ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Β α σ ι κ έ ς επισημάνσεις για το ζήτημα του ν έ ο υ εμπρησμού των π ε ρ ι - α σ τ ι κ ώ ν δασών της Αττικής (19-23 Αυγ-2009).

(Άλλης τάξης θέμα αποτελούν οι εμπρησμοί στην ύπαιθρο όπου το καθοριστικό κ ί ν η τ ρ ο των εμπρηστών, αποτελεί :
-η επέκταση ή δημιουργία νέων β ο σ κ ο τ ό π ων,
-η επέκταση ή δημιουργία νέων κ α λ λ ι ε ρ γ ή σ ι μ ω ν εκτάσεων καθώς και η
- ι δ ι ο π ο ί η σ η τμημάτων της υπαίθριας γης- ως μέρους της Φύσης- και μέσω αυτού του τύπου των καταστροφών.).

Π ρ ώ τ η :
Είναι προφανή ,το μίσος και η εκδικητικότητα ανθρώπων ''χαμηλού ''πολιτισμού -των ε μ π ρ η σ τ ώ ν-που εμφορούνται από αρνητικά συναισθήματα, για τη κοινωνία ,το περιβάλλον και τη ζ ω ή.

Δε ύ τ ε ρ η :
Μετά τον ε μ π ρ η σ τ ή ακολουθούν και εμφανίζονται και άλλα δύο είδη πιθηκισμού των ανθρώπων όπως ,ο κ α τ α π α τ η τ ή ς και ο ν ε ό π λ ο υ τ ο ς που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τον ε π ί ο ρ κ ο – μ ι σ θ ω τ ό - δημόσιο λειτουργό ,σε πολλές όψεις του Κράτους και γενικότερα του Δημοσίου, που επιδιώκει περισσότερο εισόδημα μέσω του χ ρ η μ α τ ι σ μ ο ύ.
Όλοι από κοινού συμπράττουν, ως έχοντες συμφέρον από την υπεραξία της οικοπεδοποίησης της γης .
Κυρίως όμως ο καταπατητής και ο νεόπλουτος ι δ ι ο π ο ι ο ύ ν τ α ι( δηλαδή ασκούν παράνομη κυριότητα και οικοπεδοποίηση) σε εκτεταμένα τμήματα της αστικής γης -ως μέρους της Φύσης- έξω από το κοινά αποδεκτό πλαίσιο της κοινωνίας.
Μετά το 1980 το δυτικό πρότυπο απόκτησης πλούτου καθορίστηκε από τη κυριαρχία της Δεξιάς και του Νεοφιλελευθερισμού .
Μετά το 1990, παράλληλο δρόμο ακολούθησαν και οι Σοσιαλ-φιλελεύθεροι.
Και οι μεν και οι δ ε , είπαν στις κ ο ι ν ω ν ί ε ς να αποκτήσουν εισοδήματα και πλούτο από τη ‘’Νέα Οικονομία’’- μεταξύ των άλλων- τόσο από το Real Estate( εκτεταμένες αγοραπωλησίες και καταπατημένων γαιών), όσο και από τη Χ ά ρ τ ι ν η οικονομία, σε β ά ρ ο ς της παραγωγής και της Π ρ α γ μ α τ ι κ ή ς οικονομίας.
Ένας ‘’νέος πλούτος ‘’ προέκυψε για την ολιγαρχία, τη μεγάλη αστική τάξη και την αστική τάξη σε πάρα πολλές χώρες, καθώς και στην Ελλάδα, στα πλαίσια μιας Π α ρ α σ ι τ ι κ ή ς οικονομίας και ενός παρασιτικού νεοπλουτισμού.
Το παρασιτικό κεφάλαιο ελέγχοντας και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ελέγχει πλέον και ένα μέρος πολιτικών από ηγετικούς κύκλους και τηλε-βουλευτές. Εξασφαλίζοντας –μεταξύ των άλλων – έμμεσα και τη ανοχή για τη διαιώνιση ενός φαύλου καθεστώτος, γύρω από την οικοπεδοποίηση γης ,στη χώρα.

Τ ρ ί τ η :

Βασική επιλογή της ΄’Νέας Οικονομίας΄’ ήταν και είναι η α γ ο ρ ά και πιο συγκεκριμένα η Αγοραία Κοινωνία ,όπου ένα-ένα τα δ η μ ό σ ι α αγαθά ε μ π ο ρ ε υ μ α τ ο π ο ι ο ύ ν τ α ι . Και η Φύση -και μέρος αυτής η κ α τ α π α τ η μ έ ν η γη –αποτέλεσε αντικείμενο εμπορευματοποίησης. Δημόσιοι λειτουργοί είναι σε πολυετή διένεξη για το καθαρισμό και τη διάνοιξη οδών. Δημόσιοι λειτουργοί συντάσσουν το Τοπογραφικό της έκτασης που έχει καεί, προκειμένου να κηρυχθεί αναδασωτέα. Δημόσιοι λειτουργοί εξαιρούν εκτάσεις που ενώ έχουν καεί αντί να αναδασώνονται, αναγνωρίζονται ως αστικές ιδιοκτησίες.
Η νεοφιλελεύθερη οικονομία έχει ως όρο το λιγότερο δημόσιο. Και ως βασική κατεύθυνση τις ιδιωτικοποιήσεις ,α δ ι α κ ρ ί τ ω ς .
Αυτή η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού σημαίνει γ ε ν ι κ ό περιορισμό των δημοσίων δαπανών στις υ π ο δ ο μ έ ς και στις υπηρεσίες υψηλού δημοσίου συμφέροντος ,όπως οι δημόσιες υπηρεσίες -που με τη ετοιμότητα τους -παρέχουν στους πολίτες μιας ε υ ν ο μ ο ύ μ ε ν η ς χώρας:
-ασφάλεια ,
-προστασία και
- άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων .
Και τέτοιες υπηρεσίες είναι αυτές της πρόληψης , της επίγειας και εναέριας κατάσβεσης των πυρκαγιών από το Πυροσβεστικό Σώμα ,την Αυτοδιοίκηση και τις Εθελοντικές οργανώσεις.
(Είναι προφανές ότι οι προαναφερθέντες φορείς δεν διέθεταν τα αναγκαία και επαρκή μ έ σ α , γιατί αυτό ήταν επιλογή της νεοφιλελεύθερης παράταξης του λιγότερου κράτους και της απαξίωσης δημόσιων υπηρεσιών, της παράταξης που κυβερνά ,της Νέας Δημοκρατίας.)

Η νεοφιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία ασκεί τη πολιτική διοίκηση του Ελληνικού δημοσίου και όσον αφορά στην εξεύρεση κονδυλίων για τη χρηματοδότηση των αναγκαίων κρατικών υποδομών, για πρόληψη και για οργάνωση δυνάμεων καταστολής των πυρκαγιών.
Τα τελευταία χρόνια η φοροδιαφυγή υπερβαίνει τα 18 δις ευρώ το χρόνο! Ποιος φοροδιαφεύγει; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι ή οι νεόπτωχοι;(Το 25 % ζει κάτω από το όριο της φτώχειας).
Η Ελλάδα της νεοφιλελεύθερης συγκέντρωσης πλούτου από το 20% του πληθυσμού σε βάρος του 80% των Ελλήνων ,δεν διαθέτει πόρους για το δ η μ ό σ ι ο και γ ε ν ι κ ό σ υ μ φ έ ρ ο ν.

Σ υ μ ε ρ α σ μ α τ ι κ ά: Καταθέτω αυτές τις επισημάνσεις γιατί στο διαδίκτυο ,καλόπιστοι άνθρωποι και ευσυνείδητοι πολίτες, αποδίδουν τη παρούσα καταστροφή:
-στην ανικανότητα,
-στην έλλειψη συντονισμού ,
-στους ανίκανους πολιτικούς, και σε
- άλλα συναφή.
Αυτά έχουν βάση ,αλλά ΔΕΝ είναι τα κ ύ ρ ι α και κ α θ ο ρ ι σ τ ι κ ά.
Από τις β α σ ι κ έ ς επιλογές καθορίζονται τα αποτελέσματα και όχι από την ικανότητα ορισμένων προσώπων.

- Αν δεν αλλάξει η χώρα μοντέλο ανάπτυξης και από τη γενική και παρασιτική ανάπτυξη να επιλέξουμε μια άλλη στρατηγική με τη β ι ώ σ ι μ η ανάπτυξη και τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων,
-Αν δεν σταματήσει η χώρα την ι δ ι ο π ο ί η σ η της Φύσης μέσα από τη κατάκτηση , ναι τη κατάκτηση της περι- αστικής και νησιώτικης γης από τους επιτήδειους ,με μια άλλη πολιτική του κοινού και δημοσίου συμφέροντος,
- Αν δεν ξανα - θέσουμε τα δημόσια αγαθά στη κλίμακα των αναγκών της κοινωνίας
αποκαθηλώνοντας την ε μ π ο ρ ε υ μ α τ ο π ο ί η σ η των δημόσιων αγαθών ,και δεν καθορίσουμε επιλογές με επίκεντρο τον άνθρωπο ,
- Αν δεν αλλάξουμε επιλογές εξασφάλισης και διανομής των πόρων με δίκαιο τρόπο,

Τότε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τα δένδρα και χάνουμε το δάσος, θα συνεχίσουμε να αποπροσανατολιζόμαστε με τα επουσιώδη και να χάνουμε τα ουσιώδη και εν κατακλείδι θα είμαστε άξιοι των επιλογών μας .Κυριακή 23 Αυγούστου 2009.

Π α ν δ η μ ί α Κ έ ρ δ ο υ ς

Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρει στοιχεία και δεδομένα που δεν προβάλλονται από τα δίκτυα ενημέρωσης, τουναντίον αποσιωπούνται.Όπως έχουν αποσιωπηθεί και πληροφορίες για τα αίτια της προέλευσης τόσο του ιοού της γρίπης των χοίρων όσο και των πτηνών.Κοινά είναι τα αίτια και η βάση είναι η ''σύγχρονη '' βιομηχανία τροφίμων και πολλοί εφαρμόζουν πρακτικές μεγένθυσης με παραβίαση του κύκλου ζωής πτηνών και ζώων.Είναι γνωστό ότι ο ιος της η γρίπης των πτηνών εμφανίστηκε σε πολυεθνική φάρμα στην Ινδία ,όπου δεν ετηρούντο κανόνες υγιεινής και ασφάλειας .Και ο ιός της γρίπης των χοίρων εμφανίστηκε σέ πολυεθνική φάρμα υπερτροφικής ανάπτυξης χοίρων στη Βέρα Κρούζ τουΜεξικού όπου οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας ήταν ανάλογες με εκείνες των Ινδιών.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.
Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου.Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!!
Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.
Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.Μισό εκατομμύριο έναντι 25.Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών; Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί.Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια.Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo.Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»; Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú. - Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú; - Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.- 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες; - Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά. - Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú.Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της.... αριστερής πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ.Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα.Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση. ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΑΝ ΝΑ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ «ΠΑΝΔΗΜΙΑ».

Οι απόψεις μου για όψεις της κρίσης στη χώραμε αφορμή την ομιλία του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ στο Πέραμα,Ακολουθεί και η ομιλία του.

Το Σάββατο στις 4 Ιουλίου είχα τη τιμή να παραβρεθώ σε μια εκδήλωση από εκείνες που σπανίζουν μέσα στον ορυμαγδό εκδηλώσεων ,από άποψη Π ο λ ι τ ι σ τ ι κ ή και Π ο λ ι τ ι κ ή , στο Πέραμα του Πειραιά .
Η Δημοτική Αρχή έκανε τα εγκαίνια σε ένα Ναό του Πολιτισμού, στο νέο Θέατρο ,υ π α ί θ ρ ι ο, σε ένα λοφίσκο, δίπλα στη θάλασσα και απέναντι από την ιστορική Σαλαμίνα.
Το κόσμημα αυτό, φέρνει στην είσοδο την επιγραφή: Δημοτικό Θέατρο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ.
Στα εγκαίνια τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ.
Οι θεατές ,πολίτες του Περάματος, εργαζόμενοι και άνεργοι στα ναυπηγεία επεφύλαξαν συγκινητική και ενθουσιώδη υποδοχή στο Μίκη, που παραβρέθηκε και μίλησε.
Τον τίμησαν ο Δήμαρχος Περάματος κ. Γλύκας και ο Νομάρχης Πειραιά Γ. Μίχας.
Η ορχήστρα ‘’Μ. Θεοδωράκης’’ με μια εξαίρετη συναυλία, με την αποθέωση του κοινού και με στιγμές μέθεξης για όλους, έκλεισε μια υπέροχη βραδιά στο Πέραμα.
Μιλήσαμε με το Μίκη, μετά την ομιλία και του ζήτησα κείμενο .Οι συνεργάτες του μου το έστειλαν προκειμένου να προβώ σε ενέργειες για τη ανάρτηση του στο διαδίκτυο .
Θεωρώ ΙΣΤΟΡΙΚΗ την ομιλία του Μίκη ,που καταχειροκροτήθηκε με διακοπές από το κόσμο.
Και τούτο για τ ρ ε ί ς κυρίως λόγους ,που συνυφαίνονται, έχουν διαλεκτική σχέση μεταξύ τους.

Ο Πρώτος λόγος:

Για το θέμα της ε ν τ ι μ ό τ η τ α ς στη πολιτική, που ΔΕΝ αφορά μονοσήμαντα στη
δ ι α φ θ ο ρ ά, αλλά καθοριστικά την έ μ π ρ α κ τ η τήρηση στα εξής :
1) Να είναι συνεπείς οι πολιτικές ηγεσίες σε ό,τι δεσμεύονται, με βάση το δημόσιο συμφέρον.
2) Όταν μεταβάλλουν θέση ,η μεταβολή πρέπει να σχετίζεται μόνο με αλλαγή των δεδομένων και όχι για λόγους γνώμης ή άλλων σκέψεων.
3)Να οργανώνουν θεσμούς και κανόνες που θα ελαχιστοποιούν πράξεις και ενέργειες αδιαφανείς ή που κατατείνουν σε ιδιοτέλειες.
4)Να μη προβαίνουν σε ιδιοτελείς ενέργειες και να μη δωροδοκούνται .
5) Να μη επιτρέπουν σε άλλους ή να μη ανέχονται άλλους είτε να προβαίνουν σε ιδιοτελείς πράξεις και είτε να δωροδοκούνται ή να δωροδοκούν και
6) Να οδηγούν στην απόδοση ευθυνών έναντι όλων :
α) Πολιτικών ευθυνών και
β) Ευθυνών με βάση τη νομιμότητα.

Ο Δεύτερος λόγος:

Για το θέμα της ΗΘΙΚΗΣ στη πολιτική.
Η υπόθεση της ηθικής ΔΕΝ είναι ούτε αυτοτελής ,ούτε αυτόνομη.
Βασίζεται μεταξύ και άλλων σε δύο μεγάλους πυλώνες:
1)Σε αξίες όπως ό άνθρωπος και τα δικαιώματα του και στα εξής ΒΑΣΙΚΑ όπως:
Ζωή, Υγεία, Παιδεία, Εργασία, Ασφάλιση, καθώς και σε άλλα όπως: Δυνατότητες, Ισοπολιτεία ,Ισότητα και σε άλλα όπως:Ανάπτυξη, Προοπτικές ,Εισόδημα, Ευημερία. Ποιότητα Ζωής.
2) Στους στόχους και τις επιδιώξεις των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που διαμορφώνουν τις μεγάλες α π ο δ ο χ έ ς και σ υ ν α ι ν έ σ ε ι ς, όπως η πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση της διακυβέρνησης και της πορείας μιας κοινωνίας ,ενός λαού και μιας χώρας.
Προβαίνω σε αυτές τις επισημάνσεις διότι τη τελευταία περίοδο ο δημόσιος βίος κ α ν ο ν α ρ χ ε ί τ α ι από μάστιγες όπως:
α) Από λογιών -λογιών Η Θ Ι Κ Ο Λ Ο Γ Ο Υ Σ που νομίζουν ότι είναι στον άμβωνα και κατακεραυνώνουν , με συνήθη την επωδό ’’ ντροπή΄΄ και ‘’αίσχος’’, τα ανήθικα και απαράδεκτα α π ο τ ε λ έ σ μ α τ α του όλου συστήματος , των κέντρων και των ανθρώπων
Δ ύ ν α μ η ς , που παράγουν βίαια :
-για άλλους πλούτο και δύναμη και
-για άλλους φτώχεια και αδυναμία και
αποσιωπούν τα α ί τ ι α που παράγει το αντιδημοκρατικό και εκμεταλλευτικό σύστημα για τους ολίγους σε βάρος των πολλών και που ονομάζεται κ α π ι τ α λ ι σ τ ι κ ό σύστημα
β) Από μια ΝΕΑ κ ο π ή ηθικολόγων που τείνουν να ΤΑΥΤΙΣΟΥΝ την ηθική με την ηθικολογία .Συνήθως οι κύκλοι ή τα πρόσωπα αυτών των αντιλήψεων :
Διακατέχονται από ιδεολογική και κοσμοθεωρητική σ ύ γ χ υ σ η ή από ανυπαρξία ιδεολογική και κοσμοθεωρητική-φαινόμενο των τωρινών χρόνων της απο-ιδεολογικοποίησης ,κομμάτων και προσώπων- ή έχουν πολύ περιορισμένο υπόβαθρο για να αξιολογήσουν τη δ ι α φ ο ρ ά καθώς και τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις .
Εμφανίζονται ως τ ι μ ω ρ οί προσώπων ή μεμονωμένων καταστάσεων. Πολλές φορές ακόμη με σκοπιμότητες ή από καιροσκοπισμούς όσο αφορά τη λήψη π ο λ ι τ ι κ ώ ν αποφάσεων ,με αποτέλεσμα να υπονομεύεται ηθική στάση επί της ο υ σ ί α ς της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ και να θριαμβεύει η συμμαχία με τους ηθικολόγους και αυτή καθ αυτή η ηθικολογία.

Παραδείγματα: Κυρίαρχη προεκλογικά η υπόθεση με τις άγονες γραμμές για δωροδοκία 250χιλιάδων ευρώ και κυρίαρχη μετεκλογικά η Ζήμενς, για 100 εκατ ευρώ.
Αντίθετα δεν υπάρχουν για το δημόσιο βίο και τις ηγεσίες : Η ΕΘΝΙΚΗ διαφθορά με φοροδιαφυγή 18 δις ευρώ, ναι με 18 δις ευρώ !! Η φοροαπαλλαγή με 5 δις ευρώ ,ναι 5 δισ ευρώ , και κυρίως του μεγάλου και μη παραγωγικού κεφαλαίου, του παρασιτικού κεφαλαίου. Η κερδοσκοπία των φαρμακευτικών εταιριών, μετά την κατάργηση της λίστας φαρμάκων, με το ποσό των 3 δις ευρώ, ναι 3 δισ ευρώ. Δεν υπάρχουν -για τους απο άμβωνος - το κλείσιμο 3500 επιχειρήσεων, οι χιλιάδες απολύσεις, το 25 % του πληθυσμού στο όρια της φτώχειας, η εκ π ε ρ ι τ ρ ο π ή ς εργασία ,η π ε ρ ι ο δ ι κ ή εργασία ,οι νοικιασμένοι εργαζόμενοι, κ.οκ.
γ)Από ένα δίκτυο δυνάμεων με κέντρο τα ΜΜΕ π ο υ δ ε ν έ χ ο υ ν κ α μ ί α σ ύ γ χ υ σ η, ηθικολογούν ασύστολα και χειραγωγούν τη κοινή γνώμη με τα επουσιώδη ή α σ ή μ α ν τ α για να μη συζητηθούν τα ουσιώδη που θα τους εξέθεταν για τη παραγωγή και τη διανομή του πλούτου ,για το σύστημα δύναμης των παρα-εξουσιών τους.
Παραδείγματα: Το 2008 σε παγκόσμιο επίπεδο ο πλούτος από τη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ οικονομία ανήλθε στα 60 τρις δολάρια και η λεηλασία μέσα από τη ΧΑΡΤΙΝΗ οικονομία ανήλθε με π α ρ ά γ ω γ α στο ύψος των 520 τρις !!δολάρια και με τον κύκλο των τραπεζικών εργασιών με δύο χιλιάδες τρις !! δολλάρια. Μετά τη κρίση και τη παγκόσμια κατακραυγή, η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα μείωσε τα επιτόκια ως προς το ευρώ σε ικανοποιητική κλίμακα. Οι ελληνικές τράπεζες λαφυραγωγούν τα εισοδήματα με επιτόκια της τάξης του 6% και οι μ ι κ ρ ο- τ ι μ ω ρ ο ί υποκρίνονται και στρέφουν τη κοινή γνώμη εναντίον της πολιτικής γενικά .
Πλέον των δέκα μηνών προτάσσεται η ανάγκη για ανάπτυξη ,επενδύσεις ,για επιχειρήσεις. Το μονεταριστικό λόμπυ των Αθηνών, με στελέχωση και στα δύο κόμματα ,
μεταφέρει τη συζήτηση στο σκληρό νόμισμα, στη δημοσιονομική πειθαρχία, στο
έλλειμμα και στο χρέος και ας βυθιστεί η χώρα σε ύφεση. Κινδυνολογούν, όταν η χώρα είχε φέτος πλούτο άνω των 260 δις ευρώ και τη μερίδα του Λέοντος καρπώθηκε η ολιγαρχία και η μεγάλη αστική τάξη και ενώ η Ευρωπαική Επιτροπή έχει αποφασίσει την αναχρηματοδότηση της χώρας ,για το δημοσιονομικό πρόβλημα.
Γιατί όλα αυτά.
Μα για να φορολογηθούν οι μη έχοντες και να μη πιέσουμε στην Ευρωπαική Επιτροπή για
την αναθεώρηση του συμφώνου σταθερότητας τόσο για:
-την χρηματοδότηση Πα ρ α γ ω γι κ ώ ν δράσεων στην Ε.Ε. και δημιουργία θέσεων εργασίας όσο και για
-την αύξηση κατά μια έως και μια και μισή μονάδα του ποσοστού του χρέους, στη σχέση του με το εθνικό προιόν , δηλαδή από το 3% στο 4 -4,5% και να έχουμε περαιτέρω δημόσιες δαπάνες στη Παιδεία και την Υγεία. Και

Ο Τρίτος λόγος:

Για το περίφημο θέμα της α υ τ ο ν ο μ ί α ς της Πολιτικής.
Ποιος ορίζει την Ατζέντα των συζητήσεων στη χώρα;
Ούτε τα κόμματα ούτε οι παραγωγικές τάξεις.
Αλλά ένα δίκτυο επιχειρηματιών των τομέων:Μεγάλο εμπόριο, κατασκευές, καύσιμα, εφοπλισμός ,σε σύμπραξη με ορισμένους παράγοντες του τύπου και σε αγαστή σύμπνοια με στελέχη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, που η πολιτογράφηση τους είναι :τηλε-βουλευτές .
Σύμφωνοι με την ουσία των θεμάτων όπως τα θέτει το δίκτυο, έτοιμοι για μικρο-διαξιφισμούς, για ευφυολογήματα , για ατάκες,για σχόλια ,αλλά εντεταγμένοι στη στρατηγική της χειραγώγησης.
Της από-πολιτικοποίησης.
Της από-ιδεολογικοποίησης.
Της κοινοτυπίας .
Της ‘’σχολής’’ των ο μ ο ι ό μ ο ρ φ ω ν του συστήματος και του τίποτε.
Για Δέκα μήνες το σ ύ σ τ η μ α είχε τέσσερις στρατηγικές:
1) Σκανδαλολογία,
2) Δ ή θ ε ν πρόωρες Εθνικές εκλογές.
3)Απαξίωση και της Προοδευτικής Πολιτικής και
4)Αποχή από τις Ευρωεκλογές .
Το σύστημα της ε ξ α ρ τ η μ έ ν η ς πολιτικής βγήκε ΝΙΚΗΤΗΣ.
και στους 4 στόχους.
Καμία συζήτηση για τη κατάσταση της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας. Κανένας προσδιορισμός .
Ήδη το σύστημα ξεκίνησε για τη παρατεταμένη εκλογική περίοδο ,κατ ’αρχήν με τις τ ρ ε ί ς επιτυχείς συνταγές:
α)Σκανδαλολογία
β) Εκλογολογία και Προεδρολογία και
γ)Απαξίωση .

Σε εύλογο χρόνο ,το σύστημα,θα υποδαυλίσει και τη π ό λ ω σ η για να οδηγηθεί η χώρα και οι πολίτες σε μια τ υ φ λή ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ χωρίς ουσία , χωρίς θέσεις, χωρίς αξιολογήσεις και προοπτικές.

Το συμπέρασμα:
Εκτός από το να είμαστε με την α υ τ ο ν ο μ ί α της πολιτικής χρειάζεται και η ΕΜΠΡΑΚΤΗ υλοποίηση αυτής της Θέσης.
ΟΧΙ μόνο για λόγους αρχής, αλλά και γιατί ήδη το εκλογικό σώμα τα γνωρίζει και κρίνεται η αξιοπιστία όλων. Στέφανος Τζουμάκας .Αθήνα 7 Ιουλίου 2009.


ΑΚΟΛΟΥΘΕΊ ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.

Πανοσιολογιώτατε,
Αγαπητέ κύριε Νομάρχη,
Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε,

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Περάματος,
Η αλήθεια είναι ότι έχω πολύ καιρό να ρθω στην πόλη σας. Άλλοτε ερχόμουν πολύ πιο συχνά, για να αγωνισθώ μαζί σας στους δύσκολους καιρούς. Ήταν τα δύσκολα χρόνια για όλους μας αλλά κυρίως για σας και τους πολίτες της Β΄ Πειραιώς, που ήταν μια από τις πιο φτωχές και αδικημένες περιφέρειες της Ελλάδας.
Ήταν η εποχή των Λαμπράκηδων. Τότε που παλεύαμε για τα δικαιώματα των αδικημένων, για ελευθερία, δημοκρατία και πολιτισμό. Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια και έγιναν πολλά. Χούντα, Μεταπολίτευση… Είναι γεγονός ότι έγιναν μεγάλες και πολλές αλλαγές όλα αυτά τα χρόνια. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι η ίδια η ζωή είναι δυνατή, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες έχουν την ικανότητα να ξεπερνούν τα εμπόδια, με πείσμα, αγώνες και συνεχείς προσπάθειες, όπως λέει κι ο Ποιητής: «Η ζωή τραβά την ανηφόρα». Κι έτσι σήμερα με χαρά μου βλέπω ένα καινούριο Πέραμα, καινούριους ανθρώπους και κυρίως καινούρια νιάτα, που είναι και η βασική εγγύηση πως η ζωή θα οδηγήσει ακόμα πιο μπροστά και το Πέραμα θα γίνεται όλο και πιο όμορφο ξεπερνώντας τα νέα εμπόδια που δεν θα πάψουν ποτέ να βρίσκονται μπροστά μας.
Είπα πως τότε, στη δεκαετία του ΄60, ζούσαμε στην εποχή των Λαμπράκηδων, που οι μεγαλύτεροι ανάμεσά σας είμαι βέβαιος πως τη θυμούνται καλά. Σας θυμίζω ότι τα δυο μεγάλα ιδανικά μας ήταν Δημοκρατία και Πολιτισμός.
Όπως είπα, από τότε έγιναν πολλά. Γιατί όμως σήμερα περνάμε μια τόσο βαθειά κρίση; Και δεν αναφέρομαι τόσο στην οικονομία αλλά στην πολιτική. Δεν θυμάμαι να συνέβη ποτέ άλλοτε μια τόσο εκτεταμένη και σοβαρή διαμαρτυρία που να αφορά το πολιτικό μας σύστημα. Οι αριθμοί είναι ιλιγγιώδεις. Ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες Νεοδημοκράτες και οκτακόσιες ογδόντα χιλιάδες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ αρνήθηκαν να ψηφίσουν τα κόμματά τους. Γιατί; Τι φταίει και πάνω από δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι γυρίζουν την πλάτη στους εκπροσώπους τους;
Η δική μου απάντηση είναι ότι ο Λαός μας ανακάλυψε τελικά ότι δεν υπάρχει ούτε πραγματική Δημοκρατία ούτε πραγματικός Πολιτισμός. Δηλαδή τα δύο μεγάλα ιδανικά, για τα οποία ο Λαός μας έκανε τόσες θυσίες, σήμερα είναι τραυματισμένα. Και εάν δεν αγωνιστούμε, σε λίγο θα είναι νεκρά.
Σήμερα έχουμε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, που σημαίνει ότι ο Λαός διαλέγει ελεύθερα τους εκπροσώπους του στο Κοινοβούλιο, τη Βουλή. Κι αυτοί οι 300 με τη σειρά τους επιλέγουν την Κυβέρνηση. Που σημαίνει ότι Κυβέρνηση και Βουλή αποφασίζουν ελεύθερα και κυριαρχικά για όλα τα προβλήματα στο όνομα του Λαού. Βλέπετε εσείς όμως να γίνεται κάτι τέτοιο; Δεν είναι πια μυστικό για κανένα ότι πάνω από την θέληση των εκπροσώπων του λαού, δηλ. πάνω από τον λαό, έχει σχηματιστεί ένας ιστός αράχνης από ολιγαρχικούς-οικονομικούς κύκλους, μέσα στον οποίο είμαστε όλοι τυλιγμένοι και προ παντός ο πολιτικός μας κόσμος.
Πράγματι, ποιος είναι αυτός που πληροφορεί και ενημερώνει σωστά τον Λαό; Η Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση ή μια χούφτα ολιγάρχες του πλούτου, που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, διαστρεβλώνοντας απόψεις και γεγονότα, ώστε να την κατευθύνουν εκεί που ικανοποιούνται τα συμφέροντά τους; Και ποιος δεν γνωρίζει την εξάρτηση του πολιτικού κόσμου από τους ίδιους ολιγάρχες, που ελέγχοντας τα ΜΜΕ είναι ικανοί να αναδείξουν ή να θάψουν κάθε πολιτευόμενο, βουλευτή, ακόμα και υπουργό;
Σήμερα η κοινή μας γνώμη είναι αναστατωμένη από το σκάνδαλο της Siemens. Πόσες και πόσες όμως μεγάλες Εταιρίες υπήρξαν έως τώρα και υπάρχουν εφαρμόζοντας την ίδια τακτική; Διατηρώντας δηλαδή ειδικά ταμεία με εκατομμύρια, προκειμένου να λαδώσουν ανώτατα στελέχη δημοσίων επιχειρήσεων, ακόμα και
υπουργούς, ώστε στην ουσία να κλαπούν απ’ το Δημόσιο εκατοντάδες Ευρώ, ίσως και δισεκατομμύρια, να κλέψουν δηλαδή τον ιδρώτα του ελληνικού λαού που απορεί και διαμαρτύρεται, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για την υγεία, για την παιδεία, για ναναφερθώ μόνο σε δύο τομείς που αποτελούν ό,τι ιερότερο έχει ένας λαός: την μόρφωση των παιδιών του και την υγεία των πολλών και ανήμπορων. Δεν είναι τάχα αυτό ένα απεχθές εθνικό έγκλημα, που φτάνει στα όρια της προδοσίας;
Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η κατάσταση με την πρωτοφανή δύναμη που έλαβαν οι κυρίαρχοι των ΜΜΕ και οι Μεγάλες Εταιρίες, παραμορφώνει τελικά την ουσία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, μιας και στην πραγματικότητα αχρηστεύουν τον ρόλο του πολιτικού μας κόσμου, που ευθύνεται για την σωστή πληροφόρηση και αγωγή του κοινού, καθώς και για τον έλεγχο των Δημοσίων Επιχειρήσεων, που είναι αρμόδιος για την διαχείριση του δημοσίου χρήματος, με σκοπό την ανάπτυξη της χώρας. Και είναι αυτή η παραμόρφωση της Δημοκρατίας που είδε επί τέλους ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, που γύρισε την πλάτη στους πολιτικούς, σαν να θέλει να τους πει «ως εδώ και μη παρέκει». Γι’ αυτό πιστεύω ότι η σημερινή κρίση είναι πολύ πιο βαθειά απ’ ό,τι φαίνεται και αλλοίμονο αν οι σημερινοί πολιτικοί υπεύθυνοι -όλων των παρατάξεων- δεν την κατανοήσουν.
Γνωρίζετε καλά, ότι σε όλη τη ζωή μου πάλεψα και παλεύω για Εθνική Ανεξαρτησία, Δημοκρατία, Δικαιώματα και Πολιτισμό. Ο στόχος μου παραμένει ο ίδιος. Για μια Κοινωνία της Αλληλεγγύης και του Ανθρωπισμού. Για τον Σοσιαλισμό. Όλοι βλέπουν πια, πως το άλλο σύστημα της Ελεύθερης Αγοράς, του Κέρδους και του Δικαίου του Ισχυρότερου, δηλαδή η Κοινωνία της Ζούγκλας, σήμερα περνά βαθειά κρίση. Μια παγκόσμια κρίση, που βρίσκει την χώρα μας σε διπλή κρίση. Τη μια που έρχεται απ’ έξω και την άλλη που την αφήσαμε εμείς οι ίδιοι να δημιουργηθεί. Γιατί για τη σημερινή Ολιγαρχία που μας κυβερνά, είμαστε όλοι υπεύθυνοι.
Για μένα είναι σημαδιακό το γεγονός ότι με τιμάτε εδώ στο Πέραμα, όπου κάποτε παλεύαμε όλοι μαζί με νύχια και με δόντια για Δημοκρατία και Πολιτισμό. Σας ευχαριστώ γι’ αυτό. Όμως ποιος θα το ΄λεγε, ότι ύστερα από 50 σχεδόν χρόνια θα ξαναρχόμουν για να σας πω, ότι άνθρωποι αδίστακτοι και πονηροί μας κλέψανε εκείνα για τα οποία θυσιάσαμε σε αγώνες τόσα χρόνια της ζωής μας; Τη Δημοκρατία και τον Πολιτισμό;
Κι όμως δυστυχώς έτσι είναι. Τότε ίσως θυμάστε ότι με αξίνες και φτυάρια φτιάξαμε μέσα σε μία μέρα τη Λεωφόρο Λαμπράκη, που έμελλε να μας οδηγήσει τελικά στον δύσβατο δρόμο της προόδου, όπως την βλέπουμε γύρω μας. Τα χρόνια πέρασαν κι εσείς μου κάνετε δώρο αυτόν τον υπέροχο Ναό της Τέχνης. Είναι τάχα μονάχα σύμπτωση, ότι αυτός ο τιμώμενος, φορτωμένος αμέτρητα χρόνια, ξαναβρίσκεται μπροστά σας, για να σας πει τα ίδια λόγια; Δηλαδή ανασκουμπωθείτε και πάλι, για να ξαναπάρουμε στα χέρια μας εκείνα που μας έκλεψαν.
Ο Αγώνας δεν τελείωσε. Πρέπει να κατακτήσουμε απόλυτα και τελειωτικά την Εθνική μας Ανεξαρτησία, την πραγματική Δημοκρατία, το μερίδιο του εθνικού πλούτου που μας αναλογεί, τη Μόρφωση που μας αξίζει και τον Πολιτισμό μας, τον Ελληνικό Πολιτισμό, που μας δένει σφιχτά τον ένα με τον άλλο, για να οδηγηθούμε όλοι μαζί στην κατάκτηση μιας νέας Κοινωνίας της Αλληλεγγύης και της Ανθρωπιάς. Τον Σοσιαλισμό.
Σας ευχαριστώ.

Συνέντευξη ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΖΟΥΜΑΚΑ τον Οκτώβριο του 1989 -19 χρόνια πριν- στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"

Η Συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε τον Οκτώβριο του 1989 - 19 χρόνια πριν- στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ. Παρήλθε σχεδόν, μια εικοσαετία . Είναι προφανείς οι ομοιότητες , με την έννοια του ότι το σύστημα προωθεί την Α Ν Α Π Α Λ Α Ι Ω Σ Η γνωστών επιδιώξεων.

Είναι ιστορική η απαίτηση για να επαναφέρουμε την ουσία της Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η Σ πάνω στο τραπέζι και να τελειώνουμε με τις ατάκες ,τα ευφυολογήματα, τις κολοκυθιές από προκάτ παρέες, και τα γαϊτανάκια προσώπων χρήσης για συγκεκριμένες επιδιώξεις.

Αυτά τα Σ Ε Ν Α Ρ Ι Α είναι γνώριμα. Πολύ ρηχές οι σούπες των μαγειρείων του συστήματος. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΑ τύπου 1989.Ολοι αυτοί οι κύκλοι είναι κατώτεροι των περιστάσεων και των αναγκών του Ελληνικού λαού, για ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ και ΟΜΑΛΗ ΔΙΕΞΟΔΟ. Η χώρα χρειάζεται συντεταγμένη πολιτική ,σχέδιο και πρωτοβουλίες ,για ριζικές αλλαγές , για τα συμφέροντα των 2/3 και όχι του 1/3 ,για την έξοδο από τη κρίση στη οικονομική και κοινωνική βάση της χώρας, κρίση που έχει έκφραση και στη πολιτική και στους θεσμούς της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Είναι η ώρα για το ΠΑΣΟΚ να ανταποκριθεί στη μεγάλη αυτή πρόκληση. Έχει και την εμπειρία και τις δυνάμεις και τις δυνατότητες. Στέφανος Τζουμάκας , 5 Αυγούστου 2008.

ΤΟ ΒΗΜΑ

28 Οκτωβρίου 1989

Ας μιλήσουμε –επιτέλους-για πολιτική

ΓΙΑ ΕΝΑ νέο πολιτικό, με γνωστή αντιδικτατορική δράση, με σημαντικό ρόλο στο ιστορικό φοιτητικό κίνημα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων και με μια πλούσια διαδρομή στα ανώτερα κομματικά – και ενίοτε κυβερνητικά – αξιώματα του ΠΑΣΟΚ, είναι αμφίβολο αν η βουλευτική έδρα αποτελεί οριστική δικαίωση. Και ο κ. Στεφ. Τζουμάκας φαίνεται να αντιλαμβάνεται αυτό που πολλοί σύντροφοί του στο ΠΑΣΟΚ λησμονούν: ότι στην πολιτική «προς γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».

Εξελέγη και στις εκλογές του Ιουνίου, σαν υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών ,έβδομος κατά σειρά, αφήνοντας πίσω του πρώην υπουργούς και στελέχη γνωστών «ομάδων» του Κινήματος. Τώρα δίνει τη μάχη για τις εκλογές του Νοεμβρίου.

Σήμερα, στον έκτο όροφο της οδού Σόλωνος , λίγα μόνο μέτρα από την ταράτσα της Νομικής, όπου βρέθηκε –κάτω από άλλες συνθήκες- τον Φεβρουάριο του 1973, ο κ. Τζουμάκας οργανώνει την εκλογική παρουσία του, μ’ έναν τρόπο που δεν είναι καθόλου συνηθισμένος στις μέρες που θριαμβεύει το πολιτικό μάρκετινγκ. Ολόκληρη η προεκλογική του δραστηριότητα διεκπεραιώνεται από νέα παιδιά και παλιούς συντρόφους του, που επιστρατεύτηκαν εθελοντικά για να στηρίξουν την «υποψηφιότητα του Στέφανου». Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, μια συνέντευξη είναι κοπιώδης υπόθεση. Ο κ. Τζουμάκας αδιαφορεί για το μαγνητόφωνο και συμπεριφέρεται σαν να διευθύνει την προετοιμασία μιας κινητοποίησης του ΠΑΣΟΚ.

-Κύριε Τζουμάκα, είστε νέος πολιτικός, αλλά διατυπώνετε αιχμές για τους νέους πολιτικούς. Υπάρχει κάποια εξήγηση;

«Εδώ και πολύ καιρό παρακολουθούμε μια μόδα, που σχεδόν τείνει να κάνει την πολιτική κάτι σαν ανώδυνο χόμπι. Το πολιτικό μάρκετινγκ περνάει τη θεωρία των νέων πολιτικών, που ανεξάρτητα από κόμματα έχουν ‘συγγενικό προφίλ’. Οι νέοι πολιτικοί, ανεξάρτητα από τα κόμματα που ανήκουν, συζητούν μεταξύ τους. Τι συζητούν; Για σέρφινγκ, για μπριτζ, για κομπιούτερς ; Άκουσα μάλιστα έναν άνθρωπο της γενιάς μου, τον Μίμη Ανδρουλάκη, να δηλώνει ότι ‘προτιμά να συζητεί με τον Σαμαρά και τον Ανδριανόπουλο παρά με το ΠΑΣΟΚ’. Προσέξτε αντίληψη: ο Ανδρουλάκης συζητεί με τον Σαμαρά, ο Σαμαράς με την Δαμανάκη, η Δαμανάκη με τον Τζουμάκα, ο Τζουμάκας με τον Έβερτ, ο Έβερτ με τον Λαλιώτη, ο Λαλιώτης με τον Ανδριανόπουλο, ο Ανδριανόπουλος με τον Σημίτη κι ο χορός καλά κρατεί. Για ποια πολιτική όμως συζητούν; Για ποια συμφέροντα; Για ποιες κοινωνικές ομάδες; Για ποια εξωτερική πολιτική; Αυτό δεν το λέει κανείς».

-Και πού βρίσκεται το παράδοξο;

«Αυτά είναι μοντέλα για να αναιρεθούν βασικές στρατηγικές στη χώρα, όπως η ανεξαρτησία και οι κοινωνικές αλλαγές. Να πάμε δηλαδή σε μια κυβέρνηση προσώπων, προσωπικοτήτων, ομάδων πολιτικών και όχι σε κυβερνήσεις προγραμμάτων και θέσεων. Θεωρώ αυτή την εξέλιξη συντηρητική».

-Μιλάτε σαν να μη σας εκφράζει και πολύ αυτό που λέμε ‘συναίνεση’ και για το οποίο τόσος λόγος γίνεται τελευταία.

«Κάθε άλλο. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πρώτο κόμμα που μίλησε για συναίνεση, για διακομματική αντιμετώπιση προβλημάτων, για συνεργασίες και εθνική πορεία. Από το 1975, ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε συναντήσεις του με τον Φλωράκη, τον Δρακόπουλο και τον Ζίγδη, έθεσε το ζήτημα της συνεργασίας. Και στη Σύνοδο της Κ.Ε. του, το ΠΑΣΟΚ που πρότεινε την στρατηγική της Εθνικής Λαϊκής Ενότητας. Αλλά είναι άλλο πράγμα η ενότητα στη βάση και η προγραμματική συνεργασία και άλλο κάποια ουδέτερη συναίνεση».

-Και πόση σημασία μπορεί να έχει αυτός ο διαχωρισμός;

«Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην περιφέρεια που είμαι υποψήφιος, οι άνθρωποι πνίγονται από το νέφος, το κυκλοφοριακό, την έλλειψη πρασίνου. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να δώσει μόνο του λύση. Και χρειάζεται να μιλήσει ο ίδιος ο πολίτης. Να γίνει ένα δημοψήφισμα, όπου από τη μια πλευρά θα μπουν 3,5 εκατομμύρια σοσιαλιστές, δεξιοί, αριστεροί και κομμουνιστές, που θέλουν να αλλάξει η ποιότητα ζωής. Και από την άλλοι 500.000 σοσιαλιστές, δεξιοί, αριστεροί, κομμουνιστές, που έχουν συμφέροντα να μείνουν τα πράγματα όπως είναι. Έτσι δημιουργείται η συναίνεση. Με βάση πολιτική και μια σαφή επιδίωξη. Μια τέτοια συναίνεση είναι περισσότερο απαραίτητη, τώρα που ήδη τελείωσαν οι αυτοδυναμίες».

-Τελείωσαν; Στην τελευταία τηλεοπτική εμφάνισή του ο κ. Α. Παπανδρέου άφησε να εννοηθεί ότι ο ΠΑΣΟΚ προσδοκά ακόμη μια νέα αυτοδυναμία του.

«Δεν είπε τέτοιο πράγμα. Έθεσε τον εκλογικό στόχο του ΠΑΣΟΚ, που είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα. Αυτό είναι απόφαση της Κ.Ε. Είναι μια επιδίωξη που διασφαλίζει ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις. Ο Πρόεδρος απλώς δεν απέκλεισε την προσπάθεια των οπαδών του ΠΑΣΟΚ, στη βάση, που μάχονται και για αυτοδυναμία».

-Η οποία προφανώς δεν θα υπάρξει για το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να υπάρξει για τη ΝΔ;

«Κανείς δεν θα έχει αυτοδυναμία. Και γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, η 6^η Νοεμβρίου θα είναι κρίσιμη για τη χώρα. Θα κριθεί η πορεία της για πολλά χρόνια. Και δεν θα κριθεί από τους αριθμητικούς συσχετισμούς στη Βουλή και από το αν μπορούν να δώσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή μια νέα τρίμηνη κυβέρνηση. Θα ανοίξουν λοιπόν δύο δρόμοι: αν η χώρα πάει στον 21^ο αιώνα με δημοκρατικά και πατριωτικά προγράμματα και ιδέες, ή θα κυριαρχήσει ο συντηρητισμός και η κοινωνία των δύο τρίτων. Το βράδυ της Κυριακής δεν θα υπάρξουν μονοκομματικές λύσεις. Το πρόβλημα των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών είναι το μέγα θέμα, για την επόμενη πολιτική περίοδο. Θα δοκιμαστεί η σταθερότητα και οι λύσεις σε κρίσιμα θέματα, στα οποία θα κυριαρχήσει η τάση του εκσυγχρονισμού».

-Και τι είναι αυτό που θα κρίνει αυτές τις εξελίξεις;

«Τα προγράμματα και οι πολιτικές συμφωνίες συγγενών δυνάμεων. Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στο μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού και τα προοδευτικά προγράμματα των δημοκρατικών δυνάμεων. Και ο λαός πρέπει να γνωρίζει από τώρα ποια τύχη θα έχει το ψηφοδέλτιο που θα κρατήσει την Κυριακή των εκλογών. Για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο του Ιουνίου, όπου ΝΔ και Συνασπισμός, μετά τις εκλογές έκαναν αυτό ακριβώς που έλεγαν ότι δεν θα κάνουν μέχρι τις 17 Ιουνίου! Σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες δοκιμάζονται. Κρίνεται η αξιοπιστία τους. Και σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, έχει καταστήσει σαφή τη θέση του. Όχι στη συνεργασία με τη Δεξιά, ναι στη συνεργασία των δημοκρατικών δυνάμεων, κάτω από οποιουσδήποτε συσχετισμούς. Ο Συνασπισμός όμως καιροσκοπεί και αυτή τη φορά. Οι ηγέτες του δηλώνουν ότι αυτό που θα συμβεί τη Δευτέρα θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της Κυριακής. Από πότε, για την Αριστερά, η εκλογική δύναμη προηγείται των θέσεων και οι μηχανισμοί των προγραμμάτων και των ιδεών;

-Εμμέσως λοιπόν επιμένετε στις διαχωριστικές γραμμές.

«Όταν ζητάς από τον καθένα να ξεκαθαρίσει τη θέση του και τις πολιτικές συνεργασίες του, δεν είναι υπόθεση διαχωριστικών γραμμών. Αλλά κι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια προπαγάνδα που προσπαθεί να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ χωρίζει τον ελληνικό λαό και οι άλλοι τον ενώνουν. Ο σκοπός της δεν είναι να καταργηθούν κάποιες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους πολίτες, γιατί τέτοιες διαχωριστικές γραμμές τα τελευταία δέκα χρόνια δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα προγράμματα, τις θέσεις, τις επιλογές, και τα κόμματα. Οι βάσεις προστατεύουν τα εθνικά συμφέροντα, λέει ο Μητσοτάκης. Οι βάσεις υπονομεύουν τα εθνικά συμφέροντα λέει ο Φλωράκης. Δεν είναι ένας σαφής διαχωρισμός αυτός; Το ΠΑΣΟΚ τον εφεύρε; Δεν έχουν η ΝΔ και ο Συνασπισμός διαφορετική αντίληψη για την προστασία των κοινωνικών συμφερόντων; Δεν υπάρχει ανάμεσά τους, σ’ αυτό, μια διαχωριστική γραμμή; Άρα λοιπόν αυτή η προπαγάνδα έχει σκοπό να προετοιμάσει κάποιες λύσεις έξω από τα κόμματα και τις κοινωνικές δυνάμεις. Και μ’ αυτή την έννοια στις εκλογές κρίνεται και η λαϊκή κυριαρχία, όπως υπογράμμισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Ολυμπιακό Στάδιο».

-Στο κόμμα σας εμφανίζονται όλοι βέβαιοι ότι το 39% θα αυξηθεί σ’ αυτές τις εκλογές. Σαν υποψήφιος στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας, συμμερίζεσθε αυτή την αισιοδοξία;

«Το 39% είναι αποτέλεσμα μια πορείας. Στα οκτώ χρόνια μπήκαμε στη λογική του συστήματος. Αγωνιστήκαμε στη δικτατορία, αλλά τη μεταπολίτευση την έκανε ο Καραμανλής. Έτσι και μετά το 1974, ενώ αγωνιστήκαμε για την Αλλαγή, αυτή ανέλαβε να την κάνει μια ομάδα και κάποια πρόσωπα. Και δεν την έκανε κυρίως ενάντια στο σύστημα, αλλά ενάντια στη Δεξιά. Κυριάρχησε η λογική να φύγουν αυτοί να έρθουμε εμείς. Έτσι εξουδετερώθηκαν τα στελέχη, τα μέλη, οι οργανώσεις, οι φίλοι και οι οπαδοί μας, οι σοσιαλιστικές ιδέες. Η πολιτική μεταφέρθηκε από την κοινωνία στο κράτος. Πρόσφατα μίλησα σε μια επαρχιακή πόλη, με δυνατή βροχή. Και μου λέει κάποιος ‘πες κάτι και για τα γραφεία της οργάνωσης’. Ξέρετε τι εννοούσε; Ότι μετά το 1981, όσοι έρχονταν στο ΠΑΣΟΚ νόμιζαν ότι στεγάζεται στη Νομαρχία και πήγαιναν εκεί. Πέρασε λοιπόν η θεωρία του κυβερνητικού κόμματος σε βάρος του σοσιαλιστικού κόμματος».

-Μια τέτοια αυτοκριτική αρκεί για να αναπληρώσει τα χαμένα ποσοστά του Ιουνίου;

«Σε εκείνες τις εκλογές δεν ηττήθηκαν οι αρχές και το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Ηττήθηκε ένα μοντέλο πολιτικής, ένα στυλ άσκησης εξουσίας. Τώρα ήρθε ο καιρός να δώσουμε τη μάχη για το ΠΑΣΟΚ και τους στόχους του. Χωρίς συγκρούσεις προσώπων και ρητορείες. Πρέπει να αλλάξουμε εμείς για να πείσουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε την ελληνική κοινωνία. Στον βαθμό που πείθουμε για τη δική μας αλλαγή και τη νέα πορεία, υπερβαίνουμε το 39%».

-Μα αυτό είναι το ερώτημα: Αλλάζετε;

«Για το ΠΑΣΟΚ, μετά τον Ιούνιο, ο μόνος δρόμος –και τον ακολουθεί- είναι η πολιτική σύγχρονου κόμματος, με ιδεολογικό και πολιτικό λόγο, με προγραμματισμό και με σταθερή αναφορά στις κοινωνικές δυνάμεις. Είναι αυτό που άκουσα να λέει προχθές σε δήμο της Β’ Αθηνών, ο γραμματέας μιας οργάνωσης: το νέο ΠΑΣΟΚ».

- Σ’ αυτές τις εκλογές το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ περιφέρεια της Αθήνας ,είναι ίσως ‘υπερφορτωμένο’. Κι αυτό αν κρίνουμε από την εμπειρία του Ιουνίου, οδηγεί σε κτυπήματα κάτω από τη μέση. Βλέπετε να επαναλαμβάνεται αυτό το φαινόμενο καθώς πλησιάζει η 5^η Νοεμβρίου;

«Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπου και αν πολιτεύονται, πρέπει να δίνουν πριν από όλα τη μάχη του ψηφοδελτίου. Τη μάχη της ανάδειξης του ΠΑΣΟΚ, των ιδεών και του προγράμματος. Αυτή ακριβώς τη στάση απαιτεί και εκτιμά το εκλογικό σώμα. Πέρα από εκεί οι μετεγγραφές, ο λαϊκισμός, η προσωποποίηση του εκλογικού αγώνα και ο αγώνας για τη σειρά κατάταξης, είναι φαινόμενα που ευδοκιμούν σε περιόδους κρίσης πολιτικής και αξιοπιστίας».

-Και… ο σταυρός προτιμήσεως;

«Ο σταυρός προτίμησης μπορεί να βοήθησε στην ανανέωση, πρέπει όμως να εξετάσουμε άλλες λύσεις, όπως είναι η περιοδικότητα ή μεικτά συστήματα. Και ακόμη, στα πλαίσια της ενότητας στόχων να κατοχυρωθούν οι τάσεις στο κόμμα, όπως αποφασίσαμε στην Κ.Ε. Για να γίνονται οι αντιπαραθέσεις με πολιτικά δεδομένα και όχι με ομαδοποιήσεις, παραπολιτική, παρασκήνια, ψιθύρους στους διαδρόμους, μεθοδεύσεις, προσφυγή στο star system και οικονομικές ενισχύσεις που οδηγούν σε πολιτικές δεσμεύσεις. Αυτά είναι φαινόμενα που τροφοδοτούν την πόλωση, τον λαϊκισμό και τον φανατισμό. Εμφανίζονται όταν σταματούν οι κανόνες και οι πολιτικές αναμετρήσεις. Κι αυτές οι συμπεριφορές θα απομονωθούν, όταν επανέλθει η πολιτική πάνω στο τραπέζι. Στη νέα Βουλή θα κριθούν τα μεγάλα θέματα της χώρας, θα γίνουν μεγάλες επιλογές. Και σ’ αυτή τη Βουλή το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι ακριβώς το Κίνημα που μάχεται με θέσεις και επιχειρήματα και όχι με κραυγές και συνθήματα. Για τις σοσιαλιστικές ιδέες και τον προοδευτικό προσανατολισμό της χώρας και όχι για προσωπικές ματαιοδοξίες και άκριτους ρεβανσισμούς. Σήμερα ‘είμαστε όλοι εδώ’. Μετά τις εκλογές θέλουμε να είμαστε όλοι εκεί. Ενωμένοι και ισχυροί ,ως σοσιαλιστές και συγκροτημένο κίνημα Αλλαγής».

Ομιλία ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΖΟΥΜΑΚΑ στο ΙΣΤΑΜΕ "ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ" για τον Μάη του 68

ΙΣΤΑΜΕ “ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ”

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΗΣ 68

16-17-18 ΜΑΗ 2008 Τριήμερο Αφιέρωμα

Ομιλία : ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΖΟΥΜΑΚΑ

Πρώτο: ο Μάης του 68, καθώς και άλλα ιστορικά γεγονότα, πολιτικές, κοινωνικές, ή οικονομικές εξελίξεις, αντιμετωπίζονται από πολλούς, ως θέματα που ανάγονται σε περιγραφές, διαπιστώσεις και γενικότερα σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις.

Σε αυτή τη θεώρηση και πρακτική συντελεί και μια παράδοση συζητήσεων, περιγραφών, παρατηρήσεων και διαπιστώσεων από τα κοινοβούλια, τα κυβερνητικά όργανα, τα συμβούλια και τα κομματικά συνέδρια, τα όργανα της Ε.Ε., τα φόρουμ, τα ρεπορτάζ από τα ΜΜΕ κoκ. Η κατάληξη, πολλές φορές, είναι οι συναισθηματικές και οι αποσπασματικές προσεγγίσεις, με προφανείς συνέπειες.

Θα επιχειρήσω την αντίθετη πορεία. Και θα αναφερθώ κυρίως σε εκτιμήσεις, αίτια και αποτελέσματα καθώς και σε κοινωνικοπολιτικές όψεις του 68.

Δεύτερο: Στις αρχές της δεκαετίας του 60 και συγκεκριμένα το 1953 ο Πρωθυπουργός της Κίνας ο Τσου Εν Λαι βρισκόταν στη Γενεύη για διαπραγματεύσεις, για τον τερματισμό του πολέμου στη Κορέα .Ρωτήθηκε τότε, για το ποια ήταν η γνώμη του για τη γαλλική επανάσταση του 1789, κυρίως όσον αφορά ως προς τις επιπτώσεις στην ανθρωπότητα. Απάντησε τότε : << Είναι πολύ νωρίς για να αποφανθούμε>>. Kατά τη γνώμη του ήταν μικρή η χρονική απόσταση από εκείνη την περίοδο και ήταν πολύ νωρίς να βγάλει συμπεράσματα.

Ο Τσου Εν Λαι προφανώς και ήταν επηρεασμένος από την γραφειοκρατική αντίληψη και παράδοση της Κίνας . Ο ισχυρισμός , ότι ήταν πολύ κοντινό το διάστημα των 165 χρόνων, από τη γαλλική επανάσταση μέχρι το 1953,ήταν ανιστόρητος Ήταν ο δεύτερος μετά τον Μαο Τσε Τουνγκ, Πρωθυπουργός της Κίνας, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του Κ. Κ. της Κίνας και όσα ισχυρίστηκε απηχούσαν τις αντιλήψεις της τότε ηγεσίας ενός Κ. Κ. μιας μεγάλης χώρας, με επαναστατικές παραδόσεις.

Η ηγεσία του Κ. Κ. της Κίνας φάνταζε τότε, για τους προοδευτικούς νέους της δύσης, ως η πιο ριζοσπαστική αριστερά-σε σύγκριση με τα ρεβιζιονιστικά και σταλινικά Κ. Κ.-15 χρόνια μετά, στην εξέγερση του 68.Τελικά πάντα τα μεγάλα γεγονότα αιφνιδίαζαν και έφερναν σε αμηχανία τις- κάθε λογής- γραφειοκρατίες.

Από άλλη σκοπιά, αλλά στην ίδια λογική, ο Κον Μπεντιτ που ηγήθηκε στα γεγονότα του 68, για πρόσφατο βιβλίο που εξέδωσε, δήλωσε ότι ήθελε να δώσει τον τίτλο «Forget ΄68». Να ξεχάσουμε το ΄68, το ΄68 τελείωσε. Ο Κον Μπεντιτ, σε ένα ρεσιτάλ πολιτικού μεταμορφισμού, θεώρησε ότι με το να αλλάξει ο ίδιος όχθη και ερμηνείες, θα αλλάξουν και οι επιπτώσεις στην ανθρωπότητα, από γεγονότα ιστορικής σημασίας .

Παρέθεσα δυο αντιλήψεις για την αξιολόγηση σημαντικών ιστορικών γεγονότων που έχουν σχέση με την εξέλιξη στην ανθρωπότητα, γιατί τόσο η γαλλική επανάσταση του 1789, όσο και η ρώσικη επανάσταση του 1917,έχουν καθολικότητα. Το ίδιο, αλλά για διαφορετικούς λόγους, ισχύει και για τις εξεγέρσεις όπως του Μάη του ΄68, της Πράγας του 68, του Πολυτεχνείου του 73, έχουν καθολικότητα, δηλαδή αφορούν στην ανθρωπότητα, δεν αφορούν σε μια ορισμένη περιοχή του πλανήτη, η μόνο σε κάποιες χώρες. Συμπυκνώνουν σημαντικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τρίτο: Ο ουσιώδης πυρήνας των όσων συντελέστηκαν το 68 αφορά στη σύγκρουση ανάμεσα στις παραγωγικές σχέσεις και τις παραγωγικές δυνάμεις, στην εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος, σε ανεπτυγμένες χώρες.

Αυτό είναι κατά την άποψη μου ο Μάης του ΄68. Η ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εμποδιζόταν. Ειδικότερα εμποδιζόταν η αλματώδης ανάπτυξη-ποιοτικά και ποσοτικά των παραγωγικών δυνάμεων: η ανάπτυξη και η συσσώρευση του κεφαλαίου, η πολυεθνική συγκρότηση επιχειρήσεων, οι επενδύσεις, οι νέες τεχνολογικές κατακτήσεις που άλλαζαν ριζικά τα μέχρι τότε παραγωγικά δεδομένα, οι αυτοματισμοί, η ρομποτική, η πληροφορική, συνολικά η λεγόμενη τότε επιστημονικο-τεχνική επανάσταση, η αξία της πνευματικής εργασίας, η εξέλιξη του ανθρώπινου δυναμικού κοκ.

Από τι εμποδιζόταν η περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων; Από τις καθυστερημένες παραγωγικές σχέσεις. Εμπόδιζαν, ήταν συντηρητικές και αναχρονιστικές: Μεταπολεμικές κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, αναχρονιστική και αυταρχική εκπαίδευση που εμπόδιζε τη γνώση, ανισότητες οικονομικές και κοινωνικές, καθολικός πουριτανισμός, αναχρονιστικά ήθη και σχέσεις.

Το κεντρικό θέμα ήταν αυτό. Ότι πλέον την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην καπιταλιστική Γαλλία, στην καπιταλιστική Γερμανία και στον αναπτυσσόμενο καπιταλισμό στην Ανατολική Ευρώπη, με τα μονοκομματικά και γραφειοκρατικά καθεστώτα, την εμπόδιζαν οι παραγωγικές σχέσεις που υπήρχαν, δηλαδή το εποικοδόμημα, το πολιτικό σύστημα, το κοινωνικό περιβάλλον, οι κοινωνικές σχέσεις, τα εκπαιδευτικά συστήματα, τα πολιτιστικά πρότυπα, και ούτω καθεξής.

Τέταρτο: Η νεολαία τότε μπήκε μπροστά και ξεκίνησε τη σύγκρουση με τη διοίκηση του πανεπιστημίου της Ναντέρ. Απέναντι σε έναν καθολικό Πρύτανη ,με απόψεις και πρακτικές από το μεσαίωνα, τότε που κυριαρχούσε η φεουδαρχία ως κοινωνικο-οικονομικό σύστημα και ήταν σε πολλούς τομείς, φεουδαλικές οι σχέσεις στις κοινωνίες. Ξέρουμε ότι στον καπιταλισμό υπάρχουν και προ-καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, ως απομεινάρια του προηγούμενου φεουδαρχικού συστήματος. Τέτοιες φεουδαλικές σχέσεις, υπήρχαν σε πολλούς θεσμούς και στη Γαλλία.

Οι φεουδαλικές σχέσεις υπήρχαν και στο γαλλικό Πανεπιστήμιο. Το Πανεπιστήμιο των φεουδαλικών σχέσεων, με κύριο φέουδο την έδρα, αλλά και των διακρίσεων και διώξεων λόγω πολιτικών και κοσμοθεωρητικών πεποιθήσεων, το έζησαν όλοι και σε άλλες χώρες και στην Ελλάδα, στο ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Οι νέοι, οι εργαζόμενοι στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις δημιούργησαν μια καταιγίδα ξεσηκωμού, με το ιστορικό σύνθημα του 68 :<< Εδώ και τώρα! >>, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι : << Κάθε ιστορία, είναι ιστορία του παρόντος>> .Δεν μπορούσε πια η καπιταλιστική Γαλλία, που ήθελε να προχωρήσει σε πρόοδο, να έχει και προ-καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, φεουδαλικές σχέσεις σε πολλά επίπεδα, στο Πανεπιστήμιο, στις σχέσεις, στην οικογένεια, στην παραγωγή, στο δημόσιο βίο.

Αντίστοιχα φαινόμενα ήταν καθιερωμένα και στη Γερμανία. Μέχρι που όπως αναφέρθηκε σήμερα, η νομοθεσία απαγόρευε την επίσκεψη σε σπίτια, μετά τις 10 το βράδυ, γιατί έπρεπε να υπάρχει κοινωνική και εργασιακή πειθαρχία . 40 χρόνια μετά πρέπει να δούμε και πιο σημαντικές όψεις το 68. Εκτός αν θέλουμε να εισάγουμε και ποιητικά στοιχεία στις συγκρούσεις του 68 και ειδικά για τις προσωπικές σχέσεις, στοιχείο που υπερτονίστηκε για το 68.

Στην Ελλάδα τα φαινόμενα των προ-καπιταλιστικών και φεουδαλικών σχέσεων είχαν ένα πιο γενικευμένο χαρακτήρα για λόγους όπως:

• Δεν έγινε αστική επανάσταση λόγω της τουρκοκρατίας και για αυτό δεν απέκτησε η χώρα αστική ολοκλήρωση και ανάλογη ολοκληρωμένη αστική τάξη .

• Κυριαρχούσαν για δεκαετίες οι όψεις υπανάπτυξης, οικονομικής και κοινωνικής.

• Η χώρα εισήλθε σε καταστροφικό εμφύλιο μετά από το καταστροφικό β παγκόσμιο πόλεμο.

• Κυριάρχησαν αντιδημοκρατικά και αυταρχικά καθεστώτα με δυο δικτατορίες μέσα σε 40 χρόνια.

Τα φαινόμενα των προ-καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής είναι γνωστά και υπαρκτά και σήμερα στο κόσμο. Στην Κίνα αυτή τη στιγμή 30 εκατομμύρια άνθρωποι, τρεις φορές ο πληθυσμός της Ελλάδας, αποτελούν την ελίτ της γνώσης, των αυτοματισμών, της τεχνολογίας, της πληροφορικής, της τεχνολογίας, της βιοτεχνολογίας κοκ.

Ζουν και δημιουργούν σε ένα αρνητικό το περιβάλλον με ισχυρά κατάλοιπα φεουδαλισμού και αντίστοιχων σχέσεων. Τα άροτρα με τα βόδια, είναι το επιφαινόμενο των μεγάλων καθυστερήσεων και της αδυναμίας, από δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων, να έχουν πρόσβαση σε στοιχειώδη αγαθά. Με επιπλέον το δημοκρατικό έλλειμμα και το μονοκομματικό κράτος. Θα υπάρξουν αποσαρθρώσεις. Ορισμένοι τότε θα αιφνιδιαστούν.

Πέμπτο: Μεταξύ των άλλων, το θέμα μας σήμερα εδώ είναι : Το 68 και οι πολιτικές δυνάμεις. Είναι πασίγνωστο ότι οι πολιτικές δυνάμεις εκείνης της περιόδου, αποσαρθρώθηκαν από αυτή την εξέγερση. Δεν ήταν επανάσταση. Έχει γραφεί και αυτό. Ότι δήθεν ήταν επανάσταση ο Μάης.

Ορισμένοι -που τότε ήταν φοιτητές και σήμερα είναι στο χώρο της διανόησης –υποστηρίζουν ότι υπήρξε μια ματαίωση προσδοκιών από το κίνημα του 68. Ως νέοι διανοούμενοι τότε συνέβαλαν να ενσωματωθεί στις παραγωγικές δυνάμεις του συστήματος και η διανοητική εργασία, ως δύναμη της γνώσης, για την παραγωγή πλούτου. Πράγματι υπήρχε τότε μια έξαρση αστήριχτων προσδοκιών, από νέους, προσδοκίες που δεν ανταποκρινόταν στο χαρακτήρα της εξέγερσης. Δεν τις είχαν οι εργαζόμενοι.

Πρόσφατα σε ένα αφιέρωμα αθηναϊκής εφημερίδας, μίλησαν έλληνες που τότε ως φοιτητές συμμετείχαν ενεργά στην εξέγερση. Ο τίτλος ήταν: ήμουν κι εγώ εκεί. Τώρα είναι διανοούμενοι εδώ. Οι γάλλοι και οι αλλοδαποί εργάτες της βιομηχανίας Renault –που έλαβαν μέρος στην εξέγερση-είναι ακόμη εργάτες εκεί, στη Renault και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Όλες οι εξεγέρσεις έχουν έναν ορισμένο κύκλο. Η εξέγερση του 68 ήταν καθολικό κίνημα ρήξης και ανατροπής με το κατεστημένο, αυθόρμητο, αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιημένο. Ιδεολογικά και πολιτικά κυρίαρχη ήταν η εξω- κοινοβουλευτική αριστερά. Το χρώμα ήταν κόκκινο. Δεν ήταν όμως κοινωνική επανάσταση το ΄68. Κανένας δεν ισχυρίστηκε ούτε υποστήριξε ότι το Μάη του 68 κινδύνευσε από ανατροπή ,το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής .

Μια σημαντική, ιστορική εξέγερση ήταν και όπως όλες οι εξεγέρσεις ενσωματώθηκε σταδιακά στο σύστημα. Ούτε ηττήθηκε ο Μάης. Δεν ήταν επανάσταση για να ηττηθεί και να έχουμε παλινόρθωση!

Αποσαρθρώθηκαν όμως, οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις. Ηττήθηκαν δηλαδή όλες οι παραδοσιακές πολιτικές πρακτικές και όλες οι παραδοσιακές πολιτικές αντιλήψεις. Ηττήθηκε το πολιτικό κατεστημένο. Η γαλλική δεξιά στην αρχή ήταν αμήχανη, μετά πέρασε στην αντεπίθεση, και κέρδισε τις πρόωρες εκλογές. Η γαλλική δεξιά, από αυτή την εξέγερση, υπέστη ένα σοβαρό πλήγμα. Κλονίστηκε η κυρίαρχη ιδεολογία των κυρίαρχων τάξεων στη Γαλλία.

Τη δεξιά, την όποια συντήρηση, σε κάθε χώρα που γίνεται εξέγερση ή που υπάρχει ένα σημαντικό κίνημα που την οδηγεί σε μια δυσκολία, σε μια κρίση, σε ένα πλήγμα, την οδηγεί και σε απολογία. Αυτό το έχουμε δει και στην Ελλάδα για την ελληνική δεξιά, για να δούμε τη σύγκριση ομόλογων, συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων.

Απολογήθηκε η γαλλική δεξιά για το 68, μέχρι που έφτασε στην επόμενη περίοδο, που ο Μιτεράν αρχηγός του σοσιαλιστικού κόμματος, εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας .Το σύνθημα του 68 :<<Εδώ και τώρα!>> κυριάρχησε στην εκλογική εκστρατεία του Μιτεραν. Tο κίνημα- μέσα σε 15 χρόνια- οδήγησε σε μια άλλη, προοδευτική διακυβέρνηση. Δεν γίνονται πάντοτε μεγάλες πολιτικές αλλαγές, από κινήματα και από εξεγέρσεις. Διαμορφώνονται όμως, μέσα από αυτές τις ρήξεις, συνολικές πολιτικές εξελίξεις.

Μεγάλη πολιτική ήττα υπέστη και το κομμουνιστικό κόμμα της Γαλλίας όπου μέσα στην εξέγερση, μίλησε για προβοκάτορες και η Ουμανιτέ, το δημοσιογραφικό όργανο του πολιτικού γραφείου του ΚΚ της Γαλλίας έγραψε όχι μόνο ότι οι εξεγερμένοι είναι προβοκάτορες, αλλά ότι είναι φασίστες και άλλα συναφή.

Οι εξεγερμένοι έχοντας την ηγεμονία του κινήματος έναντι της παραδοσιακής αριστεράς, της ανταπέδωσαν τα ανάλογα με το σύνθημα : <Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου!>.

Μέσα από τις γενικές συνελεύσεις στην εξέγερση, απαρνήθηκαν τη θεωρία της πρωτοπορίας του κόμματος, θεωρία που οδήγησε στην αποξένωση, στην απομάκρυνση του κόμματος, από τους πολίτες. Απαρνήθηκαν ταυτόχρονα και την πρακτική της πολιτικής χειραγώγησης, από κάθε κέντρο και μηχανισμό.

Το γαλλικό Κ. Κ., ήταν ένα κόμμα, που δεν είχε αντιληφθεί τις μεγάλες διεργασίες που γίνονταν στη γαλλική κοινωνία, στη γαλλική νεολαία και στη γαλλική εργατική τάξη και δεν είναι τυχαία η συρρίκνωση και η κατάπτωση του γαλλικού Κ. Κ . Οι οπαδοί του ακολούθησαν αργότερα ως και την ακροδεξιά και σήμερα βλέπουμε την αποσάθρωση. Έμειναν τα απολιθώματα.

Αυτό δηλαδή που συμβαίνει και θα συμβεί και σε άλλα κόμματα, όπως της σοσιαλδημοκρατίας, γιατί ορισμένοι δεν κατάλαβαν ότι έρχεται η λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και νόμισαν ότι με ορισμένες τρέχουσες συντηρητικές πολιτικές, θα αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις και τη κρίση.

Δηλαδή έχει μεγάλη σημασία ότι ορισμένες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, οι αξιωματούχοι τους, οι ηγεσίες τους δεν αντιλαμβάνονται τις μεγάλες εξελίξεις που έρχονται από τις κοινωνίες, τις μεγάλες διεργασίες, τις μεγάλες αλλαγές.

Συμφωνώ μ’ αυτό που έλεγαν οι αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, τότε στο Παρίσι, ότι η αριστερά είναι προϊστορική, η επίσημη, η παραδοσιακή αριστερά. Συμφωνώ, για όλους όσους δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν αλλάζουν οι παραγωγικές δυνάμεις, θα αλλάξουν και οι σχέσεις παραγωγής. Όταν οι κοινωνίες θέλουν να αλλάξουν, το δείχνουν, μπαίνουν σε μια κρίσιμη περίοδο.

Το 68 έχουμε ένα διεθνές φαινόμενο, ένα καθολικό φαινόμενο, ξεσπά μια γενικευμένη κρίση που δεν αφορά μόνο στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο. Απλωνόταν στις ΗΠΑ και στη λατινική Αμερική. Έχουμε μια κρίση. Την κρίση δεν την αντιλαμβάνονται οι γραφειοκράτες, οι αξιωματούχοι, οι καριερίστες, οι τεχνοκράτες, όλοι αυτοί οι κύκλοι. Έχουν ένα πρόβλημα με την κρίση.

Οι νέοι και οι εργαζόμενοι της Γαλλίας δεν ήθελαν να συνδράμουν τις επιδιώξεις του κεφαλαίου και της δεξιάς, δηλαδή να γίνει συσσώρευση με ανισότητες υπέρ της ολιγαρχίας, να γίνουν επενδύσεις του άμεσου κέρδους, να υπάρχει πειθαρχημένη εκμετάλλευση, να υπάρχει μονεταρισμός, να υπάρχει λιτότητα, για να υπάρχει εργασία, για να υπάρχει αποταμίευση. Δεν το ήθελαν αυτό το μοντέλο οι γάλλοι. Οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας αδυνατούσαν να αντιληφθούν αυτή την άρνηση !

Εκτός από το ότι ηττήθηκε η παραδοσιακή πολιτική, τα παραδοσιακά μοντέλα, οι παραδοσιακές πολιτικές πρακτικές, επεκτάθηκε η αμφισβήτηση, και διαπέρασε τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης .Στην αρχή με την εξέγερση της Πράγας, μετά με την ανατροπή της κατάστασης στην Πολωνία, για να ακολουθήσει η πτώση του τείχους του Βερολίνου και ως φυσικό επακόλουθο, επήλθε η οριστική κατάρρευση των καθεστώτων το 1989, 200 χρόνια μετά τη γαλλική επανάσταση.

Αναπτυσσόταν ο καπιταλισμός στις ανατολικές χώρες. Αυτό δηλαδή το φαινόμενο του νεαρού και σκληρού καπιταλισμού, που εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια και στην Κίνα.

Το θέμα αφορούσε την προοδευτική αριστερά τότε και την αφορά και αύριο. Δηλαδή αν αύριο και για κάθε αύριο θα αντιληφθεί και θα αντιλαμβάνεται τις επερχόμενες αλλαγές, τις οποίες προοιωνίζονται οι κοινωνίες.

Έκτο: Τη διαδικασία την κινηματική, τη κουλτούρα των κινημάτων του 68, την ενσωμάτωσαν πολλά πολιτικά κόμματα, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις .Σο λεξιλόγιο τέθηκαν: η σύγκρουση, η αναμέτρηση, η ρήξη.

Στις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις οι ηγετικές ομάδες, δεν ήθελαν να ακούνε για τη λογική της ρήξης. Όπως και τώρα πολλοί ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες και άλλοι ας πούμε γενικότερα της αριστεράς, που κάνουν ακαδημαϊκές συζητήσεις, δεν θέλουν να ακούν τις λέξεις: «ρήξη, ανατροπή, σύγκρουση, κινηματική λογική» και ούτω καθεξής. Έχουν προσχωρήσει στη λογική των ρυθμίσεων, των προσαρμογών και των επιφανειακών και αβαθών μεταρρυθμίσεων.

Στην εξέγερση τέθηκαν θέματα ενάντια σε κάθε πατερναλισμό, όπως η κοινωνική απελευθέρωση. Η χειραφέτηση, η αμφισβήτηση, η αμφισβήτηση της αμφισβήτησης. Η απόρριψη της αυθεντίας .Η απελευθέρωση της γνώσης, ως δύναμης παραγωγής, προόδου, πολιτισμού, ανάπτυξης και ευημερίας.

Τέθηκαν επίσης θέματα όπως η αποκαθήλωση των προκαταλήψεων και των βεβαιοτήτων και η ανάδειξη νέων κοινωνικών κινημάτων ενάντια στη λογική της ενσωμάτωσης στο σύστημα .Η επιρροή του 68 ήταν έντονη, στον πολιτισμό και στις επιστήμες. Κυριάρχησε το θέμα των πρωτοβουλιών ενάντια στην αδράνεια και της συμμετοχής ενάντια στην απάθεια .

Πρόσφατα ένα πολιτικό πρόσωπο από την επίσημη πολιτική έλεγε: η κυβέρνηση έχει την πρωτοβουλία γιατί κυβερνά και η αντιπολίτευση απαντά. Δεν έχει πρωτοβουλίες η αντιπολίτευση, απαντά. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Όχι πολιτική κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, όχι δομική αντιπολίτευση, αλλά- μονοδιάστατα- αντικυβερνητική. Λέει αυτά η κυβέρνηση, της απαντάει η αντιπολίτευση ή αντιπροτείνει. Την πρωτοβουλία την έχει μόνο η πλευρά που κυβερνά! Αντιλαμβάνεται κανείς τι γνώμη θα έχει για θέματα ρήξεων και αναμέτρησης.

Επίσης, πριν λίγο καιρό ένα άλλο πρόσωπο από την επίσημη πολιτική έλεγε ότι δεν αναγνωρίζει και δεν δέχεται τη λογική, την κοσμοθεωρητική, την ιδεολογική βάση του: Αριστερά-Δεξιά και τις συνέπειες στην ανθρωπότητα, στην ανάπτυξη, στην οικονομία, στις κοινωνίες, τις διαφορετικές αφετηρίες και τις δυνατότητες των ανθρώπων. Δεν αναγνώριζε τη γαλλική επανάσταση και τις πτέρυγες: Αριστερά και Δεξιά, στα νομοθετικά σώματα.

Ορισμένα άλλα στοιχεία που τέθηκαν στις πολλαπλές συζητήσεις το 68: Κριτική της αστικής ιδεολογίας, αλλά όχι μόνο κριτική της αστικής ιδεολογίας, αλλά και του κάθε δογματισμού από δυτικά ή ανατολικά και κάθε άλλου ιδεολογικού προτάγματος, που δεν συμβάλλει στην ελευθερία και τη χειραφέτηση. Κυριάρχησαν οι συζητήσεις για την αλλοτρίωση, για την άρνηση του καταναλωτισμού, για τη κατάργηση της θανατικής ποινής, για την άρνηση της θεωρίας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, γιατί τότε δεν είναι άγιος ο σκοπός.

Η αλληλεγγύη ήταν η νέα πνοή στην εξέγερση. Μετά τη γαλλική επανάσταση τέθηκε ξανά το θέμα της αλληλεγγύης στη Γαλλία και συνολικά στην Ευρώπη, ως μέγεθος κοινωνικής πολιτικής απέναντι στη λογική της φιλανθρωπίας. Γιατί σταδιακά ο καθολικισμός και η δεξιά είχαν υποκαταστήσει την αλληλεγγύη με τη φιλανθρωπία, τη φιλανθρωπία με πολλές μορφές. Για την αξία του συλλογικού και το ατομικού και τη διαλεκτική τους σχέση.

Ένα από τα ποιό σπουδαία ερωτήματα του 68 ήταν το ερώτημα: Από ποιον και για ποιον; Είναι γνωστό ιστορικά ότι οι άνθρωποι -για αιώνες- αναζήτησαν απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα, από τη Θεολογία .Ακολούθως στράφηκαν -για αιώνες -και στη Φιλοσοφία. Μετά ήρθε η σειρά των Επιστημών για να ικανοποιήσoυν- σε σημαντικό βαθμό- τις ανάγκες της ανθρωπότητας .

Ο Μάης του 68 εισήγαγε τη θεωρία και κυρίως την έμπρακτη αξία του ρόλου των Διανοούμενων, που δεν είναι μόνο εξειδικευμένοι σε ένα γνωστικό αντικείμενο. ‘Έχουν γνώσεις και άλλων επιστημονικών πεδίων και το κυριότερο έχουν συνείδηση της αποστολής τους στις κοινωνίες. Ο Μάης του 68 έφερε ξανά το θέμα, για το ρόλο και την ευθύνη των Επιστημών, των Επιστημόνων , των Τεχνικών και των Καλλιτεχνών, όχι ως ειδικών, όχι ως τεχνοκρατών, αλλά για τις ευθύνες που έχουν για:

-Τη σημασία και το ρόλο της γνώσης και των τεχνών στην υπηρεσία των ανθρώπων και ενάντια στην αλλοτρίωση επιστημόνων που τίθενται στην υπηρεσία συστημάτων, ενάντια στη συντηρητική, ατομιστική ωφελιμιστική κα δεξιά λογική : γνώση για τη γνώση και τέχνη για τη τέχνη. Τέθηκε ξανά στην ημερήσια διάταξη η ουσία και η αξία του όρκου του Ιπποκράτη, για ένα νέο ουμανισμό, για τις ανθρωποκεντρικές κοινωνίες του μέλλοντος, ως απάντηση στις αναδυόμενες νέες βαρβαρότητες.

- Τις διεπιστημονικές συνεργασίες των επιστημόνων, των διανοουμένων, για τη παραγωγή επιτευγμάτων με σκοπό την ωφέλεια της ανθρωπότητας .

-Να θέτουν ερωτήματα πέραν της αυτονόητης αξίας της γνώσης αυτής καθ’ αυτής. Ερωτήματα όπως για ποιους σκοπούς η πυρηνική ενέργεια; Για ποιους σκοπούς η συσσώρευση πλούτου; Για ποιους σκοπούς τα επιτεύγματα στη φυσική, τη πληροφορική, την ιατρική, την τεχνολογία, την βιοτεχνολογία, για να μιλάμε σήμερα για τη Βιοηθική κοκ.

Ταχύτατα εξελίχθηκε η συμπύκνωση εκείνου του αγώνα πάνω σε μεγάλης σημασίας ζητήματα. Ορισμένοι βιάζονται. Λένε: τι θα γίνει, θα τους ρίξετε; Πόσες φορές έχουμε ακούσει από ανυπόμονους να ρωτάνε: δεν θα τους ρίξετε; Αποκρινόμαστε και λέμε: Χρειάζεται η κουλτούρα της συμπύκνωσης, της γενίκευσης των αγώνων, που το 68 ολοκληρώθηκε με τη γενική απεργία και οδήγησε σε παράλυση τη Γαλλία.

Ο Μάης αποκαθήλωσε πολλά και πολλούς. Οι Γάλλοι εργαζόμενοι προέβαλαν και οικονομικές διεκδικήσεις. Ο Πρόεδρος Ντε Γκώλ, προκειμένου να ανασταλεί η γενική απεργία, έδωσε 25% αύξηση επί του μισθού και 10% αύξηση στο ημερομίσθιο. Οι εργαζόμενοι επέμεναν στη συνέχιση του αγώνα. Ο Σεγκίν, ήταν επικεφαλής στέλεχος του γαλλικού Κ. Κ . στα συνδικάτα της βιομηχανίας Renault.Κάλεσε τους εργαζόμενους να επιστρέψουν στην εργασία τους, να σταματήσουν την εξέγερση, λέγοντας τους: πότε άλλοτε θα ξαναπαίρνατε αυξήσεις 25% και 10%;

Πάντοτε θα τίθεται το θέμα τι είναι συντηρητικό και τι είναι προοδευτικό. Και τότε στο γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα συνυπήρχε -μαζί με προοδευτικούς -ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής και πολιτικής συντήρησης. Διατυπώθηκαν και σήμερα εκτιμήσεις για τη στάση <<των γάλλων κομμουνιστών το 68>>.Θεωρώ ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση . Δεν είναι δεδομένο ότι τα μέλη ενός ΚΚ είναι και κομμουνιστές. Έχουμε δει πολλά . Το ποιός είναι κομμουνιστής, το ποιος είναι σοσιαλιστής θέλει συζήτηση.

Μπορούμε να πούμε τα μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, τα μέλη του σοσιαλιστικού κόμματος, το κομμουνιστικό κόμμα, το σοσιαλιστικό κόμμα, όχι οι κομμουνιστές, ή οι σοσιαλιστές. Το μάθημα αυτό δεν το πήραμε μόνο από το Μάη και τα ανατολικά καθεστώτα, αλλά και σε άλλες περιόδους. Υπάρχουν πολλοί που μπορούν να ισχυριστούν ότι, όσοι είναι μέλη η ψηφίζουν ΚΚΕ στην Ελλάδα είναι κομμουνιστές, ότι όσοι είναι μέλη η ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστές και όσοι είναι μέλη η ψηφίζουν ΣΥΝ είναι αριστεροί; Αν ήταν σε τέτοιο βαθμό προοδευτικοί οι Έλληνες, η χώρα θα είχε απογειωθεί.

Έβδομο: Υπάρχουν σημαντικά πράγματα που μπορεί να πει κανείς σχετικά με τις εξεγέρσεις.

Πρόσφατα πρώην στέλεχος του ΚΚΕ ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχουν κοινά σημεία, δεν υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στο 68 και στο Πολυτεχνείο το73. Δεν είναι αληθείς αυτοί οι ισχυρισμοί, γιατί δεν ανταποκρίνονται στη τότε πραγματικότητα. Υπήρχαν διαφορές, αλλά και πάρα πολλές ομοιότητες.

Ως προς τις διαφορές:

Η διαφορά ήταν ότι η Γαλλία είχε κοινοβούλιο και στην Ελλάδα είχαμε χούντα. Ως εκ τούτου ήταν διαφορετική η ιεράρχηση των επιδιώξεων όσων έλαβαν μέρος στις δύο εξεγέρσεις.

Η διαφορά ήταν ότι οι Γάλλοι φοιτητές τότε δεν ήταν τα φτωχόπαιδα, όπως οι Έλληνες φοιτητές και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στην εξέγερση του 73.

Δεν ξεσηκώθηκαν οι περιθωριοποιημένοι, οι φτωχοί, αυτοί που είναι στο όριο της φτώχειας και έξω από την κοινωνία. Ήταν τα παιδιά μικρομεσαίων τάξεων και στρωμάτων της Γαλλίας και οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις.

Ως προς τις ομοιότητες:

Το ΚΚΕ καταδίκασε την εξέγερση του Μάη το 68 σε αγαστή σύμπνοια με το ΚΚ Γαλλίας, που είχε πράξει το ίδιο.

Το μάθημα του 68 ήταν σημαντικό, ως μαζικό κίνημα σύγκρουσης, ρήξης και αναμέτρησης μέχρι τέλους. Η υιοθέτηση αυτής της στάσης από το ελληνικό φοιτητικό κίνημα, έφερε την αποσάθρωση και την κατάρρευση του καθεστώτος της δικτατορίας στην Ελλάδα. Το σύνθημα, στο Πολυτεχνείο :<Έξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε επτά!> ήταν στον απόηχο της δυναμικής των συγκρούσεων του 68.

Ανάλογες με τις συνελεύσεις του 68 στην Οντεόν και στη Σορβόννη, ήταν και οι συνελεύσεις στη κατάληψη του Πολυτεχνείου, φοιτητικές και εργατικές.

Το ΚΚΕ τότε ήταν αντίθετο με την κατάληψη του 73 και ακολούθησαν βίαιες συγκρούσεις προκειμένου να προχωρήσουμε στη κατάληψη και σε σύγκρουση με τη χούντα. Τους πρωτοστάτες της κατάληψης το 73, το ΚΚΕ τους χαρακτήρισε και είπε ότι ήταν προβοκάτορες, με κείμενο στο περιοδικό της σπουδάζουσας της ΚΝΕ, όπως ακριβώς και το γαλλικό ΚΚ είχε πει για τους πρωταγωνιστές του 68 .

Αναφέρθηκε σήμερα ότι το 68 ο Μιτεράν πήγε στις συνελεύσεις των φοιτητών στο Παρίσι και ζήτησε να μιλήσει. Δεν του το επέτρεψαν.

Στη κατάληψη του 73 στελέχη του ΚΚΕ Εσωτερικού τότε, του άλλου κόμματος της επίσημης αριστεράς, ήθελε να ορκίσουμε κυβέρνηση μέσα στο Πολυτεχνείο με τον Π. Κανελλόπουλο της παλιάς ΕΡΕ, τον Η. Ηλιού Της ΕΔΑ, τον Γ. Μαύρο της Ένωσης Κέντρου και με άλλους . Ο Στρατός και τα τανκς έρχονταν.

Άλλωστε τα τανκς ήταν έτοιμα με το στρατό και στο Παρίσι το 68. Ήταν ισχυρή η συντηρητική εξουσία γύρω από τον Ντε Γκωλ και δεν επενέβησαν.

Οι γαλλικές αρχές περικύκλωσαν << το φρούριο>> του κινήματος στο Καρτιέ Λατέν, χωρίς να επεμβαίνουν εντός .Οι εξεγερμένοι, μετά από μέρες, όταν είδαν τον κίνδυνο της απομόνωσης, τότε βγήκαν και συμμάχησαν με τους εργάτες της Renault και πέρασαν σε νέα φάση συγκρούσεων.

Οι τροτσκιστές υποστήριζαν το 68, ότι το κίνημα είχε μπει σε επαναστατική περίοδο. Το ίδιο υποστήριζαν και στο Πολυτεχνείο και μετά έκαναν την αυτοκριτική τους.

Αναφέρθηκε επίσης σήμερα ότι ο Ντούτσκε, ένας από τους ηγέτες του 68 υποστήριζε την ανάγκη του ένοπλου αγώνα. Και στελέχη ελληνικών αντιδικτατορικών οργανώσεων υποστήριζαν αυτή την επιλογή για την Ελλάδα. Ιδιαίτερα μας ξένιζε το γεγονός ότι ορισμένοι που στήριζαν την επιλογή του ένοπλου αγώνα, ζούσαν στο εξωτερικό. Πέραν του ανεδαφικού και κυρίως της απόλυτα λαθεμένης επιλογής.

Όγδοο: Η αυτό οργάνωση ήταν μια ριζοσπαστική επιλογή το 68 . Δηλαδή όταν έχουμε τέτοιες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις οι οποίες είναι σε άλλη περίοδο και δεν καταλαβαίνουν τίποτα, ο κόσμος τι πρέπει να κάνει; Να αυτό οργανωθεί.

Το ΠΑΣΟΚ το ΄74 ενσωμάτωσε, ως στοιχείο της φυσιογνωμίας του, την αυτό οργάνωση. Άλλο αν το ΠΑΣΟΚ αργότερα μπήκε σε κρίση ιδεολογική, πολιτική, και οργανωτική. Αλλά με την ίδρυσή του υιοθέτησε ριζοσπαστικές επιλογές του 68.

Επίσης το ΠΑΣΟΚ στις ιδεολογικές του αρχές υιοθέτησε την κοινωνική απελευθέρωση.

Δηλαδή πρέπει να δούμε ότι σε επίπεδο πολιτικό, όπως ενσωματώθηκε ο ξεσηκωμός του Μάη του ΄68 και κάθε ξεσηκωμός θα ενσωματώνεται. Και το Πολυτεχνείο ενσωματώθηκε.

Το ΠΑΣΟΚ ακόμη είπε : είμαστε κίνημα, όχι κόμμα. Μετά άλλο αν ορισμένες φορές, έγινε κόμμα του κράτους με μηχανισμούς αξιωματούχων και τα συναφή .

Το ΠΑΣΟΚ ενσωμάτωσε τη λογική των κινημάτων . Ότι η δημοκρατία, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει τρία βάθρα.

Δεν είναι μόνο το Κοινοβούλιο. Ότι βασίζεται λοιπόν η δημοκρατία και στην Αυτοδιοίκηση, στα Συνδικάτα, στα κόμματα και στις κοινωνικές οργανώσεις.

Στη Γαλλία μετά το ΄71 συγκροτήθηκε το γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα και διαμορφώθηκε το κοινό πρόγραμμα της αριστεράς με τη συμμετοχή και του γαλλικού ΚΚ, με πρωτοβουλία του Μιτεραν, πρόγραμμα που δεν κατέληξε σε πολιτική επιτυχία. Στην εξέγερση του Μάη, υπήρχε ένα μικρό Σοσιαλιστικό Κόμμα-εξωκοινοβουλευτικό- με επικεφαλής το Ροκάρ, που μετά ήταν Πρωθυπουργός των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Μιτεραν.

Τα κόμματα της μιας τάξης έπαψαν να έχουν ακροατήρια. Διαμορφώνονται πια συμμαχίες τάξεων και στρωμάτων κι αυτό ήταν αποτέλεσμα του κινήματος του 68.

Η στρατηγική επιλογή για το μπλοκ των κοινωνικών δυνάμεων της αλλαγής , οδήγησε στη διαμόρφωση των μεγάλων συμμαχιών. Είναι από τις επιτυχείς στρατηγικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ, πού στην εκστρατεία του 81 υιοθέτησε το σύνθημα του 68 :<Εδώ και τώρα!>.

Σε αντίθεση με τις κοινωνικές συμμαχίες, οι πολιτικές συνεργασίες -συμμαχίες δεν ευδοκίμησαν, δεν ήταν επιτυχείς. Η πολιτικές συνεργασίες δοκιμάστηκαν-χωρίς επιτυχία- πρόσφατα στην Ιταλία δυο φορές. Υπάρχει συζήτηση και στην Ελλάδα.

Η ισότητα και η ισοτιμία των δύο φύλων και οι μεγάλες αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, ήταν αποτέλεσμα των κινημάτων του 68, αλλά και νέων κινημάτων για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, χωρίς διακρίσεις.

Η αποδοχή των μεταναστών και ο αγώνας ενάντια στη ξενοφοβία και το ρατσισμό που συνεχίζουμε αδιάκοπα ως ΠΑΣΟΚ, είχε τεθεί ως σοβαρό θέμα τότε στη κεντρική Ευρώπη. Γιατί αναπτυσσόταν ήδη από τότε το τριτοκοσμικό μοντέλο, για μια δεύτερη εργατική τάξη από τρίτες χώρες, για συγκεκριμένες δραστηριότητες στο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που αναπτυσσόταν.

Οι παραδοσιακές πολιτικές έχουν κοντά πόδια, είναι μικρός ο κύκλος τους και μ’ αυτή την έννοια υπάρχει διαρκής εξέλιξη και πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε, να μελετάμε, να ακούμε διεθνώς, να ανταλλάσουμε εμπειρίες, γιατί αυτό ήταν ένα κίνημα με διεθνείς προεκτάσεις. Αφορούσε και αφορά σε όλους, παγκόσμια.

Ένατο: Σήμερα τίθεται επί τάπητος το μέγα θέμα για το μοντέλο της ανάπτυξης διεθνώς, για τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη κοινωνική ευημερία, απέναντι σε τριτοκοσμικού χαρακτήρα οικονομίες και κοινωνίες που θέλει να επιβάλει η διεθνής συντήρηση .Η διεθνής δεξιά.

Ήδη μιλάνε τώρα άνθρωποι, όπως ο Πρόεδρος της Γερμανίας, που μίλησε πρόσφατα- ήταν στέλεχος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -και είπε:

• τι θα γίνει με την ασυδοσία και την κερδοσκοπία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου,

• τι θα γίνει με τα δικαιώματα, τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά που υποκαθίστανται από τις αγοραίες επιδιώξεις,

• τι θα γίνει με τις πρακτικές του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, που μ’ αυτή τη λογική της ατιμωρησίας και της συμμορίας καταληστεύει χώρες, οικονομίες και κοινωνίες, με ομόλογα, μετοχές και τίτλους χωρίς αξία;

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας υπερασπίζεται τη γαλλική οικονομία και είναι σε διαρκή αντιπαράθεση με την ηγεσία της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας η οποία επιμένει στη λογική του σκληρού ευρώ.

Έχουμε ένα οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο σε εξέλιξη, σε αντίθεση μ’ αυτό που θέλουν οι άνθρωποι, τα 6,5 δις στην ανθρωπότητα. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν, σε χώρες υπό ανάπτυξη, με λιγότερο από δυο δολάρια την ημέρα , πεθαίνουν από έλλειψη πόσιμου νερού, η παιδική θνησιμότητα και οι θάνατοι από επιδημικές ασθένειες ,είναι σε πρωτοφανή επίπεδα. Ακολουθεί ο αναλφαβητισμός, και η ανεργία, ο αυταρχισμός και η βία. Είναι η διαρκής εκρηκτική ύλη των κινημάτων και των αναμετρήσεων .

Η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου από κερδοσκοπικά δίκτυα, δίνει νέο έναυσμα στη κρίση. Τι θα κάνουμε εμείς; Είναι σίγουρο ότι πάρα πολλοί, σε όλο το πλανήτη, δεν θα παραμείνουν παρατηρητές, περιγράφοντας και διαπιστώνοντας.

Με παρακαταθήκη και το Μάη, θα βιώσουμε πρωτοβουλίες, κινήματα και αναμετρήσεις, ενάντια σε νέες βαρβαρότητες και με αίτημα για έναν άλλο κόσμο δίκαιο. Με σχέδιο για νέους, δίκαιους, διεθνείς κανόνες δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Υπάρχει κρίση. Κρίση στο μοντέλο ανάπτυξης, κρίση στον τρόπο της παραγωγής, κρίση εισοδημάτων, κρίση στον πλανήτη με το ζήτημα των κλιματικών αλλαγών. Ειπώθηκε σήμερα εδώ ότι με την ανάληψη της εξουσίας θα λύσουμε τα προβλήματα. Δεν λύνει το πρόβλημα από μόνη της η εξουσία. Δεν το λύνει, όχι. Χρειαζόμαστε μεγάλες αλλαγές σε εθνική, περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα.

Εάν δεν γίνονται μεγάλες αλλαγές, κάθε φορά με βάση την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και αντίστοιχη προοδευτική εξέλιξη στις παραγωγικές σχέσεις, πέρα από τη κρίση, θα έχουμε συγκρούσεις, θα έχουμε αναμέτρηση. Οι πρωτοβουλίες και η δράση ήταν και θα είναι πάντα υπόθεση των νέων και των εργαζόμενων.

Δέκατο: Η Εξέγερση του 68 ήταν ένα κίνημα νέων και εργαζόμενων με πολιτική και κοινωνική συνείδηση, ένα κίνημα απαίτησης για ριζοσπαστικές αλλαγές, στο άμεσο μέλλον.

Σήμερα στην Ελλάδα οι νέοι, πτυχιούχοι και μη, για να βρουν μια εργασία:

α)Εποχική, ορισμένου χρόνου-από 3 έως 8 μήνες και έως18 μήνες για τα κοινοτικά προγράμματα –χρειάζονται κατά μέσο όρο 20 με 24 μήνες.

β) Μόνιμη, την αναζητούν 4 με 5 χρόνια. Μιλάμε για ένα κύκλο πενταετίας, για χρόνο ανάλογο με σπουδές Πανεπιστημίου. Πέραν του ότι η εργασία ΄-σε μεγάλη έκταση-έχει αποδεσμευτεί από τις σπουδές.

Αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής τα εξής:

α) Από τους νέους εργαζόμενους κάτω των 30 ετών, σχεδόν τα 2/3 δεν είναι μέλη σε κανένα σωματείο. Οι άνθρωποι αυτοί υπερβαίνουν το ένα εκατομμύριο. Είναι έξω από τις παραδοσιακές οργανώσεις του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα.

β), Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόνο από την αδήλωτη εργασία, την παραβίαση του 8ωρου και την παραβίαση και καταστρατήγηση της εργασιακής νομοθεσίας, η εργοδοσία και φέτος εισέπραξε παράνομα, πάνω από 25 δις ευρώ, εκμεταλλευόμενη εκατομμύρια Έλληνες, Επαναλαμβάνω μόνο από την αδήλωτη εργασία.

γ) Η ανεργία υπερβαίνει το 9%.Σε πολλές περιοχές και πόλεις είναι διπλάσιο και πλέον το ποσοστό της ανεργίας. Στη περιοχή της Θεσσαλονίκης η ανεργία έχει ξεπεράσει το 20%! Με την ύφεση, ως αποτέλεσμα του επερχόμενου στασιμοπληθωρισμού, θα έχουμε νέα άνοδο της ανεργίας και μάλιστα πολύ σύντομα.

δ) Η κατάσταση στο χώρο των νέων πτυχιούχων επιστημόνων, είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Ορισμένοι κλάδοι είναι σε βαθειά κρίση υπερεπαγγελματισμού και του ετεροεπαγγελματισμού.

Έντονα είναι τα χαρακτηριστικά της προλεταριοποίησης στους γιατρούς, τους μηχανικούς, τους δικηγόρους κοκ, καθώς επίσης εκτεταμένη είναι η ετεροαπασχόληση νέων επιστημόνων, σε εργασίες άσχετες με το αντικείμενο των σπουδών τους.

Ωστόσο αυτή η αρνητική εξέλιξη δεν είναι άσχετη με την υποβάθμιση των σπουδών στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας, με τις τυφλές συγκρούσεις και με περιεχόμενο, συντηρητικό, ανασφαλές και φοβικό.

ε) Είναι απαράδεκτες οι αμοιβές της μισθωτής εργασίας, επαναλαμβάνω της μισθωτής εργασίας, που πολλοί νέοι τις αναφέρουν στη <γενιά των 700 ευρώ> .

Σε σχέση με το ριζοσπαστικό κίνημα του 68, που αναζητούσε και όριζε αίτια και αποτελέσματα, θα ήθελα να κάνω τρείς υπενθυμίσεις:

1)Έχουμε ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που βάση του είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, σύστημα που παράγει πλούτο και ανισότητες. Μια από τις ανισότητες είναι η άνιση ανάπτυξη και παράγωγο αυτής της άνισης ανάπτυξης, η συγκέντρωση πλούτου από τους λίγους και οι χαμηλοί μισθοί έως και 700 ευρώ, για τους μισθωτούς.

Ορισμένοι από άγνοια δεν αναφέρουν καν την ύπαρξη του καπιταλισμού. Άλλοι το αποσιωπούν σκόπιμα γιατί έχουν συνθηκολογήσει με αυτό το σύστημα. Άλλοι μιλούν- με στρουθοκαμηλισμό-για τα αρνητικά συμπτώματα (χαμηλές αποδοχές) λες και προέκυψαν από το πουθενά, δεν υπάρχουν για αυτούς ερωτήματα και γιατί.

Ίσως ο λόγος αυτών των αποσιωπήσεων συνδέεται και με το ότι δεν θέλουν να στραφούν εναντίον του συστήματος, θέλουν να αποφύγουν την έμπρακτη οργάνωση της αντίθεσης με αυτό το σύστημα των ανισοτήτων .

2)Οι χαμηλές αμοιβές έως και 700 ευρώ στους μισθωτούς καταβάλλονται από τους εργοδότες. Δεν έρχονται από τον ουρανό. Στο καπιταλιστικό σύστημα λειτουργούν εργοδότες που σκοπό έχουν το κέρδος. Ορισμένοι αποφεύγουν να μιλούν για την εργοδοσία, γιατί αν το κάνουν πρέπει και έμπρακτα να στραφούν εναντίον της. Άλλοι γιατί έχουν συνθηκολογήσει. Άλλοι γιατί λόγω της αδυναμίας τους να στραφούν κατά της εργοδοσίας, περιορίζουν τη δυσαρέσκειά τους :Στη περιγραφή, στη διαπίστωση και στη προπαγάνδα της κατάστασης.

3) Νέοι μισθωτοί εργαζόμενοι με τις αμοιβές έως και 700 ευρώ, συγκρότησαν το φόρουμ της <Γενιάς των 700 ευρώ>. Είναι μια θετική πρωτοβουλία που αγκαλιάστηκε από πολλούς νέους. Μερικές παρατηρήσεις. Οι νέοι σήμερα:

- Δεν είναι όλοι μισθωτοί.

- Δεν έχουν όλοι μόνιμη εργασία και με τη μερική απασχόληση έχουν πολύ χαμηλότερες αποδοχές.

-Πάρα πολλοί είναι άνεργοι.

-Πάρα πολλοί ασκούν επαγγέλματα που οι αμοιβές τους δεν έχουν καμιά σχέση με τη μισθωτή εργασία (παραγωγοί προιόντων, ελευθεροεπαγγελματίες, μικρομεσαίοι κ.ο.κ.) .

Στο καπιταλιστικό σύστημα σε όλο τον κόσμο οι κοινωνίες προσδιορίζονται από κοινωνικές τάξεις και κοινωνικά στρώματα. Το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα μας.

Και η αμοιβές από τα 300 έως τα 700 ευρώ προσδιορίζουν μια κατηγορία νέων μισθωτών .Οι νέοι μισθωτοί των 300 έως 700ευρώ ,είναι ένα νέο κοινωνικό στρώμα μισθωτών στο ελληνικό καπιταλιστικό σύστημα, με μέσο επίπεδο ανάπτυξης, σε σχέση με άλλες πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες .

Το ζήτημα του προσδιορισμού μιας γενιάς ηλικιακά, αφορά κάθε φορά μια περίοδο που συμπυκνώνει:

- Εξελίξεις και σημαντικά γεγονότα .

-Έμπρακτη άσκηση αξιών και στάση ζωής σε μια εποχή .

- Το ρόλο που διαδραμάτισαν οι νέες και οι νέοι, αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο.

Νέες και νέοι, αν εξαιρέσουμε τις κινητοποιήσεις της σπουδάζουσας νεολαίας για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, δεν οργάνωσαν δυναμική παρουσία και γεγονότα, ούτε έμπρακτη άσκηση αξιών, τα τελευταία χρόνια που να πολιτογραφούν όρους <Γενιάς>.

Οι δηλώσεις, οι ανακοινώσεις και οι διαπιστώσεις πάνω σε ένα θέμα δεν αποτελούν γεγονότα ή όρους προσδιορισμού μιας< Γενιάς>.

Ενδέκατο: Πρέπει να μπει μπροστά τώρα η νεολαία. Η νεολαία του ΠΑΣΟΚ οπωσδήποτε. Οι νέες και οι νέοι που έχουν πολιτική και κοινωνική συνείδηση δε πρέπει να εφησυχάζουν.

Δεν αρκεί να ενδιαφέρονται μόνο για τη τήρηση των καταστατικών και των διαδικασιών ή, τι θέσεις και τι πόστα θα αναλάβουν, ή πώς θα εκλεγούν σε επαγγελματικούς ή κοινωνικούς φορείς .

Οφείλουν να συμβάλουν στην οργάνωση- πολιτική και συνδικαλιστική-της εργαζόμενης νεολαίας σε κινηματική βάση και με συγκεκριμένες διεκδικήσεις όπως :

α)Τήρηση του 8ωρου και της εργασιακής νομοθεσίας. Μέτρα κατά των επιχειρήσεων και των εργοδοτών και ανάρτηση των παραβατών στο διαδίκτυο.

β)Ίδρυση σωματείων σε κάθε εργασιακό κλάδο και προώθηση μέτρων τόσο κατά της εργοδοσίας που εμποδίζει την άσκηση εργασιακών δικαιωμάτων, όσο και κατά των εργοδοτών που ιδρύουν εργοδοτικά σωματεία. Ανάρτηση των παραβατών στο διαδίκτυο .

γ)Προώθηση και διεκδίκηση της κατάργησης του νομοθετικού πλαισίου της εργασιακής απορρύθμισης, όπως τις ιδιωτικές εταιρίες για το δανεισμό και την ενοικίαση των εργαζομένων, τα ιδιωτικά γραφεία συμβούλων εργασίας και τις εταιρίες προσωρινής απασχόλησης, το πλαίσιο για τις διακρίσεις στους συμβασιούχους, κοκ.

δ)Προώθηση της στρατηγικής της σύγκλησης μισθών και συντάξεων με βάση τις άλλες αναπτυγμένες χώρες μέλη της Ε.Ε. Ανάρτηση στο διαδίκτυο συγκριτικών πινάκων αμοιβών, μισθών και συντάξεων σε επαγγέλματα και σε χώρες της Ε.Ε. και οργάνωση καμπάνιας αντίστοιχων διεκδικήσεων.

ε) Ανάπτυξη ενός φοιτητικού κινήματος που θα προτάξει ως θέματα αιχμής: την ποιότητα των σπουδών, την αξιολόγηση, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και όχι τα συγκριτικά μειονεκτήματα, την ανάπτυξη δυνατοτήτων, την καινοτομία και την απόδοση.

Η νέα γενιά, με συνείδηση, με οργάνωση και με κινητοποίηση- δηλαδή με όρους κινήματος- θα χαράζει νέους δρόμους.

Αυτά είναι τα σημαντικά .Υπάρχει κρίση, θα υπάρξουν εκρήξεις και νέα κινήματα από τις νέες και τους νέους που θα συνεχίσουν, εκφράζοντας τη βιολογική αλήθεια στη ζωή και στις μελλοντικές κοινωνίες, σε συνδυασμό όμως και με άλλες αλήθειες, όπως: ιδεολογικές,πολιτικές,πολιτιστικές.περιβαλλοντικές,αναπτυξιακές,οικονομικές κοκ. Ευχαριστώ.

(Διαλογικές συζητήσεις)

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Υπάρχει το θέμα, ιδεολογικά, κοινωνικοπολιτικά, ότι η σύγχρονη κοινωνική δεξιά-η νέα συντήρηση- αποτελεί οριζόντιο ρεύμα στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Στην Ελλάδα, η σύγχρονη κοινωνική δεξιά,-η νέα συντήρηση- έχει οριζόντιες αναφορές .Με αφετηρία πάντα τη δεξιά στο σύνολό της, επεκτείνεται στο χώρο του κέντρου, διαπερνά τμήματα του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ . Έχει τεθεί το ερώτημα: Η σύγχρονη κοινωνική δεξιά-η νέα συντήρηση- είναι πολιτικά αντιδεξιά και δημοκρατική; Σε πολύ μεγάλο εύρος βεβαίως. Πολιτικά με το δημοκρατισμό, αλλά κοινωνικά με τη συντήρηση.

Έτσι ήταν και τότε η ηγεσία και ένα τμήμα των μελών και των φίλων του γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος και μετέπειτα και του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος: αποτελούσαν μέρος της γαλλικής κοινωνικής και πολιτικής συντήρησης εκείνης της εποχής. Νομίζω ότι πρέπει να συζητήσουμε για πολλά θέματα επί της ουσίας και όσο δεν συζητάμε, δεν παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν ανοίγουμε δρόμους, θα μας παρακάμπτουν και θα μας αιφνιδιάζουν νέα γεγονότα και ανάλογες εξελίξεις.