Θα μας κυβερνήσουν οι… Γερμανοί;

Από Factorx | Τετ. 20 Ιαν 2010, 00:09 στην/στις κατηγορίες Πρώτη Σελίδα.

Του Γιώργου Δελαστίκ

Eμβρόντητος μένει κανείς διαβάζοντας θέσεις που προωθούν τελευταία ορισμένα σοβαρά γερμανικά έντυπα. Παίρνοντας αφορμή από την οικονομική κατάσταση της Eλλάδας και γενικεύοντας όλο και συχνότερα εσχάτως με τρόπο που να συμπεριλαμβάνει και τις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες της ευρωζώνης (Iταλία, Iσπανία, Πορτογαλία), προπαγανδίζουν χωρίς περιστροφές την… κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας αυτών των κρατών-μελών της EE στον οικονομικό τομέα! Γράφουν ανενδοίαστα, μάλιστα, ότι θα περνάμε καλύτερα, αν αποφασίζουν αυτοί στο Bερολίνο απευθείας ή με το φύλλο συκής των Bρυξελλών. «Oλες οι χώρες -όχι μόνο η Eλλάδα- θα έπρεπε να ανέχονται επεμβάσεις απέξω», διακηρύσσει ευθέως π.χ. η εφημερίδα «Nτι Tσάιτ», η οποία μάλιστα πρόσκειται στο Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα της Γερμανίας, που βρίσκεται πλέον στην αντιπολίτευση. Πού να κυβερνούσε κιόλας το SPD, το «αδελφό» κόμμα του ΠAΣOK!

H λογική της εφημερίδας είναι απίστευτα ωμή και το γεγονός ότι τολμάει να γράφει τέτοια πράγματα υποδηλώνει πόσο επιθετικό έχει γίνει το γερμανικό κατεστημένο και πόσο αλαζονικά ισχυρό αισθάνεται, αδιαφορώντας για την οργή και τις αντιδράσεις που αντικειμενικά προκαλούν παρόμοιες θέσεις.

«Tο ερώτημα δεν είναι απλώς μήπως οι Γερμανοί θέλουν να σώσουν τους Eλληνες, αλλά και αν οι Eλληνες θέλουν να σωθούν. Γιατί «σώζω» σε αυτή την περίπτωση σημαίνει επίσης «συγκυβερνώ»», γράφει η «Nτι Tσάιτ» και συνεχίζει: «Tα διασωζόμενα κράτη χάνουν την κυριαρχία τους που περιέρχεται στο εξωτερικό ή σε διεθνείς οργανισμούς. Για τη φορολογία και για τα έξοδα για σχολεία και δρόμους δεν θα λαμβάνονται πλέον οι αποφάσεις στις αντίστοιχες πρωτεύουσες, αλλά στις Bρυξέλλες, στο Bερολίνο ή στο Παρίσι.. Eκεί θα αποφασίζεται και το ύψος του προϋπολογισμού, η κορωνίδα του Kοινοβουλίου σε μια δημοκρατία. Φρίκη για κάθε αρχηγό κυβέρνησης, ταμπού για κάθε έθνος. Πολλοί οικονομολόγοι, όμως, υποστηρίζουν ακριβώς αυτό».

Kαθόλου δεν φαίνεται να διαφωνεί η «Nτι Tσάιτ» με την άποψη αυτή. Tο αντίθετο: «Πραγματικά, πολλές χώρες θα βρίσκονταν σε καλύτερη κατάσταση, αν η κυβέρνηση παρέδιδε την εθνική κυριαρχία», υποστηρίζει ευθέως η σοσιαλδημοκρατική, υπενθυμίζουμε, εφημερίδα.

Oλες οι γερμανικές αναλύσεις καταλήγουν τελικά στο ότι η βαθύτερη αιτία της κακοδαιμονίας των χωρών της Mεσογείου είναι ότι οι κυβερνήσεις τους έδωσαν στους εργαζόμενους αυξήσεις μισθών… μεγαλύτερες ποσοστιαία από εκείνες που έδωσαν οι γερμανικές κυβερνήσεις!

«Στις νότιες χώρες οι μισθοί ανέβηκαν ισχυρότερα από όσο στη Γερμανία», γράφει με εμφανή φρίκη η συντηρητική «Φράνκφουρτερ Aλγκεμάινε», παρουσιάζοντας μελέτη της γερμανικής τράπεζας Kομέρτσμπανκ – της δεύτερης σε μέγεθος ιδιωτικής τράπεζας της Γερμανίας που η κυβέρνηση της έδωσε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και την εθνικοποίησε εν μέρει τον Iανουάριο του 2009, για να τη διασώσει από τη βέβαιη χρεοκοπία.

«Tελευταία, κυβερνήσεις χωρών-μελών της EE φοβούνται να προχωρήσουν ακόμη και σε περιορισμένες περικοπές μισθών», γράφει με απέχθεια και η «Nτι Tσάιτ», για να μας πληροφορήσει ότι ακριβώς «γι’ αυτό η Kομισιόν υποστηρίζει μια στενότερη ακριβή προσαρμογή των εθνικών οικονομικών πολιτικών… Oλες οι χώρες θα έπρεπε να συντονίζουν τους φόρους, τους μισθούς και τις κρατικές δαπάνες».

Tο σκεπτικό είναι εν τέλει σαφέστατο: να καταλυθεί η εθνική κυριαρχία των χωρών της Mεσογείου, για να μη δίνουν οι κυβερνήσεις τους αυξήσεις στους εργαζόμενους μεγαλύτερες από όσο αποφασίζει η καγκελάριος Mέρκελ! Aπό πού αντλούν το θράσος να γράφουν τέτοια πράγματα;

Eίναι εκπληκτικό, δε, ότι η «Nτι Tσάιτ» υποστηρίζει αυτή την πολιτική, παρόλο που στο ίδιο άρθρο της ομολογεί ότι ο συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών – Πράσινων εκδιώχθηκε από το εκλογικό σώμα, γιατί με την αντεργατική «Aτζέντα 2010» του πρώην καγκελάριου Σρέντερ, «παρόλο που η οικονομία κάλπαζε, οι πολίτες είχαν λιγότερα χρήματα στο πορτοφόλι τους». Tι να πει κανείς.

H Eνιαία Eυρώπη δεν είναι Pάιχ

Oι γερμανικές θεωρίες περί κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας ορισμένων κρατών-μελών της EE, με πρόσχημα την οικονομική τους κατάσταση, είναι πολύ επικίνδυνες. Mε καμία δικαιολογία δεν επιτρέπεται να αφήνονται να κυκλοφορούν, χωρίς να καταδικάζονται απερίφραστα. Tο παρελθόν της Γερμανίας, ιδίως κατά τον περασμένο αιώνα, όταν προσπάθησε δύο φορές διά της βίας να μετατρέψει την Eυρώπη σε γερμανικό Pάιχ, δεν αποτελεί φυσικά παράγοντα εφησυχασμού. Yποτίθεται ότι η EE αποτελεί χώρο συνεργασίας ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών και λαών, όχι στρατόπεδο με Γερμανούς αξιωματικούς που δίνουν εντολές και με Eυρωπαίους φαντάρους που τις εκτελούν.

Απευθείας συναλλαγή καταναλωτών και αγροτών.

Οι καταναλωτές συμπαραστέκονται στον αγώνα των αγροτών!

Η Διοίκηση της ΒΙΟΖΩ εκφράζει την αλληλεγγύη της στον αγώνα των αγροτών, εκτιμώντας ότι οι στυλοβάτες του πρωτογενούς τομέα τροφής δικαιούνται αξιοπρεπή αμοιβή για τους κόπους τους.

Όταν ακόμη και η Αγγλία παραδέχεται(*) ότι η ενίσχυση της τοπικής παραγωγής βοηθάει την οικονομία της και την προσπάθεια ενάντια στην κλιματική αλλαγή, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η πολιτική της παγκοσμιοποίησης απέτυχε να λύσει το πρόβλημα των φτηνών τροφίμων για τους καταναλωτές. Απλά έριξε πολύ κάτω την ποιότητα της διατροφής αυξάνοντας ταυτόχρονα την βουλιμία των καταναλωτών, την εξάρτηση τους και τις τιμές. Γέμισε τον πλανήτη χωματερές και δημιούργησε την κλιματική αλλαγή.

Ποιός ο λόγος να εισάγουμε ξένα προϊόντα, όταν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας φτάνουν και περισσεύουν να καλύψουν σχεδόν εξολοκλήρου τις ανάγκες μας;

Ποιός ο λόγος να παίρνουν οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες κοψοχρονιά τα αγροτικά προϊόντα της Ασίας και της Αφρικής, αφήνοντας ολόκληρους πληθυσμούς στην πείνα, πιέζοντας ταυτόχρονα και το εισόδημα των ελλήνων αγροτών;

Οι μεγάλες κερδοσκοπικές εταιρείες, αγοράζοντας πολύ κάτω του κόστους τα προϊόντα στο χωράφι, πολλαπλασιάζουν την τιμή τους όταν αυτά φτάσουν στο ράφι, αυξάνοντας την αισχροκέρδεια, που είναι γάγγραινα για καταναλωτές και αγρότες.

Η θεραπεία από τη γάγγραινα δεν επιτυγχάνεται με ασπιρίνη.

Είναι καιρός ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ο ψαράς να έρθουν σε απευθείας συναλλαγή με τον καταναλωτή. Για να έχουν κέρδος και αυτοί, που παράγουν και αυτοί που αγοράζουν το τελικό προϊόν. Στα πρότυπα ενός παραδοσιακού συστήματος, που επίτηδες απαξιώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι επίσης ζητούμενο να βελτιώσουν την ποιότητα των προϊόντων τους στρεφόμενοι στην φυσική ή βιολογική καλλιέργεια, στην ανακύκλωση των υπολειμμάτων τους, στην κομποστοποίηση. Ο μύθος ότι η βιολογική παραγωγή υπολείπεται της συμβατικής έχει ήδη καταρρεύσει.

Οι καταναλωτές ας στραφούν στην τοπική παραγωγή των ασφαλών και ποιοτικών τροφίμων σε απευθείας σύνδεση με τους παραγωγούς, για να έχουν καλύτερο έλεγχο στο τι τρώνε και πολύ καλύτερες τιμές. Τα μεταλλαγμένα δεν καλλιεργούνται στην Ελλάδα. Η παραγωγή φυσικών και βιολογικών προϊόντων συνεχώς μεγαλώνει.

Επιλέγοντας, τα τοπικά ποιοτικά προϊόντα στηρίζουμε την οικονομία μας, έχουμε μεγαλύτερο έλεγχο στην διατροφή μας, δεν πληρώνουμε το κόστος των εισαγωγών και δεν ενισχύουμε τις πρακτικές αισχροκέρδειας των μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών.

ΝΑΙ στα Τοπικά Ποιοτικά Προϊόντα

Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 2010

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΒΙΟΖΩ

Συγχαρητήρια επιστολή υπαλλήλων Δ.Ο.Υ. Τήνου

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες.

Εμείς οι υπάλληλοι της Δ.Ο.Υ. ΤΗΝΟΥ δ ε ν διαμαρτυρόμαστε για τίποτα, διότι πιστεύουμε ότι ο υπουργός μας, οι συνάδελφοί του και οι σύμβουλοί του ορθώς έχουν εκτιμήσει ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας έχει προκληθεί από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και δη των εφοριακών, αυτών των «αιμοβόρων κουνουπιών» που απομυζούν από τη μία το δημόσιο κορβανά και από την άλλη το αίμα του φτωχού επιχειρηματία, του ασυμβίβαστου δημοσιογράφου, του άνεργου -λόγω κρίσης- εργολάβου.

Ντροπή συνάδελφοι για τις άδικες επιθέσεις στην ηγεσία μας, διότι:

• Ορθώς το Υπουργείο έχει εκτιμήσει ότι για τη δυσλειτουργία των υπηρεσιών δεν φταίει το απαρχαιωμένο πλέον Taxis με τις ελάχιστες δυνατότητες διασταυρώσεων, αλλά ο τεμπέλης εφοριακός που δεν μπαίνει στον κόπο να ανοίξει καμιά τριανταριά φακέλους από μόνος του για να κάνει αυτή τη δουλειά.
• Oρθώς το Υπουργείο θα προβεί στην περικοπή των ΔΙΒΕΕΤ, διότι κανένας μας δεν εργάζεται τα απογεύματα, ως όφειλε με τέτοιους παχυλούς μισθούς, και εμείς στη Δ.Ο.Υ. Τήνου ζητούμε την περικοπή και του βασικού μισθού μας, διότι δεν εργαζόμαστε όλες τις ώρες ως εφοριακοί αλλά δραστηριοποιούμαστε σε εργάσιμες ώρες ως υπάλληλοι καθαρισμού της Δ.Ο.Υ., ελλείψει του αρμόδιου προσωπικού.
• Ορθώς το Υπουργείο θα προβεί στην κατάργηση των Δ.Ο.Υ. και στη δημιουργία των Τ.Ο.Κ.. Οι φορολογικοί έλεγχοι, εκτός του ότι είναι πλέον ντεμοντέ, είναι επίπονοι και κουραστικοί.... Γι’ αυτό, γκρινιάρηδες συνάδελφοι, και η Διοίκηση έχει φροντίσει με τις διάφορες χαριστικές περαιώσεις επί όλων σχεδόν των φορολογικών αντικειμένων να μας απαλλάξει από το κουραστικό αυτό φορτίο. Και ύστερα εμείς οι εφοριακοί φταίμε για την υστέρηση των εσόδων;
• Δεν φταίει το Υπουργείο μας που νομοθετεί ασταμάτητα, και συχνά με επικαλυπτόμενες διατάξεις, αλλά εμείς που δεν μπαίνουμε στον κόπο να τις μάθουμε απέξω (δια βίου μάθηση...)
• Σίγουρα δεν είναι ευθύνη του Υπουργείου που εξακολουθεί να στελεχώνει τις Δ.Ο.Υ. με βάση το απαρχαιωμένο οργανόγραμμά του , αλλά οι προϊστάμενοι και διευθυντές που δε φροντίζουν να κατανέμουν το προσωπικό ανάλογα με τις δυνατότητές τους.
• Δε φταίει το Υπουργείο που δεν μπορεί να ελέγξει:

1. τα πολιτικά κόμματα για την προέλευση των εσόδων τους,
2. Τις off shore εταιρείες
3. τις μεγάλες εκδοτικές μονάδες και τις επιχειρήσεις των Μ.Μ.Ε.
4. την τεράστια φοροδιαφυγή στις οικοδομές με ΕΚΚΟ στο 1/5 τουλάχιστον της πραγματικής τους αξίας
5. τα κυκλώματα Carousel και τις απάτες με Φ.Π.Α.,

διότι είναι νόμιμη η ασυλία τους, και όπως έχουμε ακούσει σε πρότερους καιρούς «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

• Δεν φανταζόμαστε κανείς σας να πιστεύει ότι υπάρχει ευθύνη στο Υπουργείο μας που μετέτρεψε την ΥΠΕΔΑ σε ΣΔΟΕ και μετά σε ΥΠΕΕ και τώρα πάλι σε ΣΔΟΕ, και κάθε φορά που άλλαζε όνομα, άλλαζαν και τα κριτήρια επιλογής των ελεγκτών (πράσινα κριτήρια, γαλάζια κριτήρια, κριτήρια "εντοπιότητας" , κλπ.).

• Δεν υπάρχει φοροδιαφυγή στον κλάδο των δημοσίων έργων, των προμηθειών των νοσοκομείων ούτε χρηματισμοί ανώτερων υπαλλήλων των υπουργείων και υψηλόβαθμων στελεχών των κομμάτων. Οι όποιες μικρές ατασθαλίες βλέπουν το φως είναι κακόβουλες και έχουν σκοπό να πλήξουν την περήφανη δημόσια υγεία, τις υποδομές της χώρας και το ανεξίτηλο κύρος της πολιτικής μας ζωής.

Είμαστε βέβαιοι ότι το Υπουργείο μας δε θα υποκύψει σε ανόητες πιέσεις και θα επιμείνει στη μόνη δίκαιη πολιτική: αυτή της περικοπής των επιδομάτων μας, της κατάργησης της αυτοτελούς φορολόγησής των και τη μείωση των μισθών μας από 14 σε 12.. Σε ένδειξη καλής θέλησης, το Υπουργείο θα αναλάβει να μας πληρώνει το νοίκι, τα δίδακτρα των παιδιών μας, τις δόσεις των δανείων μας και τα τέλη κυκλοφορίας μας, ούτως ώστε "κακόβουλοι συνάδελφοι" να καταρριφθεί το επιχείρημά σας ότι θα ναυαγήσει ο οικογενειακός σας προϋπολογισμός.

ΟΙ ΠΑΝΕΥΤΥΧΕΙΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΗΣ Δ.Ο.Υ. ΤΗΝΟΥ

ΥΓ: Μετά τα σαρκαστικά χαμόγελα όμως, συνάδελφοι και συναδέλφισσες, ας κοιταχτούμε και εμείς στον καθρέφτη και ας φτύσουμε τους εαυτούς μας: α) που εκλέγουμε συνέχεια τους ίδιους να μας εκπροσωπούν στα συνδικαλιστικά μας όργανα, να εμφανίζουν τις απώλειες των κεκτημένων μας ως μεγάλες επιτυχίες και μετά να αναλαμβάνουν βουλευτικά και πολιτικά αξιώματα, β) που ανεχόμαστε καθημερινά, χωρίς αντίδραση, τις ειρωνείες, τις συκοφαντίες και τα σχόλια των πολιτών για «κηφήνες», «μιζαδόρους» και «χαραμοφάηδες» εφοριακούς, στο όνομα της ευπρέπειας των δημοσίων υπαλλήλων προς τον πολίτη, και γ) που δεχόμαστε φαινόμενα διαφθοράς στον κλάδο μας και επικροτούμε την ατιμωρησία που παρέχεται από τα υπηρεσιακά μας συμβούλια?

Μια διδακτική ιστορία που ο Βιμ Βέντερς ετοιμάζεται να την κάνει ταινία: Το «πείραμα του Ριάτσε»

Σε ένα κόσμο τρελών, το αυτονόητο γίνεται είδηση. Πριν από δώδεκα χρόνια, στις 26 Δεκεμβρίου 1997, 336 Κούρδοι αποβιβάστηκαν σε ένα μικρό χωριό της Καλαβρίας, το Ριάτσε. Οι κάτοικοι τους υποδέχθηκαν με την πατροπαράδοτη φιλοξενία, τους περιέθαλψαν και τους προσέφεραν στέγη στο πάνω χωριό στο βουνό που οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει για να μεταφερθούν παραθαλάσσια, για χάρη του τουρισμού.

Ο δήμαρχος της περιοχής σκέφτηκε να αξιοποιήσει δημιουργικά την παρουσία των φιλοξενούμενων. Κατέγραψε τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους και με μια γενναία χρηματοδότηση που απέσπασε από την Banca etica (Ηθική τράπεζα) και κυρίως με τον ενθουσιασμό τόσο των Κούρδων όσο και των κατοίκων το μικρό άγνωστο Ριάτσε έγινε πρότυπο πολιτισμού και αλληλέγγυας ανάπτυξης. Αριστουργήματα αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα αναπαλαιώθηκαν, ξεχασμένες τέχνες αναβίωσαν, άνοιξαν ταβέρνες που προσέφεραν κουρδικές νοστιμιές προσελκύοντας έτσι τους τουρίστες και στο ξεχασμένο ορεινό χωριό.

Η ανάπτυξη υπήρξε ραγδαία, βρήκαν απασχόληση όχι μόνον οι μετανάστες αλλά και πολλοί κάτοικοι όπως και άνεργοι από τις γύρω περιοχές. Όλα βέβαια σε ένα πλαίσιο σεβασμού του περιβάλλοντος. Τίποτα καινούργιο δεν χτίστηκε, τα δε γύρω δάση περισώθηκαν ως κόρη οφθαλμού, πάλι μέσα από ένα πρόγραμμα για τους μετανάστες. ‘Οσοι δεν είχαν συγκεκριμένη ειδικότητα ορίστηκαν να φυλάγουν τα δάση. Για κάθε στρέμμα που δεν καίγεται έχουν μια ορισμένη ανταμοιβή.

Αποτέλεσμα; Από τότε οι πυρκαγιές έχουν γίνει άγνωστη έννοια. Το πείραμα του Ριάτσε ενέπνευσε τον διάσημο σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς που τις μέρες αυτές βρίσκεται στην Καλαβρία για να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστές οι κούρδοι μετανάστες και οι ίδιοι οι κάτοικοι.

Πηγή: περιοδικό Γαλέρα τεύχος 49 "μικρά εναλλακτικά" του Αντώνη Χατζή

Η πραγματική τραγωδία της Αϊτής. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ
Όταν στις τηλεοπτικές σας οθόνες παρακολουθείτε φρικιαστικές εικόνες με οδοφράγματα από πτώματα-θύματα του σεισμού ή συμμετέχετε -και σωστά θα κάνετε- σε τηλεοπτικούς μαραθώνιους για την Αϊτή, να θυμάστε ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια φυσική καταστροφή: πρόκειται για το τραγικό τέλος ενός κοινωνικού πειράματος που ξεκίνησε εδώ και δεκαετίες η λεγόμενη διεθνής κοινότητα και ο Εγκέλαδος απλώς το αποτελείωσε.
Με μαέστρο την Ουάσινγκτον, το νεοφιλελεύθερο πείραμα είχε στόχο να αποδείξει ότι ένας υπάκουος λαός μπορεί να συντηρηθεί τρώγοντας μπιφτέκια λάσπης. Δεν πρόκειται για υπερβολή: εδώ και δύο χρόνια οι περισσότεροι από τα 10 εκατ. των Αϊτινών δεν έχουν την πολυτέλεια να φάνε κανονικό φαγητό. Οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχαν επιβάλει στην κυβέρνηση της Αϊτής να καταργήσει τους δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα, πράγμα που οδήγησε στην εξαφάνιση της τοπικής παραγωγής και στην εισαγωγή φτηνών δυτικών προϊόντων.
Όμως, πριν από 2 χρόνια οι τιμές των τροφίμων απογειώθηκαν διεθνώς, με αποτέλεσμα ένα πιάτο ρύζι να κοστίζει στο Πορτ Ο Πρενς 5 δολάρια. Καθώς ακόμη και για τους λίγους τυχερούς που βρίσκουν δουλειά ο μισθός δεν ξεπερνά τα 100 δολάρια τον μήνα, οι υπόλοιποι εφεύραν τα μπιφτέκια με λάσπη, αλάτι από τη θάλασσα και λίγο βούτυρο που ψήνονταν στον ήλιο.
Πίσω από την τιμωρία της Αϊτής και των κατοίκων της υπάρχει μεγάλη ιστορία. Η Αϊτή ήταν κάποτε το πλουσιότερο κράτος στο δυτικό ημισφαίριο, εξαιτίας του εμπορίου σκλάβων που μεταφέρονταν στο νησί από την Αφρική. Υπήρξε το πρώτο ανεξάρτητο κράτος στη Λατινική Αμερική και το πρώτο κράτος στον κόσμο που κυβερνήθηκε από μαύρους. Όλα αυτά επιτεύχθηκαν χάρη στην επανάσταση των μαύρων σκλάβων και η οποία ξεκίνησε το 1791, δύο μόλις χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Οι επαναστάτες νίκησαν τους στρατηγούς του Ναπολέοντα, γεγονός που η Γαλλία δεν τους συγχώρησε ποτέ. Από το 1825 έως το 1947 το Παρίσι ανάγκαζε την Αϊτή να πληρώνει ετήσια αποζημίωση για τα χαμένα κέρδη των Γάλλων δουλεμπόρων. Αυτά μέχρι το 1947. Μετά ανέλαβαν οι Αμερικανοί...
Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι ΗΠΑ υποστήριξαν τον δικτάτορα Ντιβαλιέ και αργότερα τον γιο του, που δολοφόνησαν πάνω από 60.000 αντικαθεστωτικούς. Το 1991, μετά από 28 χρόνια στυγνής δικτατορίας, οι Αϊτινοί εξέλεξαν πρόεδρο τον ιερέα Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, ο οποίος όμως δίσταζε να ακολουθήσει τις επιταγές της Ουάσινγκτον και ανατράπηκε από τον στρατό και τον πατέρα Μπους. Η χώρα βυθίστηκε ξανά στο χάος μέχρι το 2004, όταν ο Αριστίντ ξαναγύρισε στην εξουσία, για να απαχθεί αμέσως μετά και να απομακρυνθεί από το νησί υπό τις ευλογίες του υιού Μπους. Ακόμη κι αν ήθελαν να κάνουν κάτι καλό, οι επόμενοι Πρόεδροι δεν είχαν καμία όρεξη να έχουν την τύχη του Αριστίντ. Για να δώσει βοήθεια στη χώρα, που εν τω μεταξύ είχε στις πλάτες της ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος (δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι), το ΔΝΤ επέβαλε τη νεοφιλελεύθερη συνταγή.. Από τα σχολεία μέχρι τα νοσοκομεία, όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες καταργήθηκαν. Σε όλη την Αϊτή υπάρχουν μόνο δύο σταθμοί Πυροσβεστικής.. Λόγω της φτώχειας, οι κάτοικοι έμεναν σε παραπήγματα και τενεκεδουπόλεις, που με το σεισμό κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα. Δεν υπήρχαν πλέον ούτε πυροσβέστες να τους απεγκλωβίσουν από τα συντρίμμια ούτε νοσοκομεία για να τους περιθάλψουν...