρχόντων

Σε καλοκαιρινές πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε Σεπτέμβριο στην πόλη μας όλοι οι φορείς και οι Σύλλογοί της είθισται να συμμετάσχουν με περίπτερα σε μεγάλο δημόσιο χώρο. Πολλοί σύλλογοι μειονοτήτων (Πακιστανοί, Αλβανοί, κ.λ.π.) είχαν ζητήσει πρόπερσι και πέτυχαν να εκπροσωπούνται και αυτοί με τα δικά τους περίπτερα. Φέτος, όμως, δεν υπήρχαν. Τους είχαν αφανίσει σιωπηλά, με απόφασή τους δύο μήνες πριν τις εκδηλώσεις, κεκλεισμένων των θυρών, η δημοτική αρχή και η πλειοψηφία των Δημοτικών της Συμβούλων. Και όταν ανακαλύφθηκε από δημοσιογράφο τι είχε συμβεί και ζητούσαν πολλοί άνθρωποι εξηγήσεις στην αρχή τους διέψευσαν. Στη συνέχεια, τους εξήγησαν ότι «δεν έπρεπε να επιτραπεί στους συλλόγους μεταναστών που ζουν στην πόλη να έχουν περίπτερα στην έκθεση γιατί τα περίπτερά τους δεν είναι ωραία και χαλούν την αισθητική της έκθεσης, καθώς τα πολιτιστικά προϊόντα που εκθέτουν ( δηλαδή είδη λαϊκής τέχνης, επίσημες ενδυμασίες και αποτυπώσεις εσωτερικού τυπικών δωματίων οικιών του πολιτισμού τους) είναι αντιαισθητικά!!!» Κι επειδή δεν πείθονταν κιόλα οι αντιφρονούντες, άρχισαν να χάνουν την υπομονή τους δημόσια, να ωρύονται και να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους οι τοπικοί άνακτες, που νομίζουν ότι είναι και περισσότερο Έλληνες από τους άλλους.

Το ιλαροτραγικό είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που ανερυθρίαστα φέτος το καλοκαίρι με λάβρα φωνή ισχυρίζονταν τα παραπάνω, επίσης ανερυθρίαστα και σιωπηλά κουβάλησαν τους μετανάστες κατά εκατοντάδες για να τους ψηφίσουν σε εσωκομματικές εκλογές τους πριν από δύο-τρία χρόνια εν αγνοία άλλων συνυποψηφίων τους, με στόχο να συγκεντρώσουν περισσότερες ψήφους από αυτούς και να εκλεγούν στα Περιφερειακά Συμβούλια του κόμματός τους!!! Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι περισσότερο Έλληνες και πιο δημοκράτες από τους άλλους… Και να φανταστεί κανείς ότι και οι οικογένειες των ίδιων αιρετών είχαν εγκατασταθεί ως μετανάστες στην πόλη μας πριν από κάποιες δεκαετίες…

Άραγε ποιος είναι πιο επικίνδυνος για την πατρίδα μας; ο γεννηθείς και ενηλικιωθείς Έλληνας, από έναν αλλοδαπό γονέα ή και τους δύο γονείς αλλοδαπούς, που θα αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια, ή μια δημοτική αρχή, Δημοτικοί Σύμβουλοι και Συνεργάτες της δημοτικής αρχής με αυτή την αντίληψη περί δημοκρατίας και αυτό το μεταγωγικό τρόπο σκέψης που προφανώς διέπει όλες τις πολιτικές τους αποφάσεις; Ακόμη κι αν διεκδικήσουν κάποιοι από αυτούς που θα λάβουν την ελληνική ιθαγένεια την ψήφο των Ελλήνων σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, δεν θα είναι καταστροφικό. Άλλωστε, αν θέλει κάποιος θα τους ψηφίσει.

Εν πάση περιπτώσει, προφανώς και μπορεί ο καθένας μας να έχει τη δική του άποψη, «περί δημοκρατίας και ανθρωπισμού» «περί πατριωτισμού» «περί κινδύνων που διατρέχει το ελληνικό έθνος», αλλά αν κάποιος διεκδικεί να του αποδίδεται το χαρακτηριστικό του σκεπτόμενου και δημοκρατικού πολίτη και πολιτικού και να είναι και η δημοκρατία μας ισχυρή και σοβαρή, κατά τη γνώμη μου είναι ανάγκη να τεθούν και να ισχύσουν τα ίδια κριτήρια περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους. Και να υπάρξει κρυστάλλινη εικόνα, σαφήνεια, δημόσια πρόσβαση και τήρηση της νομιμότητας στην πληροφόρηση και στις αποφάσεις σε όλους τους τομείς που υπάρχουν περιθώρια αυθαιρεσίας ή καπηλείας της δημοκρατίας μας και ερμηνείας της κατά το δοκούν. Γιατί, κατά την άποψή μου, οι μικρές, καθημερινές, παγιωμένες συμπεριφορές αυθαιρεσίας και αδιαφάνειας από πολίτες και πολιτικούς τελικά είναι μεγαλύτερη απειλή για το έθνος μας και την αξιοπρέπειά μας. Αυτές αλλοιώνουν και αμαυρώνουν την εθνική μας ταυτότητα με μεγαλύτερο κίνδυνο να αφανιστούμε ως έθνος, παρά η εκχώρηση ιθαγένειας με πολλές δικλείδες ασφαλείας σε μετανάστες δεύτερης ή/ και τρίτης γενιάς. Κι όσον αφορά τη σύνδεση της απόκτησης ιθαγένειας με τυχόν μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις από συμπαγείς πληθυσμούς, από τη στιγμή που θα είναι πλέον Έλληνες για ποιες διεκδικήσεις μιλάμε; Αλλά ακόμη κι αν δεχθούμε αυτή την πιθανότητα, υπάρχουν πολλοί τρόποι και άλλου είδους πεδία, επίπεδα και αποφάσεις ή νόμοι, μέσω των οποίων μπορεί να κατοχυρωθεί παντοιοτρόπως η Ελλάδα και το ελληνικό έθνος και όχι η στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Απορία: όσοι διαφωνούν με το να εκχωρηθεί το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» σε αλλοδαπούς που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, ισχυρίζονται αντίστοιχα, με το δημοκρατικό αίσθημα ισονομίας και την αμεροληψία που τους διέπει ότι πρέπει να αφαιρεθεί και το αντίστοιχο δικαίωμα που έχει εκχωρηθεί από άλλα κράτη σε Έλληνες που ζουν σε χώρες του εξωτερικού;

ΕΛΕΝΗ ΚΑΤΩΠΟΔΗ

Φιλόλογος

Master Οργανωτικής & Οικονομικής Ψυχολογίας

Υπ. Phd Kοινωνικής Ψυχολογίας

π. Υπότροφος ΙΚΥ