Στεφανος Τζουμακας

Δηλωση για μη αποδοχή της υποψηφιότητας , Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

2012-03-11T21:19:00.002+02:00

ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΖΟΥΜΑΚΑ
11 Μαρτίου 2012
H διαδικασία εκλογής Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, με αποκλεισμούς τόσο στο δημόσιο λόγο όσο και από τον πυρήνα μιας συγκυριακής συμμαχίας, είναι δημοκρατικά διάτρητη και αμφισβητήσιμη. Ήδη χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν θα παρακολουθήσουν αυτές τις μεθοδεύσεις.
Στο ΠΑΣΟΚ, θα συνεχίζεται η κρίση ηγεσίας. Γιατί θέλουν να επιβάλλουν μια ηγεσία. Αυτή η συμμαχία δεν έχει μέλλον, δεν δίνει λύση στο πρόβλημα της χώρας. Δεν είναι μόνο πολιτικά κοντόφθαλμη αλλά και τυφλή.
Τα μέλη μιας συμμαχίας στο Εθνικό Συμβούλιο, κυρίως τα συνδέει το ότι ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν τις πολιτικές επιλογές τόσο του πρώτου Μνημονίου που απέτυχε όσο και η αβεβαιότητα για τη πορεία του δεύτερου μνημονίου με τα γνωστά επακόλουθα του φαύλου κύκλου της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας που οδηγεί σε αδιέξοδο τον τόπο και σε διαιώνιση της κρίσης. Η κρίση διαπερνά και το ΠΑΣΟΚ. Τόσο ως προς την ανάλυση όσο και ως προς τις ορθές επιλογές για τη έξοδο από τη κρίση.
Από το συγκεκριμένο «μπλοκ», η υποψηφιότητα μου για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, δεν έγινε αποδεκτή, προκειμένου να τεθεί υπό την κρίση του εκλογικού σώματος. Πρόκειται για έναν καθαρά πολιτικό αποκλεισμό μιας υποψηφιότητας με σαφείς ιδεολογικές, πολιτικές και οικονομικές αρχές, στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής.
Σε μια μείζονα πολιτική κρίση, όπως η σημερινή, δεν είναι μόνο αναξιόπιστο αλλά και καθαρή μεθόδευση και υποκριτική στάση σαν αυτή που μεθόδευσε η «συγκυριακή συμμαχία» του Εθνικού Συμβουλίου, προκειμένου να αποσιωπηθούν οι δυο διαφορετικές στρατηγικές στο ΠΑΣΟΚ. Όσο κι αν προσπαθούν να επιβάλλουν ότι «ΠΑΣΟΚ ίσον Μνημόνιο», αυτό θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ συρρικνωμένο και συντηρητικό, ως νέο ΚΟ.ΔΗΣ.Ο. Τις αποτυχημένες κυβερνητικές πολιτικές, ουδέποτε αποδέχθηκαν οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, ως σοσιαλιστικού κινήματος και το ίδιο θα συνεχίσουν να πράττουν και τώρα, όπως έπρατταν πάντα απέναντι στις πολιτικές ήττας.
Η στρατηγική κυρίαρχων δυνάμεων σε ένα τμήμα της παρασιτικής οικονομίας, της διαπλοκής, των ΜΜΕ και άλλων κύκλων επιδιώκουν ανιστόρητα να διαμορφώσουν ένα δήθεν μονόδρομο για τη χώρα. Σε αυτά τα πλαίσια προβάλλουν ένα κατασκεύασμα μιας νέας «εθνικοφροσύνης» για την υπεράσπιση των αποτυχημένων δημοσιονομικών πολιτικών. Ήδη σε επιχειρήσεις και άλλες εργασιακές δραστηριότητες, απολύουν ανθρώπους που δεν συμφωνούν με την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων και των αμοιβών. Οργανώνουν μεθοδευμένα τον αποκλεισμό κάθε αντίθετης φωνής, κάθε αντίθετης άποψης, κάθε πρόσωπου από το δημόσιο λόγο. Ανασύρουν από το χρονοντούλαπο, αποτυχημένα προπαγανδιστικά ιδεολογήματα της δεξιάς της δεκαετίας του ’80 περί «ευρωπαϊστών» και «αντί-ευρωπαϊστών», προβάλλοντας μια πολιτική που είναι έξω από τις αρχές της Ε.Ε. και τις συνθήκες και επιδιώκουν αυτό το κατασκεύασμα να το παρουσιάσουν ως ευρωπαϊκή πολιτική.
Σήμερα, η μείζονα αυτή κρίση διαπερνά και το ΠΑΣΟΚ, όπου υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και πολιτικές θέσεις τόσο για την κρίση όσο και για την στρατηγική εξόδου από αυτή.

Το ΠΑΣΟΚ από θέση αρχών είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική ποτέ δεν αποτέλεσε οργανικό στοιχείο των επιλογών του ΠΑΣΟΚ. Τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στη χώρα, ως απαίτηση των δανειστών στη κρίση δανεισμού ήταν πολιτικές των κυβερνήσεων και όχι αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ. Στρατηγική επιλογή του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι η πολιτογράφηση του ως νεοφιλελευθέρου κόμματος.
Έχουν γνωστοποιηθεί οι θέσεις και απόψεις μου με αρχές πρώτα η πολιτική, πρώτα η κοινωνία, πρώτα η παραγωγή και η ανάπτυξη, οι οποίες εκφράζονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία αλλά και από φίλους, μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια του πλουραλισμού και της διάκρισης που κατοχυρώσαμε στο ΠΑΣΟΚ από τη δεκαετία του ’80, με την ιστορική διατύπωση: «άλλο κόμμα, άλλο κοινοβούλιο, άλλο κυβέρνηση, άλλο κράτος», τη μη ταύτιση τους και την αυτονομία τους.
Οι πολίτες ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις όσο και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ καθώς και οι δυνάμεις της κοινωνίας που παράγουν, που δημιουργούν, που μορφώνονται, γυρίζουν την πλάτη σε αυτές τις αντιδημοκρατικές πρακτικές.
Η χώρα διέρχεται κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δέχεται καταιγισμό απειλών και εκφοβισμού για το αύριο. Η κατάρρευση εισοδημάτων, η ανεργία και η διάλυση των επιχειρήσεων συνέβαλαν στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας, στη διάρρηξη των σχέσεων της με το ΠΑΣΟΚ και στην απομάκρυνση και απογοήτευση φίλων, μελών και στελεχών που διαχρονικά συνδέθηκαν με το ΠΑΣΟΚ. Η απόσταση από τη πολιτική, η ιδιώτευση και η ατομική αναζήτηση λύσεων απέναντι σε πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι μια νέα συντηρητική στροφή εκτεταμένων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Χρειαζόμαστε αρχές για κοινούς αγώνες για την έξοδο της χώρας από την κρίση, για την ανάκτηση κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Ο δρόμος είναι μακρύς και περνά μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας στις γειτονιές, τις επιχειρήσεις, τα σχολεία, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στην ύπαιθρο και στις πόλεις.

Ομιλία Στέφανου Τζουμάκα στην Εθνική Συνδιάσκεψη Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

2012-03-11T21:18:00.000+02:00

Στέφανος Τζουμάκας
Σχέδιο Ομιλίας για την Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ
11 Μαρτίου 2012

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Πριν την παρέμβαση μου θα ήθελα να φέρω στη μνήμη μας έναν εξαιρετικό άνθρωπο της αυτοδιοίκησης που χάσαμε το Δήμαρχο της Τύλου, Τάσο Αλιφέρη που αποτελεί κατά τη γνώμη μου, έναν αγωνιστή που ανέδειξε και συνέβαλε στο να περιορισθεί η απομόνωση, ο αποκλεισμός και η μειονεκτικότητα σε πολλά από τα νησιά μας. Δεύτερον, θα ήθελα να προβώ σε έναν χαιρετισμό στους εργαζόμενους της εταιρείας αλουμινίου ΛΟΥΚΙΣΣΑ που παραμένουν για 12 μήνες απλήρωτοι καθώς και προς τους εργαζόμενους απεργούς της Χαλυβουργίας που βρίσκονται εδώ και 130 μέρες σε απεργία χωρίς να έχει βρεθεί λύση στη διένεξη τους με την εργοδοσία.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Είμαστε πολλοί εδώ που κατά καιρούς έχουμε συμφωνήσει τα τελευταία δύο χρόνια ότι πέραν του ότι η κρίση είναι κοινωνική και οικονομική και ότι θα διέλθει διάφορες φάσεις, η βασική της λύση και διέξοδος από αυτή θα είναι πολιτική. Η κρίση θα συνεχιστεί και στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο και διαφαίνεται ότι θα συνεχιστεί και στο πολιτικό πεδίο. Εμείς εδώ, πρέπει να συμβάλλουμε προς την θετική εξέλιξη ως προς τις 3 όψεις της κρίσης αυτής.
Στο πεδίο της πολιτικής χρειαζόμαστε μια δημοκρατική και προοδευτική διακυβέρνηση στη χώρα με ένα προοδευτικό σχέδιο για αυτό το σκοπό. Ήδη, ορισμένοι κύκλοι που ελέγχουν το δημόσιο λόγο και επιδιώκουν να φέρουν πρώτο κόμμα τη Ν.Δ. σε ένα πρωτοφανές πολιτικό ξέπλυμα, ενώ έχει την κύρια ευθύνη για την επέκταση και την όξυνση του δημοσιονομικού ζητήματος. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Ήδη δρομολογείται η συγκρότηση μιας νέου τύπου άρχουσας τάξης. Η παραδοσιακή ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο, με τον έλεγχο των ΜΜΕ και γνωστά τμήματα της κλεπτοκρατίας και της λαφυραγώγησης των παραγωγικών πόρων της χώρας, σε συμπόρευση και με το πρόσχημα ενός δήθεν «εθνικού» ενδιαφέροντος για το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας, επιχειρούν να οδηγήσουν την πορεία και την εξέλιξη της κρίσης με βάση τα δικά τους συμφέροντα, προκειμένου τον λογαριασμό να εξακολουθήσει να τον πληρώνει η ελληνική κοινωνία.
Διαμορφώνουν δύο πραγματικότητες: Η πραγματικότητα που ζουν οι πολίτες και μία «πραγματικότητα» που κατασκευάζουν. Υπάρχουν δύο αφηγήσεις για την κρίση: Αυτοί που βιώνουν οι πολίτες και μία που κατασκευάζουν. Και δεν θα βρεθεί πραγματική λύση για τη χώρα και διέξοδος από το φαύλο κύκλο της κρίσης, αν δεν δούμε την πραγματική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας, τις παραγωγικές δραστηριότητες, τα δημόσια έσοδα, την κατασπατάληση πόρων, την αξιοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας, μια νέα δίκαιη κατανομή των οικονομικών βαρών, μια νέα διαπραγμάτευση με βάση τα πραγματικά δεδομένα καθώς και το ρόλο των Μ.Μ.Ε. και της χειραγωγούμενης οικονομικής και πολιτικής ζωής.
Δεν υπάρχει συμφωνία στα αίτια της κρίσης. Η συντηρητική ανάλυση επιμένει να αναγάγει τα αποτελέσματα σε αίτια και να αναβαθμίζει επιμέρους και περιφερειακά θέματα σε κυρίαρχα. Επαναφέρω τη συζήτηση για το νεοφιλελευθερισμό και τα προτάγματα της δεκαετίας του 70 και ιδιαίτερα στο χρηματοπιστωτικό τομέα όπου μετέτρεψαν το χρήμα σε προϊόν. Όπου ενώ η ανθρωπότητα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες αξίας 70 τρις δολάρια, η χάρτινη οικονομία παρήγαγε 1 τετράκις εκατ. δολάρια, σχεδόν 20 φορές πάνω από την πραγματική οικονομία. Έτσι φτάσαμε στην κρίση του 2008 όπου το πρώτο αίτιο της κρίσης, δηλαδή το τέλος του φθηνού χρήματος οδήγησε σε αποτελέσματα όπως κρίση χρέους και κρίση δανεισμού. Οι αναδυόμενες οικονομίες καθώς και σημαντικά τμήματα του διεθνούς κεφαλαίου διαμόρφωσαν τους όρους του δευτέρου αιτίου για την κρίση δηλαδή ότι το ποσοστό κέρδους τους πρέπει να ανέλθει σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας με υποτίμηση τους έως 40%.
Σε αυτό διευκολύνθηκαν τόσο από την κρίση που υπάρχει στους κόλπους του γκρουπ των 20 που από το 2008 υπάρχουν δύο διαφορετικές στρατηγικές δίχως μέχρι τώρα να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση της κρίσης Η γνωστή διένεξη ανάμεσα στις δυνάμεις της έκδοσης χρήματος και ανάπτυξης και των δυνάμεων των σκληρών νομισμάτων. Διευκόλυνε επίσης, η εκλογή 24 κυβερνήσεων της δεξιάς στην Ε.Ε. και ακόμη η μόνη διένεξη στους κόλπους της ευρωπαϊκής επιτροπής ανάμεσα στην ανάγκη για ανάπτυξη και στις δυνάμεις της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Δυο στρατηγικές σε αναμέτρηση από τη δεκαετία του 90.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας διαβάσω ένα σημείωμα όπως μου το έστειλε ένας φίλος από την Πορτογαλία. «Τα έμαθες τα νέα απ' την Πορτογαλία; Η Πορτογαλία ψήφισε πρόσφατα στις πιο παράξενες ίσως εκλογές του κόσμου. Όπου τα τρία κόμματα που διεκδικούσαν την εξουσία είχαν προ-συμφωνήσει ότι θα εφαρμόσουν την πολιτική του Μνημονίου μέχρι κεραίας και δεν θα ζητήσουν καμιά αναδιαπραγμάτευση.
Ήμουν εκεί, τις είδα από κοντά. Και μοιράζομαι μαζί σου μια σκέψη. Πώς η εμπειρία της Πορτογαλίας διαψεύδει τρεις μύθους που κυριαρχούν στην περί κρίσης συζήτηση. Η Πορτογαλία, πρώτον, δεν πάσχει από διαφθορά, όπως εμείς, δεν έχει φοροδιαφυγή, όπως εμείς, και τα δάνεια που έλαβε, στα χρόνια των παχιών αγελάδων, δεν τα έφαγε σε ρουσφέτια, μίζες και καταναλωτικές δαπάνες, όπως εμείς- τα επένδυσε σε έργα υποδομών. Τότε γιατί μοιράζεται την ίδια μοίρα με εμάς; Γιατί οι αγορές της γύρισαν την πλάτη;
Γιατί υποχρεώθηκε να ζητήσει βοήθεια και να φορτωθεί την τρόικα;
Η Πορτογαλία, δεύτερον, όταν η διεθνής κρίση της χτύπησε την πόρτα δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Εφάρμοσε μια επιθετική, κεϋνσιανού τύπου, πολιτική, έριξε χρήμα στην οικονομία, με την μορφή δημοσίων επενδύσεων σε μεγάλα έργα υποδομών. Έκανε, δηλαδή, το σωστό. Αλλά γιατί αυτό δεν την γλίτωσε από την κρίσης χρέους, ίδια με εκείνη που πλήττει εμάς, που τα κάναμε όλα λάθος;
Και, τρίτον, η Πορτογαλία δεν ζούσε αμέριμνη τον περασμένο χρόνο. Η Βουλή της ενέκρινε τρία αλλεπάλληλα προγράμματα λιτότητας, από τα τέλη του 2009, στα οποία η συντηρητική αντιπολίτευση και τωρινή κυβέρνηση έδινε θετική ψήφο, με πλήρη συναίνεση. Στη διάρκεια του περασμένου 12μηνου, τα εισοδήματα στην Πορτογαλία μειώθηκαν περισσότερο απ' ό,τι στην Ελλάδα του Μνημονίου.
Τότε γιατί, μετά από έναν χρόνο αιματηρής λιτότητας βρέθηκαν οι Πορτογάλοι στην ίδια με εμάς κρίση; Γιατί η συναινετική λιτότητα δεν τους έσωσε από τις αγορές;
Το συμπέρασμά μου είναι πως οι τρεις βασικοί μύθοι που κυκλοφορούν είναι και οι τρεις λάθος:
Όχι- η κρίση που ζούμε δεν οφείλεται στις «αμαρτίες» μας, δεν τιμωρούμαστε επειδή τα φάγαμε ή τα έφαγαν.
Όχι- η εναλλακτική λύση να ρίξουμε χρήμα για να αναθερμάνουμε την οικονομία δεν λειτουργεί σε μια χώρα που δεν έχει δικό της νόμισμα να κόψει ή να υποτιμήσει.
Και όχι-η λιτότητα από μόνη της δεν είναι η συνταγή για να βγούμε από την κρίση.
Απέναντι στα τρία αυτά όχι, το μόνο πειστικό ναι είναι αυτό: Ναι- αυτό που ζούμε είναι οι διαφορετικές εθνικές εκδοχές μιας κοινής κρίσης, που είναι η κρίση της ευρωζώνης συνολικά, κρίση χρέους και ταυτόχρονα τραπεζική κρίση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, των θυγατρικών των τραπεζών δηλαδή των hedge funds, και άλλων ομάδων κερδοσκόπων και ραντιέρηδων, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που μόνον αν αναγνωριστεί ως τέτοια και αντιμετωπιστεί συνολικά, θα βγούμε από αυτήν.»
Είναι προφανές ότι τα μέτωπα αυτά είναι ανοιχτά και η κρίση θα είναι σε εξέλιξη. Αυτό όμως θα έχει σαν αποτέλεσμα για την Ε.Ε. να είναι σε ύφεση να οδηγεί και άλλες χώρες της Ε.Ε. πέραν της Ελλάδας, σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, λιτότητας και ανεργίας. Σε αντίθεση με τις δυνάμεις στο γκρουπ των 20 που επέμεναν για έκδοση χρήματος και ανάπτυξη όπως οι ΗΠΑ.
Διαμορφώνουν μια πρωτοφανή επιχείρηση υποκατάστασης της πολιτικής ζωής της χώρας Πρόκειται για ένα νέο σύμπλεγμα οικονομικό-πολιτικής εξουσίας. Πίσω από το χρέος και τους δανειστές, επιχειρούν την προώθηση και διασφάλιση των συμφερόντων τους, τη διαιώνιση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και την ποδηγέτηση της πολιτικής ζωής της χώρας.
Είναι προφανές ότι πρέπει να ανασυνταχθούμε όλες οι προοδευτικές δυνάμεις απέναντι σε αυτό το νέο σύμπλεγμα και να αντιταχθούμε στις επιδιώξεις του και μπορούμε να οδηγήσουμε την ελληνική κοινωνία και την οικονομία κόντρα και έξω από αυτή την πολιτική. Ο αγώνας προφανώς, θα είναι δύσκολος αλλά χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο, ηγετική ομάδα και τη κοινωνία που τώρα είναι απέναντι .
Προϋπόθεση αποτελεί η συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης με δυνάμεις που είναι στην στρατηγική της Ε.Ε. της Ευρωζώνης και του ευρώ, στην στρατηγική εξόδου από την κρίση με ανάπτυξη, με εργασία, με δημοκρατία και δικαιοσύνη, με δημοκρατική και προοδευτική συνεργασία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με κυριαρχία της πολιτικής επί της δημοσιονομικής κρίσης. Με διορθωτική πορεία και όπου απαιτείται, αλλαγή στρατηγικής για τη χώρα με βάση ένα σχέδιο ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας με σκοπό το θετικό ρυθμό ανάπτυξης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Τα σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά αποτελούν βέβαιη συνταγή για τη διαιώνιση της κρίσης και την αδιέξοδη πολιτική στη χώρα.
Είναι προφανές ότι με τα νέα πολιτικά δεδομένα θα πρέπει να υπάρξει μια νέα πολιτική συζήτηση στην Ε.Ε. διότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, διότι η συζήτηση περί τρίτου μνημονίου έχει ήδη αρχίσει, διότι δεν μπορούν να συνεχιστούν τα επιτόκια 1 προς 6, διότι για το ευρωομόλογο επιμένουν οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ε.Ε., διότι το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μπορεί να αποτελεί μεταβιβάσιμό κονδύλι στους δανειστές διότι η χώρα το χρειάζεται και προηγείται των δανειστών. Διότι πρέπει να επιμείνουμε στην ενοποίηση του χρέους των χωρών της ευρωζώνης που υπερβαίνει το 60% διότι το ζήτημα είναι ευρωπαϊκό. Έχει σημασία από που θα αρχίσουμε: από το σύστημα ή πάλι από την κοινωνία;;
Από το 1975, ο Α. Παπανδρέου οργάνωσε την πολιτική συνεργασία με την παραδοσιακή Αριστερά τηρουμένων των διαφορές αλλά και των ανοιγμάτων για προσεγγίσεις γιατί τα κριτήριο ήταν η δημοκρατική εξέλιξη οι δυνάμεις της εργασίας τα δικαιώματα και η ανάδειξη των προοδευτικών δυνάμεων Και είναι γνωστή η πολιτογράφηση των συνεργασιών με τον Χ. Φλωράκη και τον Λ. Κύρκο. Αυτή η στρατηγική με την αυτόνομη και ριζοσπαστική στρατηγική της ενότητας του λαού οδήγησε στην ιστορική νίκη του 1981. Ο Κ. Σημίτης και ο Γ. Παπανδρέου έχουν συμμετάσχει σε κομματικά συνέδρια της ανανεωτικής Αριστεράς. Οι σοσιαλιστές είναι στην όχθη των προοδευτικών δυνάμεων η άλλη όχθη είναι η δεξιά και ακροδεξιά.
Η θέση μου είναι ότι πρέπει να επιδιωχθεί από τώρα συζήτηση και διάλογος για τις δυνατότητες συγκρότησης κυβέρνησης μετά τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Δεν προτείνω το ΚΚΕ για κυβερνητική συνεργασία και ασφαλώς προτείνω ότι θα πρέπει να είμαστε σε διαρκή διάλογο και μέσα από τις διαφορές γιατί το ΚΚΕ είναι μια δύναμη που εκφράζει δυνάμεις της εργασίας και των δικαιωμάτων στην Ε.Ε. Και το 2008 και στην κρίση έδειξε με τη δική του ανάλυση και στάση την βαθύτερη κρίση και όχι επιφανειακές προσεγγίσεις αγανακτισμένων, πατριωτών, κατοχικών και άλλων τέτοιων φαινομένων από ομάδες που δεν έχουν αντίληψη του βάθους της κρίσης που δεν θέλουν να πουν τη λέξη καπιταλισμός, τη λέξη σοσιαλισμός τη λέξη κοινωνικές τάξεις τις λέξεις ολιγαρχία, κεφάλαιο και εργασία που δεν αντιλαμβάνονται την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων κ.λπ
Ωστόσο το ΚΚΕ έχει μια στρατηγική προστατευτισμού έξω από την .Ε.Ε και το ευρώ. Αυτή η στρατηγική είμαι άλμα στο κενό γιατί παραγνωρίζει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας που δεν είναι η κρίση στο ευρώ αλλά η ίδια η καπιταλιστική αναδιάρθρωση και η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Χώρα που δεν παράγει δεν τη σώζει το νόμισμα. Χωρά που δεν φορολογεί δεν τη σώζει το νόμισμα.
Δεύτερη προϋπόθεση αποτελεί η υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων των εργαζομένων για να επανακτήσουν εισοδήματα και δικαιώματα και των ανθρώπων του επιχειρείν για να συγκροτήσουν επιχειρήσεις στο χώρο της πραγματικής οικονομίας, της καινοτομίας, της τεχνολογίας και των προϊόντων ποιότητας, για την παραγωγή νέου πλούτου και τη βελτίωση του ρυθμού των εξαγωγών της χώρας.
Προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις δεν μπορούν να υπάρξουν με χαμηλές αμοιβές, με ανασφάλιστη εργασία με κοινωνική ανισότητα, με αυταρχισμό και με ανεργία. Χρειαζόμαστε εργασία, φορολογία, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη.
Τρίτη προϋπόθεση, το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων, χρειάζεται πρώτιστα, αλλαγή πολιτικής για την ανασύνταξη του προοδευτικού κινήματος, για την αναδημιουργία και ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ανάγκη η εκλογή προοδευτικής ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ για την επιλογή μιας δίκαιης, ορθής και επιτυχούς πολιτικής για τη προοδευτική πολιτική εξόδου από τη κρίση.

Το κρίσιμο ζήτημα για το ΠΑΣΟΚ είναι με ποια στρατηγική θα βγει η χώρα από την κρίση. Με τον νεοφιλελευθερισμό ή με τις Προοδευτικές πολιτικές; Για ποια πολιτική και για ποια συμφέροντα; Για τη προοδευτική πολιτική εξόδου από τη κρίση.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υποβάλω και ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου την επίσημη δήλωση της υποψηφιότητας μου για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, που είναι η ακόλουθη: «Θέτω υπό την πολιτική κρίση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, τη δυνατότητα της υποψηφιότητας μου για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Οι τελικοί κριτές για το ποια υποψηφιότητα θα υπερψηφισθεί θα είναι οι φίλοι, τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θα λάβουν μέρος στη ψηφοφορία.
Έχουν γνωστοποιηθεί οι θέσεις και απόψεις μου, οι οποίες εκφράζονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία αλλά και από φίλους, μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια του πλουραλισμού και της διάκρισης που κατοχυρώσαμε στο ΠΑΣΟΚ από τη δεκαετία του ’80, με την ιστορική διατύπωση: «άλλο κόμμα, άλλο κοινοβούλιο, άλλο κυβέρνηση, άλλο κράτος», τη μη ταύτιση τους και την αυτονομία τους. Με τη ρητή θέση αρχών: Πρώτα η Κοινωνία και η Πολιτική.
Κρινόμαστε ενώπιον όλης της χώρας, ενόψει της έντασης της κρίσης και των συνεπειών της στην ελληνική κοινωνία, στην οικονομία αλλά και στο ΠΑΣΟΚ. Η κρίση ήδη έχει οδηγήσει σε περαιτέρω απομάκρυνση τους Έλληνες πολίτες, όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ αλλά και από την πολιτική και τα κοινά.
Σε μια μείζονα πολιτική κρίση, όπως η σημερινή, χρειαζόμαστε επανασυσπείρωση και επανένταξη των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ σε μια στρατηγική αντίθετη με τον νεοφιλελευθερισμό για την προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση. Χρειαζόμαστε τη δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν και οι διαφορετικές αλλά και οι αντίθετες πολιτικές απόψεις και θέσεις.
Παρόλες τις συνολικές ή επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να έχουμε με τις μέχρι τώρα υποψηφιότητες, θεωρώ ότι πρέπει να ανακηρυχθούν όλοι υποψήφιοι, όπως συνέβη και στις εκλογές για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, γιατί απόψεις που εκφράζονται στην ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να αποκλείονται σε ένα δημοκρατικό και σοσιαλιστικό κόμμα.»

Θεωρώ ότι κανένα στέλεχος εδώ μέσα δεν ήθελε να οδηγήσει τη χώρα σε ανεργία από το 9 στο 22%, σε ένα εκατομμύριο άνεργους, σε 180.000 λουκέτα και απώλεια θέσεων εργασίας 280.000, σε δύο εκατομμύρια πολίτες κάτω από τα όρια της φτώχειας, μεταφορά πλούτου στο εξωτερικό κοντά 17 δις ευρώ και μια μείωση του εθνικού πλούτου σχεδόν 7%. Προφανώς και όχι. Το ζήτημα εδώ, δεν είναι μόνο οι δοξασίες. Έχουμε μια πραγματικότητα, απέτυχε το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Το έλλειμμα είναι σε υψηλή κλίμακα, το χρέος, και παρόλη την πρόσφατη αναδιάρθρωση του, εντούτοις θα εξακολουθήσει να είναι μη βιώσιμο. Η απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα είναι σχεδόν αδύνατη με την μείωση εσόδων λόγω της όξυνσης της ύφεσης, επομένως –μεταξύ των άλλων- χρειάζεται παράταση χρόνου για την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας. Η μείωση του εθνικού πλούτου υπερβαίνει το 18% την τελευταία τετραετία, η ανεργία υπερβαίνει το 1 εκατομμύριο, δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν χρεοκοπήσει, εισοδήματα κατέρρευσαν, 2εκ 700 χιλιάδες άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας.

Μέσα στην τελευταία διετία, οι απώλειες των μισθωτών συνεπάγονται κέρδη 16 δις ευρώ και πλέον για την εργοδοσία και αυτό συνιστά μια βίαιη αναδιανομή ισχύος, εισοδημάτων και πλούτου.
Το δομικό πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν είναι οι αμοιβές. Το καθοριστικό είναι ότι δεν αναπτύχθηκαν στη χώρα, κλάδοι παραγωγής με υψηλή προστιθέμενη αξία. Η επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν θεωρούσε επικερδή μια τέτοια επιλογή. Ανάλογες ευθύνες είχαν και οι κυβερνήσεις που δεν ενίσχυσαν πολιτικές στη καινοτομία, στην έρευνα, στη ποιοτική παραγωγή και τις υπηρεσίες, στην ποιοτική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών μονάδων, στη αξιοποίηση των φυσικών πόρων, για την «αξιοβίωτη» ανάπτυξη. Την έλλειψη ανταγωνιστικότητας μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε με την καταπολέμηση των στρεβλώσεων της αγοράς και της ύπαρξης καρτέλ και ολιγοπωλίων σε όλους τους κομβικούς τομείς της οικονομίας που λειτουργούν με υψηλά περιθώρια κέρδους και με τη στήριξη και συνεργασία με το παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας σε μια τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση.
Χώρα που δεν παράγει και κράτος που δεν φορολογεί, δεν μπορεί να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα του χρέους του και την μείωση των ελλειμμάτων του. Η κλασική συνταγή του νεοφιλελευθερισμού που οδηγεί στην καταστροφή ενός μεγάλου μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, με συρρίκνωση των κοινωνικών και εργατικών τους δικαιωμάτων ή με την προώθηση ανασφαλούς και χαμηλά αμειβόμενης εργασίας, θα συνεχίζει να αναπαράγει τα αδιέξοδα στη χώρα. Πουθενά στον κόσμο η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν έδωσε λύσεις και διέξοδο. Χρειάζεται μια ουσιαστική, αναπτυξιακή αξιολόγηση της εθνικής οικονομίας ανά κλάδο και περιφέρεια με στόχο να ενισχυθούν οι βιώσιμοι κλάδοι της εθνικής οικονομίας και οι δυνατότητες ενίσχυσής τους, στο πλαίσιο μέσο- μακροπρόθεσμου, δημοκρατικού σχεδιασμού.
Η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα μας και μέσω της εγκατάστασης του Δ.Ν.Τ. στους κόλπους της, οδήγησε καταρχήν, σε ήττα της Προοδευτικής πολιτικής. Έχουμε συνολική ήττα της Προοδευτικής Πολιτικής τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ε.Ε. Από τη στιγμή που κυρίαρχη δύναμη στην Ε.Ε. ήταν οι αγορές, το διεθνές χρηματιστηριακό κεφάλαιο και οι δανειστές, αυτοί θα έθεταν όρους. Από τη στιγμή που δεν υπήρχε πολιτική ηγεσία αντι- νεοφιλελεύθερη στην ΕΕ έθεσαν τους όρους του νεοφιλελευθερισμού και στην ελληνική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση έπρεπε να αρνηθεί αυτούς τους όρους. Να αντιπροτείνει πραγματικούς όρους. Η κυβέρνηση της χώρας υποχρεώθηκε να εφαρμόσει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που είναι έξω από τις αρχές και την ιδεολογία μας ως σοσιαλιστικού κινήματος.

Πέραν της ήττας από τον νεοφιλελευθερισμό, έχουμε ήττα της ίδιας της Πολιτικής διότι ούτε η Μερκελ και Σαρκοζί είναι οι νικητές. Διότι και η Καγκελάριος Mέρκελ και ο Πρόεδρος Σαρκοζί που κατέλυσαν με την «διακυβερνητική» την πολιτική ισοτιμία, έχουν ήδη αυτοκαταργήσει την πολιτική τους υπόσταση. Ενεργούμενα κάτω από την εποπτεία και κυριαρχία των συμφερόντων πολυεθνικών τραπεζικών δικτύων και των χρηματιστηριακών τους παραρτημάτων, των πιο σκληρών μερίδων της ολιγαρχίας των χωρών τους, καθώς και του διεθνούς και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και των οίκων αξιολόγησης. Έχουμε επομένως, νίκη του παρασιτικού κεφαλαίου.

Έχουμε ήττα και της δημοκρατίας διεθνώς. Έχουν υποκατασταθεί πολιτικές ηγεσίες, κυβερνήσεις και πολιτικές δυνάμεις, από τις αγοραίες επιδιώξεις αυτού του διεθνούς συστήματος. Το ότι έχουν προσχωρήσει από την πλευρά του δημοσιονομικού στρατοπέδου και σε βάρος της οικονομίας στο σύνολο της ευρωζώνης, οφείλεται και στην βαθειά ύφεση που οδηγείται η Ε.Ε. και από την πίεση των αναδυόμενων οικονομιών που λειτουργούν με ακραία αντικοινωνικούς όρους και όρους οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού dumping.

Η ελληνική κοινωνία, ο προοδευτικός κόσμος και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., βιώνουμε την κρίση και στο επίπεδο της πολιτικής κυριαρχίας όσον αφορά στις σχέσεις της χώρας ως μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης με αιχμή την κατάλυση αυτή της πολιτικής ισοτιμίας από το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε. Δεν έχουν σχέση με την πολιτική, δεν έχουν σχέση με τον ορθολογισμό, είναι στοιχεία πολιτικής βίας, δεν έχουν σχέση με τη συναίνεση και την συν-αποδοχή των λαών και γι’ αυτό και θα αποτύχουν και θα ηττηθούν.
Οι εκβιασμοί, ο αυταρχισμός, η ισοπέδωση, οι απειλές, ο εκφοβισμός, η υπονόμευση ευρωπαϊκών αξιών και στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο, η αμφισβήτηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών και των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, οι προσβολές στην αξιοπρέπεια λαών, δεν αποτελούν στοιχεία ευρωπαϊκής πολιτικής. Και είναι σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που ορθώνει της δυνάμεις της και υπερασπίζεται ευρωπαϊκές πολιτικές και αξίες απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα ενός διευθυντηρίου ξένο προς ότι έχει κατακτήσει μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι αυτή ευρωπαϊκή πολιτική. Είναι μια βαθιά συντηρητική και αντιδραστική εξέλιξη σε βάρος κάθε έννοιας προοδευτικής πολιτικής.

Έχουμε νίκη του κεφαλαίου συνολικά, όχι μόνο του χρηματοπιστωτικού στο μέτωπο της εσωτερικής υποτίμησης της χώρας Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική απέτυχε ως προς τους διακηρυγμένους στόχους της- να βγάλει τη χώρα από την κρίση- αλλά πέτυχε ως προς τους άρρητους στόχους της: Διότι ναι μεν, η Α. Μέρκελ δήλωσε την αποτυχία αυτής της πολιτικής, αλλά η εγχώρια ολιγαρχία πέτυχε σημαντικούς στόχους που τους επεδίωκε τουλάχιστον τα τελευταία 15 χρόνια δηλαδή την επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα με φθηνή εργασία, μείωση 22% των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τις στρατιές ανέργων για να αντλεί φθηνή εργασία, την υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας, την κατεδάφιση του εργατικού δικαίου, την επιβολή της κυριαρχίας των ιδιωτικών μονοπωλίων, την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, τη λαφυραγώγηση των υποδομών του δημόσιου τομέα και τη διάλυση χιλιάδων επαγγελματικών και μικρομεσαίων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Έχουμε ήττα και των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής διότι με το νεοφιλελεύθερο σχέδιο η κυβέρνηση διέλυσε την εργατική νομοθεσία, το αποτέλεσμα είναι να κυριαρχήσουν η ασυδοσία και ο εργασιακός αυταρχισμός στο βωμό συμφερόντων και όχι μόνο. Έχουμε απώλεια εισοδημάτων από τους μη έχοντες και τους μη κατέχοντες στο βωμό μιας πολιτικής αποτυχίας, σχεδίων που απέτυχαν και ως προς την αντιμετώπιση του ελλείμματος και ως προς την αντιμετώπιση του χρέους, διότι η λιτότητα φέρνει ύφεση, η ύφεση φέρνει ανεργία και φτώχεια, αλλά αυτό αποτελεί βασική επιλογή της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας που πάντα ήθελε να εκμεταλλευτεί την πραγματική οικονομία και τις δυνάμεις της εργασίας.
Η στρατηγική κυρίαρχων δυνάμεων στο νέο πλέγμα που διαμορφώνεται με τμήμα της παρασιτικής οικονομίας, της διαπλοκής, των ΜΜΕ και άλλων κύκλων επιδιώκουν ανιστόρητα να διαμορφώσουν ένα δήθεν μονόδρομο για τη χώρα. Σε αυτά τα πλαίσια προβάλλουν τόσο ένα κατασκεύασμα μιας νέας «εθνικοφροσύνης» για την υπεράσπιση των αποτυχημένων δημοσιονομικών πολιτικών όσο και διλήμματα που θέλουν να οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία σε αμηχανία, με απειλές περί μιας χρεοκοπίας που δεν έρχεται και περί μιας εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη. Ήδη σε επιχειρήσεις και άλλες εργασιακές δραστηριότητες, απολύουν ανθρώπους που δεν συμφωνούν με την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων και των αμοιβών.
Οργανώνουν μεθοδευμένα τον αποκλεισμό κάθε αντίθετης φωνής, κάθε αντίθετης άποψης, κάθε πρόσωπου από το δημόσιο λόγο. Μιλάμε πλέον, για νέο-φασιστικές πρακτικές. Ανασύρουν από το χρονοντούλαπο, αποτυχημένα προπαγανδιστικά ιδεολογήματα της δεξιάς της δεκαετίας του ’80 περί «ευρωπαϊστών» και «αντί-ευρωπαϊστών», προβάλλοντας μια πολιτική που είναι έξω από τις αρχές της Ε.Ε. και τις συνθήκες και επιδιώκουν αυτό το κατασκεύασμα να το παρουσιάσουν ως ευρωπαϊκή πολιτική.
Θετική έκβαση της κρίσης, ούτε υπήρχε ούτε θα υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς να φέρουν το βάρος οι έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι μέχρι τώρα είναι στο απυρόβλητο. Θα ήθελα να επισημάνω ότι η διαπλοκή είναι εδώ, το παρασιτικό κεφάλαιο είναι εδώ, η ανομία στο τραπεζικό σύστημα είναι εδώ, οι έχοντες, το σύστημα είναι στο απυρόβλητο και οι μη έχοντες, η κοινωνία σε ένδεια. Το κεντρικό ζήτημα είναι αν θα κυριαρχήσει η οικονομία της παραγωγής και της ανάπτυξης; Η κοινωνία της εργασίας ή οι στρατιές των ανέργων; για ποιο σύστημα; για ποια οικονομία; για ποια κοινωνία;
Χρειαζόμαστε γνώση, σταθερότητα, αισιοδοξία. Χρειαζόμαστε κοινή πορεία, κοινούς σκοπούς και στόχους, κοινές ιδέες, κοινές αρχές.
Επιτακτική και άμεση είναι η ανάγκη για ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής και για ένα κατεπείγον πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής Οικονομίας και Κοινωνίας.

Η χώρα χρειάζεται ένα κατεπείγον πρόγραμμα με χρηματοδότηση τόσο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων όσο και από άλλα ταμεία και από έκτακτους πόρους της Ε.Ε., για την αναστήλωση κλάδων και κοινωνικών ομάδων που κατέρρευσαν υπό το βάρος της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Πρόγραμμα επανόρθωσης της ζημίας που προκλήθηκε στη πέραν του Ε.Σ.Π.Α., μέσω του οποίου να επιδιώκεται η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ανάπτυξη και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Μιλάμε για έκτακτες συνθήκες ανθρωπιστικής και εργασιακής καταστροφής, για οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη. Ταυτόχρονα, χρειάζεται και ένα σχέδιο για την ανάκτηση δικαιωμάτων που κατεδαφιστήκαν, για αποκατάσταση αδικιών και φορολογική δικαιοσύνη. Η χώρα είχε ανάγκη από άλλο σχέδιο με βάση την πραγματική της κατάσταση και όχι με βάση τα οικονομικά συμφέροντα, σχέδιο που θα στρέφει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις στη διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας και στα χιλιάδες νεκροταφεία των επιχειρήσεων, στον υπέρ-πλουτισμό, στη φοροδιαφυγή, στην κερδοσκοπία και στα καρτέλ, στην εισφοροδιαφυγή, στην αδήλωτη εργασία και ασφαλώς στη διαφθορά και στα πελατειακά συστήματα.

Στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο «φρένο» χρέους-ελλειμμάτων που προωθεί η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη μπορούμε να αντιτάξουμε «φρένο» στους δείκτες της ανεργίας (25 εκατομμύρια άνεργοι και πλέον στην Ε.Ε.) «φρένο» στα όρια της φτώχειας (πλέον των ογδόντα εκατομμυρίων, στην Ε.Ε.) καθώς και «φρένο» στην καταστρατήγηση των περιβαλλοντικών δεικτών. Μπορούμε ξανά να συμβάλλουμε και στην ανασυγκρότηση της χώρας και της Ε.Ε. με βάση την αρχή της ισοτιμίας, του κοινού νομίσματος, της κοινής νομισματικής πολιτικής, των αυτόματων δημοσιονομικών μεταβιβάσεων από τις πλεονάζουσες χώρες στις ελλειμματικές, με κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, φορολόγηση του χρηματοπιστωτικού τομέα, ενοποίηση του χρέους όλων των ευρωπαϊκών χωρών και ανάληψη της διαχείρισης του από την ΕΚΤ

Αυτή είναι η προοδευτική λύση που αφορά στην αναθεώρηση των νεοφιλελεύθερων όρων και εκβιασμών των δανειστών, με πραγματικούς και δίκαιους όρους για την έξοδο από την κρίση όλων των χωρών της Ε.Ε., στα πλαίσια της Ευρωζώνης.

Η ήττα της Πολιτικής και της Δημοκρατίας από τις αγορές, από το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, από κερδοσκοπικά κα παρασιτικά δίκτυα και τη διαπλοκή, αποτέλεσε μια εξαιρετικά επιβαρυντική εξέλιξη και για το δημόσιο βίο της χώρας. Να ανορθώσουμε ξανά τη Πολιτική στην υπηρεσία του γενικού και του δημοσίου συμφέροντος. Η Πολιτική να κυριαρχήσει έναντι της οικονομίας. Να προχωρήσουμε στην ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής σε αναμέτρηση, σύγκρουση και εκκαθάριση με την νεοφιλελεύθερη στρατηγική που, αν και πλέον δηλώνεται η πλήρης αποτυχία της, έχει ήδη δημιουργήσει συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής διάλυσης. Η ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της ελληνικής Οικονομίας και Κοινωνίας μετά από το σοκ που έχουν υποστεί τα λαϊκά στρώματα και ειδικότερα οι δυνάμεις της εργασίας από τα νεοφιλελεύθερης επιταγής, μέτρα των τελευταίων ετών.

Επιπλέον, είναι προφανής η ανάγκη για ισχυρή διεθνή διαπραγμάτευση και στη βάση αυτή, έξοδο από τη μνημονιακή πολιτική και την επιτήρηση της τρόικα. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλο εμπόριο φόβου και επαπειλούμενων καταστροφών. Η χώρα και ο ελληνικός λαός για το πέρασμα σε μια άλλη ιστορική φάση. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται ελπίδα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες και όχι μόνο τις επιθυμίες. Προοπτική εξόδου από το φαύλο κύκλο της κρίσης, το φαύλο κύκλο της λιτότητας της ύφεσης και της ανεργίας, προοπτική για ένα καλύτερο αύριο.

Ιδεολογικά ζητήματα και λαϊκισμός: Νεοφιλελευθερισμός και προοδευτικές δυνάμεις: Παρουσιάζουν ως κρίση το δημοσιονομικό ζήτημα δηλαδή το έλλειμμα και το χρέος, ως καθοριστικό σε σχέση με το ΑΕΠ. Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε μια κρίση αγορών και τραπεζών και εκπροσωπούν όλη αυτή την περίοδο τα συμφέροντα όσων κατέχουν τίτλους και όσων κάνουν χρηματιστηριακά παιχνίδια με ασφάλιστρα. Αυτό που έλεγαν όλοι οι προοδευτικοί ηγέτες από το 75 μέχρι την κρίση τους ραντιερηδες, αυτούς που δεν παράγουν. Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι έδειξαν αλληλεγγύη προς την Ελλάδα ενώ η αλήθεια είναι ότι αυτή αφορά στις τράπεζες συγκεκριμένων χωρών και σε θυγατρικές τους. Με τα hedge funds και στην απαράδεκτη πολιτική της ΕΚΤ να δανείζει με 1% αυτές τις τράπεζες για να δανείζουν τις χώρες με 5% και τους πολίτες με 15%-18%. Και σε αυτή τη διαδικασία της κρίσης οι Ευρωπαίοι πολίτες συνέβαλαν να ξεπλυθούν τοξικά ομόλογα από τα οποία στην Ε.Ε. κυκλοφορούν 24 τρις δολάρια -σε τράπεζες και θυγατρικές τους. Και ήδη με αυτή την πολιτική το χρέος κατά 70% μεταφέρθηκε από τους ραντιέρηδες σε ομόλογα κρατών. Όλα αυτά αποσιωπώνται και διαστρεβλώνονται προκειμένου να ενοχοποιηθούν κατηγορίες πολιτών και εργαζομένων σε όλη την ΕΕ., με πολιτικές λιτότητας και ύφεσης.
Οικονομετρία και ΔΝΤ: Όλα τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ έδειχναν ότι στην Ιρλανδία το διαρθρωτικό πρόβλημα 0.14% το ΔΝΤ το ανήγαγε σε 8.4% προκειμένου να επιβάλλει το χρηματιστηριακό κεφάλαιο μια βίαιη δημοσιονομική πειθαρχία. Με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο θα προσφεύγουν σε δικαστική κρίση επί αμφισβητούμενων στοιχείων και εκτιμήσεων. Δηλαδή θα έχουμε μια νέου τύπου δικαιοσύνη που θα εκδικάζει εκτιμήσεις. Αυτό είναι ο λαϊκισμός.
Τι είναι Μεταρρύθμιση: Η μεταρρύθμιση -με το προοδευτικό περιεχόμενο της- καθορίζει και προσδιορίζει προοδευτικές αλλαγές. Η αναφορά σε μεταρρυθμίσεις αποτελεί προαναγγελία πολιτικών και μέτρων με κέντρο τον άνθρωπο, τον πολίτη, τον εργαζόμενο. Οι μεταρρυθμίσεις και τα αντίστοιχα σχέδια αποτελούν τη βάση για τη διεύρυνση δικαιωμάτων και κατακτήσεων με δημοκρατικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Δεν μπορεί να βαφτίζεται μεταρρύθμιση η ακύρωση κοινωνικών κατακτήσεων, η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, η υπό-χρηματοδότηση υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους ή των δημοσίων επενδύσεων, οι απολύσεις εργαζομένων, η καθιέρωση της ημι-απασχόλησης, η μείωση αποδοχών, η διεύρυνση της παραοικονομίας. Αυτή η στρατηγική και αυτές οι αντικοινωνικές και αντι-αναπτυξιακές επιλογές, έχουν όνομα. Αποτελούν μια «νέα» μορφή της αντιμεταρρύθμισης και της συντηρητικής πολιτικής. Αυτές οι νέο-συντηρητικές επιλογές που βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις δεν έχουν περιλάβει ούτε μέτρα καθήλωσης, ούτε υποχρεώσεις για ανάλογη συμμετοχή σε βάρη από τους έχοντες και κατέχοντες. Δεν αφορούν σε κάποιες εξελίξεις. Δεν αφορούν στο αύριο. Αυτές οι πολιτικές έρχονται από το παρελθόν, από περιόδους που οι εργαζόμενοι και οι πολίτες ήταν υποβαθμισμένοι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά.
Δηλώσεις Σόιμπλε: Η δήλωση Σόιμπλε ότι το πρόβλημα είναι της Ελλάδας και πρέπει να το λύσει μόνη της, αποτελεί τη μισή αλήθεια. Αν ίσχυε αυτό τότε γιατί η Ε.Ε. πήρε τόσες αποφάσεις; Ζούμε σε ένα πλήρως διεθνοποιημένο και διασυνδεδεμένο οικονομικό σύστημα. Η κρίση είναι της ευρωζώνης με διαφορετικές εθνικές εκδοχές και κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Κρίσιμο θέμα που αφορά στη χώρα μας όπως και άλλες χώρες αποτελεί το γεγονός ότι εμφάνισαν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ως κρίση χρέους ενώ αυτή είναι το αποτέλεσμα όχι το αίτιο.
Μιλάνε για δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά δεν αναφέρονται στην ύφεση, στη λιτότητα, την ανεργία που επιφέρει. Συσκοτίζουν την πραγματικότητα. Λένε μισές αλήθειες.
Σωτηρία-θεολογικές επικλήσεις: Για να μην έχουν θεολογικό χαρακτήρα οι επικλήσεις περί σωτηρίας των χωρών διότι μέχρι τώρα διεσώθησαν οι χρηματιστηριακές και τραπεζιτικές δραστηριότητες για να μην λέμε την μισή αλήθεια πρέπει να μιλήσουμε για τη διάσωση της παραγωγής, της εργασίας της κοινωνίας.
Εθνική κυριαρχία ή πολιτική ισοτιμία; Το κρίσιμο ζήτημα είναι η πολιτική ισοτιμία και η κατάλυση της καθώς το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της ΕΕ, παρεμβαίνει απροκάλυπτα στην εσωτερική πολιτική ζωή κρατών μελών της Ευρωζώνης και παραβιάζοντας με προκλητικό τρόπο τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, τις μετατρέπει κυριολεκτικά σε «κουρελόχαρτα».
«Ζούσαμε με δανεικά»: Όλες οι χώρες και οι κυβερνήσεις δανείζονταν. Το κεντρικό ζήτημα όμως δεν ήταν αυτό ήταν ότι οι άλλες χώρες; Παρήγαγαν και φορολογούσαν Θέμα που τίθεται και τώρα, εκ των ων ουκ ανευ.
«Όλοι μαζί τα φάγαμε»: Η προώθηση από ορισμένους πολιτικούς και τα κυρίαρχα ΜΜΕ της συλλογικής ενοχοποίησης, δεν είναι μόνο διαλυτική για την ελληνική κοινωνία αλλά συνιστά και μεγάλο ψεύδος. Αυτοί που έζησαν τα τελευταία χρόνια με το 400% του ΑΕΠ ήταν οι έχοντες και κατέχοντες και όχι ο ελληνικός λαός, όσο και ότι η φοροδιαφυγή και η γενική σπατάλη στο δημόσιο τομέα έχουν συγκεκριμένη ταξική κατεύθυνση και συνιστούν τμήματα του παρασιτισμού της ελληνικής ελίτ. Τα δευτερεύοντα και τα τριτεύοντα δεν μπορούν να βαφτίζονται πρωτεύοντα. Να υπενθυμίσω εδώ αν και είναι γνωστά, ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat: Όσον αφορά την συγκέντρωση πλούτου, κάθε χρόνο την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα, η εργοδοσία επταπλασιάζει τα κέρδη της και καρπούται το 60% και πλέον του παραγόμενου πλούτου ενώ οι δυνάμεις της εργασίας λαμβάνουν λιγότερο του 40% του πλούτου. Την ίδια περίοδο οι εργαζόμενοι στην Ευρωζώνη ελάμβαναν και λαμβάνουν το 55% του παραγόμενου πλούτου. Τα τελευταία είκοσι χρόνια οι έχοντες πλούτισαν κατά 3 τρις ευρώ, δηλαδή οχτώ φορές περίπου το δημόσιο χρέος. Ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στο κεφάλαιο στην Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το μισό του μέσου όρου της Ε.Ε. (15,8 στην Ελλάδα, έναντι 32,6 στην Ε.Ε. των 25). Αντίθετα, η φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα είναι διπλάσια και ίδια με αυτήν του ευρωπαϊκού μέσου όρου (περίπου 35%). Επιπλέον, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων για το 2010 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία παρουσιάζει την εξής εικόνα: 74 δις ευρώ μισθωτοί και συνταξιούχοι, 8 δις ευρώ επιχειρηματίες και 4 δις ευρώ ελεύθεροι επαγγελματίες.

Κριτική στο κείμενο της Ε.Σ.
1) Η απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι μετέωρη με την μείωση εσόδων λόγω της όξυνσης της ύφεσης, χρειάζεται παράταση χρόνου για την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας, διαφορετικά ο φαύλος κύκλος ύφεσης, λιτότητας, χρέους και ανεργίας θα συνεχιστεί.
2) «Η πολιτική διακυβέρνηση θα συνεχιστεί πάνω στο δεδομένο πλαίσιο». Το πλαίσιο αυτό δεν έχει μέλλον. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική απέτυχε και σε κοινωνικό και σε οικονομικό επίπεδο και θα ηττηθεί.
3) Διαγενεακή δικαιοσύνη είναι διατύπωση αντίθετη με την αρχή μας για την αλληλεγγύη των γενεών
4) Το ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστικό κίνημα και δεν μπορεί να αναφέρεται σε κείμενα οργάνων ότι είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.

Έχω εκδηλώσει ήδη τη θέληση μου για να τεθώ στις διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ που αφορούν την διεκδίκηση ηγεσίας του και θα επιμείνω πολιτικά. Και θα ακολουθήσω το δρόμο: Κοινοί σκοποί, κοινά μέσα. Αξίζει να ξαναθυμηθούμε τη γνωστή φράση του Ρούσβελτ, ότι: Το να σε κυβερνά το οργανωμένο χρήμα είναι εξίσου επικίνδυνο με το να σε κυβερνά το οργανωμένο έγκλημα.
Θέλουμε να συνεχίσουμε το δρόμο που ξεκινήσαμε από το Φλεβάρη του 2010, τρεις μήνες πριν υπογραφεί το μνημόνιο, με τη βάση του ΠΑΣΟΚ, με φίλους, μέλη και στελέχη στο δρόμο μιας προοδευτικής εξόδου από την κρίση με δυνατότητες και προοπτικές και τις έχουμε και μπορούμε μαζί με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης καθώς πολλές χώρες είναι σε προεκλογική εκστρατεία εναντία στο νεοφιλελευθερισμό και τις αγορές.
Σε αυτήν την μάχη είμαστε με τις δυνάμεις τις εργασίας, με τις δυνάμεις της παραγωγής και των παραγωγικών επιχειρήσεων, με το παραγωγικό κεφαλαίο, με τις δυνάμεις της αγροτικής παραγωγής και της υπαίθρου, με τις δυνάμεις του τουρισμού, με τις δυνάμεις της παιδείας και της εκπαίδευσης, με τις δυνάμεις των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας, με τις δυνάμεις του πολιτισμού και της οικολογίας.
Και η αλλαγή πορείας θα έχει επιτυχία με το λαό σε ενότητα, με τη κοινωνία σε υποστήριξη. Ακόμη η υποψηφιότητα μου είναι σε κοινή προοδευτική προσπάθεια για να ενώσει χιλιάδες πολίτες στον αγώνα τους και στη δίκαιη απαίτηση τους για να δώσουμε λύσεις και να οδηγήσουμε από κοινού σε έξοδο από τη κρίση με:
Προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή στρατηγική που ομολογήθηκε η αποτυχία της από τους ηγέτες της ευρωζώνης και ήδη ομιλούν και για νέο σχέδιο, που δεν θα ευοδωθεί όσο επιμένουν σε συνταγές αποτυχίας.
Αυτονομία της πολιτικής απέναντι σε παλιά και σε νέα δίκτυα του παρασιτικού κεφαλαίου που επιδιώκουν τον έλεγχο της πολιτικής ζωής προς όφελος επιχειρηματικών συμφερόντων. Να ανορθώσουμε ξανά τη Πολιτική στην υπηρεσία του γενικού και του δημοσίου συμφέροντος. Είμαστε εδώ για να ξαναχτίσουμε την πολιτική στο βάθρο που τη θέλει η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας.

Δημοκρατία απέναντι στις αντισυνταγματικές και αντιευρωπαϊκές απόπειρες επιβολής, καταλύοντας την αρχή της πολιτικής ισοτιμίας και επιχειρώντας ανοικτές παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή. Να μην οδηγηθεί η Δημοκρατία σε αναπηρία όπου θα συμμετέχει το 40% του πληθυσμού στα κοινά, ένα άλλο 40% θα ιδιωτεύει και ένα 20% θα κινείται σε αντιπολιτικά δίκτυα. Και η προσπάθεια όλων μας πρέπει να είναι το όχι στην ιδιώτευση, ναι στη συμμετοχή για προοδευτική έξοδο από τη κρίση.
Παραγωγική ανασυγκρότηση απέναντι στην πολιτική μαζικής φτωχοποίησης και ανεργίας εις βάρος του λαού και προς όφελος του παρασιτικού κεφαλαίου.
Κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη απέναντι στην κοινωνική ισοπέδωση και στη διάλυση εισοδημάτων για πραγματική οικονομία, εργασία και ανάπτυξη.
Πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην απόπειρα διάλυσης του διά της απαξίωσής του και της στρατηγικής του πρόσδεσης με το νεοφιλελευθερισμό, που επιχειρούν γνωστά διαπλεκόμενα δίκτυα οικονομικά και πολιτικά , με ταυτόχρονη προσπάθεια ελέγχου του ΠΑΣΟΚ Άνθρωποι και κύκλοι που πάντα πολέμησαν τόσο την κοινωνική βάση, όσο και την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ Η βάση του ΠΑΣΟΚ καθώς και τα χιλιάδες στελέχη του είναι εκεί που είναι η κοινωνία. Είναι σε προοδευτική κατεύθυνση.
Η ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ για τους αγώνες που ξεδιπλώνουν οι εργαζόμενοι στη χώρα δεν αφορά στη λογική ενός εκλογικού κόμματων και εκλογικών παρατάξεων ούτε στη λογική συναντήσεων σε τοπικό ή κλαδικό επίπεδο. Αφορά στη συγκρότηση κινήματος με αγωνιστές, με συνείδηση και οργάνωση, με αξία την κοινωνία, πρώτα από όλα κοινωνικές οργανώσεις, κόμμα. Άλλο κόμμα, άλλο κοινοβούλιο, άλλο κυβέρνηση, άλλο κράτος. Η προσπάθεια ορισμένων να ταυτίσουν το ΠΑΣΟΚ ως σοσιαλιστικό κίνημα με κρατικές πολιτικές ή πολιτικές των κυβερνήσεων που αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν έξω από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ούτε σωστή ούτε δίκαιη. Χρειαζόμαστε λοιπόν, ξανά το ΠΑΣΟΚ στους αγώνες, στην προοδευτική πολιτική στην κοινωνία. Η Ελλάδα όμως δεν είναι μόνο το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα . Είναι και τα 4 εκατομμύρια οικονομικά ενεργός πληθυσμός, είναι και πάνω από ένα εκατομμύριο νέοι στη παιδεία και στην εκπαίδευση, είναι το ένα εκατομμύριο και πλέον των ανέργων, είναι οι χιλιάδες επιχειρήσεις που παράγουν, εξάγουν και αγωνίζονται, είναι οι χιλιάδες επαγγελματίες, ο κόσμος της υγείας και ο κόσμος της παιδείας, είναι ο κόσμος της υπαίθρου που τροφοδοτεί και τη χώρα και άλλες χώρες, είναι τα 2εκατομμύρια επτακόσιες χιλιάδες κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι τα εκατομμύρια του απόδημου ελληνισμού. Είναι οι δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας, του παραγωγικού κεφαλαίου, της ανάπτυξης. Είναι τα εκατομμύρια των προοδευτικών ελλήνων πολιτών που έχουν αγωνιστική στάση. Η Ελλάδα του 2020 αφορά στην επόμενη επταετία, ως σχέδιο και ως προοπτική.

Ψηφίζουμε Στέφανο Τζουμάκα για Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ: Ενυπόγραφη Πρωτοβουλία (Sign the Petition)

2012-03-08T19:06:00.001+02:00

Ψηφίζουμε Στέφανο Τζουμάκα για Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ: Ενυπόγραφη Πρωτοβουλία (Sign the Petition)

Η χώρα διέρχεται κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δέχεται καταιγισμό απειλών και εκφοβισμού για το αύριο. Η κατάρρευση εισοδημάτων, η ανεργία και η διάλυση των επιχειρήσεων συνέβαλαν στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας, στη διάρρηξη των σχέσεων της με το ΠΑΣΟΚ και στην απομάκρυνση και απογοήτευση φίλων, μελών και στελεχών που διαχρονικά συνδέθηκαν με το ΠΑΣΟΚ. Η απόσταση από τη πολιτική, η ιδιώτευση και η ατομική αναζήτηση λύσεων απέναντι σε πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι μια νέα συντηρητική στροφή εκτεταμένων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική ποτέ δεν αποτέλεσε οργανικό στοιχείο των επιλογών του ΠΑΣΟΚ. Τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στη χώρα, ως απαίτηση των δανειστών στη κρίση δανεισμού ήταν πολιτικές των κυβερνήσεων και όχι αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ.

Το Διευθυντήριο της ΕΕ ήδη δήλωσε τόσο την αποτυχία του πρώτου όσο και την αβεβαιότητα για τη πορεία του δεύτερου μνημονίου. Ο φαύλος κύκλος λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας οδηγεί σε αδιέξοδο τον τόπο. Η κρίση διαπερνά και το ΠΑΣΟΚ. Τόσο ως προς την ανάλυση όσο και ως προς τις ορθές επιλογές για τη έξοδο από τη κρίση.

Η κινδυνολογία και οι απειλές δεν αποτελούν πολιτική.

Στο ΠΑΣΟΚ δρομολογήθηκε η διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας.

Η ανάγκη για εκλογή προοδευτικής ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ είναι μια από τις προϋποθέσεις για την επιλογή μιας δίκαιης, ορθής και επιτυχούς πολιτικής για τη προοδευτική πολιτική εξόδου από τη κρίση.

Μια δεύτερη προϋπόθεση αποτελεί η συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης, σε αντιδιαστολή με τα σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά που αποτελεί βέβαιη συνταγή για τη διαιώνιση της κρίσης και την αδιέξοδη πολιτική στη χώρα, με δημοκρατική και προοδευτική συνεργασία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με κυριαρχία της πολιτικής επί της δημοσιονομικής κρίσης, με διορθωτική πορεία και όπου απαιτείται, αλλαγή στρατηγικής για τη χώρα με βάση ένα σχέδιο αναθέρμανσης της πραγματικής οικονομίας με σκοπό το θετικό ρυθμό ανάπτυξης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Τρίτη προϋπόθεση αποτελεί η υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων των εργαζομένων για να επανακτήσουν εισοδήματα και δικαιώματα και των ανθρώπων του επιχειρείν για να συγκροτήσουν επιχειρήσεις στο χώρο της πραγματικής οικονομίας, της καινοτομίας, της τεχνολογίας και των προϊόντων ποιότητας, για την παραγωγή νέου πλούτου και τη βελτίωση του ρυθμού των εξαγωγών της χώρας.

Γιατί τα πραγματικά προβλήματα της χώρας είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η φοροδιαφυγή η εισφοροδιαφυγή, οι χαμηλές αμοιβές, η έλλειψη επενδύσεων στην έρευνα και την καινοτομία και η ανεπαρκής οργάνωση στην ποιοτική παραγωγή.

Οι προαναφερθείσες επιδιώξεις αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για την προοδευτική και πραγματική έξοδο από την κρίση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ε.Ε. με βάση αρχές όπως την αρχή της πολιτικής ισοτιμίας, την αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Η Ε.Ε. δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Η Ε.Ε. είναι υπόθεση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρωπαίων, των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων καθώς και των αρχών που διέπονται από τις συνθήκες. Υπερασπιζόμαστε του ευρωπαϊκό όραμα της πολιτικής ισοτιμίας και της αλληλεγγύης των χωρών-μελών καθώς και τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Οι αυθαιρεσίες και οι παραβιάσεις, οι απειλές και η ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας από το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε., δεν συνιστούν ευρωπαϊκή πολιτική.
Στο ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και πολιτικές θέσεις τόσο για την κρίση όσο και για την στρατηγική εξόδου από αυτή. Έχουν γνωστοποιηθεί υποψηφιότητες με θέσεις και αντιλήψεις καθώς και κριτικής αλλά και διαφορετικής προσέγγισης απόψεις και θέσεις, οι οποίες εκφράζονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία αλλά και από φίλους, μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Τα δεδομένα και τα αποτελέσματα είναι αρνητικά για τη χώρα, με τη πολιτική που ασκήθηκε. Το χρέος δεν κατέστη βιώσιμο, το έλλειμμα είναι υψηλό, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, η ανεργία διπλασιάστηκε, οι εργαζόμενοι απώλεσαν σχεδόν 20δις προς όφελος της εργοδοσίας, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα καταργήθηκαν και η διαπραγμάτευση εργαζομένων και εργοδοσίας επέστρεψε στο απώτατο παρελθόν. Η υποστήριξη αυτής της πολιτικής δεν είναι ούτε δίκαιη, ούτε ορθή, ούτε αξιόπιστη.
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο απέτυχε και θα ηττηθεί.
Σε αντιδιαστολή με τον προοδευτικό και δημοκρατικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, που από θέση αρχών είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.
Η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, φίλοι, μέλη και στελέχη μιλήσαμε εκ των προτέρων και έγκαιρα σε όλη τη χώρα για τα βλαπτικά αποτελέσματα στα οποία οδηγούσε η νεοφιλελεύθερη στρατηγική και η επιβολή των απαιτήσεων των δανειστών. Υπερασπιστήκαμε το δημοκρατικό και προοδευτικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, επιμένοντας στην ανάγκη προοδευτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση απέναντι στους μνημονιακούς μονόδρομους.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι, φίλοι, μέλη και στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε όλη τη χώρα με κριτική στάση διαφωνήσαμε και πρωτοστατήσαμε σε κοινή δράση για μια προοδευτική πολιτική σε αντίθεση με την επιδίωξη των παρασιτικών κύκλων και της διαπλοκής και παρά τη χειραγώγηση από τα ΜΜΕ και από ορισμένους πολιτικούς κύκλους. Με απομόνωση από το κυρίαρχο σύστημα των ΜΜΕ που πρώτα υμνούσε το μονόδρομο των μέτρων και μετά τον αποδοκίμαζε.
Η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ συναρθρώνεται στη μεγαλύτερη πολιτικοκοινωνική δύναμη και τη συναποτελούν οι ψηφοφόροι, οι φίλοι, τα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχουν μια κριτική στάση και διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού.
Είναι προφανές ότι πρέπει να ανασυνταχθούμε όλες οι προοδευτικές δυνάμεις απέναντι στο εκκολαπτόμενο σύμπλεγμα οικονομικό-πολιτικής εξουσίας, το οποίο πίσω από το χρέος και τους δανειστές, επιχειρεί την προώθηση και τη διασφάλιση των συμφερόντων του, τη διαιώνιση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και την ποδηγέτηση της πολιτικής ζωής της χώρας και να αντιταχθούμε στις επιδιώξεις του, προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε την ελληνική κοινωνία και την οικονομία και να συμβάλλουμε στην προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση.

Για αυτούς τους λόγους, όλοι εμείς προτείνουμε για τη θέση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ το Στέφανο Τζουμάκα, η υποψηφιότητά του οποίου είναι αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας, όλων όσων κατ επανάληψη επισημάναμε την ανάγκη για άλλη διαπραγμάτευση με βάση όχι εξωπραγματικούς όρους αλλά τα πραγματικά δεδομένα της Ελληνικής οικονομίας και με κατεύθυνση μιας Ευρωπαϊκής λύσης, έξω από τις αποτυχημένες συνταγές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων. Όσων αγωνιζόμαστε για αλλαγή πλεύσης και για μια κυβερνητική λύση με βάση αξίες όπως η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι ελευθερίες, η εργασία, η παραγωγή, η δημιουργία και ο πολιτισμός, με βάση αρχές όπως η αρχή της πολιτικής ισοτιμίας, η αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και στο ευρώ.

Είναι η ώρα λοιπόν, όλοι εμείς να συστρατευθούμε στον αγώνα για αυτονομία της πολιτικής, δημοκρατία, προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση, κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη και ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ ως ενός κινήματος που οδήγησε σε κατακτήσεις τον ελληνικό λαό. Το οφείλουμε στην ιστορία μας, στους αγώνες μας, στο προοδευτικό κίνημα και στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δοκιμάζεται αυτήν την περίοδο.

Ψηφίζουμε Στέφανο Τζουμάκα για Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ: Ενυπόγραφη Πρωτοβουλία (Sign the Petition)

email: stefanostzoumakas2012@gmail.com

H ανακήρυξη όλων των υποψηφίων για την Προεδρία είναι κατεξοχήν πολιτική πράξη και θα κριθούν από τη βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

2012-03-08T18:55:00.000+02:00

Η χώρα διέρχεται κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Ειδικότερα, η κρίση αυτή διαπερνά και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπου υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και πολιτικές θέσεις τόσο για την κρίση όσο και για την στρατηγική εξόδου από αυτή.

Τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνέρχονται στην Εθνική Συνδιάσκεψη στις 9 και 10 Μαρτίου 2012, για την εκπόνηση και υιοθέτηση ενός προγράμματος εξόδου από την κρίση και επ’ αυτού υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ταυτόχρονα, έχει δρομολογηθεί και η διαδικασία ανάδειξης ηγεσίας στην προεδρία του κινήματος.

Έχουν γνωστοποιηθεί υποψηφιότητες με θέσεις και αντιλήψεις καθώς και κριτικής αλλά και διαφορετικής προσέγγισης απόψεις και θέσεις, οι οποίες εκφράζονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία αλλά και από φίλους, μέλη και στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ενόψει της έντασης της κρίσης και των συνεπειών της στην ελληνική κοινωνία, στην οικονομία και τη χώρα αλλά και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, θεωρούμε ότι τώρα δεν είναι η ώρα για περιχαράκωση.

Τώρα όσο ποτέ τους χρειαζόμαστε όλους καθώς και κάθε άποψη και θέση στα πλαίσια του πλουραλισμού. Χρειαζόμαστε ηθική και πολιτική στάση. Κρινόμαστε ενώπιον όλης της χώρας.

Χρειαζόμαστε μια πολιτική ενότητας και μέσα από τις διαφορές. Όχι προσχηματικής ενότητας και πολυσυλλεκτικότητας, με πρακτικές αποκλεισμών αλλά με δυνατότητα και δικαίωμα να εκφραστούν και οι διαφορετικές αλλά και οι αντίθετες πολιτικές απόψεις και θέσεις.

Οι αποκλεισμοί περιχαρακώνουν. Αποσυνθέτουν αντί να συνθέτουν, οδηγούν σε περαιτέρω απομάκρυνση τους Έλληνες πολίτες, όχι μόνο από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά και από την πολιτική και τα κοινά.

Σε μια μείζονα πολιτική κρίση, όπως η σημερινή, δεν είναι αξιόπιστο το να επικαλούμεθα οργανωτικά άρθρα του καταστατικού. Χρειαζόμαστε επανασυσπείρωση και επανένταξη όλων των δυνάμεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την επόμενη μέρα και περίοδο, χωρίς κοντόφθαλμες και βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες.

Επομένως, παρόλες τις συνολικές ή επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να έχουμε με τις μέχρι τώρα υποψηφιότητες, θεωρούμε ότι πρέπει να ανακηρυχθούν όλοι υποψήφιοι, όπως συνέβη και στις εκλογές για την προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2007, γιατί απόψεις που εκφράζονται στην ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να αποκλείονται σε ένα δημοκρατικό και σοσιαλιστικό κίνημα.

Οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στους φίλους τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θα λάβουν μέρος στη ψηφοφορία. Έχουν κρίση και θα είναι οι τελικοί κριτές για το ποια υποψηφιότητα θα υπερψηφισθεί.

Υπογράφουν:

Yποστήριξη της υποψηφιότητας του Στέφανου Τζουμάκα για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ

2012-03-08T18:50:00.000+02:00

Η χώρα διέρχεται κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δέχεται καταιγισμό απειλών και εκφοβισμού για το αύριο. Η κατάρρευση εισοδημάτων, η ανεργία και η διάλυση των επιχειρήσεων συνέβαλαν στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας, στη διάρρηξη των σχέσεων της με το ΠΑΣΟΚ και στην απομάκρυνση και απογοήτευση φίλων, μελών και στελεχών που διαχρονικά συνδέθηκαν με το ΠΑΣΟΚ. Η απόσταση από τη πολιτική, η ιδιώτευση και η ατομική αναζήτηση λύσεων απέναντι σε πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι μια νέα συντηρητική στροφή εκτεταμένων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική ποτέ δεν αποτέλεσε οργανικό στοιχείο των επιλογών του ΠΑΣΟΚ. Τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στη χώρα, ως απαίτηση των δανειστών στη κρίση δανεισμού ήταν πολιτικές των κυβερνήσεων και όχι αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ.

Το Διευθυντήριο της ΕΕ ήδη δήλωσε τόσο την αποτυχία του πρώτου όσο και την αβεβαιότητα για τη πορεία του δεύτερου μνημονίου. Ο φαύλος κύκλος λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας οδηγεί σε αδιέξοδο τον τόπο. Η κρίση διαπερνά και το ΠΑΣΟΚ. Τόσο ως προς την ανάλυση όσο και ως προς τις ορθές επιλογές για τη έξοδο από τη κρίση.

Η κινδυνολογία και οι απειλές δεν αποτελούν πολιτική.

Στο ΠΑΣΟΚ δρομολογήθηκε η διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας.

Η ανάγκη για εκλογή προοδευτικής ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ είναι μια από τις προϋποθέσεις για την επιλογή μιας δίκαιης, ορθής και επιτυχούς πολιτικής για τη προοδευτική πολιτική εξόδου από τη κρίση.

Μια δεύτερη προϋπόθεση αποτελεί η συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης, σε αντιδιαστολή με τα σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά που αποτελεί βέβαιη συνταγή για τη διαιώνιση της κρίσης και την αδιέξοδη πολιτική στη χώρα, με δημοκρατική και προοδευτική συνεργασία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με κυριαρχία της πολιτικής επί της δημοσιονομικής κρίσης, με διορθωτική πορεία και όπου απαιτείται, αλλαγή στρατηγικής για τη χώρα με βάση ένα σχέδιο αναθέρμανσης της πραγματικής οικονομίας με σκοπό το θετικό ρυθμό ανάπτυξης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Τρίτη προϋπόθεση αποτελεί η υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων των εργαζομένων για να επανακτήσουν εισοδήματα και δικαιώματα και των ανθρώπων του επιχειρείν για να συγκροτήσουν επιχειρήσεις στο χώρο της πραγματικής οικονομίας, της καινοτομίας, της τεχνολογίας και των προϊόντων ποιότητας, για την παραγωγή νέου πλούτου και τη βελτίωση του ρυθμού των εξαγωγών της χώρας.

Γιατί τα πραγματικά προβλήματα της χώρας είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η φοροδιαφυγή η εισφοροδιαφυγή, οι χαμηλές αμοιβές, η έλλειψη επενδύσεων στην έρευνα και την καινοτομία και η ανεπαρκής οργάνωση στην ποιοτική παραγωγή.

Οι προαναφερθείσες επιδιώξεις αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για την προοδευτική και πραγματική έξοδο από την κρίση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ε.Ε. με βάση αρχές όπως την αρχή της πολιτικής ισοτιμίας, την αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Η Ε.Ε. δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Η Ε.Ε. είναι υπόθεση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρωπαίων, των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων καθώς και των αρχών που διέπονται από τις συνθήκες. Υπερασπιζόμαστε του ευρωπαϊκό όραμα της πολιτικής ισοτιμίας και της αλληλεγγύης των χωρών-μελών καθώς και τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Οι αυθαιρεσίες και οι παραβιάσεις, οι απειλές και η ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας από το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε., δεν συνιστούν ευρωπαϊκή πολιτική.

Στο ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και πολιτικές θέσεις τόσο για την κρίση όσο και για την στρατηγική εξόδου από αυτή. Έχουν γνωστοποιηθεί υποψηφιότητες με θέσεις και αντιλήψεις καθώς και κριτικής αλλά και διαφορετικής προσέγγισης απόψεις και θέσεις, οι οποίες εκφράζονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία αλλά και από φίλους, μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Τα δεδομένα και τα αποτελέσματα είναι αρνητικά για τη χώρα, με τη πολιτική που ασκήθηκε. Το χρέος δεν κατέστη βιώσιμο, το έλλειμμα είναι υψηλό, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, η ανεργία διπλασιάστηκε, οι εργαζόμενοι απώλεσαν σχεδόν 20δις προς όφελος της εργοδοσίας, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα καταργήθηκαν και η διαπραγμάτευση εργαζομένων και εργοδοσίας επέστρεψε στο απώτατο παρελθόν. Η υποστήριξη αυτής της πολιτικής δεν είναι ούτε δίκαιη, ούτε ορθή, ούτε αξιόπιστη.

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο απέτυχε και θα ηττηθεί.

Σε αντιδιαστολή με τον προοδευτικό και δημοκρατικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, που από θέση αρχών είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

Η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, φίλοι, μέλη και στελέχη μιλήσαμε εκ των προτέρων και έγκαιρα σε όλη τη χώρα για τα βλαπτικά αποτελέσματα στα οποία οδηγούσε η νεοφιλελεύθερη στρατηγική και η επιβολή των απαιτήσεων των δανειστών. Υπερασπιστήκαμε το δημοκρατικό και προοδευτικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, επιμένοντας στην ανάγκη προοδευτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση απέναντι στους μνημονιακούς μονόδρομους.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι, φίλοι, μέλη και στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε όλη τη χώρα με κριτική στάση διαφωνήσαμε και πρωτοστατήσαμε σε κοινή δράση για μια προοδευτική πολιτική σε αντίθεση με την επιδίωξη των παρασιτικών κύκλων και της διαπλοκής και παρά τη χειραγώγηση από τα ΜΜΕ και από ορισμένους πολιτικούς κύκλους. Με απομόνωση από το κυρίαρχο σύστημα των ΜΜΕ που πρώτα υμνούσε το μονόδρομο των μέτρων και μετά τον αποδοκίμαζε.

Η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ συναρθρώνεται στη μεγαλύτερη πολιτικοκοινωνική δύναμη και τη συναποτελούν οι ψηφοφόροι, οι φίλοι, τα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχουν μια κριτική στάση και διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι προφανές ότι πρέπει να ανασυνταχθούμε όλες οι προοδευτικές δυνάμεις απέναντι στο εκκολαπτόμενο σύμπλεγμα οικονομικό-πολιτικής εξουσίας, το οποίο πίσω από το χρέος και τους δανειστές, επιχειρεί την προώθηση και τη διασφάλιση των συμφερόντων του, τη διαιώνιση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και την ποδηγέτηση της πολιτικής ζωής της χώρας και να αντιταχθούμε στις επιδιώξεις του, προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε την ελληνική κοινωνία και την οικονομία και να συμβάλλουμε στην προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση.

Για αυτούς τους λόγους, όλοι εμείς προτείνουμε για τη θέση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ το Στέφανο Τζουμάκα, η υποψηφιότητά του οποίου είναι αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας, όλων όσων κατ επανάληψη επισημάναμε την ανάγκη για άλλη διαπραγμάτευση με βάση όχι εξωπραγματικούς όρους αλλά τα πραγματικά δεδομένα της Ελληνικής οικονομίας και με κατεύθυνση μιας Ευρωπαϊκής λύσης, έξω από τις αποτυχημένες συνταγές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων. Όσων αγωνιζόμαστε για αλλαγή πλεύσης και για μια κυβερνητική λύση με βάση αξίες όπως η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι ελευθερίες, η εργασία, η παραγωγή, η δημιουργία και ο πολιτισμός, με βάση αρχές όπως η αρχή της πολιτικής ισοτιμίας, η αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και στο ευρώ.

Είναι η ώρα λοιπόν, όλοι εμείς να συστρατευθούμε στον αγώνα για αυτονομία της πολιτικής, δημοκρατία, προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση, κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη και ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ ως ενός κινήματος που οδήγησε σε κατακτήσεις τον ελληνικό λαό. Το οφείλουμε στην ιστορία μας, στους αγώνες μας, στο προοδευτικό κίνημα και στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δοκιμάζεται αυτήν την περίοδο.

Υπογράφουν:

Δήλωση Στέφανου Τζουμακα, Υποψηφίου για την Προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο δημοσιογράφο Β. Σκουρή

2012-02-29T09:39:00.002+02:00

Αθήνα, 29 Φεβρουαρίου 2012

Πριν από τη κρίση και συγκεκριμένα τρείς μήνες πριν από το πρώτο μνημόνιο-το Φεβρουάριο του 2010- μίλησα για τις αρνητικές συνέπειες μια πολιτικής που γνωρίζαμε. Με εντιμότητα και ευθύτητα. Εκ των προτέρων.

Με πολιτική κριτική ως προς επιλογές αντίθετες από τις αρχές ενός σοσιαλιστικού κόμματος. Με αρχές πρώτα η πολιτική, πρώτα οι κοινωνίες, πρώτα η παραγωγή και η ανάπτυξη. Ναι στη οικονομική σταθερότητα αλλά όχι με την υποτίμηση της χώρας, της εργασίας, των δικαιωμάτων.

Με βάση αυτό το πλαίσιο κατέθεσα πρόταση για την εναλλακτική λύση τόσο στην Εθνική Συνδιάσκεψη, το Σεπτέμβριο του 2011 όσο και στα Εθνικά Συμβούλια

Γνωστοποίησα την υποψηφιότητα μου από τις 12 Ιανουαρίου 2012.

Χρειαζόμαστε γνώση, σταθερότητα, αισιοδοξία. Χρειαζόμαστε κοινή πορεία, κοινούς σκοπούς και στόχους, κοινές ιδέες, κοινές αρχές.

Θετική έκβαση της κρίσης, ούτε υπήρχε ούτε θα υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς να φέρουν το βάρος οι έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι μέχρι τώρα είναι στο απυρόβλητο.

Το δομικό πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν είναι οι αμοιβές. Το καθοριστικό είναι ότι δεν αναπτύχθηκαν στη χώρα κλάδοι παραγωγής με υψηλή προστιθέμενη αξία. Η επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν θεωρούσε επικερδή μια τέτοια επιλογή. Ανάλογες ευθύνες είχαν και οι κυβερνήσεις που δεν ενίσχυσαν πολιτικές στη καινοτομία, στην έρευνα, στη ποιοτική παραγωγή και τις υπηρεσίες, στην ποιοτική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών μονάδων, στη αξιοποίηση των φυσικών πόρων, για την «αξιοβίωτη» ανάπτυξη. Την έλλειψη ανταγωνιστικότητας μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε με την καταπολέμηση των στρεβλώσεων της αγοράς και της ύπαρξης καρτέλ και ολιγοπωλίων σε όλους τους κομβικούς τομείς της οικονομίας που λειτουργούν με υψηλά περιθώρια κέρδους και με τη στήριξη και συνεργασία με το παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας σε μια τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση.

Αυτό το απέδειξαν εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι, φίλοι, μέλη και στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε όλη τη χώρα που έδειξαν κριτική στάση, που διαφώνησαν, που πρωτοστάτησαν σε κοινή δράση για μια προοδευτική πολιτική σε αντίθεση με τη νεοφιλελεύθερη επιδίωξη των παρασιτικών κύκλων και της διαπλοκής και παρά τη χειραγώγηση από τα ΜΜΕ και από ορισμένους πολιτικούς κύκλους.

Το μεγαλύτερο κόμμα σήμερα το συναρθρώνει η κοινωνική βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το συναποτελούν όσοι έχουν μια κριτική στάση και προέρχονται από τους κόλπους του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Η υποψηφιότητά μου επιδιώκει να διαμορφώσει μια νέα ηγεσία με συλλογικότητα. Αναδείχθηκε μέσα από αυτή την κρίση για άλλη μια φορά η θέση μας για τη συλλογική ηγεσία τόσο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και σε όλα τα κόμματα για τη συλλογικότητα στις αποφάσεις για να αποκλείονται ηγεμονισμοί και βοναπαρτικές συμπεριφορές και τώρα και στα όργανα θα προτείνουμε τη θεσμοθέτηση δύο αντιπροέδρων άμεσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Με μια ηγετική

ομάδα με δοκιμασμένους ανθρώπους αλλά και νέους αγωνιστές που έμπρακτα να οδηγήσει σε ανασύνταξη της προοδευτικής πολιτικής και των δυνάμεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για αλλαγή πλεύσης, με πολιτική διαπραγμάτευση στη βάση των πραγματικών δεδομένων και σε αντίθεση με τις δύο «πραγματικότητες», μία πραγματική και μία εικονική: Η πραγματικότητα που ζουν οι πολίτες και μία «πραγματικότητα» που κατασκευάζουν τα δίκτυα συμφερόντων και χειραγώγησης.

Τίποτε δεν είναι αναλλοίωτο και αμετάβλητο. Άνθρωποι αλλάζουν αποφάσεις άλλων ανθρώπων. Και η αλλαγή πορείας θα έχει επιτυχία με το λαό σε ενότητα, με τη κοινωνία σε υποστήριξη. Ακόμη η υποψηφιότητα μου είναι σε κοινή προοδευτική προσπάθεια για να ενώσει χιλιάδες πολίτες στον αγώνα τους και στη δίκαιη απαίτηση τους για να δώσουμε λύσεις και να οδηγήσουμε από κοινού σε έξοδο από τη κρίση με:

Προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή στρατηγική που ομολογήθηκε η αποτυχία της από τους ηγέτες της ευρωζώνης και ήδη ομιλούν και για νέο σχέδιο, που δεν θα ευοδωθεί όσο επιμένουν σε συνταγές αποτυχίας.

Αυτονομία της πολιτικής απέναντι σε παλιά και σε νέα δίκτυα του παρασιτικού κεφαλαίου που επιδιώκουν τον έλεγχο της πολιτικής ζωής προς όφελος επιχειρηματικών συμφερόντων και που επιδιώκουν τον έλεγχο της ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Να ανορθώσουμε ξανά τη Πολιτική στην υπηρεσία του γενικού και του δημοσίου συμφέροντος. Είμαστε εδώ για να ξαναχτίσουμε την πολιτική στο βάθρο που τη θέλει η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας.

Δημοκρατία απέναντι στις αντισυνταγματικές και αντιευρωπαϊκές απόπειρες επιβολής, καταλύοντας την αρχή της πολιτικής ισοτιμίας και επιχειρώντας ανοικτές παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή. Να μην οδηγηθεί η Δημοκρατία σε αναπηρία όπου θα συμμετέχει το 40% του πληθυσμού στα κοινά, ένα άλλο 40% θα ιδιωτεύει και ένα 20% θα κινείται σε αντιπολιτικά δίκτυα. Και η προσπάθεια όλων μας πρέπει να είναι το όχι στην ιδιώτευση, ναι στη συμμετοχή για προοδευτική έξοδο από τη κρίση.

Παραγωγική ανασυγκρότηση απέναντι στην πολιτική μαζικής φτωχοποίησης και ανεργίας εις βάρος του λαού και προς όφελος του παρασιτικού κεφαλαίου.

Κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη απέναντι στην κοινωνική ισοπέδωση και στη διάλυση εισοδημάτων και επιχειρηματικών προσπαθειών.

Πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην απόπειρα διάλυσης του διά της απαξίωσής του και της στρατηγικής του πρόσδεσης με το νεοφιλελευθερισμό, που επιχειρούν γνωστά διαπλεκόμενα δίκτυα οικονομικά και πολιτικά , με ταυτόχρονη προσπάθεια ελέγχου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Άνθρωποι και κύκλοι που πάντα πολέμησαν τόσο την κοινωνική βάση, όσο και την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η βάση του ΠΑΣΟΚ καθώς και τα χιλιάδες στελέχη του είναι εκεί που είναι η κοινωνία. Είναι σε προοδευτική κατεύθυνση.

Η υποψηφιότητα μου δεν υπακούει σε προσωποκεντρικές προσεγγίσεις υποψηφίων “αρχηγών” με κορώνες και ρητορικές χωρίς ουσία, ούτε σε ομάδες χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές αρχές, πολύ δε περισσότερο η υποψηφιότητα μου είναι απέναντι στον έλεγχο προσώπων από χορηγούς και διαπλοκές. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε πραγματικότητες, όπως αποτυχία στους δημοσιονομικούς στόχους, μείωση του εθνικού πλούτου, διάλυση εισοδημάτων, άνεργους ενός εκατομμυρίου, 30% των πολιτών κάτω από το όριο της φτώχειας, διάλυση κοινωνικών δικαιωμάτων. Όπως καθοριστικά προβλήματα είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία η ανεξέλεγκτη εξαγωγή καταθέσεων σε ξένες τράπεζες και η εισφοροδιαφυγή και αυτά θα έπρεπε να είναι τα κεντρικά ζητήματα μιας κυβέρνησης και να ενδιαφέρουν και τους εταίρους μας στην Ε.Ε

Και αυτές οι πραγματικότητες δεν επισκιάζονται με τεχνάσματα που θυμίζουν αποτυχημένους εκφοβισμούς της δεκαετίας του 1980, περί «ευρωπαϊστών» και «αντιευρωπαϊστών».

Το κρίσιμο ζήτημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι με ποια στρατηγική θα βγει η χώρα από την κρίση. Με τον νεοφιλελευθερισμό ή με τις Προοδευτικές πολιτικές; Για ποια πολιτική και για ποια συμφέροντα; Με ποιων την υποστήριξη; Tων κοινωνικών δυνάμεων ή παρασιτικών κύκλων και δικτύων προβολής με πρόσδεση στο νεοφιλελευθερισμό και σε πολιτικές συντήρησης και διαιώνισης της κρίσης σε ευρωπαϊκό και σε εθνικό επίπεδο;

Η υποψηφιότητά μου είναι αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας όσων διαβλέψαμε εγκαίρως την αποτυχία της πολιτικής των μνημονίων, του νεοφιλελευθερισμού, του παρασιτισμού και όσων αγωνιζόμαστε για την ανάγκη μιας δημοκρατικής και προοδευτικής συνεργασίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Και για μια κυβερνητική λύση με βάση αρχές όπως την αρχή της πλειοψηφίας, την αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Η Ε.Ε. δεν είναι ιδιοκτησία κανενός ούτε χώρος απειλών και εκβιασμών. Και με τις δυνάμεις που δρουν σε ανάλογες αντί-νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις.

Για μια Ελλάδα σε μια Ε.Ε. της ισοτιμίας, του κοινού νομίσματος, της κοινής νομισματικής πολιτικής, των αυτόματων δημοσιονομικών μεταβιβάσεων από τις πλεονάζουσες χώρες στις ελλειμματικές, με κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη είναι αντίθετες με το σχέδιο λιτότητας και ύφεσης τόσο ως προάγγελος εφαρμογής και σε άλλες χώρες, όσο και ως πρόλογος του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας και του «φρένου χρέους», που προετοιμάζει η νεοφιλελεύθερη ηγεσία της ΕΕ το αμέσως επόμενο διάστημα προκειμένου να επιβάλλει ως γενικευμένη στρατηγική, επιδιώκοντας και την αναθεώρηση και των συνθηκών της Ε.Ε. Μπορούμε ξανά να συμβάλλουμε και στην ανασυγκρότηση της χώρας και της Ε.Ε.

Σε δύο ή και περισσότερες βάρκες και όπου αλλού επιδιώκουν τα οικονομικά δίκτυα και η μιντιοκρατία δεν μπορούν να βρίσκονται οι σοσιαλιστές.

Θέση μας είναι η συμπόρευση και η κοινή προσπάθεια. Το οφείλουμε στην ιστορία μας, στους αγώνες μας, στο προοδευτικό κίνημα και στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δοκιμάζεται αυτήν την περίοδο.

Είναι η ώρα λοιπόν, να συστρατευθούμε στον αγώνα για αυτονομία της πολιτικής, δημοκρατία, προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση και ανασυγκρότηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως ενός κινήματος που οδήγησε σε κατακτήσεις τον ελληνικό λαό.

Κοινή Δήλωση των καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου: Αναδρέα Δημητρόπουλου, Γιώργου Κασιμάτη, Γιώργου Κατρούγκαλου, Ηλία Νικολόπουλου, Κώστα Χρυσόγονου

2012-02-14T21:49:00.000+02:00

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίο καλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:

1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.

2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).

3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).

4. Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.

5. Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.
6. Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:

(α) Με την επανάληψη -όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας, (β) με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών, (γ) με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και (δ) με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών. Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).

7. Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαό παραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος). Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα.

Θέσεις και απόψεις για θέματα της Συγκυρίας, 1 Φεβρουαρίου 2012.

2012-02-01T14:20:00.000+02:00

1.Τo PSI δεν καθιστά βιώσιμο το χρέος και επιδεινώνει την ύφεση.

Η διευθέτηση του PSI είναι μια υπόθεση διαπραγμάτευσης μεταξύ ιδιωτών, θεσμικών οργάνων και κυβέρνησης. Όλα τα άλλα είναι η γνωστή θηριωδία της κινδυνολογίας και του δήθεν τεράστιου θέματος για πράγματα, ως προς το κεντρικό τους κορμό προσυμφωνημένα, παρότι υπάρχουν κάποιες διαφωνίες για επιμέρους ζητήματα που ασφαλώς αφορούν σε συμφέροντα. Για να εμφανιστεί μετά ο μικρό-θρίαμβος ότι και αυτό το ζήτημα περατώθηκε επιτυχώς. Όμως τα κεντρικά ζητήματα είναι τα εξής: Πρώτον, ότι το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο και άρα στο προσεχές μέλλον θα τεθεί το θέμα εκ νέου αναδιάρθρωσης του και δεύτερον, ότι για το νέο δάνειο θα απαιτηθεί νέα δανειακή σύμβαση με εξωπραγματικούς, αντιοικονομικούς και αντικοινωνικούς όρους. Επιπλέον, είναι γνωστό ότι δεν συμμετέχει η ΕΚΤ και άλλοι πιστωτές, δηλαδή ένα τμήμα σημαντικό της χρηματοοικονομίας που θέλει να κυριαρχεί επί της Πολιτικής. Όσον αφορά τις ελληνικές τράπεζες, θα προκύψει θέμα αύξησης του μετοχικού τους κεφαλαίου και ήδη υπάρχει θέμα γιατί έλαβαν σε ρευστό και εγγυήσεις 100 δις ευρώ και δεν υπάρχει κανένας έλεγχος και εποπτεία για την διάθεση τους. Και ήδη θεωρείται σκανδαλώδης η προετοιμαζόμενη ανταλλαγή με μετοχές άνευ ψήφου που στην πορεία για το ελληνικό δημόσιο θα έχουν υποδεέστερη αξία.

Επί δύο χρόνια, οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούσαμε για αναδιάρθρωση και περαιτέρω διαγραφή του χρέους ως μη βιώσιμο με αποτέλεσμα να δεχθούμε επιθέσεις. Πλέον λόγω της καθυστέρησης και της καταστροφικής νεοφιλελεύθερης στρατηγικής ακόμα και μετά το PSI, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτοί όροι όπως πχ. εκχώρηση του ελληνικού δικαίου των ομολόγων, απαγορευτικά επιτόκια, συνδυασμός του με νέες, μνημονιακού τύπου πολιτικές και δημοσιονομικά σύμφωνα που θα είναι ανεφάρμοστα.

Η απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι σχεδόν αδύνατη με την μείωση εσόδων λόγω της όξυνσης της ύφεσης, επομένως, χρειάζεται παράταση χρόνου για την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας, διαφορετικά ο φαύλος κύκλος ύφεσης, λιτότητας, χρέους και ανεργίας θα συνεχιστεί. Και φυσικά, το Ελληνικό δημόσιο για άλλη μια φορά θα σώσει την απληστία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του ιδιωτικού τομέα, με δεκάδες δις ευρώ. Η θέση μας είναι σαφής: δε διαλέγουμε την περαιτέρω χρεοκοπία της ελληνικής κοινωνίας στο πλαίσιο πολύ- χρησιμοποιημένων εκβιαστικών διλημμάτων και δήθεν μαχών. Η αλλαγή στρατηγικής αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την Προοδευτική και πραγματική έξοδο από την κρίση, για το λαό. Δε θα στηρίξουμε μια δανειακή σύμβαση περαιτέρω φτώχειας και ύφεσης και εν τέλει μη βιώσιμου χρέους.

2. Το σήριαλ εκφοβισμού, εκβιασμών και του μεταμορφισμού έχει πλέον ξεφτίσει.

Μετά το διεθνές εμπόριο φόβου και τις διακυμάνσεις του, ακολούθησε η όξυνση του σήριαλ των «Μεταμορφωμένων». Τώρα, με τη διευθέτηση του PSI, επιχειρήθηκε η απειλή περί δήθεν νέας κηδεμόνευσης δια Επιτρόπου. Αυτή η κακοφωνία πολιτικής και η απαξίωση κοινωνικών και πολιτικών αρχών, αφήνει παγερά αδιάφορη την ελληνική κοινωνία. Ενδιαφέρον ωστόσο, θα είχε να δημοσιευτούν τα πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου με τις τοποθετήσεις των μελών του και την ψήφο τους. Όταν το ένα μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου προπορεύτηκε έναντι πάντων και δημόσια επιχειρηματολογούσε γιατί πρέπει η χώρα να ενταχθεί στο ΔΝΤ, το θέμα μετά ήταν ορισμένες πλευρές του μνημονίου; Το αποτέλεσμα και το σχέδιο του ΔΝΤ ήταν γνωστό σε όλες τις χώρες. Όταν άλλο μέλος έλεγε ότι το ΔΝΤ αποτελεί ευλογία, είναι δυνατόν να ισχυρίζεται εκ των υστέρων ότι δεν αναμενόταν τέτοια καταστροφή; Άλλο μέλος της Κυβέρνησης επέβαλε εργασιακό μεσαίωνα μέσω της κατεδάφισης του εργατικού δικαίου και θα πρέπει να σιωπήσει. Όταν άλλο μέλος της Κυβέρνησης υποστήριζε ότι ευτυχώς που ήρθε η τρόικα γιατί αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουμε, όταν άλλο μέλος της Κυβέρνησης μιλούσε με βίαιους χαρακτηρισμούς, απαξιώνοντας το δημόσιο χώρο φουντώνοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό, είναι δυνατόν κατόπιν εορτής να δηλώνει ότι δεν γνώριζε;

Ποια είναι η πολιτική και κοινωνική βάση συγκρότησης των υπουργικών συμβουλίων; Μήπως ένα από τα κύρια κριτήρια ήταν οι τηλε-βουλευτές και τηλε-υπουργοί; Ασφαλώς και με την χειραγώγηση μέρους του εκλογικού σώματος και την ανάλογη τηλε-ψήφο. Γιατί και τώρα μεθοδεύουν να δοθεί τηλε-ψήφος από τη βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την νέα ηγεσία του στην ίδια όμως, πάντα πολιτική. Όπως ελέγχουν βουλευτές και υπουργούς, επιδίωξη τους είναι να ελέγξουν και την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Κανένας δεν μπορεί να αποκρύψει τις προσωπικές πολιτικές ευθύνες του, αποδίδοντας τες σήμερα στο Γ. Παπανδρέου και αύριο στο Λ. Παπαδήμο. Αποτέλεσαν και αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης, σε αντίθετη κατεύθυνση από επιλογές για την έξοδο από τη κρίση.

3. Οι εισαγγελείς και οι πολιτικές επιλογές.

Και μέσα στη δημοσιονομική υστερία που πάντα ήταν σε βάρος της Οικονομίας, εμφανίστηκαν και οι εισαγγελείς. Καθότι μία μήνυση, από τις τόσες που υποβάλλονται έναντι πολιτικών και πρέπει σύμφωνα με το Σύνταγμα να διαβιβάζονται στο Κοινοβούλιο, αποτέλεσε και αποτελεί μια παλιά μέθοδο εντυπώσεων, αυτή τη φορά για το Γ. Παπανδρέου, όταν τα ουσιώδη και τα κρίσιμα για την έννομη τάξη είναι ακριβώς σε αντίθετη κατεύθυνση. Προφανώς, για μια ακόμη φορά η υποκρισία περίσσεψε και γελάει κάθε πικραμένος με ορισμένους γνωστούς της διαπλοκής, που συνέβαλαν τα μάλα στην κρίση και στην ήττα της Πολιτικής, τον περασμένο Νοέμβρη. Προσβολή κατά του θεάτρου. Κακό θέατρο.

Εδώ έχουν όλες οι πολιτικές ηγεσίες υποταχθεί στην χρηματιστηριακή ολιγαρχία, τους οίκους αξιολόγησης και τις αγορές και ήδη το διευθυντήριο της ΕΕ δηλώνει, ότι απέτυχε η δημοσιονομική πολιτική της Ε.Ε. Η μεγαλύτερη προσφορά στην ανθρωπότητα, στη διεθνή νομιμότητα και στην έννομη τάξη της ΕΕ και της χώρας, θα ήταν η δίωξη έως και στο δικαστήριο της Χάγης, της λαφυραγώγησης του πλούτου των λαών από την κερδοσκοπία και την τοκογλυφία των οίκων και των αγορών που είναι στο απυρόβλητο και όχι μία τρέχουσα υπόθεση.

4. Οι απόλυτα ταυτισμένοι με την αποτυχία του «μονόδρομου».

Οι συμπράττοντες στην αποδόμηση της ιδεολογικής και πολιτικής φυσιογνωμίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμπυκνώνουν στις τάξεις τους, υπό την υψηλή εποπτεία της διαπλοκής στη «λεωφόρο» του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου, κλασικές πρακτικές των παραγόντων του συστήματος και ενός τμήματος της νομενκλατούρας που ψήφισαν, στήριξαν και υλοποίησαν, κατεδαφίζοντας. Επιλογές που από μονόδρομο μετατράπηκαν σε πλήρη αποτυχία, που συνέβαλαν στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας, στη διάρρηξη των σχέσεων της με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην απομάκρυνση και απογοήτευση προοδευτικών φίλων, μελών και στελεχών που διαχρονικά συνδέθηκαν με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τους αγώνες του και δεν ήρθαν από άλλα κόμματα για να χρησιμοποιήσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως όχημα.

Οι παράγοντες αυτοί οδήγησαν σε ήττα την Πολιτική και την Προοδευτική Πολιτική. Οδήγησαν σε κατάρρευση εισοδημάτων, σε φτώχεια, σε ανεργία και σε διάλυση των επιχειρήσεων. Αποτελούν μέρος του προβλήματος και της χώρας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων, χρειάζεται πρώτιστα, αλλαγή πολιτικής και επανάκτηση της πολιτικής αυτονομίας για την ανασύνταξη του προοδευτικού κινήματος, για την αναδημιουργία και ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας. Πρόσωπα και ομάδες, απόλυτα ταυτισμένα με την πολιτική αποτυχία, την οικονομική και κοινωνική διάλυση της χώρας, που δημιούργησαν ιδεολογική και πολιτική κρίση στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι είτε να σιωπήσουν και να κάνουν την αυτοκριτική τους είτε να ενταχθούν με τις λοιπές, όμορες πολιτικά δυνάμεις σε ένα νέο κόμμα του νέο-συντηρητικού χώρου, που ήδη προωθείται στα παρασκήνια. Είναι θεμιτό άλλωστε, να πάρει ο καθένας τη θέση του στο χώρο που πραγματικά ανήκει.

Αυτές οι δυνάμεις του αναχρονισμού και της νέο-συντήρησης δεν είναι και δεν μπορούν να αποτελέσουν παράγοντες ενότητας. Δεν πρόκειται για ενότητα μέσα από διαφορές. Αλλά για ενότητα στη βάση συνέχισης της ίδιας πολιτικής, αυτό είναι που θέλουν να αποσιωπήσουν. Πώς μπορεί άλλωστε, να προκύψει πολιτική ενότητα μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων και των νεοφιλελευθέρων; των αντί-μνημονιακών και των μνημονιακών; Των υπερασπιστών της δημοκρατίας και αυτών που συνέπραξαν σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα; Των υποστηρικτών της πολιτικής αυτονομίας και των αχυρανθρώπων της διαπλοκής; Πρόκειται για θιασώτες αντίπαλων ιδεών προς το σοσιαλιστικό κίνημα. Πρόκειται για ελεγχόμενους πολιτικούς που διασπούν την κοινωνική και πολιτική συνοχή του ΠΑΣΟΚ. Πέραν από το ότι είναι γνωστό ότι συνέβαλλαν, και αυτό είναι το σημαντικότερο, στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας. Δεν είναι παράγοντες ενότητας ούτε της πολιτικής, ούτε του χώρου μας, ούτε της ελληνικής κοινωνίας.

Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τη διαπλοκή με την κατάλυση της αυτονομίας του, με τον σοσιαλ-φιλελευθερισμό και με το παρασιτικό κεφάλαιο. Με την υποκρισία και το ψέμα δεν χτίζεται ούτε Κοινωνία, ούτε Οικονομία, ούτε Κόμμα, ούτε Πολιτεία.

Επομένως, το κρίσιμο ζήτημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι με ποια στρατηγική θα βγει η χώρα από την κρίση. Με τον νεοφιλελευθερισμό ή με τις Προοδευτικές πολιτικές; Για ποια πολιτική και για ποια συμφέροντα; Αυτό θα επιδιώξουν να αποσιωπηθεί. Είναι γνωστό ότι οι παράγοντες αυτοί, ομιλούν ως πρόσωπα για να αποκρύψουν το καταστροφικό τους έργο, δεδομένου ότι η νεοφιλελεύθερη στρατηγική τους απέτυχε, όπως αναγνωρίζουν πλέον και οι κύριοι εμπνευστές της.

Είναι πρωτοφανές, οι δυνάμεις που εφάρμοσαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, να θέλουν τώρα να διαδεχθούν στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προκειμένου να συνεχίσουν την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής. Και το επιδιώκουν αυτό με την υποστήριξη παραρτημάτων καναλιών και τηλεοπτικών εκπομπών, πέρα και έξω από την ελληνική κοινωνία, και την παράταξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., την παράταξη που, όταν αυτοί ήταν σε άλλα κόμματα, εδραίωνε τη Δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα και μια ορισμένη μικρομεσαία ευημερία.

5. Ορισμένες επισημάνσεις με αφορμή και την ομιλία του Κ. Σημίτη, υπό τον τίτλο: «Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο».

Ο Κ. Σημίτης προέβη σε μια κριτική και αυτοκριτική αποτίμηση ορισμένων όψεων της πολιτικής και της διαχείρισης της κρίσης. Να σημειώσω ότι είχε προειδοποιήσει από το Δεκέμβριο του 2008, με ομιλία του στο Κοινοβούλιο για το ενδεχόμενο προσφυγής στο Δ.Ν.Τ. Τον Απρίλιο του 2010, δήλωσε πως θεωρούσε ότι δεν ήταν σωστό να αποφασιστεί η συμμετοχή του ΔΝΤ στον ευρωπαϊκό μηχανισμό αλλά από τη στιγμή που αποφασίστηκε, ορθά η κυβέρνηση, υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, προσέφυγε σ' αυτόν. Στη συνέχεια, ορθώς αναφέρθηκε στην ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους, πράγμα που το είχαμε υποστηρίξει προ καιρού. Η επόμενη παρέμβαση του, για την οποία δηλώσαμε την αντίθεση μας, αφορούσε την αναφορά του στην πιθανότητα εφαρμογής διεθνών κανόνων πτώχευσης της χώρας.

Χαίρομαι που στο Βερολίνο πήρε θέση έστω και εκ των υστέρων, για θέματα που έχω μιλήσει εδώ και δύο χρόνια, πριν ακόμη υπογραφεί το μνημόνιο, ως αποτέλεσμα της στρατηγικής του νεοφιλελευθερισμού. Τότε, που απέναντι μας είχαμε την καταιγιστική προπαγάνδα πολλών που ομιλούσαν για το μονόδρομο της δημοσιονομικής υστερίας. Είχα αναφερθεί και στην πρόσφατη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο γεγονός ότι έπρεπε να έλθει να μιλήσει, στις 15 Ιανουαρίου 2012. Στην ομιλία του αναφέρθηκε στις πάγιες θέσεις σχετικά με την ανάγκη προώθησης της πολιτικής ενοποίησης και της οικονομικής διακυβέρνησης της Ε.Ε. Στην ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου Βορρά και του λιγότερο ανεπτυγμένου Νότου της Ε.Ε. με στόχο τη σύγκλιση και στην ανάγκη για αλληλεγγύη, αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Ωστόσο:

o Δεν συμφωνώ ότι το κεντρικό ζήτημα ήταν το δημόσιο χρέος των κρατών μελών της Ε.Ε. Η κρίση χρέους ήταν και είναι μέρος της κρίσης της Ευρωζώνης. Η κρίση χρέους είναι αποτέλεσμα. Δεν είναι αίτιο. Τα αίτια -όσον αφορά στη χώρα μας- είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η χαμηλή παραγωγικότητα, η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, η παραοικονομία και η διαφθορά. Για αυτό το μνημόνιο ήταν εκτός πραγματικότητας. Και όσον αφορά στους δανειστές, το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ήταν και είναι κρίση ανέλεγκτης υπερπαραγωγής των χρηματαγορών και κερδοσκοπίας.

o Ασφαλώς, εκτός του ότι το ζήτημα της κρίσης είναι θέμα της Ε.Ε., είναι και θέμα της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Είναι και συστημική η κρίση. Στην καταιγίδα της χειραγώγησης, πολλοί βρεθήκαμε όρθιοι. Να μην ξεχνούμε ότι το κατεστημένο έριξε το ανάθεμα και διάφοροι που δόμησαν τη συμμαχία των προθύμων του νεοφιλελευθερισμού, λιθοβολούσαν τις δυνάμεις της εργασίας της χώρας. Αναφέρονταν μάλιστα σε ορισμένα φαινόμενα, όντως αρνητικά για την ελληνική κοινωνία, ως μοναδικά παγκοσμίως ενώ αντίστοιχα ή και ταυτόσημα αρνητικά φαινόμενα εντοπίζονται και σε άλλες καπιταλιστικές κοινωνίες.

o Επιβλήθηκε ως βασική αιτία της κρίσης, το δήθεν υψηλό κόστος εργασίας με αποτέλεσμα να καταστραφούν εισοδηματικά, εκατομμύρια μισθωτοί και συνταξιούχοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Και τώρα η τρόικα απαιτεί την κατάργηση του κατώτερου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας καθώς και την οριζόντια περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, όταν με βάση τα επίσημα στοιχεία, το μισθολογικό κόστος έχει ήδη μειωθεί μεσοσταθμικά στο 12% από το 2008. Είναι πολιτική εκτός πραγματικότητας και επεβλήθη κακώς κάκιστα. Σε αυτή τη βάση εξελίσσεται - ως καταστροφή -ο φαύλος κύκλος λιτότητας, ύφεσης, υπερχρέωσης και ανεργίας με μείωση ήδη του εθνικού πλούτου στο 18% σωρευτικά την τελευταία τετραετία, με χιλιάδες λουκέτα και πτωχεύσεις και με την ανεργία ενός εκατομμυρίου ανθρώπων στη χώρα, με χιλιάδες αστέγους και νεόπτωχους. Ως εκ τούτου, δεν συμφωνώ με τη διατύπωση: «Δεν αρκούσαν τα μέτρα ως προς τις αγορές εργασίας και τα άλλα διαρθρωτικά μέτρα.». Το σωστό ήταν και είναι ότι δεν έπρεπε να επιβληθούν και ότι πρέπει αυτή την πολιτική να την ανατρέψουμε και να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο.

o Συμφωνώ ότι δεν πλήρωσαν τις δημοσιονομικές συνέπειες εκείνοι που θα έπρεπε, δηλαδή αυτοί που επί 25 χρόνια οικειοποιήθηκαν πλούτο άνω των τριών τρις ευρώ, δηλαδή σχεδόν οκτώ φορές το δημόσιο χρέος και το μεγαλύτερο μέρος το καρπώθηκε η τάξη του παρασιτικού κεφαλαίου που κατέχει και τα ΜΜΕ και τώρα μεταμορφώνεται σε αντιμνημονιακή, προκαλώντας τον γέλωτα στην ελληνική κοινωνία. Και φυσικά, οι ανισότητες συμμετοχής στην κατανομή των βαρών της κρίσης μέσω του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και των αναθεωρημένων σχεδίων, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση καθώς οι έχοντες και κατέχοντες εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο, ενώ οι προκλητικές αδικίες σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και των δυνάμεων της εργασίας συνεχίζονται, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία σε μια ζοφερή και αδιέξοδη εξέλιξη.

o Η τοποθέτηση του Κ. Σημίτη για τους «εξωπραγματικούς» όρους, αν και οι υπουργοί και τα σημαίνοντα στελέχη της οκταετούς κυβερνητικής του θητείας ήταν τα τελευταία δύο χρόνια οι κατεξοχήν πρόθυμοι στην υλοποίηση αυτών των «εξωπραγματικών» πολιτικών, πρέπει να μετουσιωθεί σε πολιτική πράξη. Γιατί τώρα η χώρα δέχεται τα προκαταρκτικά της επόμενης επίθεσης του «τριγώνου» των αγορών και των οίκων κερδοσκοπίας με το Διευθυντήριο της Ε.Ε. και το ΔΝΤ, σε σύμπραξη με τους εγχώριους υπεύθυνους της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, στην ίδια καταστροφική γραμμή περαιτέρω κατάργησης αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα, ενός νέου σχεδίου λιτότητας, νέας επιδείνωσης της φτώχειας και μείωσης του εθνικού πλούτου.

o Όσον αφορά το περί «μοιραίου πολιτικού λάθους», πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Πέραν των «εκ των προτέρων» και «εκ των υστέρων», το κρίσιμο θέμα ήταν η επιλογή της προσφυγής. Δεν ήταν θέμα επιμέρους μέτρων, για να πούμε ότι εκ του αποτελέσματος απέτυχαν. Ήταν η νεοφιλελεύθερη στρατηγική και οι βλαπτικές συνέπειες που είχε για τη χώρα. Σε όλους μας ήταν γνωστά τα σχέδια και τα μονεταριστικά και καταστροφικά προγράμματα του ΔΝΤ. Αυτά αποτελούσαν τα στοιχειώδη για τους προοδευτικούς πολιτικούς που πάντα προέτασσαν την Οικονομία και όχι ένα μέρος της, τα δημόσια οικονομικά. Και ήταν επίσης, γνωστό σε όλους μας ότι το χρέος αποτελούσε το μέσο για το κατεδαφιστικό σχέδιο. Και το κυριότερο -ήταν γνωστά σε όλους μας- τα αποτελέσματα των επιλογών του Δ.Ν.Τ. Και είναι από τα αξιοκατάκριτα, το ότι μέλη της κυβέρνησης υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι στην καθυστέρηση της εφαρμογής του μνημονίου και των μέτρων, οφείλεται η διαιώνιση της κρίσης.

o Μόνο το χρηματιστηριακό κεφάλαιο διεθνώς και το παρασιτικό εγχωρίως, επιδιώκουν εδώ και 20 χρόνια να μεταφέρουν τη συζήτηση κατεξοχήν στα δημοσιονομικά και να αποσιωπήσουν την καταστροφή στην πραγματική Οικονομία, τα χιλιάδες νεκροταφεία των επιχειρήσεων, τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία.

o Δύο χρόνια τώρα χιλιάδες στελέχη, σε πανελλαδική κλίμακα με τοποθετήσεις, με κινητοποιήσεις και με συγκεντρώσεις διαφωνήσαμε με τα περί μονόδρομου του μνημονίου και αντιπροτείναμε άλλο σχέδιο. Έπρεπε δηλαδή ο Ραιχενμπαχ, η Α. Μέρκελ και ο Ο. Ρεν να επιβεβαιώσουν την πλήρη πολιτική τους αποτυχία; Για να συνεισφέρουμε όλοι στο δημόσιο διάλογο για ένα τόσο μεγάλο θέμα για τη χώρα, θεωρώ ότι ήδη έχει αρχίσει και πρέπει να υπάρξει έμπρακτη, όχι μόνο στα επιμέρους αλλά και στα ουσιώδη, αυτοκριτική και ρήξη με την πολιτική αυτή. Δε γίνεται να είναι κανείς αντί-μνημονιακός αλλά να θεωρεί το μνημόνιο αναγκαίο, ούτε να κάνει δήθεν αυτοκριτική και να εξακολουθεί να εφαρμόζει την ίδια πολιτική. Ξεχνούν ότι από αυτούς τους ίδιους, για χάρη του δήθεν μονόδρομου, οι Έλληνες πολίτες υπέστησαν καταιγισμό κινδυνολογίας και φόβου και υφίστανται ακόμη;

o Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική απέτυχε ως προς τους διακηρυγμένους στόχους της- να βγάλει τη χώρα από την κρίση- αλλά πέτυχε ως προς τους άρρητους στόχους της: Διότι ναι μεν, η Α. Μέρκελ δήλωσε την αποτυχία αυτής της πολιτικής, αλλά η εγχώρια ολιγαρχία πέτυχε σημαντικούς στόχους που τους επεδίωκε τουλάχιστον τα τελευταία 15 χρόνια δηλαδή την επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα με φθηνή εργασία, τις στρατιές ανέργων για να αντλεί φθηνή εργασία, την υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας, την κατεδάφιση του εργατικού δικαίου, την επιβολή της κυριαρχίας των ιδιωτικών μονοπωλίων, την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, τη λαφυραγώγηση των υποδομών του δημόσιου τομέα και τη διάλυση χιλιάδων επαγγελματικών και μικρομεσαίων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

o Πράγματι, η εκτίμηση του Κ. Σημίτη ότι θα προκύψει από το χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ένα νέο κόμμα, έχει βάση. Μπορεί να υπάρξει νέο κόμμα προκειμένου ορισμένοι νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλφιλελεύθεροι να πάψουν να είναι φιλοξενούμενοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Προκειμένου επίσης, ορισμένοι να συκοφαντούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ακόμα πιο ελεύθερα, ως παραρτήματα συγκροτημάτων και ως πολιτικά τηλε-προϊόντα, φτάνοντας στο αποκορύφωμα κατάλυσης κάθε έννοιας πολιτικής αυτονομίας μαζί με την διαπλοκή και με άλλους, που ενσωματώθηκαν σε ένα σύστημα του παρασιτικού κεφαλαίου, των χρηματαγορών, των άνομων συναλλαγών, του εύκολου πλουτισμού που χαρακτηρίστηκε και από την πρακτική αυτών των στελεχών που καταπάτησαν τρεις βασικές μας αρχές: να μην λέμε ψέματα, να μην χρηματιζόμαστε και να μην εξαρτόμαστε από εξωθεσμικά κέντρα.

o Μπορεί να συνεχίσει το νέο κόμμα σε ένα σύστημα, που μετατρέπει τη δυνατότητα σε ευκαιρία, τους εργαζόμενους σε απασχολήσιμους και ένα κόμμα που να καθιστά την ανταγωνιστικότητα, συνάρτηση φτωχοποιημένων αμοιβών, κοινωνικών ανισοτήτων, εργασιακής ανασφάλειας, μείωσης εισοδημάτων και αυταρχισμού. Όχι απόρροια της παραγωγικότητας. Όντως λοιπόν, μπορεί να συγκροτηθεί ένα δεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Υπάρχουν άλλωστε, αντίστοιχα παραδείγματα και από άλλες χώρες. Ωστόσο, είναι γνωστή η ρήση του αείμνηστου, Ανδρέα Παπανδρέου ότι «Η Σοσιαλδημοκρατία έχει τόση σχέση με τον Σοσιαλισμό, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο» και είχε δίκιο. Εμείς στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., θα συνεχίσουμε και θα στήσουμε ξανά την Πολιτική μέσα από την κοινωνία, την παραγωγή και την εργασία και θα πορευτούμε με τους εργαζόμενους, με τον κόσμο της υγείας και της παιδείας, με τους επαγγελματίες, με το παραγωγικό κεφάλαιο, με τις παραγωγικές επιχειρήσεις, με τους άνεργους, με την νέα γενιά, με τους ανθρώπους της υπαίθρου και της παραγωγικής αγροτικής οικονομίας, με κάθε προοδευτικό πολίτη.

o Αν θέλουμε όντως να αντιμετωπίσουμε στρεβλώσεις και ασυμμετρίες της ελληνικής οικονομίας και του δημοσίου τομέα πρέπει επιτέλους, να μιλήσουμε για τον καπιταλισμό, τις κοινωνικές τάξεις, τα κόμματα, τις κοινωνικές οργανώσεις, για την επιχειρηματική τάξη της χώρας, που ο παρασιτισμός αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της. Όχι να καταφεύγουμε σε ισοπεδωτικό λαϊκισμό καθ' υπαγόρευση συγκεκριμένων ΜΜΕ και επιχειρηματικών συμφερόντων. Θα οδηγήσουμε σε διορθωτική πορεία με ακριβώς την αντίθετη στρατηγική με την οικονομία, με την ισορροπία ανάμεσα στην δημοσιονομική σταθερότητα και την ανάπτυξη, με νέα διαπραγμάτευση, με ήττα του γερμανο-γαλλικού άξονα, με έκτακτο σχέδιο κοινωνικής ανόρθωσης των ανθρώπων της ένδειας και αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και βέβαια με την ανόρθωση του φρονήματος του λαού μας για να ξαναποκτήσει εμπιστοσύνη, για να πάρει μέρος στα κοινά, να επανακαταλάβει το δημόσιο χώρο, να οργανωθεί και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Όχι να είναι ένα φοβισμένο, άθροισμα ιδιωτών, υπό την απειλή της ανεργίας και την κατάρρευση του εισοδήματος του. Η προσπάθεια όλων μας πρέπει να είναι το όχι στην ιδιώτευση, το ναι στη συμμετοχή για την προοδευτική έξοδο από την κρίση.

6. Επιτακτική και άμεση είναι η ανάγκη για ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής και για ένα κατεπείγον πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής Οικονομίας και Κοινωνίας.

Η χώρα χρειάζεται ένα κατεπείγον πρόγραμμα με χρηματοδότηση τόσο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων όσο και από άλλα ταμεία και από έκτακτους πόρους της Ε.Ε., για την αναστήλωση κλάδων και κοινωνικών ομάδων που κατέρρευσαν υπό το βάρος της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Πρόγραμμα επανόρθωσης της ζημίας που προκάλεσαν στη χώρα οι μαθητευόμενοι μάγοι του Διευθυντηρίου της Ε.Ε., πέραν του Ε.Σ.Π.Α., μέσω του οποίου να επιδιώκεται η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ανάπτυξη και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Μιλάμε για έκτακτες συνθήκες ανθρωπιστικής και εργασιακής καταστροφής, για οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη. Ταυτόχρονα, χρειάζεται και ένα σχέδιο για την ανάκτηση δικαιωμάτων που κατεδάφισαν οι πρόθυμοι σοσιαλ-φιλελεύθεροι. Για αποκατάσταση αδικιών και φορολογική δικαιοσύνη.

Η ήττα της Πολιτικής και της Δημοκρατίας από τις αγορές, από το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, από κερδοσκοπικά κα παρασιτικά δίκτυα και τη διαπλοκή, αποτέλεσε μια ακόμα επιβαρυντική εξέλιξη και για το δημόσιο βίο της χώρας. Να ανορθώσουμε ξανά τη Πολιτική στην υπηρεσία του γενικού και του δημοσίου συμφέροντος. Η Πολιτική να κυριαρχήσει έναντι της οικονομίας. Να προχωρήσουμε στην ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής σε αναμέτρηση, σύγκρουση και εκκαθάριση με την νεοφιλελεύθερη στρατηγική που, αν και πλέον δηλώνεται η πλήρης αποτυχία της, έχει ήδη δημιουργήσει συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής διάλυσης. Η ανασύνταξη της Προοδευτικής Πολιτικής αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της ελληνικής Οικονομίας και Κοινωνίας μετά από το σοκ που έχουν υποστεί τα λαϊκά στρώματα και ειδικότερα οι δυνάμεις της εργασίας από τα νεοφιλελεύθερης επιταγής, μέτρα των τελευταίων ετών.

Επιπλέον, είναι προφανής η ανάγκη για ισχυρή διεθνή διαπραγμάτευση και στη βάση αυτή, έξοδο από τη μνημονιακή πολιτική και την επιτήρηση της τρόικα.

Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλο εμπόριο φόβου και επαπειλούμενων καταστροφών, η χώρα δεν έχει ανάγκη από τη υποκρισία των παρασιτικών κύκλων. Η χώρα και ο ελληνικός λαός θέλει σχέδιο και προοπτική για το πέρασμα σε μια άλλη ιστορική φάση. Δημοκρατία και κοινωνική συνοχή.

Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται ελπίδα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες και όχι μόνο τις επιθυμίες. Προοπτική εξόδου από το φαύλο κύκλο της κρίσης, το φαύλο κύκλο της λιτότητας της ύφεσης και της ανεργίας, προοπτική για ένα καλύτερο αύριο.

Απέναντι στην καταστροφική αυτή πολιτική που εμμένει στην εξυπηρέτηση των νεοφιλελεύθερων συμφερόντων, έχουμε κατ' επανάληψη προτείνει την προοδευτική λύση που αφορά στην αναθεώρηση των νεοφιλελεύθερων όρων και εκβιασμών των δανειστών, με πραγματικούς και δίκαιους όρους για την έξοδο από την κρίση όλων των χωρών της Ε.Ε., στα πλαίσια της Ευρωζώνης.

Οι απόλυτα ταυτισμένοι με την αποτυχία του μονοδρόμου

2012-02-01T12:07:00.000+02:00

Συνέπραξαν, ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν κατεδαφίζοντας. Με το νεοφιλελευθερισμό και το μνημόνιο. Οι φιλοξενούμενοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., παραρτήματα καναλιών και παρασιτικών συμφερόντων, οδήγησαν σε αδιέξοδο και σε αποσταθεροποίηση γνήσιες κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις. Με την εποπτεία της διαπλοκής, συμπυκνώνουν τις γραμμές τους για τη συνέχεια μιας πολιτικής που οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδα.

Οι σοσιαλιστές δεν είναι η πρώτη φορά που θα αντιμετωπίσουμε μια Δεξιά νέας κοπής, αλλά που έρχεται από το απώτατο παρελθόν. Οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και του τόπου θα δώσουμε τη μάχη για προοδευτική λύση στη κρίση.

Απο/μένη Συνέντευξη Στέφανου Τζουμάκα, Υποψήφιου για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, Ρ/Σ «ΑΝΤ-1» , 27 Ιανουαρίου 2012

2012-01-28T18:15:00.000+02:00

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Καλό μεσημέρι κ. Τζουμάκα.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Γεια σας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πώς βλέπετε την υπόθεση της εκλογής ή μη ενός Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Δεν είναι ενός Προέδρου. Βλέπω την υπόθεση της εκλογής ενός Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, πρώτον πώς τη βλέπει ο Βαρδινογιάννης, ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Κόκκαλης, ο Αλαφούζος, ο Παπανδρέου, ο Τζουμάκας, ο Βενιζέλος. Ποιος τη βλέπει, έχει σημασία. Διότι πλέον το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει την αυτονομία του σε σημαντικό βαθμό κι έχει γίνει ένα τμήμα στελεχών του, που έχουν έρθει από άλλα κόμματα, παράρτημα ορισμένων επιχειρήσεων και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ λοιπόν θέλει να υφαρπάξει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να βάλει έναν υπάλληλο στην ηγεσία του. Υπάλληλο όλου αυτού του συστήματος. Δηλαδή έναν της διαπλοκής, έναν ελεγχόμενο. Το ΠΑΣΟΚ έχει Πρόεδρο. Θα εκλέξει Πρόεδρο. Ο εκάστοτε Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι ex officio δηλαδή;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Βεβαίως, το λέει ο κανονισμός του καταστατικού. Εδώ, πρώτον: οδήγησαν τον Παπανδρέου –ξέρετε, με την πολιτική του Παπανδρέου διαφωνώ, όχι τώρα, γιατί αυτοί είναι και μεταλλαγμένοι όλοι, δηλαδή είναι σαν τους μεταμορφωμένους της 6ης Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Τρεις μήνες πριν υπογραφεί το οποίο μνημόνιο στράφηκα εναντίον της πολιτικής Παπανδρέου. Όταν άλλοι, τώρα μεταμορφωμένοι λένε δε διάβασαν, δεν ήξεραν, δεν έκαναν και πρότειναν πριν το μνημόνιο να μπούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Γιατί τα γνώριζαν όλα, ξέρουν και από το εξωτερικό, και τις διαδικασίες, τα πάντα ήξεραν.

Aν βγουν τα πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου του Μαΐου του 2010, δεν ξέρω πού θα πρέπει να κρυφτούν ορισμένοι για να σιωπήσουν, γιατί έχω καλέσει σε σιωπή και σε αυτοκριτική. Λοιπόν, όταν εμείς επί δυο χρόνια κάναμε αγώνα ενάντια σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, ενάντια στο μνημόνιο, ενάντια στο μεσοπρόθεσμο που ήταν όλοι “θρίαμβοι”.

Και τώρα βγήκε η αρχηγός των “θριάμβων”, η κα Μέρκελ και λέει «αποτύχαμε στην Ελλάδα», βγήκε ο Ράιχενμπαχ και λέει «αποτύχαμε», βγήκε ο Κ. Σημίτης και λέει «μοιραίο πολιτικό λάθος». Τότε μας έλεγαν ανεύθυνους και άλλα συναφή πράγματα. Έχουμε μια πολιτική εδώ σε κρίση, σε διαρκή κρίση, σαφή τα πράγματα, και θέλουν να ελέγξουν το ΠΑΣΟΚ. Δε θα το ελέγξουν. Δεν είναι υπόθεση ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ αυτό, να είσαι υπάλληλος σ’ ένα δελτίο των ειδήσεων και μετά να πας να στραφείς και ν’ αρπάξεις και την ηγεσία ενός κόμματος ή την ηγεσία μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας εξ υφαρπαγής.

Είδατε τα γκάλοπ που δημοσιεύουν στα περιοδικά τους; μιλάμε για πλήρη αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. είδατε τι είπε ο Κ. Σημίτης ότι θα πρέπει να συσταθεί καινούργιο κόμμα; Να φτιάξουν ένα δεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, να μαζευτούν εκεί όλοι οι νεοφιλελεύθεροι, οι μονεταριστές, όλοι που ήταν έτοιμοι από καιρό.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάντως η πρόταση για αρχηγό στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ήταν του κ. Σκανδαλίδη.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Σχετίζεται με τη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού. Ένα σοσιαλιστικό κόμμα δε μπορεί να είναι νεοφιλελεύθερο. Υπάρχουν νεοφιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα, υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Υπάρχει στη Γερμανία το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, υπάρχει το νεοφιλελεύθερο της κας Μέρκελ, υπάρχει και το φιλελεύθερο του Westerwelle. Το ίδιο υπάρχει στη Γαλλία.

Δεν είναι δυνατό να εγκατασταθεί ένα τμήμα ενός νεοφιλελεύθερου κόμματος και να παριστάνει το ΠΑΣΟΚ. Αυτό όλο που κάνουν, είναι μια σκηνοθεσία έξω από το ΠΑΣΟΚ.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εσείς κ. Τζουμάκα ως υποψήφιος για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, πιστεύετε ότι πρέπει ν’ αποκτήσει ιδεολογική καθαρότητα, σαφή κατεύθυνση, ν’ αποκοπεί παντελώς από τα στοιχεία εκείνα που το συναρτούν σήμερα; Γιατί είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Άλλο πολυσυλλεκτικό κόμμα και άλλο νεοφιλελεύθερο. Να είμαστε σαφείς. Ο νεοφιλελευθερισμός σχετίζεται με μερικά βασικά προτάγματα που είπαν οι αρχηγοί της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στη δεκαετία του ’80. Τι είπαν; Τέρμα στη Ιστορία. Είδατε την ιστορία στη Βόρεια Αφρική; Βλέπετε την ιστορία στη Συρία; Ποιο τέλος της Ιστορίας; Είπαν τέρμα στην Ιδεολογία. Βλέπετε μια σύγκρουση σήμερα ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και στις δυνάμεις που θέλουν ανάπτυξη, παραγωγή, εργασία και εισοδήματα;

Τέλος στην Πολιτική, είδατε τι αγώνας γίνεται από την πολιτική για να μην κυριαρχήσει το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και οι Τράπεζες; Είπαν τέλος στην Κοινωνία. Είναι δυνατό; Τι θα έχουμε; Έρημο; Πού θα πάμε; Είπαν τέλος στην Κυβέρνηση. Θυμάστε που έλεγαν ότι η κυβέρνηση και η κοινωνία είναι μέρος του προβλήματος; Όχι βέβαια.

Αυτό όλο δε μπορεί να είναι ένα προοδευτικό κόμμα. Υπάρχουν άλλα κόμματα που τα λένε αυτά. Δεν είναι θέμα πολυσυλλεκτικότητας. Είναι άλλο σώμα, είναι ξένο σώμα. Πώς έλεγε ο Ανδρέας το’ 75, η σοσιαλδημοκρατία έχει τόση σχέση με το σοσιαλισμό όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Έτσι λοιπόν και ένα σοσιαλιστικό ή σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει τόση σχέση με το νεοφιλελευθερισμό όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Τελεία και παύλα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Στην υποψηφιότητά σας επιμένετε, έτσι δεν είναι;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Μέχρι τέλους. Διότι υπάρχουν σοσιαλιστές, υπάρχουν προοδευτικοί άνθρωποι. Και υπάρχουν και τ’ αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Θα έπρεπε να σιωπήσουν. Θυμάστε τι έλεγε ο Β. Βενιζέλος; Έπρεπε λέει να την εφεύρουμε, αν δεν υπήρχε η τρόικα. Τα θυμάστε; Θυμάστε που υποστήριζαν το δημοψήφισμα και μετά έλεγαν «όχι στο δημοψήφισμα»; Θυμάστε τι έχουν πει; Θυμάστε που έλεγαν ότι είναι μονόδρομος το μνημόνιο και τώρα λένε ότι δεν γνωρίζουν; Πρέπει να σιωπήσουν. Δε μπορούν να ηγηθούν αυτής της πολιτικής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα η κοντή μνήμη στη χώρα μας και η κοντή μνήμη ξέρετε ότι υπάρχει και μέσα στους κομματικούς σχηματισμούς. Και πολλοί ξεχνούν τους αγώνες που κάποιοι έδωσαν και κάποιοι δεν έδωσαν.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Κοιτάξτε, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την κοινωνία. Όταν έχεις φτιάξει πολιτική που έχει οδηγήσει σε ένα εκατομμύριο ανέργους, πρέπει να σιωπάς. Στην αρχαία Ελλάδα όχι μόνο σιωπούσαν. Και σε άλλες πολιτικές περιόδους της ανθρωπότητας. Όταν έχεις φτιάξει 300.000 λουκέτα και χάθηκαν 250.000 θέσεις εργασίας, πρέπει να σιωπάς. Όταν έχεις φτιάξει κατάργηση εισοδημάτων, όταν έχεις φτιάξει νεκρές πόλεις, πρέπει να σιωπάς.

Δείτε την πόλη μας, δεν υπάρχει άνθρωπος. Και κάνουν κάθε μέρα τρομοκρατία και εκφοβισμό. Δεν έλεγαν ότι θα χρεοκοπήσει η χώρα και θα βγει από το ευρώ; Αυτό ήταν μια απάτη, ένα εμπόριο φόβου. Δε λένε τώρα ότι έρχεται το PSI, η καταστροφή, έφυγε ο Νταλάρα και σταμάτησε η διαπραγμάτευση; Αυτό είναι ένα θέατρο, για να φτιάξουν μετά το θρίαμβο. Ότι να, το πέτυχαν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάντως μέχρι τώρα η πορεία προς την κόλαση είναι στρωμένη με θριάμβους, δυστυχώς. Το ζητούμενο είναι τι γίνεται για να πάμε στα πρακτικά, με το 13ο και 14ο μισθό. Πλέον υπάρχει μια σαφής υπόδειξη από την τρόικα, το είπε ο κ. Παπαδήμος, επιστολή με ημερομηνία 23 Ιανουαρίου, υπάρχει λοιπόν σαφής υπόδειξη για περικοπή.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Μα αυτό είναι πασίγνωστο, αυτό το ήθελε ο ΣΕΒ. Καθαρά πράγματα. Όταν λοιπόν στράφηκαν πρώτα κατά του Δημοσίου..

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εσείς θα το ανατρέψετε αν εκλεγείτε στην Προεδρία του ΠΑΣΟΚ;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Ακούστε κάτι: Εδώ η εγχώρια παρασιτική, μεταπρατική τάξη των επιχειρηματιών, ήθελε από τη δεκαετία του ’90 να μη συζητάμε ποτέ για την πραγματική Οικονομία. Καμία συζήτηση δημόσια, μόνο για τα δημόσια οικονομικά. Έλλειμμα, χρέος, πληθωρισμός, ότι αφορά το νόμισμα. Γιατί; Γιατί έχουν καταστρέψει τις επιχειρήσεις της χώρας, 30.000 νεκροταφεία υπάρχουν στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας. Και θα έπρεπε να υπάρχει ένα τέτοιο μνημόνιο που να έχει 7.000 τρόικες και 30.000 Εισαγγελείς, να τους φωνάξει να τους πει «ελάτε εδώ, πώς φτιάξατε αυτά τα νεκροταφεία και γιατί τα κλείσατε;»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μα οι επιχειρηματίες ευθύνονται γι’ αυτό; Σοβαρολογείτε τώρα;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Φυσικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν ευθύνες..

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γι’ αυτό το πράγμα οι επιχειρηματίες ευθύνονται και όχι ο πολιτικός κόσμος τα τελευταία 20 χρόνια;

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Δεν υπάρχει πολιτικός κόσμος υπάρχει προοδευτικός πολιτικός κόσμος και πολιτικός κόσμος συντηρητικός. Κι εγώ ανήκω στον προοδευτικό πολιτικό κόσμο. Και αντιστάθηκα. Υπάρχουν οι κυβερνήσεις, υπάρχουν τα κόμματα, υπάρχει το κράτος, υπάρχουν οι επιχειρήσεις, υπάρχουν τα Πανεπιστήμια, υπάρχει ο στρατός, υπάρχει η Αστυνομία, υπάρχει η εκκλησία, υπάρχουν δέκα κέντρα σε κάθε χώρα. Δεν είναι μόνο η πολιτική.

Η Πολιτική ηττήθηκε. Και ηττήθηκε από αυτή την παρασιτική επιχειρηματική τάξη. Μόνο το Δημόσιο είχαν στόχο. Για να συζητήσουμε τώρα για την Οικονομία. Γιατί έφτιαξαν 30.000 νεκροταφεία; Γιατί έχουμε φοροδιαφυγή 35 δις το χρόνο; Με τα όπλα το έκανε η Πολιτική; Το έκανε με κανόνες που δεν τους τηρούσαν πρώτον αυτοί που ήταν οι Διωκτικές Αρχές και αυτοί που δε δέχονταν να πληρώσουν τους φόρους.

Να πάμε στην εισφοροδιαφυγή που δεν πλήρωναν τ’ Ασφαλιστικά Ταμεία. Να σας πω για να είναι κατανοητό και στον κόσμο: Με παίρνει ένας επιχειρηματίας, γιατί γνωρίζω πάρα πολλούς από τη διακυβέρνηση, ανθρώπους που παράγουν, που σκοτώνονται, που εξάγουν, που πληρώνουν, που αγωνίζονται κάθε μέρα, υπάρχει επιχειρηματικός κόσμος που δουλεύει σκληρά και υπάρχουν και τα παρασιτικά τμήματα. Και μου λέει χρόνια πολλά για τις γιορτές. Μου λέει: «Πήρα τηλέφωνο το ΣΕΒ και τους ζήτησα ότι θέλω να κάνω αυξήσεις γιατί πάω καλά». Και του απάντησαν: «Θα σε λιώσουμε». Τους λέει «γιατί;» «Γιατί εμείς γράψαμε το μνημόνιο». Το μνημόνιο το έγραψε ο ΣΕΒ με τους συνεργάτες του, η Τράπεζα της Ελλάδας, ο Προβόπουλος…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τουλάχιστον αυτοί κ. Τζουμάκα έπιασαν κι ένα χαρτί και έγραψαν κάτι, κάποιοι άλλοι δεν το διάβασαν καν.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Οι άλλοι έχουν ευθύνες και θα πρέπει να σιωπήσουν. Και οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ απάντησαν στον επιχειρηματία: «Και είχαμε στόχους.» Ακούστε, σημασία έχουν οι στόχοι. «Πρώτον, να πάμε τις αμοιβές κάτω από 400 ευρώ. Και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά θα το κάνουμε αργότερα. Δεύτερον, να καταργήσουμε την εργατική νομοθεσία, να ξαναπάρουμε εμείς τη δύναμη στη χώρα. Τρίτον, να φέρουμε τη χώρα σε υποτίμηση, για να φέρουμε και κεφάλαια να κάνουμε επενδύσεις στο χώρο της ενέργειας και της πράσινης ανάπτυξης και της ανακύκλωσης και τέταρτον, να φτιάξουμε νέα ιδιωτικά μονοπώλια καταργώντας κάθε κρατική επιχείρηση.»

Και τώρα είναι το δεύτερο σχέδιο με το να μειωθούν οι αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί πάρα πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι είχαν την αυταπάτη ότι τους έφταιγαν μόνο οι υπάλληλοι του δημόσιου τομέα, δηλαδή οι μισθωτοί έφταιγαν. Ενώ εκ των υστέρων βέβαια, τέθηκαν τα πράγματα και από την προχθεσινή ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού, του Κώστα Σημίτη και από την κα Μέρκελ και από άλλους κύκλους, ότι αυτή ήταν εξωπραγματική πολιτική που στρεφόταν εις βάρος της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας και υπέρ παρασιτικών συμφερόντων που σηκώνουν κεφάλι κάθε μέρα.

Είμαι λοιπόν σαφής, ότι εμείς έχουμε άλλη πολιτική που εφαρμόζεται σε άλλες χώρες. Την προτείνει τώρα ο Ολάντ για τη Γαλλία που θα πάρει την Προεδρία, ο σοσιαλιστής…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα, γιατί εμείς εδώ είχαμε ακούσει ότι «λεφτά υπάρχουν». Είναι μεγάλη κουβέντα, θα σας παρακαλέσω να την κάνουμε μια άλλη φορά για να έχουμε περισσότερο χρόνο.

Σ. ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ: Μετά χαράς.

Θέμης Τζήμας: Τηλεοπτικά προϊόντα Πηγή: www.harta.gr

2012-01-24T22:41:00.000+02:00

Από το ’89 και δώθε, “άνθισε” μέσα στο άναρχο και συχνά χυδαίο τηλεοπτικό τοπίο, το μοντέλο των τηλεοπτικών προϊόντων πολιτικής χρήσης: όλων αυτών δηλαδή των πολιτικών στελεχών που με τις “ευγενικές χορηγίες” των καναλαρχών και του εγχώριου παρασιτικού κεφαλαίου εκτοξεύθηκαν στην κορυφή του πολιτικού στερεώματος.

Με μηδενικούς συνήθως κοινωνικούς αγώνες, αξιοποιώντας πλήρως κάθε ικμάδα παλαιοκομματισμού στις “ηρωικές εποχές” του κομματικού φαινομένου αλλά και μέχρι σήμερα, ενδύθηκαν μετά το ’90 το μανδύα του “νεωτερικού”, του “εκσυγχρονιστή”, του “μεταρρυθμιστή”.

Χάρη στις στημένες τηλεοπτικές εκπομπές πλασαρίστηκαν ως “υπουργίσιμοι”, “πρωθυπουργίσιμοι”, “σοβαροί” και “αποτελεσματικοί”.

Διαπλεκόμενοι με καίριους επιχειρηματικούς παράγοντες, με ύφος μπλαζέ και αφόρητο σνομπισμό, πάντα με στρογγυλό πολιτικό λόγο και βολικό για τους ισχυρούς πάτρωνές τους.
Δόμησαν παλαιοκομματικού τύπου, προσωποπαγείς, εκλογικούς μηχανισμούς, την ίδια ώρα που πρωταγωνιστούσαν στη διάλυση και δυσφήμηση κάθε κομματική, πολιτική λειτουργία, ως μπανάλ, προκειμένου να δρουν ανεξέλεγκτα.

Αποθέωσαν τον αμοραλισμό και τον πολιτικό χαμαιλεοντισμό.

Έγιναν ευχαρίστως οι διακομματικοί υπηρέτες του μεγάλου και παρασιτικού κεφαλαίου, με αντάλλαγμα να είναι πάντα και παντού παρόντες και συμμετέχοντες.

Η τηλεόραση τους έδινε ψήφους και υπουργικούς θώκους, με αντάλλαγμα την πλήρη τους εξάρτηση από αυτήν. Είχαν τα καλύτερα προεκλογικά “σλοτς” αλλά μακριά από τα ΜΜΕ της διαπλοκής είναι ανύπαρκτοι.

Πολλοί από αυτούς προερχόμενοι από κατώτερα κοινωνικά στρώματα θαμπώθηκαν από “τη γοητεία της μπουρζουαζίας” το “κε υπουργέ”, την καλή ζωή.

Πήραν το χειρότερο οπορτουνισμό, αμοραλισμό και μικροαστισμό και το μετέτρεψαν σε “αξιοσέβαστη” στάση ζωής.

Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο τα άλλαξαν όλα. Αρχικά, μέσα από τη στρατηγική των μνημονίων βγήκαν στα κάγκελα της υπεράσπισης του πλέον βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού.

Πήραν την προσδοκία των αφεντικών τους για γρήγορη λεηλασία του δημοσίου πλούτου και για κερδοφορία στη βάση της μαζικής φτωχοποίησης και τη μετέτρεψαν σε εκβιασμό, εκφοβισμό και εξύβριση του λαού. Στα στημένα πάνελ και στα κατευθυνόμενα δελτία ειδήσεων έβγαιναν για να μιλήσουν για την “ευτυχία του μνημονίου”, την “από- σοβιετοποίηση”, το “1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους- δυνάστες του λαού”, “τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις”, “τα αναγκαία θύματα πολέμου”, “το μονόδρομο του μνημονίου”. Αποθέωναν τις πλέον αντικοινωνικές επιλογές, έβριζαν και λοιδορούσαν κάθε άλλη άποψη. Πρωταγωνίστησαν στο νεοφιλελεύθερο, δεξιό λαϊκισμό. Έγλυφαν τον πρώην πρωθυπουργό Παπανδρέου ως εθνικό κεφάλαιο, όπως κάνουν τώρα με το δοτό πρωθυπουργό Παπαδήμο και έφτυναν κάθε διαφωνούντα με τους μονόδρομους τους, όπως και τον ίδιο το λαό εν γένει.

Το χάος όμως που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη στρατηγική δεν το προέβλεψαν. Ούτε ότι ακόμα και οι μέντορές τους ή τα ΜΜΕ θα έδειχναν διατεθειμένοι να τους θυσιάσουν προκειμένου να σωθούν. Όντες μετρίων ικανοτήτων, ανιστόρητοι και χαμηλού επιπέδου υπάλληλοι δε διάβασαν για τη μοίρα των ομοίων τους σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Υπερεκτίμησαν τη σημασία τους για το σύστημα.

Στον πανικό τους μέσα, άλλοι υποκρίνονται τους εθνοσωτήρες που θυσιάζονται για το κοινό καλό, άλλο κραυγάζουν “Βάστα Παπαδήμο” και άλλοι θυμούνται ότι δεν ήξεραν τι υπέγραφαν και τι υπερασπίζονταν επί δύο χρόνια με φανατισμό.

Μάλλον δε θα καταλάβουν ούτε τι νέα μέτρα θα ψηφίσουν.

Είναι χρήσιμοι στο λαό διότι διά του κυνισμού τους αναδεικνύουν την αφόρητη μετριότητά τους, την ανυπαρξία των δήθεν εξαιρετικών ταλέντων τους, την απουσία κάθε σοβαρότητας, την αδυναμία τους να κάνουν μια πρόβλεψη της προκοπής έστω σε ολιγόμηνη προοπτική.
Το άγχος τους πλέον είναι το εξής ένα: η πολιτική και κοινωνική επιβίωσή τους.

Ως γνήσια, κενά τηλεοπτικά προϊόντα οδεύουν σε απόσυρση. Καλώς να πάνε, μαζί με τους παράγοντες που συνωθούνται γύρω τους για ένα ξεροκόμματο εξουσίας, τους παπαγάλους των ΜΜΕ και τους δήθεν ειδήμονες, που μάζεψαν στα επιτελεία της πλάκας που διαμόρφωσαν.

Αν δεχτούμε απλά να τους αντικαταστήσουμε με άλλους, της αυτής κατηγορίας και κατεύθυνσης θα είμαστε καταδικασμένοι ως λαός.

Αν επιλέξουμε αυτούς που εγκαίρως μίλησαν και διαφώνησαν με τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική, σε πολιτική βάση, έχουμε ελπίδα.

Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Ο Θέμης Τζήμας είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

" Έχουμε λύσες και είναι προοδευτικές γιατί είναι με την πραγματική Οικονομία και την Κοινωνια." Συνέντευξη στο περ. Επικαιρα, 19 Ιανουαρίου 2012.

2012-01-22T19:58:00.000+02:00

1) Ερώτηση: Πολύ κακό για το τίποτα. Που καταλήξατε τελικά στο Εθνικό Συμβούλιο;

Απάντηση: Ίσα ίσα το αντίθετο γιατί στο ΠΑΣΟΚ το διήμερο αυτό ήρθαν η ηγεσία του και έκανε την αυτοκριτική της. Ήρθαν τα παραρτήματα των μεταλλαγμένων από τα ΜΜΕ και το παρασιτικό κεφάλαιο της διαπλοκής για να μας επιβεβαιώσουν ότι αποτελούν το μεγάλο μέρος του προβλήματος που προέκυψε στην ελληνική κοινωνία. Βέβαια ορισμένοι εμφανίστηκαν ως μεταμορφωμένοι, που ενώ ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν αυτή την πολιτική ξαφνικά μεταμορφώθηκαν και αυτοί αποτελούν μέρος του προβλήματος. Ήρθαν επίσης, στο ΠΑΣΟΚ όσοι ενώ πριν καν υπογραφεί το μνημόνιο προέτρεπαν να προσφύγουμε στο ΔΝΤ τώρα κάνουν την αυτοκριτική τους. Συνολικά, ήρθαν στο ΠΑΣΟΚ όσοι αποδομούσαν την οικονομία από την μια πλευρά και την κοινωνία από την άλλη. Η συντριπτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ δε συμφωνεί και δεν συμφώνησε ποτέ με την νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Ο διαπιστευμένος στην κυβέρνηση, ενημέρωσε το ΠΑΣΟΚ για την επόμενη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Παπαδήμου η οποία διαχειρίζεται ένα ακόμα αποτέλεσμα της μονεταριστικής πολιτικής που θα επιφέρει ένα ακόμη μνημόνιο για το νέο δανεισμό και τη διαγραφή ενός μέρος του χρέους που όταν εμείς ζητούσαμε την αναδιάρθρωση που τώρα γίνεται, είχαμε υποστεί οξεία επίθεση. Δηλαδή η ήττα της Προοδευτικής Πολιτικής συνεχίζεται. Δε χρειαζόμαστε επινόηση πολιτικών ούτε κρατικοποίηση της προοδευτικής πολιτικής ούτε υποστολή της διαπραγματευτικής ικανότητας της χώρας.

Συνειδητοποιήσαμε για ακόμα μια φορά ότι ο νεοφιλελευθερισμός και το ΠΑΣΟΚ στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι ασυμφιλίωτοι, ότι η πολιτική που απορρέει από αυτό, λιτότητα, ύφεση, ανεργία, φτώχια δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ ΠΑΣΟΚ.

Τώρα, όσον αφορά τις διαδικασίες ανάδειξης ηγεσίας οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ δε θα στηρίξουν νεοφιλελεύθερες, διαπλεκόμενες ή μεταμορφωμένες υποψηφιότητες και κάθε πολιτική που αποτελεί και αποτέλεσε μέρος του προβλήματος. Διαφάνηκε καθαρά ότι χρειαζόμαστε πολιτικές έξω από αυτήν την ζοφερή εξέλιξη.

2) Ερώτηση: Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είπε ευθέως στο Εθνικό Συμβούλιο ότι δεν θα είναι υποψήφιος Πρόεδρος και Πρωθυπουργός. Το είπε μόνο στο άτυπο Πολιτικό Συμβούλιο. Ο Φίλιππος Πετσάλνικος επέμεινε στη λύση της διαρχίας. Αποκλείετε να κατέβει ως υποψήφιος ο Γιώργος Παπανδρέου;

Απάντηση: Οι υποψηφιότητες προσδιορίζονται από το ιδεολογικό το πολιτικό το προγραμματικό πλαίσιο. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει πει ότι δεν θα ξανά είναι υποψήφιος. Η θέση μου είναι ότι τα αρχηγικά κόμματα και οι μονοπρόσωπες εξουσίες δε συμβάλλουν σε λύσεις στα προβλήματα που σήμερα και πάντα ήταν σύνθετα και χρειαζόμαστε συλλογική ηγεσία με πρόεδρο πρώτο μεταξύ ίσων και όχι αρχηγό έξω από συλλογικότητα. Γι’ αυτό πρότεινα ήδη τη θεσμοθέτηση δυο αντιπροέδρων στο ΠΑΣΟΚ. Στις κυβερνήσεις συνεργασίας που θα προκύψουν μετά τις εκλογές θα συζητήσουμε όλα τα ενδεχόμενα τους μικρούς ή τους μεγάλους συνασπισμούς.

3) Ερώτηση: Τα χρονοδιαγράμματα που ορίσατε είναι εξαιρετικά σφιχτά. Το ΠΑΣΟΚ θα κάνει προεκλογική εκστρατεία για τις εθνικές εκλογές, παράλληλα με τις εσωκομματικές;

Απάντηση: Είμαστε σε περίοδο πολιτικής κρίσης και μπορούμε να ανταποκριθούμε όπως και σε άλλες περιόδους πολιτικής κρίσης και το 1974 και το 1989.

4) Ερώτηση: Όποιος και αν κατέβει υποψήφιος τι ποσοστό προσδοκάτε να πάρει το ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές; Τι θα πείτε στον κόσμο;

Απάντηση: Το ΠΑΣΟΚ θα πάρει το ποσοστό ως ΠΑΣΟΚ σοσιαλιστικό και προοδευτικό κίνημα γιατί ο κόσμος θα γνωρίσει ότι δεν είναι το ΠΑΣΟΚ αυτό που είναι παράρτημα στα ΜΜΕ, παράρτημα της διαπλοκής τηλε-υπουργών τηλε-βουλευτών και τηλε-προϊόντων και θα πούμε στον κόσμο ότι αυτή η πολιτική ήταν έξω από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ.

Κατά τη γνώμη μου υπήρχαν και υπάρχουν κι άλλες λύσεις.

Έχει σημασία να πεις αποφασιστικά αν είσαι με τον νεοφιλελευθερισμό ή με την κοινωνία αν είσαι με την ολιγαρχία και το παρασιτικό κεφάλαιο και τη διαπλοκή ή με την εργασία τα δικαιώματα και τις δίκαιες αμοιβές, αν είσαι με την κερδοσκοπία και τα καρτέλ ή με τους πολίτες. Θα πούμε επίσης με σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση και οι πολιτικοί όροι προσδιορίζονται από το ότι όσοι αποτέλεσαν μέρος του προβλήματος και συνεχίζουν να υποστηρίζουν το νεοφιλελευθερισμό, το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και την εγχώρια διαπλοκή δεν μπορούν να αποτελέσουν μέρος της λύσης και θα πρέπει να σιωπήσουν. Και επίσης, πρέπει να είναι σαφής η στροφή στην παραγωγή και στις δυνάμεις εργασίας και όχι στην λιτότητα, στην ύφεση, στην ανεργία και στην φτώχεια. Πρώτα η οικονομία, αρκετά με τη δημοσιονομική υστερία.

5) Ερώτηση: Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να καταρρέει και την Αριστερά (ιδίως ΔΗΜ.ΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ) να εισπράττουν δημοσκοπικά τη φθορά. Μπορείτε να επαναπατρίσετε όσους δηλώνουν δυσαρεστημένοι και πως;

Απάντηση: Ο κόσμος έχει αξίες έχει αρχές και έχει και συμφέροντα. Εμείς θα ξαναβάλουμε στη θέση της την προοδευτική πολιτική και ένα προοδευτικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Είμαστε αξιόπιστοι γιατί διαχρονικά έχουμε τις ίδιες απόψεις και την ίδια στάση απέναντι στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο, στα παρασιτικά δίκτυα και στις συντηρητικές και σοσιαλ-φιλελεύθερες και μεταλλαγμένες πρακτικές μιας μειοψηφίας στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ήρθαν από άλλα κόμματα ή αναδείχθηκαν από το κράτος και που συνέβαλλαν στην εκθεμελίωση του εργατικού δικαίου, των αμοιβών και των δικαιωμάτων των ανθρώπων, του καθημερινού μόχθου και στην εκτεταμένη διάλυση σημαντικών επιχειρηματικών προσπαθειών.

Η γνώμη μου είναι ότι οι πολίτες βρίσκονται κάτω από καταιγισμό εμπορίου φόβου σε συνδυασμό με τη δυσμενή θέση, και ως προς την εργασία και ως προς τις αμοιβές με αντίστοιχη μείωση εισοδημάτων. Θα ζητήσουμε να πρυτανεύσει η πολιτική ψήφος και η πολιτική διέξοδος και το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συμβάλλει σε αυτό. Μπορούμε να ζητήσουμε ψήφο ως ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια μιας αντί-νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

6) Ερώτηση: Η τρόικα έχει αποδεχθεί ότι εν μέρει η «συνταγή» του Μνημονίου δεν πέτυχε. Κάποια δικά σας στελέχη το λένε επίσης. Τελικά γιατί μπήκαμε σ’ αυτή την διαδικασία; Ήταν αναπόφευκτη κατά τη γνώμη σας;

Απάντηση: Η τρόικα αποτελείται από υπαλλήλους υλοποιούν πολιτικές είναι σαν τους διαχειριστές υπουργούς της κυβέρνησης, που ορισμένοι τώρα μεταμορφώνονται. Η τρόικα διαχειρίστηκε ένα ακραίο συντηρητικό σχέδιο που εφαρμόστηκε και σε άλλες χώρες και απέτυχε. Ειδικότερα στη χώρα μας το μνημόνιο έπρεπε να περιλαμβάνει:

- τις επιχειρήσεις νεκροταφεία και την ανασυγκρότησή τους και όχι τους μισθούς των συνταξιούχων και των μισθωτών
- τη φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου αλλά και συνολικά την φοροδιαφυγή και άλλων στρωμάτων του πληθυσμού,
- την εισφοροδιαφυγή
-τον υπέρ-πλουτισμό
- την κερδοσκοπία
- τα καρτέλ

Η τρόικα αποτελείται από υπαλλήλους που εκπροσωπούν συμφέροντα δανειστών του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου καθώς και συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου και της διαπλοκής. Γιατί είναι γνωστό ότι στη συγγραφή του μνημονίου, συμμετείχαν η τράπεζα της Ελλάδας που ποτέ δεν ήλεγξε την πιστωτική πολιτική των τραπεζών και είναι υπόλογη, ο σύνδεσμος ελληνικών βιομηχανιών, που έχει στους κόλπους του επιχειρηματίες που έπρεπε να είναι στον κορυδαλλό, νεοφιλελεύθεροι και μονεταριστικοί κύκλοι που περιφέρονται ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ όπως παλιά είχαν στρατοπεδεύσει στο χρηματιστήριο.

Αυτοί είχαν συμφέρον:

- να υποτιμηθεί η εργασία
- να κατεδαφιστεί το εργατικό δίκαιο
- να φτιάξουν νέα ιδιωτικά μονοπώλια
- να αποφύγουν την εποπτεία και τον έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα.

Υπήρχαν άλλες λύσεις αλλά στα πλαίσια μιας προοδευτικής πολιτικής και τουλάχιστον ο Παπανδρέου είπε πως αυτή η πολιτική ήταν έξω από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ. Υπήρχαν και υπάρχουν οι δυνατότητες για μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για δημοσιονομική σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη. Αυτή η βιαιότητα, θα δυσκολέψει αρκετά στην νέα πορεία ανασύνταξης γιατί αφήνει πίσω της αρνητικούς όλους τους δείκτες.

7) Ερώτηση: Τι κόμμα είναι σήμερα το ΠΑΣΟΚ; Δεν πιστεύω να επιμένετε ότι είναι «Σοσιαλιστικό»;

Απάντηση: Το ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστικό κόμμα γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του και των στελεχών του είναι σοσιαλιστές. Τα τελευταία χρόνια όντως μια μερίδα μελών και στελεχών έχει ενσωματωθεί στο σύστημα και στις βαθειά συντηρητικές και δεξιές νεοφιλελεύθερες θέσεις, με τον εκμαυλισμό διαχείρισης κρατικών υποθέσεων, με την διασύνδεση με τη διαπλοκή και με την ένταξη στελεχών επισκεπτών και φιλοξενουμένων από άλλους χώρους και καθοριστικά ως παραρτήματα τηλεοπτικών εκπομπών, τηλεοπτικών προϊόντων ορισμένων ΜΜΕ. Η λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ θα δώσει την απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα μετάλλαξης και υπονόμευσης της πολιτικής αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ ως σοσιαλιστικού κόμματος.

8) Ερώτηση: Όπως φάνηκε και από τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου, κανείς πλέον από το κόμμα σας δεν μιλά με ιδεολογικούς όρους. Εσείς το τολμήσατε. Υπάρχουν ιδεολογικές οριοθετήσεις σήμερα ή μένουμε στο «Μνημονιακοί» εναντίον «αντιμνημονιακών»;

Απάντηση: Δε συμφωνώ. Πολλά στελέχη μιλούν με ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους γιατί εκεί που τελείωσε η πολιτική, άρχισε η ζούγκλα και τη ζούμε τώρα. Αυτοί που μίλησαν με αυτούς τους όρους δεν έχουν σχέση με την πολιτική είναι αξιωματούχοι, είναι από τα εκφυλιστικά φαινόμενα του ΠΑΣΟΚ. Να σημειώσω ότι ένας αξιωματούχος τηλεπροϊόν είπε χαρακτηριστικά ότι «κάποιοι κατέχονται από παλαιονοοτροπίες». Το μεταλλαγμένο αυτό είδος δεν έχει αίσθηση ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφάρμοσε είναι ακόμα και πριν από τη γαλλική επανάσταση, δηλαδή ο παμπάλαιος να εμφανίζεται ως νεωτεριστής! Υπέδειξα υπάρχουν δεκάδες εκκλησίες της Μεταμορφώσεως της Σωτήρος μπορούν να μεταμορφωθούν όσο θέλουν...

Οι έλληνες πολίτες τους ξέρουν όσο κι αν τους κατασκευάζουν για να ελέγξουν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Από υπάλληλοι στον δελτίο τον οχτώ είναι μεγάλη η απόσταση μέχρι την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

9) Ερώτηση: Η έλλειψη πειστικών απαντήσεων στη σημερινή κρίση δεν είναι αποκλειστικά θέμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας. Από που να περιμένει εναλλακτικές ο πολίτης;

Απάντηση: Το μνημόνιο το μεσοπρόθεσμο και το νέο μνημόνιο είναι αποτελέσματα της ίδιας πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού του Ρήγκαν, της Θάτσερ, της Μέρκελ και του Σαρκοζύ, της Αμερικάνικης και της Ευρωπαϊκής δεξιάς. Το ζήτημα λοιπόν είναι ότι οι σοσιαλιστές και ο νεοφιλελευθερισμός αποτελούν δυο διαφορετικούς δρόμους.

Άλλο πράγμα η ήττα διότι για παράδειγμα 24 κυβερνήσεις σήμερα είναι δεξιές και νεοφιλελεύθερες στην Ευρώπη και άλλο πράγμα η προσχώρηση.

Και οι Ευρωπαϊκοί λαοί που είχαν πειστεί ότι χωρίς εργασία και επιχειρήσεις θα πλουτίσουν με τη χρηματοβιομηχανία του νεοφιλελευθερισμού ήδη συνειδητοποιούν το αδιέξοδο και θα το βλέπουμε στην πορεία με την ανατροπή αυτών των πολιτικών. Δεν θα είναι μακρύς ο χρόνος που θα δούμε την κρίση στη Μ. Βρετανία που έγινε μια χώρα υπηρεσιών χωρίς παραγωγή και ούτω καθεξής.

Είμαστε με τους σοσιαλιστές στη Γαλλία που ο σοσιαλιστής υποψήφιος πρόεδρος Ολάντ προτείνει τις ίδιες λύσεις. Είμαστε με την ηγεσία του SPD στη Γερμανία που προτείνει παρόμοιες λύσεις. Είμαστε με κυβερνήσεις μεγάλων χωρών που αντί να ασχοληθούν με τη δημοσιονομική υστερία, έδωσαν προτεραιότητα στην πραγματική οικονομία και στην ανάπτυξη.

Έχουμε λύσεις και είναι προοδευτικές γιατί είναι με την πραγματική οικονομία και την κοινωνία. Τώρα γευόμαστε, όπως γεύτηκαν και άλλοι λαοί τα νεοφιλελεύθερα σχέδια της οικονομικής και κοινωνικής ερήμου.

10) Ερώτηση: Στηρίξατε με πάθος τον Γ. Παπανδρέου το 2007. Το μετανιώσατε;

Απάντηση: Από το 1974 είναι γνωστό ότι στηρίζω πολιτικές και όχι πρόσωπα. Δημόσια άσκησα και οξεία κριτική σε επιλογές στον αειμνήστου Αντρέα Παπανδρέου το ίδιο και σε επιλογές του Κώστα Σημίτη. Το ίδιο πράττω για δυο χρόνια τώρα τρεις μήνες πριν υπογραφεί το μνημόνιο στο Γ. Παπανδρέου. Υπερασπίστηκα την υποψηφιότητα του Παπανδρέου το 2007 διότι η παρασιτική ολιγαρχία και η διαπλοκή επεχείρησαν να καταλάβουν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με την επέλαση των ΜΜΕ. Ενώ έχουν και την κύρια ευθύνη για την σημερινή κρίση γιατί άρπαξαν 3 τρις δολάρια, τα τελευταία 25χρόνια δηλαδή 8 φορές το δημόσιο χρέος, γιατί πολλαπλασίαζε τον πλούτο της επί 7 φορές κάθε χρόνο κοκ.

Ε! Δε θα γίνουν τα κόμματα τμήματα των καναλιών, δε θα υπάρχουν υπουργοί νταβατζήδες που θα μοιράζουν σημειώματα για το ποιους βουλευτές θα καλούν τα κανάλια για το δικαίωμα του δημόσιου λόγου. Και σε αυτό το θέμα έχει μεγάλες ευθύνες ο Παπανδρέου που είχε τέτοιους υπουργούς ελεγχόμενους στο υπουργικό συμβούλιο και έχει και μεγάλες ευθύνες ο ελληνικός λαός που στέλνει στο κοινοβούλιο βουλευτές που λαμβάνουν σημειώματα για να έχουν την άδεια να μιλήσουν δημόσια. Πλήρης κατάπτωση του δημόσιου βίου και πλήρης κατάπτωση αυτού του τύπου της δημοσιογραφίας που προβάλει τους υπεύθυνους που δημιούργησαν το πρόβλημα, όσους αποτελούν μέρος του προβλήματος ότι θα αποτελέσουν την ελπίδα για την επίλυσή του.

Υπερασπίστηκα λοιπόν την υποψηφιότητα του Παπανδρέου για να υπερασπιστώ την αυτονομία της πολιτικής έναντι των συμμοριών που λειτουργούν στο κέντρο των Αθηνών και που παριστάνουν το δημόσιο βίο, το δημόσιο λόγο και που οδήγησαν και οδηγούν με τη δύναμη που άρπαξαν από την υποταγή και την ανοχή των πολιτικών, σε διαχρονική διάλυση τη χώρα και στη λαφυραγώγηση της.

Επιπλέον οδηγήθηκε σε παραίτηση από ομάδα διαπλεκόμενων υπουργών του και βουλευτών του. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ δεν γίνεται και με τον κλέφτη και με τον αστυνόμο! Αυτό είναι ένα ανέντιμο δίκτυο που λυμαίνεται τη χώρα από το 1985 και μετά, πλέον των 25 χρόνων. Το οποίο αναπαράγεται και αναβαπτίζεται και από το εκλογικό σώμα αλλά τώρα θα πέσουν οι μάσκες και θα το τραβήξουμε το παραβάν θα δείξουμε όλη την εικόνα. Και θα σταματήσει το θέατρο σκιών. Το μάθημα είναι σαφές, σύγκρουση και ανασύνταξη, σύγκρουση και δημιουργία, σύγκρουση εκκαθάριση του τοπίου και νέοι ορίζοντες.

11) Ερώτηση: Τι λάθη έκανε ως πρωθυπουργός επί διετία αλλά και ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το 2004 ο κ. Παπανδρέου;

Απάντηση: Δε συμφωνώ με τη θεωρία λαθών. Η θεωρία λαθών είναι μια παρακαταθήκη του ανθρώπινου πολιτισμού για τα εκ των υστέρων. Συγκρότησε ένα συντηρητικό πολιτικό επιτελείο που τα κύρια χαρακτηριστικά του δεν ήταν η πολιτική που πολιτική σημαίνει απέναντι σε οτιδήποτε είναι εχθρικό στην πολιτική. Επιτελεία χωρίς πολιτικούς δεν μπορούν να διαχειριστούν κρίσεις. Το επιτελείο ήταν συντηρητικών απόψεων κατά κύριο λόγο. Επιτελείο με συντηρητικές απόψεις ήταν επόμενο να ηττηθεί από την λαίλαπα των αγορών. Δηλαδή το ζήτημα, ήταν ζήτημα πρώτον, πολιτικών προσανατολισμών και δεύτερον, ζήτημα διαπραγμάτευσης. Ναι οι δανειστές ήθελαν να θέσουν όρους αλλά και η πολιτική ηγεσία πρέπει να θέτει όρους. Όλα αυτά όμως βασίζονται σε γενικότερες εκτιμήσεις και αντιλήψεις. Δηλαδή σε ποια όχθη είσαι, γιατί ήταν γνωστή η άλλη όχθη. Την ξέραμε την χρηματοβιομηχανία, τις ξέραμε τις ομάδες των κροίσων, τη σύγχρονη μαφία της οικονομίας που παριστάνουν τους οίκους και τις αγορές. Χρειαζόταν άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες και συμμαχίες και κινητοποίηση της χώρας, κι όχι διαχείριση των απειλών από όλες τις πλευρές με τις πλέον αναξιόπιστες απειλές τύπου Τρισέ Αλμούνια και Γιουνκέρ.

Ο Γ. Παπανδρέου έχει πολιτικές ευθύνες, έκανε αυτοκριτική και δεν προσχώρησε. Ωστόσο, θα ήθελα να επισημάνω ότι η διαπλοκή είναι εδώ, το παρασιτικό κεφάλαιο είναι εδώ, η ανομία στο τραπεζικό σύστημα είναι εδώ, οι έχοντες είναι στο απυρόβλητο και οι μη έχοντες σε ένδεια.

12) Ερώτηση: Σώζεται ως έχει το ΠΑΣΟΚ ή πρέπει να πάμε στη λογική του Ανδρέα Παπανδρέου το 1974 που – αρνούμενος να υπακούσει στις σειρήνες και να διατηρήσει την Ένωση Κέντρου - δημιούργησε νέο κόμμα; Ποιός υποψήφιος μπορεί να το κάνει αυτό;

Απάντηση: Αυτό θα το διασφαλίσουν η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που συνδέονται με την ελληνική κοινωνία και την εξέλιξή της. Αντίθετα από τις ομάδες στελεχών που χρησιμοποίησαν το ΠΑΣΟΚ ως όχημα που βρήκα ν στην πορεία τους και είναι γνωστές οι επιλογές τους, οι πρακτικές τους και οι συμπεριφορές τους.

13) Ερώτηση: Πως θα πείσετε την κοινή γνώμη όταν τα ίδα τα κορυφαία στελέχη σας, όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, υποστηρίζουν ότι η διετία ΠΑΣΟΚ γύρισε τη χώρα δεκαετίες πίσω και άφησε μια Ελλάδα καθημαγμένη και εξαθλιωμένη; Και πως κρίνετε τις υποψηφιότητες Βενιζέλου, Λοβέρδου, Καστανίδη;

Απάντηση: Θα μιλήσω για τις δικές μου θέσεις.

Οι απόψεις μας είναι εκ των προτέρων και όχι εκ των υστέρων. Πολέμησα τον νεοφιλελευθερισμό, επί Μητσοτάκη και τον οδηγήσαμε σε ήττα, μίλησα το 1995 για τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του ΔΝΤ, συγκρούστηκα μαζί με άλλους στο ΠΑΣΟΚ:
- με τα παρασιτικά συμφέροντα στο Υπουργείο μεταφορών,
- με τα εκφυλιστικά φαινόμενα σε συνδικαλιστικές οργανώσεις,
- ήρθα σε αντίθεση με το επιτελείο που ήθελε να επιβάλει αμοιβές κάτω από τον πληθωρισμό
- με την καταστρατήγηση της εργατικής νομοθεσίας στις επιχειρήσεις , με τη παρασιτική οικονομία στον αγροτικό τομέα αλλά και στη μεταποίηση,
- με τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία
- με τα καρτέλ.

Είναι μια συνεπής στάση υπέρ της οικονομίας, της παραγωγής, του παραγωγικού κεφαλαίου, της εργασίας και της δημιουργίας. Χωρίς μεταμορφώσεις, χωρίς την είσοδο στην πολιτική από το κράτος, χωρίς την είσοδο στην πολιτική από δίκτυα, ούτε ως κατασκεύασμα και τηλεοπτικό προϊόν. Ούτε μόνο για τη διαχείριση υποθέσεων και ούτε πολύ περισσότερο για την άσκηση καριέρας.

Ο Στέφανος Τζουμάκας στον REAL FM (19 Ιανουαρίου 2012)

2012-01-19T18:19:00.000+02:00

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο Στέφανος Τζουμάκας στον REAL FM την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2012.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. 14-15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012.

2012-01-15T22:33:00.000+02:00

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Πριν τη σύντομη παρέμβαση μου θα ήθελα να προβώ σε ορισμένα σχόλια. Πρώτον, το κεντρικό ζήτημα είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Μετά ακολουθούν οι αφηγήσεις γιατί αν δεν πούμε για τα αίτια της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης δεν θα βρούμε το δρόμο της προοδευτικής πολιτικής που χρειάζεται η χώρα, η ελληνική κοινωνία και η ΕΕ.

Γι’ αυτό δεν συμφωνώ με την μέχρι τώρα προβολή των αιτίων της κρίσης.

Και γι’ αυτό όταν ορισμένοι επιτέθηκαν προσωπικά κατά του Γ.Α.Π. έθεσα το ζήτημα ότι πολιτική πρέπει να αλλάξουμε.

Ο Γ. Παπανδρέου έχει πολιτικές ευθύνες για όλη την εξέλιξη, αλλά θα ήθελα να επισημάνω ότι η διαπλοκή είναι εδώ, το παρασιτικό κεφάλαιο είναι εδώ, η ανομία στο τραπεζικό σύστημα είναι εδώ, οι έχοντες είναι στο απυρόβλητο και οι μη έχοντες σε ένδεια.

Ο Γ. Παπανδρέου ως προσωπικότητα, έχει αρετές και ελαττώματα, όπως όλοι μας.

Όλοι οι συντηρητικοί στρέφονται εναντίον των προσώπων και όχι εναντίον των πολιτικών που ασκούν, ορισμένα στελέχη μας ξεπέρασαν κάθε μέτρο και γι’ αυτό θα πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους γιατί εμάς μας αφορά η προοδευτική πολιτική.

Ένας άνθρωπος με ιστορία στο ΠΑΣΟΚ και ανιδιοτελής μου έλεγε: ότι ορισμένοι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να αντιληφτούν τις εξελίξεις μόλις ανήλθε ο Κώστας Σημιτης άρχισαν να κανιβαλίζουν την προσωπικότητα του Α. Παπανδρέου και μόλις ανήλθε ο Γ. Παπανδρέου την προσωπικότητα του Κώστα Σημίτη.

Ποιοι το έκαναν αυτό; Όσοι δεν είχαν βάθος, Όσοι δεν θέλουν να αναφερθούν στον καπιταλισμό, στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο, στον νεοφιλελευθερισμό και στις πολιτικές που ασκούσαν οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ.

Τα αποδίδουν όλα στα πρόσωπα και όχι και στην εξέλιξη γιατί κατά καιρούς εμφανίζονται και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη άνθρωποι από την πολιτική που θέλουν να φτιάξουν και την Ελλάδα «βοναπαρατική». Δηλαδή εκλογή προέδρου από το λαό, πολιτική μιας περιόδου δηλαδή. Για ποιο σύστημα; για ποια οικονομία; για ποια κοινωνία; Και που αυτός ο Πρόεδρος θα διορίζει εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς από επιχειρήσεις και άλλους χώρους χωρίς πολιτική διαδρομή και τον έλεγχο της κοινωνίας και της πολιτικής.

Γι αυτό είναι κατεπείγον θέμα η συλλογική ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ, και για αυτό έχω προτείνει την σύσταση δύο αντιπροέδρων. Και με βρίσκει σύμφωνο η άποψη που διατυπώθηκε ότι χρειάζεται πλέον ένα ισχυρό πολιτικό κέντρο.

Ένα μάθημα ακόμη θα πρέπει να πάρουμε από αυτή την κρίση: διότι το ζήτημα είναι τι θα κυριαρχήσει η οικονομία της παράγωγης και της ανάπτυξης ή η δημοσιονομική υστερία; Η κοινωνία της εργασίας ή οι στρατιές των ανέργων;

Αυτά είναι καθοριστικά προτάγματα και δεν μπορούν όσοι υποστήριξαν την ένταξη στο ΔΝΤ και τα αποτελέσματα του να έχουν δει τώρα όψιμα, το φως τους. Στην αρχαία Ελλάδα του Αριστοτέλη και στο σοσιαλιστικό κίνημα της Ευρώπης έκαναν την αυτοκριτική τους ή σιωπούσαν, αυτό πρέπει να κάνουν και τώρα.

Και έπρεπε να είναι εδώ και ο Κώστας Σημίτης όπως αύριο και ο Γ. Παπανδρέου ανεξάρτητα από τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις που μπορούμε να έχουμε.

Έχει διαμορφωθεί ένα βαθιά συντηρητικό ρεύμα που συνέβαλε διαχρονικά και το ΠΑΣΟΚ, όταν καταλείφθηκε από αξιωματούχους που θέλουν να κάνουν καριέρα και σταμάτησε να συζητά ιδεολογικά και πολιτικά, για τις στρατηγικές της μιας και της άλλης όχθης που υπάρχουν σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και αποκτήσαμε ομάδες διαχείρισης ή τηλεοπτικά προϊόντα αντί για πολιτικές ηγεσίες που θα έχουν όραμα και γνώση και θα δίνουν λύσεις και προοπτική. Διότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, όσοι έθεσαν το θέμα των προσώπων συνεχίζουν και αυτό το 2ημερο να υποστηρίζουν την ίδια πολιτική, πλην εξαιρέσεων.

Η πολιτική αυτή θα συνεχίζει να αναπαράγει τα αδιέξοδα στη χώρα. Πουθενά στον κόσμο η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν έδωσε λύσεις και διέξοδο. Δεν μας χρειάζονται αποσιωπήσεις. Γνωρίζουμε όλοι ότι η ηγεσία της χώρας ηττήθηκε στο διαπραγματευτικό πεδίο και υποχρεώθηκε να εφαρμόσει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που είναι έξω από τις αρχές και την ιδεολογία μας ως σοσιαλιστικού κινήματος. Και ασφαλώς και έχει την αξία του αλλά δεν θα ρίχνουμε την μπάλα στην εξέδρα λέγοντας ότι και άλλα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ηττήθηκαν από τον νεοφιλελευθερισμό.

Πέραν της ήττας από τον νεοφιλελευθερισμό, έχουμε ήττα της ίδιας της Πολιτικής διότι ούτε η Μερκελ και Σαρκοζί είναι οι νικητές. Ενεργούμενα των διεθνών αγορών, του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, των πιο σκληρών μερίδων της ολιγαρχίας των χωρών τους, των χρηματιστήριων της Φραγκφούρτης, του Λονδίνου της Νέας Υόρκης κλπ και των αντίστοιχων συμφερόντων πολυεθνικών τραπεζικών δικτύων όπως και των τραπεζών των χωρών τους.

Κρίσιμο θέμα που αφορά στη χώρα μας όπως και άλλες χώρες αποτελεί το γεγονός ότι εμφάνισαν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ως κρίση χρέους ενώ αυτή είναι το αποτέλεσμα όχι το αίτιο. Να σημειώσω εδώ πως όταν μιλούσαμε για αναδιάρθρωση του χρέους, μας έλεγαν ανεύθυνους, τώρα γίνεται αναδιάρθρωση και διαγραφή 100 δις. Βασικά προστάγματα του νεοφιλελευθερισμού που είναι γνωστά είναι ότι οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες αποτελούν μέρος του προβλήματος και οι αγορές και τα άτομα που προβάλλονται να αποτελούν τον πυρήνα των αντιλαϊκών επιλογών που ακολουθούν.

Χρειαζόμαστε λοιπόν, πολιτική απάντηση που ως ένα βαθμό έχει επιχειρηθεί σε άλλες χώρες εκτός Ε.Ε. Όλα τα άλλα ακλουθούν. Και το ζήτημα ήταν ότι από τη στιγμή που κυρίαρχη δύναμη στην Ε.Ε. ήταν οι αγορές, το διεθνές χρηματιστηριακό κεφάλαιο και οι δανειστές, αυτοί θα έθεταν όρους.

Για να διευκολύνω τη συζήτηση, αν οι κυβερνήσεις ήταν από τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα δεν θα μπορούσαν να θέσουν αυτούς τους όρους.

Από τη στιγμή που δεν υπήρχε πολιτική ηγεσία αντι- νεοφιλελεύθερη στην ΕΕ έθεσαν τους όρους του νεοφιλελευθερισμού και στην ελληνική κυβέρνηση. Ό Γ. Παπανδρέου επέλεξε να μην συγκρουστεί προκειμένου να αποφύγει τη στάση πληρωμών. Η θέση μου είναι ότι θα έπρεπε να το έχει κάνει τότε. Δηλαδή να προβεί σε σύγκρουση. Δηλαδή να αρνηθεί αυτούς τους όρους. Βεβαίως αναγνωρίζω πως δεν υπήρξαν οι δυνάμεις καθότι και η εγχώρια ολιγαρχία είχε επιστρατευτεί σε ένα ντελίριο επιβολής κα υποστήριξης των όρων με συμμάχους πολιτικούς της διαπλοκής, το παρασιτικό κεφάλαιο και το εγχώριο τραπεζικό κεφάλαιο.

Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα που μας απασχολεί γιατί ο ελληνικός λαός αναζητεί το λόγο επιβολής αυτού του σχεδίου, γιατί το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα όχι το αίτιο. Ενώ το κεντρικό ζήτημα ήταν η νίκη του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και των αγορών επί της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε. καθώς το διευθυντήριο των Βρυξελλών, συνέπραξε στο να οδηγήσουν την πρώτη χώρα, τη χώρα μας, στο νεοφιλελεύθερο αυτό σχέδιο.

Το μνημόνιο ήταν το αποτέλεσμα όπως και τα υπόλοιπα σχέδια όπως και το σχέδιο της νέας δανειακής σύμβασης που ετοιμάζεται. Μην μεγαλοποιούμε λοιπόν, τα αποτελέσματα για να στήνουμε επιμέρους νίκες ή ήττες. Έχουμε συνολική ήττα της Προοδευτικής Πολιτικής και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ανασυνταχτούμε, να οργανώσουμε τη χώρα να συμμαχήσουμε με άλλες προοδευτικές δυνάμεις στην ΕΕ και να ανατρέψουμε αυτή τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.

Εμείς ξέρουμε και από νίκες και από ήττες και μπορούμε να οδηγήσουμε σε ήττα αυτή την πολιτική. Όλα τα άλλα είναι εκ του περισσού. Και η προσπάθεια ορισμένων να προτάξουν προσωπικές ευθύνες είναι γιατί θέλουν να αποσιωπήσουν αυτή την πολιτική την οποία ορισμένοι θέλουν να συνεχίσουν. Και μάλιστα ζητούν και να αποτελέσουν τους διαδόχους και συνεχιστές αυτής της πολιτικής. Κατά τη γνώμη μου, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να σιωπήσουν και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Όπως πιστεύω ότι πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους και ορισμένοι που τώρα αιφνίδια μεταμορφώνονται ενώ υποστήριξαν με κάθε τρόπο αυτή την πολιτική όχι χωρίς υπολογισμούς.

Ο Γ. Παπανδρέου σωστά είπε ότι αυτή η πολιτική ήταν έξω από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, το έπραξε όμως. Και γι’ αυτό χρειάζεται να συμβάλλει και ο ίδιος στο να απαλλαγεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η χωρά από την νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Γνωρίζω επίσης, ότι και ελάχιστα μέλη του υπουργικού συμβουλίου αλλά και πολλοί βουλευτές δεν το έπραξαν οικειοθελώς.

Εκτίμησαν ότι οι νικητές της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας θα μας οδηγούσαν σε στάση πληρωμών.

Γνωρίζω όμως, πολύ καλά και το λέω μετά λόγου γνώσεως και ουδέποτε θα ανακαλέσω ότι υπουργοί και στελέχη του μεταλλαγμένου τμήματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήδη έχουν προσχωρήσει σαν έτοιμοι από καιρό στη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Και είναι άλλο η ήττα και άλλο η προσχώρηση.

Και με όσους έχουν προσχωρήσει θα είμαστε σε διαρκή διαμάχη είτε μέσα είτε έξω ΠΑ.ΣΟ.Κ. Υπάρχουν άλλα νεοφιλελεύθερα κόμματα στα οποία μπορούν να προστρέξουν. Διότι και ο κ. Σαμαράς που εκπροσωπεί το νεοφιλελεύθερο κόμμα στην Ελλάδα, σύμμαχο της κύριας Μερκελ και του κύριου Σαρκοζύ φόρεσε αντιμνημονιακό ένδυμα όπως και ορισμένοι μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., γιατί πρέπει να αναφέρω ότι τα περισσότερα στελέχη και μέλη δεν γνώριζαν και όταν είδαν τα βλαβερά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής άρχισαν να αναζητούν τις βαθύτερες αιτίες, δηλαδή τη σύγχρονη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού.

Επαναλαμβάνω τη θέση μου ότι η Ε.Ε. δεν είναι μιας συγκυρίας και ιδιοκτησίας των Μερκελ-Σαρκοζυ, των αγορών και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Και αυτοί οι εκβιασμοί ούτε επαληθεύτηκαν, ούτε θα επαληθευτούν και μιλώ μαζί με τον ξενοδόχο, για να μην πει κάποιος ότι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέμε. Τον γνωρίζω το χορό. Είμαστε εδώ ορισμένοι που πολλά χρόνια τώρα, γνωρίζουμε τα της ΕΕ και τη διεθνή κατάσταση και συμπράξαμε στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Επιμένω σε αυτό το θέμα διότι άκουσα χθες τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης όπως δήλωσε και με την διαπίστευση του, κ. Βενιζέλο, σε μια ομιλία χωρίς την ταμπακέρα, μια ομιλία που θα μπορούσε να γίνει σε οποιοδήποτε κόμμα από τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης η οποία διαχειρίζεται ένα ακόμα αποτέλεσμα για να φέρει ένα ακόμη μνημόνιο. Δηλαδή η ήττα της Προοδευτικής Πολιτικής συνεχίζεται. Δεν χρειαζόμαστε επινόηση πολιτικών ούτε κρατικοποίηση της προοδευτικής πολιτικής ούτε υποστολή της διαπραγματευτική ικανότητας της χώρας.

Θέλουμε να μας ενώνουν ιδεολογία, πολιτική, αρχές, αξίες και πρόγραμμα. Η Κυβέρνηση για την οποία έχω πει την άποψη μου έχει τις πολιτικές της . Οι σοσιαλιστές θα έχουν τις δίκες τους. Η λογική των μονόδρομων και της μονοφωνίας ισχύει για άλλα καθεστώτα που δεν μπορούν να αποτελέσουν ποτέ μέρος της φυσιογνωμίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επανέφερε στη μνήμη μας μέρος της ιδρυτικής μας διακήρυξης που αναφέρεται στην ανεξάρτητη πολιτική της χώρας. Πολύ καλά έκανε. Διότι η ευρωπαϊκή ελίτ μετά την μη έγκριση του Ευρωσυνταγματος από δημοψηφίσματα είχε θέσει μία ομερτα -και τη γνωρίζουμε οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ- πως καμία ηγεσία δεν θα ξανά επιδιώξει κανένα δημοψήφισμα. Δηλαδή έξω από θεσμούς, μια ευρύτερη συνεννόηση προκειμένου να εμπεδωθεί ένα νέο-συντηρητικό σχέδιο όπου θα βαδίζουμε σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που κυρίαρχα θα είναι τα στοιχειά της αγοράς και όχι η πολιτική ενοποίηση και η εκλογή ηγεσίας και όπου θέλουν τον κυρίαρχο λόγο να τον έχουν το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και τα μονοπώλια και όχι εργαζόμενοι και πολίτες.

Η ευρωπαϊκή δεξιά πάντα ήθελε την Ένωση ως αγορά. Εμείς συμβάλλαμε να βαδίσουμε προς την εξέλιξη μιας προοδευτικής Ευρώπης και όχι αγοραίας Ευρώπης. Ασφαλώς και μπορεί να έχει ο καθένας τους προβληματισμούς για το σε ποια στιγμή έπρεπε να τεθεί το δημοψήφισμα. Άλλο όμως αυτό.Κι εγώ έχω τη γνώμη ότι τα διλήμματα θα πρέπει να μπαίνουν σε περιόδους προϋποθέσεων.

Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του να σηκωθεί μια ομάδα διαπλεκομένων στελεχών από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε σύμπραξη με τον ορυμαγδό της εγχώριας ολιγαρχίας η οποία είχε και άλλες επιδιώξεις για να μην πω μόνο άλλες επιδιώξεις, τότε υπάρχει τεράστιο θέμα στην παράταξη. Διότι δεν μπορεί να αποτελεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. παράρτημα του νεοφιλελευθέρου διευθυντηρίου της ΕΕ, ούτε του παρασιτικού κεφαλαίου και ορισμένων ΜΜΕ.

Θέλω να στηλιτεύσω την αήθη συμπεριφορά του Προέδρου της Γαλλικής δημοκρατίας, του κ. Σαρκοζυ γιατί με τον γαλλικό λαό μας συνδέουν δεσμοί και ειδικά εμάς τους προοδευτικούς, που είμαστε ιδεολογική και πολιτική συνέχεια της γαλλικής επανάστασης και του διαφωτισμού, του Μάη του 68 και άλλων ιστορικών αγώνων τους προοδευτικού κινήματος στη Γαλλία.

Πρέπει ως ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε όλα τα διεθνή φόρα να στιγματίσουμε αυτή την αήθη συμπεριφορά.

Όπως το ίδιο πρέπει να πράξουμε και για την κα. Μερκελ γιατί ο γερμανικός λαός, η γερμανική πολιτική ζωή και διανόηση έχει αναδείξει πολλούς από τους δασκάλους μας, όπως ο Μπρέχτ, όπως ο Μαρξ, για τη στάση τους απέναντι στα δικαιώματα που έχουν οι πολίτες κάθε χώρας της ΕΕ και εμείς θα συμπαρασταθούμε στην εκστρατεία τόσο του σοσιαλιστη Ολάντ στη Γαλλία όσο και του Στανμπρουκ στη Γερμανία γιατί πρέπει να ηττηθεί αυτό το δίδυμο ως καταστροφικό για τις κοινωνίες και τους λαούς των χώρων της ΕΕ.

Γιατί θα πρέπει να μιλήσουμε -και αυτό αποσιωπήθηκε- για τα αίτια της κρίσης ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ποιος την προκάλεσε την κρίση της ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ;

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν στο δημόσιο βίο πρόσωπα που θα θεωρούσαν ότι θα διαταράσσονταν η θέση της χώρας από την άσκηση ενός δικαιώματος της.

Γνωρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι της στιγμής αλλά έχει διαδικασίες.

Επίσης η κρίση προκλήθηκε εξαιτίας του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας που δεν συμπαρατάσσεται με την νεοφιλελεύθερη πολιτική. Και μια ομάδα στελεχών αντί να το να αντιληφθεί αυτό, σηκώνοντας τα λάβαρα του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου, απαιτούσε ακόμη πιο έντονες και βίαιες διαδικασίες. Μια ακόμη νίκη της διεθνούς χρηματιστηριακής ολιγαρχίας και των αγορών και του εγχώριου παρασιτικού κεφαλαίου και της διαπλοκής.

Η επόμενη νίκη τους είναι η επιβολή ενός τραπεζίτη στην διακυβέρνηση. Εμείς ξέρουμε ότι σε κάθε καπιταλιστική χώρα, το Κεφάλαιο όταν διακυβεύονται τα πιο αγοραία συμφέροντα του, επιδιώκει να οδηγήσει την πολιτική σε ήττα, ακολουθούν οι τράπεζες και έπονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί. Είναι γνωστό το έργο το έχει βιώσει η γενιά μου και επειδή έχουμε παραπεμφθεί και στα στρατοδικεία, υπάρχει ζήτημα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος και της πολιτικής αυτονομίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως κόμματος καθώς και άλλων. Είμαστε όρθιοι και θα ανατρέψουμε αυτό το φαινόμενο. Ξέρουμε, το έχουμε ξανακάνει.

Είναι προφανές ότι μετά την ήττα οι κυβερνητικές δυνάμεις της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου δεν έστρεψαν και δεν στρέφουν τους προβολείς και την προσπάθεια τους προς το παράρτημα του διεθνούς χρηματιστηριακού και τραπεζικού συστήματος δηλαδή την ελληνική παρασιτική τάξη, την διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, την εξαγωγή κεφαλαίων, τον υπέρ-πλουτισμό, την κερδοσκοπία, τα καρτέλ.

Αυτά σχετίζονται με την συντηρητική σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου που δεν οργάνωσαν μια Προοδευτική Πολιτική απέναντι σε αυτά τα συμφέροντα και όλο το πεδίο οργανώθηκε με το μνημόνιο του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, γνωστών «εκκλησιών» του νεοφιλελευθερισμού με βασικές επιδιώξεις την υποτίμηση της εργασίας, τη μείωση εισοδημάτων, τη διάλυση επιχειρήσεων, την ανεργία, τη νέα φτώχεια, τα συσσίτια, τους άστεγους και την κατάργηση κάθε δικαιώματος που συνδέεται με τις δυνάμεις της εργασίας.

Και ασφαλώς χωρίς κανένα έλεγχο και εποπτεία στο τραπεζιτικό σύστημα για τόσους πόρους που διατέθηκαν από το δημόσιο, καθώς θα μπορούσαν να ασκηθούν ποινικές διώξεις για το ότι τράπεζες χρηματοδοτούσαν τους μετόχους τους παραβιάζοντας κάθε νομοθεσία που αφορά την πιστωτική πολιτική.

Και η επίκληση της έλλειψης ρευστότητας και από πολιτικά πρόσωπα που συνηθίζουν να περιγράφουν χωρίς να αναφέρονται στα αίτια, μα αυτή είναι ακριβώς η κρίση που ξεκίνησε το 2008. Ότι το χρηματιστηριακό κεφάλαιο απώλεσε ένα μέρος του χάρτινου πλούτου του που είχε φτάσει να παράγει 1 τετρακις εκατομμύρια δολάρια όταν η παράγωγη της ανθρωπότητας προσεγγίζει τα 70 τρις δολάρια και θέλουν να εμφανίζουν την κρίση αυτή ως κρίση χρέους των κρατών του πλανήτη. Ενώ έχουν λαφυραγωγήσει τις δυνάμεις της εργασίας και κάθε παραγωγική δραστηριότητα τώρα εμφανίζουν και κρίση ρευστότητας. Το εγχώριο παρασιτικό κεφάλαιο είχε 3 στόχους: Την υποτίμηση της εργασίας, την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας και την οργάνωση των ιδιωτικών μονοπωλίων.

Ασφαλώς και αποτελούν προβλήματα της ελληνικής οικονομίας οι πελατειακές σχέσεις και η διαφθορά. Αλλά θα πρέπει να έχουμε αίσθηση της πραγματικότητας.

Τα κρίσιμα θέματα της ελληνικής οικονομίας είναι καταρχήν, η διάλυση της παραγωγικής της βάσης. Κανείς δεν έστρεψε τους προβολείς στα χιλιάδες νεκροταφεία των κατεστραμμένων επιχειρήσεων στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας στην κερδοσκοπία, στα καρτέλ, στη φοροδιαφυγή. Γιατί σήμερα, αυτά είναι τα κυριότερα προβλήματα είναι η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία η ανεξέλεγκτη εξαγωγή καταθέσεων σε ξένες τράπεζες και η εισφοροδιαφυγή και αυτά θα έπρεπε να είναι τα κεντρικά ζητήματα μιας προοδευτικής κυβέρνησης και να ενδιαφέρουν και τους εταίρους μας στην Ε.Ε.

Αντιθέτως, επιβάλλουν τις αγοραίες επιλογές τους εναντίον των δυνάμεων της παραγωγής, των παραγωγικών επιχειρήσεων και της εργασίας με αποτέλεσμα ιδιαίτερα την διάλυση υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες για την υποστήριξη παραγωγικών δραστηριοτήτων. Αυτή η πολιτική δεν έχει μέλλον, είναι αδιέξοδη και χρειαζόμαστε λύσεις που υπάρχουν και έχουμε υποδείξει.

Ως προς το σχέδιο του πολιτικού συμβουλίου δεν περιέχει το βασικό θέμα της εκλογικής στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ που αφορά στις εκλογικές συνεργασίες. Επίσης, αναφέρεται στα των ηγετικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ. Εδώ όμως έχουμε ορισμένα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στη χώρα: ανεργία 1 εκατομμ, κάτω από τα όρια της φτώχειας 2.7000000 στο περιθώριο και τα συσσίτια δεκάδες χιλιάδες, λουκέτα στις επιχειρήσεις, χρεοκοπίες, κατάρρευση εισοδημάτων, μείωση του εθνικού πλούτου κοντά στο 7%, εργασιακό μεσαίωνα με μιας ώρας εργασία, με δύο ώρες εργασία με εκ περιτροπής εργασία, κλπ. Και βέβαια αποτυχία στους στόχους και ως προς το έλλειμμα και στο χρέος και ως προς όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες. Κείμενο χωρίς πολιτική και ιδεολογικό προσανατολισμό. Ποια είναι η θέση μας για το νεοφιλελευθερισμό, για τις αγορές, το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, για τη διάλυση της παραγωγικής βάσης;

Θα ήθελα με βάση αυτές τις απόψεις να τοποθετηθώ στο θέμα το μετεκλογικό, της εκλογικής στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ που πρέπει να είναι σαφής ότι επιδιώκει μετεκλογικές συνεργασίες στη βάση μιας προοδευτικής και αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Είτε πρόκειται για μεγάλους και μικρούς συνασπισμούς. Δυο στρατηγικές θα συγκρουστούν στις εκλογές: η προοδευτική και η συντηρητική. Ο νεοφιλελευθερισμός και οι προοδευτικές δυνάμεις.

Έχω εκδηλώσει ήδη τη θέληση μου για να τεθώ στις διαδικασίες του πασοκ που αφορούν την διεκδίκηση ηγεσίας του. Θεωρώ ότι όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να αποδεχτούν υποψηφιότητες νεοφιλελευθέρων ούτε διαπλεκομένων και πρέπει να διατηρήσουν μεγάλες επιφυλάξεις για τις αιφνίδιες μεταμορφώσεις ορισμένων.

Εδώ πρόκειται για την ηγεσία ενός κόμματος που θα οδηγήσει τη χώρα γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι στο κέντρο του πολιτικού συστήματος δεν είναι υπόθεση ορισμένων επιδιώξεων αφορά τον ελληνικό λαό και την ελληνική δημοκρατία.

Θέλουμε να συνεχίσουμε και ανοίγουμε άλλο δρόμο. Το δρόμο που ξεκινήσαμε από το Φλεβάρη του 2010, τρεις μήνες πριν υπογραφεί το μνημόνιο, όταν ορισμένοι μας επιτίθονταν αλλά ήταν μαζί μας η βάση του ΠΑΣΟΚ, οι φίλοι, τα μέλη και τα στελέχη το δρόμο μιας προοδευτικής εξόδου από την κρίση με δυνατότητες και προοπτικές και τις έχουμε και μπορούμε μαζί με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης καθώς πολλές χώρες είναι σε προεκλογική εκστρατεία εναντία στο νεοφιλελευθερισμό και τις αγορές.

Σε αυτήν την μάχη είμαστε με τις δυνάμεις τις εργασίας, με τις δυνάμεις της παράγωγης και των παραγωγικών επιχειρήσεων, με το παραγωγικό κεφαλαίο, με τις δυνάμεις της αγροτικής παραγωγής και της υπαίθρου, με τις δυνάμεις του τουρισμού, με τις δυνάμεις της παιδείας και της εκπαίδευσης, με τις δυνάμεις των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας, με τις δυνάμεις του πολιτισμού και της οικολογίας.

Μα πρώτα από όλα είμαστε με τους άνεργους και τους ανθρώπους που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Με τους ανθρώπους που είναι στα συσσίτια και άστεγοι.

Οι ψηφοφόροι, οι φίλοι, τα μέλη, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ κι όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα από εντάξεις, θα δώσουν την μάχη για αλλαγή πορείας, για να οδηγήσουμε σε ήττα τον νεοφιλελευθερισμό και όλες τις πολιτικές επιλογές που απορρέουν από αυτόν για προοδευτική έξοδο από την κρίση.

Να είναι υποψήφια η Προοδευτική Πολιτική – Ό,τι δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σύγχρονο. Συνέντευξη Τύπου Στέφανου Τζουμάκα, 12 Ιανουαρίου 2012.

2012-01-12T21:44:00.000+02:00

Να είναι υποψήφια η Προοδευτική Πολιτική –
Ό,τι δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σύγχρονο -
Η ελληνική κοινωνία και η προοδευτική παράταξη θέλει λύση για το τώρα και το αύριο. -Η λύση θα είναι η Προοδευτική πολιτική και η στροφή στην πραγματική οικονομία και στην εργασία.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Αγαπητοί εκπρόσωποι των ΜΜΕ,

Σας ευχαριστώ που ήρθατε σήμερα εδώ για να καλύψετε τη συνέντευξη και θεωρώ ότι θα συνεχίσετε να προβάλλετε τις θέσεις μας και τις προτάσεις μας για να δώσουμε λύση από κοινού για τη χώρα. Διερχόμαστε κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση και θα ήθελα να πω το αυτονόητο: ότι η χώρα δεν χρειάζεται μονοφωνία, ούτε μονόδρομους. Η μονοφωνία και οι μονόδρομοι απαξιώνουν την πολιτική τη δημοκρατία και τους Έλληνες πολίτες. Θέλω, επίσης να ευχαριστήσω τους Έλληνες πολίτες που με έχουν τιμήσει κατ’ επανάληψη με την ψήφο τους και μου έδωσαν τη δυνατότητα να συμμετάσχω σε πολλές προσπάθειες για τη χώρα και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους, τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ για τους κοινούς μας αγώνες, για τις νίκες και τις ήττες. Θα συνεχίσουμε. Θέλω να ευχαριστήσω τις εκάστοτε ηγεσίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που άλλοτε συμφωνώντας και άλλοτε διαφωνώντας, διαμορφώσαμε και ασκήσαμε προοδευτικές πολιτικές τόσο στη χώρα όσο και στην Ε.Ε. αλλά και συνολικά σε διεθνές επίπεδο. Θέλω ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τις δυνάμεις με τις οποίες συμπαρατάχθηκα δηλαδή, τις δυνάμεις της εργασίας, τις δυνάμεις της αγροτικής παραγωγής και της υπαίθρου, τις παραγωγικές επιχειρήσεις και το παραγωγικό κεφάλαιο, τις γυναίκες και τη νεολαία.

Είναι γνωστό ότι πάντα στάθηκα απέναντι σε εκφυλιστικά φαινόμενα τόσο στο χώρος του ΠΑΣΟΚ όσο και στις κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και αγωνίστηκα για κανόνες, για τον εκδημοκρατισμό και τη δημοκρατική νομιμότητα σε παρασιτικές δραστηριότητες και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και σε υπηρεσίες και στην παραγωγή. Και έμπρακτα όχι στα λόγια είναι γνωστό ότι υπερασπίστηκα την πολιτική αυτονομία έναντι παρεμβάσεων για εξυπηρέτηση συμφερόντων. Είναι γνωστό ότι και τώρα έχω τοποθετηθεί από το Φλεβάρη του 2010 και είχα προδιαγράψει που θα οδηγούσε τη χώρα, μια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Και αυτό όχι μόνο θεωρητικά, γιατί το έζησα έμπρακτα συμμετέχοντας στα συμβούλια παραγωγικών υπουργείων το τι επέφερε σε μια σειρά από χώρες στην Ε.Ε. και τι βλάβες έχει υποστεί και η χώρα μας από την απόπειρα να εφαρμοστεί αυτή η πολιτική, την περίοδο 1990-1993.

Έχω μιλήσει τα τελευταία δύο χρόνια σε πάνω από 30 πόλεις στη χώρα, συμμετέχω σε κίνηση για την προοδευτική έξοδο από την κρίση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική και στις αντίστοιχες επιλογές. Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών, όλο το υπουργικό συμβούλιο καθώς και ορισμένα στελέχη υποστήριξαν και εφάρμοσαν αυτή την πολιτική, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τότε, ορισμένοι ήταν οι πραιτοριανοί και οι πρωτεργάτες εφαρμογής αυτής της πολιτικής. Τώρα, άρχισαν τους λιθοβολισμούς. Τώρα, συνεχίζουν να συμμετέχουν στην κυβέρνηση με την ίδια πολιτική. Αυτό όμως αφορά τον πολιτισμό, τις αξίες και τις αρχές που είναι ξένα με την πολιτική ηθική και τις προοδευτικές αρχές. Αφορούν την πολιτική ηθική, τις ανθρώπινες αξίες και το λιγότερο που θα είχαν να κάνουν θα ήταν ή να σιωπήσουν ή να παραιτηθούν. Γιατί το θέατρο σκιών δεν έχει σχέση με δημοκρατικούς ανθρώπους. Η αλλοτρίωση, ο κυνισμός και η λειτουργία αξιωματούχων καθ’ υπόδειξη είτε των χορηγών τους, είτε της διαπλοκής, είτε ακόμα και ξένων κυβερνήσεων λειτουργώντας ως υπάλληλοι τους, θα αντιμετωπιστεί ανάλογα από τους Έλληνες πολίτες ανεξάρτητα από κομματικές παρατάξεις και εντάξεις. Οι ‘Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως παρατάξεων, οι φίλοι, τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν μνήμη και κρίση, διακατέχονται από έντονα συναισθήματα πικρίας αλλά είναι αγωνιστές παραμερίζουν την απογοήτευση και θα δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση. Μπορούμε.

Α. Στη χώρα μας και στην ελληνική κοινωνία, η περίοδος που διανύουμε προσδιορίζεται από έντονη πολιτική κρίση, κοινωνική κρίση και με ολοένα και περισσότερο εκτεταμένα φαινόμενα ανθρωπιστικής κρίσης. Το να μιλάμε για Πολιτική, Δημοκρατία αποτελεί φωνή βοώντος εν τη ερήμω όταν δίπλα μας υπάρχουν συσσίτια, άνεργοι, άστεγοι, άνθρωποι με εισοδηματική κατάρρευση. Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχει σιγουριά για περίθαλψη, για εργασία, για ασφάλιση, για στέγη, είναι όχι μόνο δημαγωγία αλλά και ψεύδος να μιλάνε ορισμένοι πολιτικοί για δημοκρατία, ελευθερία και εθνικές επιδιώξεις. Οι αναχρονιστικές θεωρίες ότι στον σύγχρονο κόσμο ο καθένας θα επιβιώσει και θα φροντίσει τον εαυτό του χωριστά, αποτελούν μύθο γιατί είναι δεδομένο ότι σε μια κοινωνία ανισοτήτων δεν μπορούν όλοι να βοηθήσουν τους εαυτούς τους. Ό,τι δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σύγχρονο. Και είναι προφανής η επιδίωξη των παρασιτικών κύκλων της χώρας να ταυτίζουν την αποτυχημένη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού με άλλες πολιτικές και άλλες λύσεις που είναι εφικτές. Διότι η λιτότητα οδηγεί σε ύφεση είναι από τα απλά μαθήματα της πολιτικής και της οικονομίας και ότι όταν διεθνείς οργανισμοί δανείζουν τη χώρα για αποπληρωμή δανείων και εξυπηρέτηση των τραπεζών, γιατί δεν υπάρχει χώρος για κονδύλια που θα αποτελούσαν ένα έκτακτο πρόγραμμα παραγωγικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων για ένα μέρος του πληθυσμού που είναι στο περιθώριο και στη χαμηλότερη κλίμακα των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Η μόνιμη χειραγώγηση για τα σταθεροποιητικά προγράμματα και η καθήλωση της χώρας για κάθε άλλη παραγωγική και οικονομική δραστηριότητα δεν φέρνει μόνο σε απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους αλλά και χιλιάδες επιχειρήσεις που έχουν ως βάση το παραγωγικό κεφάλαιο, την παραγωγή, τις εξαγωγές και τη δημιουργικότητα. Όλοι γνωρίζουμε ότι καμιά λύση δεν βασίζεται αποκλειστικά στην αγορά. Ασφαλώς και είναι σαφής η ανάγκη για οικονομική αποτελεσματικότητα με βάση τον υγιή ανταγωνισμό και τα κίνητρα, για κατανομή των πόρων, για την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, για τη δημιουργία της ευημερίας.

Β. Η κυβέρνηση Παπαδήμου προβάλλει διαρκώς ότι λειτουργεί υπό το βάρος πιέσεων και εκβιασμών για υιοθέτηση μέτρων και πολιτικών περαιτέρω νεοφιλελεύθερων μέτρων παρά την αποτυχία σε όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες των μέχρι τώρα εφαρμοζόμενων πολιτικών. Η απειλή για ένα νέο μνημόνιο αποτελεί τόσο για τους εμπνευστές του -από το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε.- μεγάλη ανευθυνότητα όσο και για την παρούσα κυβέρνηση δείγμα ότι είναι εκτός κάθε οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Το επαναλαμβανόμενο εμπόριο του φόβου περί χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ, ούτε επαληθεύτηκε, ούτε θα επαληθευτεί.

Γ. Έχουμε επίσης, κρίση ηγεσίας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. που συνίσταται στα εξής θέματα:

1) Ότι η διαπλοκή, το διευθυντήριο της Ε.Ε. και ελεγχόμενοι βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης προέβηκαν σε πρωτοφανείς ενέργειες που δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνία και τη δημοκρατία αλλά προέρχονται από άλλους χώρους προκειμένου να οδηγήσουν τον Πρωθυπουργό σε παραίτηση, οργανώνοντας κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

2) Έχουμε αυτή την περίοδο που διέρχεται κρίση η χώρα μια πρωτοφανή κατάλυση της πολιτικής αυτονομίας, της κυβέρνησης και του πασοκ αλλά και άλλων κομμάτων από τη διαπλοκή, από το παρασιτικό κεφάλαιο και από το ότι τηλεοπτικά κανάλια έχουν γίνει παραρτήματα ομάδων και προσώπων που έχουν προβεί σε μία πρωτοφανή εξαπάτηση για το ποια είναι η φυσιογνωμία και η έκφραση τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και άλλων κομμάτων. Και όπου δημόσια πρόσωπα ή έχουν εκπέσει σε καθημερινά τηλεοπτικά προϊόντα ή λοιδορούνται με έναν πρωτοφανή νεοφασιστικό τρόπο.

3) Οι δυνάμεις που οδήγησαν στην παραίτηση του πρωθυπουργού οργανώνουν μια δεύτερη επιχείρηση ελέγχου και κατάληψης της ηγεσίας του πασοκ με πρόσωπα διαχρονικά ελεγχόμενα από επιχειρηματικούς κύκλους και άλλες διασυνδέσεις.

4) Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι οι πολιτικές αυτές επιλογές είναι έξω από τις π[πολιτικές του πασοκ γεγονός που ελάχιστοι υπουργοί το υποστήριξαν και ενσωματώθηκαν πλήρων στις πολιτικές αυτές. Το φάσμα των δυνάμεων του πασοκ αποτελείται από τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία των φίλων των μελών του πασοκ ενάντια σε αυτή πολιτική που ήταν και είναι έξω από τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ Είμαστε με αυτές τις δυνάμεις ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τόσο της νεότερης γενιάς όσο και στελεχών και φίλων που αγωνιστήκαμε εναντία στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Κ. Μητσοτάκη. Υπάρχει ένα δεύτερο φάσμα δυνάμεων στο ΠΑΣΟΚ που συμφωνεί ότι ήταν εκτός πασοκ, αλλά ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να εφαρμόσει αυτή την πολιτική. Και υπάρχουν και ομάδες στελεχών που υποστηρίζουν ότι αυτή η πολιτική έπρεπε να εφαρμοστεί και δεν είχαν ούτε την ελάχιστη ευαισθησία να υποστηρίξουν τουλάχιστον τη δημοκρατία έναντι της λαίλαπας των αγορών με αυτέ τις δυνάμεις δεν έχουμε κοινό δρόμο και είναι δυνάμεις που διασπούν την κοινωνική και πολιτική συνοχή του ΠΑΣΟΚ πέραν από το ότι είναι γνωστό ότι συνέβαλλαν στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας.

5) Είναι πρωτοφανές οι δυνάμεις που εφάρμοσαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές να θέλουν διαδεχτούν για να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική. Είναι από το νόμο της ζούγκλας και όχι της κοινωνίας και της πολιτικής αυτός ο κυνικός σχεδιασμός αφού αυτή η ομάδα οδήγησε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό τώρα θέλει να καταλάβει με την υποστήριξη και ως παράρτημα καναλιών, τηλεοπτικών εκπομπών πέρα και έξω από την ελληνική κοινωνία και την παράταξη του πασοκ που εδραίωσε τη δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα και μια ορισμένη μικρομεσαία ευημερία. Το ερώτημα λοιπόν, είναι ποιος προκάλεσε την κρίση ηγεσίας; Την προκάλεσαν οι ίδιοι. Και αυτό θα αποτελεί ένα μελανό στίγμα που δείχνει εκφυλιστικά φαινόμενα από πρόσωπα ανάξια αξιωμάτων και θεσμικών ιδιοτήτων. Στο Ε.Σ. θα τοποθετηθούμε στην πρόταση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ που υπέστη αυτή την πρωτοφανή αντιδημοκρατική και εξωθεσμική επίθεση. Έχουμε διαφωνήσει με την πολιτική που εφάρμοσε. Αλλά είναι άλλο να ηττάται μια πολιτική και άλλο να συγκεντρώνεται μια ομάδα ανθρώπων της εξουσίας και όχι της πολιτικής που με πρωτοφανή μέσα να θέλουν να καταλάβουν την ηγεσία ενός κόμματος προβαίνοντας σε πρωτοφανείς κανιβαλισμούς για την πολιτική και για ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, δεν έχουν να πουν τίποτα. Συμπεριφέρονται ως κοινοί αξιωματούχοι που θα μπορούσαν να είναι σε μια επιχείρηση , σε μια στρατιωτική μονάδα σε ένα ν οργανισμό. Γ ια το αξίωμα και την εξουσία. Γιατί την πολιτική την έχουν αποφασίσει άλλοι αυτοί αποτελούν και το δηλώνουν εκτελεστικά όργανα. Είναι οι διαχειριστές τους. Διαχειριστές που οδήγησαν σε αποτυχία σε όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς, τη χώρα . Με αυτές τις πρακτικές και σε προηγούμενες περιόδους αναπτύχτηκαν εκφυλιστικά φαινόμενα από πολιτικά πρόσωπα που λειτούργησαν ιδιοτελώς και εισήγαγαν τον όρο «λαμογια» στο δημόσιο βίο και που καλώς η ελληνική κοινωνία τα απαξίωσε. Οι σκοποί είναι προφανείς. Για να εμπεδώσουν παρασιτικά συμφέροντα μακροχρόνιες πολιτικές μνημονίων με εδραίωση της υποτίμησης της εργασίας και αμοιβές και κάτω των 400 ευρώ, με μορφές εργασίας ενός νέου μεσαίωνα με περαιτέρω υποτίμηση των παραγωγικών δομών της χώρας και την επέκταση των ιδιωτικών μονοπωλίων και των καρτέλ.

6) Αναδείχθηκε μέσα από αυτή την κρίση για άλλη μια φορά η θέση μας για τη συλλογική ηγεσία τόσο στο πασοκ όσο και σε όλα τα κόμματα για τη συλλογικότητα στις αποφάσεις για να αποκλείονται ηγεμονισμοί και βοναπαρτικές συμπεριφορές γιατί τα αρχηγικά κόμματα αποτελούν μια συντηρητική θεσμική λειτουργία προηγούμενων περιόδων και τώρα και στα όργανα θα προτείνουμε τη θεσμοθέτηση δύο αντιπροέδρων άμεσα στο πασοκ. Δεύτερον, τη δυνατότητα πολιτικών αποφάσεων όλων των οργανώσεων και οργάνων σε πανελλήνια κλίμακα για να μην είναι το πασοκ ένας μηχανισμός διοργάνωσης εκλογών και στα πλαίσια της ανασύνταξης του κινήματος χρειαζόμαστε να κυριαρχήσει η ιδεολογική και πολιτική γιατί το ζήτημα των κομμάτων δεν είναι οργανωτικό, το ζήτημα είναι αν είναι ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός από την κοινωνία και μέσα στην κοινωνία.

7) Ένα πρωτοφανές κύμα μεταμορφισμού εμφανίζεται στη χώρα. Δημοσιογράφοι και μέσα ενημέρωσης που είχαν φτάσει μέχρι παροξυσμού να κινδυνολογούν υπέρ των μέτρων και του μνημονίου, υπέρ της κατεδάφισης δικαιωμάτων και αμοιβών προκειμένου να αποφευχθεί η έξοδος της χώρας από το ευρώ. Σε ένα πρωτοφανές εμπόριο φόβου. Οι ίδιοι άνθρωποι, τα ίδια μέσα είδαν ξαφνικά το φως τους και μαζί με πολιτικά πρόσωπα που υποστήριξαν τα πάντα και τα αντίθετα, τη συγκυβέρνηση με Σαμαρά, το δημοψήφισμα, την προσφυγή στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, τώρα είναι λάβροι εναντίον αυτών που και υποστήριξαν και ψήφισαν και εφάρμοσαν. Οδηγώντας σε περαιτέρω αναξιοπιστία κάθε δημόσια συμπεριφορά και αντίστοιχη ευθύνη. Έχουμε όλοι γνωρίσει ένα προηγούμενο φαινόμενο μεταμορφισμού στην παράταξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όταν ορισμένοι επιτήδειοι ανέπτυξαν μια προπαγάνδα φανατισμού, επιθέσεων και φόβου κατά άλλων πολιτικών αντιλήψεων την περίοδο του ’89, το φαινόμενο του αυριανισμού. Και τότε μια δεκάδα στελεχών αντισταθήκαμε σε αυτό το φαινόμενο και υποστήκαμε προπηλακισμούς και επιθέσεις από τους φανατικούς δήθεν δημοκράτες. Σε μαζική κλίμακα αυτό το βαθιά νέο-συντηρητικό φαινόμενο του αυριανισμού και του λαϊκισμού μεταμορφώθηκε και εμφανίστηκε την επόμενη περίοδο ως μαζικό φαινόμενο του εκσυγχρονισμού σε ένα ρεσιτάλ μεταμορφισμού.

Δ. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε χρειαζόμαστε ως χώρα, ως κοινωνία και ως πολίτες και δυστυχώς την χρειάζονται και ορισμένοι στην πολιτική, την συνειδητοποίηση της πραγματικής κατάστασης της χώρας γιατί πολλοί πολίτες είναι απογοητευμένοι, είναι θυμωμένοι, έχουν σύγχυση ανάμεσα σε προοδευτική και συντηρητική πολιτική, έχουν υποστεί καταιγισμό μαύρης προπαγάνδας για τα αίτια της κρίσης καθότι ενώ είναι γνωστό ότι τμήματα του επιχειρηματικού κόσμου τα τελευταία 25 χρόνια έχουν συγκεντρώσει πάνω από 3 τρις δηλαδή πάνω από 8 φόρες το δημόσιο χρέος με τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τη διαφθορά, τα καρτέλ και τη κερδοσκοπία. Επιχειρούν επί δυο χρόνια να καθηλώσουν τους πολίτες, ότι ευθύνονται για το έλλειμμα και το χρέος της χώρας οι άνθρωποι της μισθωτής εργασίας στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτή η επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησης δεν βρήκε έδαφος στην συντριπτική πλειοψηφία. Για τι γνωρίζουν ότι ένα μέρος της παρασιτικής επιχειρηματικής τάξης λαφυραγώγησε ένα μεγάλο μέρος του εθνικού πλούτου και άφησε πίσω πάνω από 30000 επιχειρήσεις νεκροταφεία στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας.

Διότι ένα μέρος της παρασιτικής επιχειρηματικής τάξης οδήγησε τον τομέα της υγείας να είναι ο πρώτος σε αξονικούς και μαγνητικούς τομογράφους κατασπαταλώντας εθνικό πλούτο ιδιωτικό δημόσιο. Διότι ένα μέρος των παρασιτικών δραστηριοτήτων οδήγησε την παιδεία να είναι πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες. Αυτά τα γεγονότα εξελίχθηκαν με την εναλλαγή των κυβερνήσεων αλλά υπάρχουν διαχρονικά πολιτικοί και αμέτρητα στελέχη και στην παιδεία και στην υγεία και στις επιχειρήσεις που ήταν αντίθετοι με αυτές τις πολιτικές. Σήμερα, το κυριότερο πρόβλημα είναι η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία η ανεξέλεγκτη εξαγωγή καταθέσεων σε ξένες τράπεζες και η εισφοροδιαφυγή και αυτά θα έπρεπε να είναι τα κεντρικά ζητήματα μιας κυβέρνησης και να ενδιαφέρουν και τους εταίρους μας στην Ε.Ε Αντιθέτως, επιβάλλουν τις αγοραίες επιλογές τους εναντίον των δυνάμεων της παράγωγης, των [παραγωγικών επιχειρήσεων και της εργασίας με αποτέλεσμα ιδιαίτερα την διάλυση υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες για την υποστήριξη παραγωγικών δραστηριοτήτων. Αυτή η πολιτική δεν έχει μέλλον, είναι αδιέξοδη και χρειαζόμαστε λύσεις που υπάρχουν και έχουμε υποδείξει.

Την έλλειψη ανταγωνιστικότητας οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε με την αντιμετώπιση των στρεβλώσεων της αγοράς και της ύπαρξης καρτέλ και ολιγοπωλίων σε όλους τους κομβικούς τομείς της οικονομίας που λειτουργούν με υψηλά περιθώρια κέρδους και με τη στήριξη και συνεργασία με το παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας σε μια τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση. Με θετική απελευθέρωση και αξιοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ προκειμένου να αποφευχθεί η παράδοση αυτών σε παρασιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να λαφυραγωγήσουν τα κονδύλια αυτά σε μη αναπτυξιακούς τομείς και επενδύσεις. Για να μην έχουμε στο μέλλον νέα διάλυση της παραγωγικής βάσης όπως με τη φούσκα των νεκροταφείων-επιχειρήσεων στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας ή όπως με τη φούσκα του χρηματιστηρίου. Για να μην έχουμε νέες φούσκες στην πράσινη ανάπτυξη, τα φωτοβολταικά και την ανακύκλωση κ.ο.κ. Με ενίσχυση της παραγωγικότητας και του τεχνολογικού και καινοτομικού δυναμικού της χώρας.

Με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της ανασφάλιστης εργασίας και της ανισοκατανομής του εισοδήματος. Χώρα που δεν παράγει και κράτος που δεν φορολογεί, δεν μπορεί να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα του χρέους του και την μείωση των ελλειμμάτων του. Είμαστε απέναντι στην κλασική συνταγή του νεοφιλελευθερισμού που οδηγεί στην καταστροφή ενός μεγάλου μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, με συρρίκνωση των κοινωνικών και εργατικών τους δικαιωμάτων ή με την προώθηση ανασφαλούς και χαμηλά αμειβόμενης εργασίας. Χρειάζεται μια ουσιαστική, αναπτυξιακή αξιολόγηση της εθνικής οικονομίας ανά κλάδο και περιφέρεια με στόχο να ενισχυθούν οι βιώσιμοι κλάδοι της εθνικής οικονομίας και οι δυνατότητες ενίσχυσής τους, στο πλαίσιο μέσο- μακροπρόθεσμου, δημοκρατικού σχεδιασμού.

Ε. Είναι προφανές ότι στις εκλογές η πραγματική και αληθινή εξέλιξη, μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι το αίτημα μας πρέπει να είναι οι μετεκλογικές κυβερνήσεις συνεργασίας. Από τη μια πλευρά είναι οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού, των αγορών, των επιχειρηματικών κύκλων που θέλουν ξανά μια συσσώρευση πλούτου με πρωτοφανή μείωση αμοιβών και εφεδρεία ανέργων για να αντλούν φθηνή εργασία. Αυτό το πολιτικό τόξο είναι του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου, δεν είναι προοδευτικό τόξο και το πλέον ουσιώδες είναι ότι δεν δίνει λύσεις. Θα οδηγεί στο φαύλο κύκλο της ύφεσης της λιτότητας και της ανεργίας και πρέπει να βγούμε έξω από αυτή τη στρατηγική. Την πολιτική συνεργασία για την διακυβέρνηση της χώρας την ορίζουμε με τις δυνάμεις που θα δώσουν λύσεις στην παράγωγη, στην εργασία, στην αύξηση των εισοδημάτων που έχουν καταρρακωθεί, στην μείωση της πρωτοφανούς ανεργίας. Η συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί στη βάση ενός αντί-νεοφιλελεύθερου τόξου, με τις προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράσει μέσα από τις εκλογές η ελληνική κοινωνία. Και στην προοδευτική λύση εξόδου από την κρίση μπορεί να συμβάλλει ένα πασοκ δημοκρατικό, προοδευτικό μαζί με την κοινωνία. Οι κυβερνητικές συνεργασίες καθορίζονται από το περιεχόμενο της πολιτικής. Είναι γνωστή η παροιμία πώς «αν δεν ξέρεις που θες να πας, δεν υπάρχει δρόμος να σε πάει». Και εμείς θέλουμε να πάμε σε μία αλλαγή πολιτικής γιατί αλλιώς δεν θα μιλάμε για Πολιτική. Γιατί αλλιώς θα συνεχίσουμε να μιλάμε για την συνεχόμενη ήττα πολιτικής. Κυβερνήσεις μικρών ή μεγάλων συνασπισμών προϋποθέτουν συμφωνία ως προς τη συντηρητική ή την προοδευτική πλευρά της οικονομίας της κοινωνίας και της πολιτικής. Από αυτό καθορίζονται και οι συμμαχίες και οι συνεργασίες στην κοινωνία και σε όλους τους θεσμούς.

ΣΤ. Η Ε.Ε. για να έχει μέλλον χρειάζεται όρους και προϋποθέσεις όπως και κάθε οργανωμένο σύνολο, όπως καθετί που συνενώνει πολίτες, λαούς κυβερνήσεις εργαζόμενους, επιχειρήσεις, παιδεία, πολιτισμό και ευημερία. Όροι για αυτό είναι: 1) Η πολιτική ενοποίηση, 2) η πολιτική ισοτιμία, 3) οι αυτόματες οικονομικές μεταβιβάσεις ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και πολιτικών 4) η πολιτική συνεργασία 5) η κοινωνική συνοχή και 6) η αλληλεγγύη. Η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση κάτω και από τις επιταγές του παγκοσμίου και ευρωπαϊκού χρηματιστηριακού κεφαλαίου, την τελευταία περίοδο στην Ε.Ε. εφαρμόζει πολιτικές διάλυσης. Ασφαλώς και υπάρχουν δυνάμεις και στη χώρα που θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Δεν είμαστε σύμφωνοι. Οι ευρωπαϊκοί λαοί αγωνίζονται εδώ και 60 χρόνια για μια Ευρώπη δημοκρατική και προοδευτική. Οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη δίνουμε τη μάχη για να ξανά κυριαρχήσει η πολιτική στην παρασιτική και χρηματιστηριακή οικονομία, στο χρηματιστηριακό και παρασιτικό κεφάλαιο. Όλες οι προοδευτικές ηγεσίες στην Ευρώπη και στη χώρα μας υποστηρίζουμε ότι η κρίση είναι ευρωπαϊκή και παγκόσμια, κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Μόνο οι συντηρητικές δυνάμεις επικαλούνται το χρέος και το έλλειμμα για να επιβάλλουν νεοφιλελεύθερα μέτρα καθώς σήμερα κυριαρχούν οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και η ευρωπαϊκή δεξιά. Χρειαζόμαστε μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξει ηγεσία, το Παρίσι και το Βερολίνο. Για να ηττηθεί η συντηρητική πολιτική στην ΕΕ. Γιατί μόνο με τις προοδευτικές δυνάμεις μπορούμε να θέσουμε ζητήματα αλλαγών και πολιτικές άμεσης εξόδου από της κρίση. Θέσεις μας είναι ότι: Άμεση θεσμοθέτηση ευρωομόλογου και ευρωομόλογου ανάπτυξης, φορολογία χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, κεντρική διαχείριση του συνολικού χρέους των κρατών της Ευρωζώνης από την ΕΚΤ- μεταβατικές δημοσιονομικές διατάξεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν χρόνια δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών με μέσο βαθμό ανάπτυξης, χρηματοδότηση από την ευρωπαϊκή αναπτυξιακή τράπεζα παραγωγικών επενδύσεων. Πρέπει οι προοδευτικές δυνάμεις να επιμείνουμε στην τροποποίηση του καταστατικού της ΕΚΤ ώστε να δανείζει απευθείας με χαμηλά επιτόκια τα κράτη μέλη και να συγκροτήσει υπηρεσίες αξιολόγησης των οικονομιών των Κρατών Μελών της. Να ενισχυθεί ο ρόλος του ευρωπαϊκού ταμείου διάσωσης και να εξελιχτεί σε ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Το Διευθυντήριο της Ε.Ε έχει καταστρατηγήσει όλες τις συνθήκες επιβάλλοντας την διακυβερνητική. Η Ε.Ε. χρειάζεται σύνταγμα, εκλογή προέδρου από το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών της ένωσης, δευτεροβάθμιο νομοθετικό σώμα και να μεταφερθούν όλες οι νομοθετικές αρμοδιότητες από τη γραφειοκρατία της ΕΕ στα νομοθετικά όργανα.. Χρειάζεται ισοτιμία στην αντιπροσώπευση και αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού. Χρειαζόμαστε ομοσπονδιακή Ευρώπη με δικαιοσύνη, δημοκρατική νομιμοποίηση και συνοχή. Χρειαζόμαστε πραγματική οικονομική και κοινωνική σύγκλιση. Εκτός από το σύμφωνο νομισματικής σταθερότητας να θεσμοθετηθεί και ένα σύμφωνο βιώσιμης ανάπτυξης, αντιμετώπισης της ανεργίας και ευημερίας. Δεν χρειαζόμαστε μια γερμανική Ευρώπη αλλά μια Ευρώπη ισοτιμίας, αλληλεγγύης δημοκρατίας και αξιοπιστίας από τους πολίτες. Όλα αυτά προϋποθέτουν να ηττηθούν οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις που οδήγησαν σε κρίση όλο το θεσμικό εποικοδόμημα της ΕΕ διότι οι νεοφιλελεύθερες ηγεσίες με βάση τις ιδεοληψίες τους ήθελαν να είναι αξιόπιστες στις αγορές και όχι στους ευρωπαίους πολίτες.

Ζ. Ενόψει όλων αυτών είμαστε εδώ για να πούμε ότι θα ξαναχτίσουμε την πολιτική στο βάθρο που τη θέλει η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας και κυρίως τη προοδευτική πολιτική που έχει υποστεί βίαιο χτύπημα από την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των αντίστοιχων μέτρων που επιβλήθηκαν. Και να ξαναπούμε πως εντιμότητα στην πολιτική σημαίνει όταν λέμε κάτι να το εννοούμε και να το πράττουμε. Ότι εντιμότητα στην πολιτική σημαίνει ότι δεν πράττουμε παρά μόνο ό,τι είναι προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος και όχι για οφέλη άλλων. Ότι εντιμότητα στην πολιτική σημαίνει ότι είμαστε υπό την κρίση των πολιτών και όχι ελεγχόμενοι από κέντρα δύναμης χρήματος και διαπλοκής. Είμαστε εδώ για να πούμε ότι η χώρα έχει δυνάμεις αξιοπιστίας. Ότι έχουμε πολιτικές και κοινωνικές αρχές, ότι διαχρονικά έχουμε αποδείξει εντιμότητα, ειλικρίνεια και αξιοπιστία ανεξάρτητα από κόστος και έχουμε πάρει θέση ενάντια στις συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενάντια στα καρτέλ την παρασιτική οικονομία και ενάντια σε εκφυλιστικά φαινόμενα στο συνδικαλιστικό κίνημα, από τη δεκαετία του 80 σταθερά, ενάντια στα εκφυλιστικά φαινόμενα του πασοκ που διήλθε και άλλες κρίσεις όπως το ‘89, όπως της χρηματιστηριακής φούσκας και υπερασπιστήκαμε το παραγωγικό κεφάλαιο, τις δυνάμεις της εργασίας και την εφαρμογή και όχι μόνο επίκληση κανόνων και αρχών στην λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των πολιτικών κομμάτων. Ορισμένοι ενώ εμφανίζονται με το προσωπείο της ανανέωσης φέρνουν πρακτικές από το παρελθόν, σκηνοθετούν το πασοκ έξω από το πασοκ με εξωπολιτικές δυνάμεις, προβάλλουν τους εαυτούς τους που έχουν διέλθει από διάφορα κόμματα και μηχανισμούς, για να αποσιωπήσουν τις βαθιά συντηρητικές πολιτικές τους θέσει ενώ άλλοι εμφανίζονται με περισσή επιπολαιότητα ως αν να ζουν οι έλληνες πολίτες σε χώρα λωτοφάγων, με προκλητικό μεταμορφισμό. Και όλα αυτά την ώρα που σε πολλές πόλεις της χώρας υπάρχουν συσσίτια, άστεγοι, άνεργοι και για το πρώτο που θα έπρεπε να μιλούν είναι για ένα κίνημα αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας και υποστήριξης σε ανθρώπους που δοκιμάζονται ενώ άλλοι μεταμορφώνονται και μάχονται για εξουσία. Αλλά αυτό είναι το πρότυπο του νεοφιλελευθέρου: το άτομο και όχι η συλλογικότητα. Ο καθένας μόνος του και όχι όλοι αλληλέγγυοι.

Η χώρα έχει και πόρους και δυνάμεις. Με συλλογική προσπάθεια θα ανοίξουμε το δρόμο, μπορούμε. Είμαστε σήμερα εδώ για να που με ότι είναι υποψήφια η Προοδευτική πολιτική, οι προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές αρχές γιατί δεν μπορεί να είναι οι σοσιαλιστές με τον νεοφιλελευθερισμό και με αντιλαϊκές πολιτικές που χαρακτηρίζουν την παράδοση των συντηρητικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη .Και θα δώσουμε τη μάχη σε όλες τις φάσεις των εξελίξεων στο ΠΑΣΟΚ και σε αυτό τον αγώνα καλούμε κάθε πολίτη καλόπιστο ανεξάρτητα από κομματική ένταξη, κάθε φίλο και ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ, κάθε μέλος και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να δώσουμε αυτόν τον αγώνα. Θα συμβάλλουμε στην έξοδο της χώρας από την κρίση και θα το αποδείξουμε έμπρακτα. Είμαστε συνειδητοποιημένοι, είμαστε αισιόδοξοι.

Ο Στέφανος Τζουμάκας στον BHMA FM (11 Ιανουαρίου 2012)

2012-01-12T08:17:00.000+02:00

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο Στέφανος Τζουμάκας στον BHMA FM την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ. “Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ.”

2012-01-10T15:53:00.000+02:00

Πρόλογος μου, ως υπεύθυνου του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για τη κοινωνική πολιτική και τη προγραμματική εξειδίκευση της, απέναντι στη ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ λαίλαπα της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, Ιούνιος 1992.

Α. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ- ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Η κοινωνική πολιτική είναι για τους σοσιαλιστές ένα από τα βάθρα των κοινωνικών θεσμών. Έχει ως βάση τις κοινωνικές και ηθικές αρχές των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ως σκοπό την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων αναγκών δίχως διακρίσεις. Οι αρχές της:

• Οικονομικής δημοκρατίας μέσα από επιλογές ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος και με πολλές μορφές συμμετοχής των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων
• Ισότητας που ως κατεύθυνση έχει την ενίσχυση των μη προνομιούχων κοινωνικών ομάδων και ατόμων
• Αλληλεγγύης ως θέσης να αντιμετωπίσουμε οργανωμένα και μέσα από θεσμούς με συνεργασία, συλλογικότητα και από κοινού τις ανάγκες των ασθενέστερων και δοκιμαζόμενων ανθρώπων
• Της σιγουριάς μέσα σε συνθήκες ανασφάλειας και απόγνωσης και ακόμα μέσα σε συνθήκες πολλές φορές άγριου ανταγωνισμού που υπερβαίνει τα όρια της απόδοσης και της αποτελεσματικότητας σε μια κοινωνία.

Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχει σιγουριά για περίθαλψη, για εργασία, για ασφάλιση, για στέγη, είναι όχι μόνο δημαγωγία αλλά και ψεύδος να μιλάνε ορισμένοι πολιτικοί για δημοκρατία, ελευθερία και εθνικές επιδιώξεις.

Οι αξίες και οι στόχοι που προωθεί μια κοινωνική πολιτική εξαρτάται από το ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις σχεδιάζουν, διευθύνουν και υλοποιούν επιλογές. Εξαρτάται αν τα σχέδια λύσεων βασίζονται στην αντιμετώπιση των αιτιών και όχι μόνο των συμπτωμάτων που και αυτό είναι απαραίτητο.

Ως Σοσιαλιστές θεωρούμε θεμελιακή την παρέμβαση του κράτους που θα συμβάλει στην προσπάθεια για παροχή των δυνατοτήτων και των ίσων προϋποθέσεων. Ό,τι δεν είναι κοινωνικά δίκαιο δεν είναι σύγχρονο.

Οι αναχρονιστικές θεωρίες ότι στον σύγχρονο κόσμο ο καθένας θα επιβιώσει και θα φροντίσει τον εαυτό του χωριστά, αποτελούν μύθο γιατί είναι δεδομένο ότι σε μια κοινωνία ανισοτήτων δεν μπορούν όλοι να βοηθήσουν τους εαυτούς τους.

Παγκόσμιοι οργανισμοί με κύρος αναφέρουν ότι το 1991 πάνω από ένα δις άνθρωποι στον πλανήτη μας (δηλαδή σχεδόν το ¼ ) είχαν εισόδημα 70 χιλιάδες δραχμές το χρόνο! Στις χώρες της Ε.Ο.Κ. πάνω από 50 εκατομμύρια (δηλαδή 15%) ζει σε συνθήκες φτώχειας. Σε ανάλογες συνθήκες στην Ελλάδα ζει το 20% του πληθυσμού.

Αυτή η ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών δημιουργεί μια ζώνη όπου οι ανθρώπινες διαφορές θεωρούνται ασυμφιλίωτες για το ποιοι και πως υφίστανται τις διακρίσεις στην άσκηση των δικαιωμάτων τους.

Η κοινωνική πολιτική πρέπει να οργανώνεται θεσμικά, να λειτουργεί με βάση τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, αλλά και με βάση κοινωνικές αρχές και αξίες που έχουν σχέση με τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Οι αξίες που εξασφαλίζουν τη συνοχή της κοινωνίας μας, την απόδοση και την ευημερία των ατόμων, διέρχονται κρίση.

Οι πολυτέλειες του παρελθόντος γίνονται αναγκαιότητα του σήμερα. Σημαντικό μερίδιο που απορρέει από την οικονομική ανάπτυξη πρέπει να διατεθεί για κοινωνικά αγαθά, για κοινωνική ανάπτυξη. Από τις δαπάνες για την υγεία, μέχρι την πληρωμή της ασφάλισης της ανεργίας. Γιατί οι σχέσεις παραγωγής δημιουργούν την άνιση κατανομή περιουσίας, με αποτέλεσμα η φτώχεια να είναι πλέον μέρος του κάθε- μέχρι τώρα- εφαρμοσθέντος πολιτικοκοινωνικού συστήματος.

Οι Σοσιαλιστές γνωρίζουν καλά ότι οι σχέσεις παραγωγής καθορίζουν την κοινωνική θέση και ότι η οργανωμένη παρέμβαση δυνάμεων καθορίζει την κοινωνική πολιτική.

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν την κοινωνική πολιτική ως οργάνωση φιλανθρωπικών επιδιώξεων, γιατί ως θεσμός είναι δήθεν ανασταλτικός παράγοντας στις θεωρίες του αέναου ανταγωνισμού, της εμπορευματοποίησης ακόμα και των εγγυήσεων της ζωής και φυσικά του γρήγορου κέρδους και γιατί όχι της αισχροκέρδειας.

Ο ρόλος της αγοράς και η σχέση της με μια σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει διαφορετική σημασία από τη σχέση της με μια νεοφιλελεύθερη δεξιά διακυβέρνηση. Έχει ζωτική σημασία για την αντιμετώπιση των θεμάτων που θέτει η κοινωνική πολιτική.

Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι καμιά λύση δεν βασίζεται αποκλειστικά στην αγορά. Ασφαλώς και είναι σαφής η ανάγκη για οικονομική αποτελεσματικότητα με βάση τον υγιή ανταγωνισμό και τα κίνητρα, για κατανομή των πόρων, για την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, για τη δημιουργία της ευημερίας.

Αλλά η αγορά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα που συνδέονται με τη ζωή, τις αξίες, τον πολιτισμό και ούτε μακροπρόθεσμα δίνει σταθερές προοπτικές και αποτελέσματα για θετικές εξελίξεις.

Η αγορά ανταποκρίνεται πάνω σε βραχυπρόθεσμες επιδιώξεις. Το κίνητρο του συμφέροντος οδηγεί – πέρα από καλές προθέσεις που ασφαλώς πάντα υπάρχουν- στην απληστία, στην εκμετάλλευση και τελικά στην παραμέληση, υποβάθμιση και εγκατάλειψη των πολιτών που έχουν ανάγκες ανθρώπινες και κοινωνικές.

Το Κράτος Πρόνοιας ασφαλώς και παρέχει κοινωνικά πλεονεκτήματα και ασφάλεια απέναντι στην κοινωνική αδικία και την εκμετάλλευση. Οι Σοσιαλιστές δεν δίνουν άλλοθι στις απόψεις των άκριτων υμνητών της αγοράς και στα νεοφιλελεύθερα συντηρητικά κόμματα που οδηγούν στις κοινωνίες των 2/3, αλλά ούτε και δικαιολογίες σε ορισμένους αδύναμους που θα ήθελαν να αξιοποιήσουν το κοινωνικό κράτος αρνητικά, με μειωμένο αίσθημα ευθύνης, με αντικοινωνικές και οπισθοδρομικές αντιλήψεις για την ανάπτυξη, την παραγωγή, την αυτονομία και τη δυνατότητα κάθε ανθρώπου. Οι Σοσιαλιστές δεν προτείνουν τη ραθυμία και την κοινωνική χαλάρωση.

Οι Σοσιαλιστές δεν προτείνουν την υπονόμευση της θέλησης του ανθρώπου για δημιουργική εργασία, κέρδος και αποταμίευση, αλλά επιδιώκουν και συνθήκες για δικαίωμα στην εργασία, στην ίση αμοιβή για ίση εργασία, στην εγγύηση της ζωής και την ασφάλιση της. Η θέση των Σοσιαλιστών είναι ότι ο ατομικισμός πρέπει να αντικατασταθεί με το προσωπικό αίσθημα ευθύνης του κάθε πολίτη, ο αλτρουισμός και ο εθελοντισμός με την θεσμικά κατοχυρωμένη κοινωνική αλληλεγγύη.

Μια κοινωνία πολιτών που αποβλέπουν οι Σοσιαλιστές, έχει ως βάθρο την αυτόνομη δυνατότητα των ανθρώπων αλλά και τη συλλογικότητα της κοινωνίας για συνδρομή στους πράγματι δοκιμαζόμενους ανθρώπους.

Οι αρχές της κοινωνικής πολιτικής του κράτους πρόνοιας πρώτο-συζητήθηκαν με βάση τη θεωρία που στήριξε το ρόλο του κράτους στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Οι υπηρεσίες υγείας, η ασφάλιση των εισοδημάτων, η απασχόληση και η κατοικία έχουν βρεθεί εδώ και δεκαετίες στο κέντρο της προσοχής των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη και καθορίζουν τα προγράμματα αναδιανομής του εισοδήματος στο σοσιαλιστικά και δημοκρατικά κόμματα.

Ιδιαίτερα όμως, αναγνωρίζεται από όλες τις πλευρές ότι μια τέτοια επιδίωξη απαιτεί δαπάνες και ανάλογο δημοσιονομικό καθεστώς, βαθειά φορολογική μεταρρύθμιση και δημιουργία νέων ισορροπιών ανάμεσα στη φορολογία των επιχειρήσεων και στη φορολογία των προσωπικών εισοδημάτων από τη μία και στην έμμεση φορολογία από την άλλη.

Η έμμεση φορολογία δεν αποτελεί τη μόνη πηγή εκτεταμένων δημοσίων εσόδων και μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ των οικονομικά και κοινωνικά δυνατών και αδυνάτων πολιτών.

Αυτό ασφαλώς, δε σημαίνει ότι αποτρέπουμε τη δημιουργία κινήτρων για την ανάπτυξη. Είναι σαφές ότι απαιτείται στήριξη από το κράτος στην προσπάθεια πολλών επιχειρήσεων για επέκταση της παραγωγής και των αγορών.

Αυτό επιβάλλει η ισότητα και η αλληλεγγύη αλλά και ο ανταγωνισμός, η παραγωγή και η αποδοτικότητα.

Για να μιλάμε με ειλικρίνεια για κοινωνία ευημερίας και για κοινωνική πρόοδο ασφαλώς πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό και από ένα σύγχρονο δίκτυο, που λειτουργεί ως παράγοντας εξισορρόπησης της συσσώρευσης πλούτου και της διανομής τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και από κανόνες.
Και αυτό το δίκτυο μπορεί να το εξασφαλίσει ένα σύγχρονο κράτος που μπορεί να θέσει και τους κανόνες.

Ο κοινωνικός προγραμματισμός, που είναι μια ιδεολογική αρχή για τους Σοσιαλιστές, βασίζεται σε μια απλή αλήθεια που πολλοί αποκρύπτουν: ότι δηλαδή οι σύγχρονες κοινωνίες με αντιτιθέμενα συμφέροντα χάνουν τον ανθρωποκεντρικό τους χαρακτήρα μέσα από τη θύελλα πολλαπλών ανταγωνισμών.

Εδώ και δεκαετίες προέκυψε η ανάγκη για ενιαία νομοθεσία για την περίθαλψη (ιατρική, νοσοκομειακή, οδοντιατρική, φαρμακευτική) και η ανάλογη συμμετοχή στις δαπάνες, καθώς και για αναδιάρθρωση και νέες επιλογές στο σύστημα ασφάλισης. Οι Σοσιαλιστές αναγνωρίζουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής, αναγνωρίζουν ότι: οι δαπάνες για την εργασία, η προσωπική συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση και στα κεφάλαια των επιχειρήσεων δημοσίων και ιδιωτικών σύμφωνα με απόφαση και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η πολιτική της συνολικής απασχόλησης, η μείωση του χρόνου εργασίας, η αμοιβή με βάση και την παραγωγικότητα και οι συλλογικές ελευθερίες, συμβάλλουν σε συσσώρευση για επενδύσεις. Δεν μπορεί να προκύψει οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη μόνο με τα σταθεροποιητικά προγράμματα δίχως ανάπτυξη και κοινωνική προστασία που να προωθούν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα των εργαζομένων της χώρας μας.

Η ανθρωποκεντρική πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει ως βάση και τη συμμετοχή της κοινωνίας στην ευθύνη για την ολοκλήρωση του κράτους πρόνοιας σε μια κοινωνία αλληλεγγύης. Η επένδυση στον άνθρωπο είναι κριτήριο πολιτιστικού επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας.

Στη σημερινή κρίσιμη οικονομικά κατάσταση απαιτείται μια συνετή πολιτική εξόδου από την κρίση.

Η έξοδος όμως, από την κρίση δεν συνεπάγεται μείωση του Κοινωνικού Κράτους. Απαιτεί συστηματικό έλεγχο του κόστους, σταδιακή εναρμόνιση με την καθήλωση προνομιακών ρυθμίσεων ορισμένων κοινωνικών ομάδων και συμμετοχή στα βάρη από όλη την Κοινωνία ανάλογα με τις δυνατότητες.

Η Κοινωνία Αλληλεγγύης είναι στόχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που θα επιτευχθεί με την ολοκλήρωση του Κράτους Πρόνοιας, την αποκέντρωση του και τη συμμετοχή της Κοινωνίας στην ευθύνη και στη χάραξη των προτεραιοτήτων.

Είναι απαραίτητο η Κοινωνία Αλληλεγγύης να διαμορφωθεί σε εθνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο. Είναι μια προϋπόθεση για ολοκλήρωση της Ευρώπης, μαζί με τη σύγκλιση των οικονομιών και των επιπέδων ανάπτυξης. Η Κοινωνική Ευρώπη αποτέλεσε και αποτελεί μια προτεραιότητα. Συμβαδίζει με τις προσπάθειες μας για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη. Η κοινωνική μας πολιτική εναρμονίζεται με τη προσπάθεια για το ενιαίο χώρο στην κοινότητα. Είναι απαραίτητος ο σχεδιασμός ολοκληρωμένου «κοινωνικού χάρτη», με αξιολόγηση και ιεράρχηση αναγκών, προτεραιοτήτων και δαπανών.

Πρέπει να αναζητηθούν σύγχρονες μορφές κοινωνικής προστασίας και στα πλαίσια του «Κοινωνικού Χάρτη των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων» και να χαραχθούν πολιτικές στηριζόμενες και από το κοινοτικό πλαίσιο.

Β. ΕΠΙΜΑΧΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΑΣΦΑΛΙΣΗ, ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

Α) Η Εθνική στρατηγική για την Υγεία και η κυριαρχία του δημόσιου χαρακτήρα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, σε συνδυασμό με τον συμπληρωματικό ρόλο του ιδιωτικού τομέα, με κανόνες εκ των προτέρων, προσδιορισμένους. Για τους Σοσιαλιστές δεν μπορεί η υγεία να είναι εμπορευματικό αγαθό που ελέγχεται από τις δυνάμεις της αγοράς. Στα πλαίσια της μικτής οικονομίας που πρεσβεύουμε, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες στο χώρο της υγείας, ελέγχονται από το κράτος και την κυβέρνηση, που εκφράζουν το δημόσιο συμφέρον.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεσμεύεται και οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα διαμορφώσουν συνθήκες και προϋποθέσεις, για να είναι ο δημόσιος τομέας υγείας αυτός που θα υπερέχει σε παροχές υψηλού επιπέδου και ανάλογα χαμηλότερου κόστους, από τον ιδιωτικό τομέα.

Σε αυτή τη βάση, κάθε δημόσιο νοσοκομείο θα είναι και ένα σύγχρονο διαγνωστικό κέντρο, πράγμα που θα απαιτήσει και ανάλογη εργασία στα εργαστήρια.

Β)Η διεύρυνση της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης και στους Πανεπιστημιακούς, καθώς και ένταξη στο Ε.Σ.Υ. των Στρατιωτικών Γιατρών με εξομοίωση αποδοχών.

Γ) Η ένταξη στο Ε.Σ.Υ. του Κλάδου Υγείας του Ι.Κ.Α.

Δ) Η οργάνωση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, με την άμεση εφαρμογή του οικογενειακού γιατρού και την έναρξη-ανάπτυξη των αστικών κέντρων υγείας.

Ε) Εισάγεται ο θεσμός των Γενικών Διευθυντών -managers- και οργανώνεται η αυτοτέλεια του δημόσιου νοσοκομείου, σε ανάλογο καθεστώς των ΔΕΚΟ, ως Ν.Π.Δ.Δ. Τα Δ.Σ. των δημόσιων νοσοκομείων θα περιοριστούν στη χάραξη της στρατηγικής.

ΣΤ) Θεσμοθετείται ο Εθνικός Φορέας Υγείας, όπου θα υπαχθούν οι κλάδοι υγείας των ασφαλιστικών ταμείων, που θα ρυθμίζει τους χρηματοδοτικούς κανόνες.

Ζ) Η ανακατανομή των πόρων και η χρηματοδότηση της Β’ φάσης εξέλιξης του Ε.Σ.Υ., που θα σημάνει προκήρυξη θέσεων υγειονομικού-νοσηλευτικού προσωπικού, ολοκλήρωση του ΕΚΑΒ και βελτίωση λειτουργίας των Κέντρων Υγείας, γιατί η πρόληψη και η ενημέρωση έχει μέγιστη αξία, καθώς επίσης και η λειτουργία των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Α) Η πραγμάτωση ενός Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, με την καθιέρωση της ΕΘΝΙΚΗΣ σύνταξης μετά από το 65ο έτος της ηλικίας και με πόρους κοινωνικούς και δημοσιονομικούς.
Η άλλη σύνταξη θα είναι ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ σε ανταποδοτική βάση. Δηλαδή, η ασφαλιστική μονάδα (system point) θα είναι ανάλογη των αποδοχών που δηλώνονται στη διαδρομή από τον κάθε ασφαλισμένο. Επιλογή μας είναι, η αρχή ίδια δραχμή για ίδια σύνταξη. Θα λάβουμε υπ’ όψη παράγοντες όπως πιθανή αρνητική περίοδο ανεργίας του κάθε εργαζομένου καθώς και εμπειρίες άλλων χωρών της Ε.Ο.Κ. Η εργασιακή σύνταξη δεν θα είναι μέσο πλουτισμού, θα φθάνει στο 100% των αποδοχών κατά το χρόνο εργασίας και θα εκλείψουν φαινόμενα, όπου σήμερα υπάρχουν συντάξεις που φθάνουν στο 136% των αποδοχών του χρόνου εργασίας από τη μία και από την άλλη υπάρχουν συντάξεις φτώχειας. Χαρακτηριστικό δείγμα άδικων και αντικοινωνικών εξελίξεων: το προηγούμενο οικονομικό έτος η Εθνική Τράπεζα είχε κέρδη 19 δις. Διέθεσε 8.5 δις. για τα ταμεία των εργαζομένων, τον ίδιο χρόνο που με κοινωνική αναλγησία η κυβέρνηση της Ν.Δ. περιέκοπτε συντάξεις πραγματικά ανήμπορων και ανάπηρων ανθρώπων. Ακόμη, για να εκλείψουν φαινόμενα του ενιαίου μισθολογίου, που με 27 χρόνια υπηρεσίας δίνονται συντάξεις 35ετίας.

Στεκόμαστε αυτοκριτικά για το ότι δείξαμε υποχωρητικότητα στις απαιτήσεις για μείωση ορίων ηλικίας σε ορισμένους συνταξιοδοτικούς κλάδους, πράγμα που δεν ήταν κοινωνικά δίκαιο.

Β) Η θεσμοθετημένη υποχρεωτική εφαρμογή της τριμερούς χρηματοδότησης, η επαναδιαπραγμάτευση και η ρύθμιση των χρεών ώστε να σταματήσει ο φαύλος κύκλος ελλείμματα-δανειακές ανάγκες τοκοχρεολύσια.

Γ) Η αξιοποίηση των αποθεματικών των ταμείων από τον ασφαλιστικό φορέα, με τη δημιουργία χρηματοπιστωτικού φορέα, για να μην έχουμε, για παράδειγμα, το φαινόμενο σήμερα να καταθέτει το Ι.Κ.Α. τα δικά του χρήματα με 18% επιτόκιο και να δανείζεται με 28-32%! Και ακόμη, να χρωστά στο Ι.Κ.Α. ο ιδιωτικός τομέας 200 δις, ο δημόσιος 100 δις και η εισφοροδιαφυγή να ξεπερνά τα 200 δις.

Δ) Η ενοποίηση κανόνων θα οδηγήσει στην επιδίωξη μας για βαθμιαία ενοποίηση των 29 ταμείων κύριας ασφάλισης και των 67 επικουρικών, γιατί υπάρχουν και δευτερεύοντα (πρόνοιας, αλληλεγγύης, αρωγής κ.λπ.). Η ενοποίηση σε ομοειδή ταμεία ιδιωτικού Τομέα- Δημόσιου Τομέα- Τραπεζών-ΔΕΚΟ-Ελεύθερων Επαγγελματιών ΤΕΒΕ, ΤΣΑ, ΤΑΕ- Επιστημόνων- ΤΕΕ ΔΣΑ κλπ- ΟΓΑ-εργατών γης- θα συμβάλλει σε ορθολογισμό και εκλογίκευση. Είναι αυτονόητη η διοικητική αυτοτέλεια των Ταμείων, αλλά και η εποπτεία από το Κράτος.

Ε) Ο διαχωρισμός των υπηρεσιών υγείας, με τη δημιουργία Ενιαίου Φορέα Υγείας που θα υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας, και των υπηρεσιών Κοινωνικής Ασφάλισης, η αναγκαιότητα, εκτός από τις πάγιες εισφορές, για νέους πόρους, η προσαρμογή στις δημογραφικές εξελίξεις, που δεν θα θίγουν ώριμες προσδοκίες, είναι βασικές μας επιλογές.

Στη βάση ενός κοινωνικού διαλόγου αμοιβαίας εμπιστοσύνης, μακροπρόθεσμης προοπτικής και υπεύθυνης πολιτικής, η ανασυγκρότηση της κοινωνικής ασφάλισης με συναινετικές διαδικασίες, μπορεί να επιτευχθεί και να αποκτήσει διαχρονική σταθερότητα. Οι αναλυτικές προτάσεις που ακολουθούν, αποτελούν μονόδρομο για τις προοδευτικές δυνάμεις του έθνους, διασφαλίζουν την αλληλεγγύη κοινωνικά και ηλικιακά και θεμελιώνουν τους απαραίτητους μηχανισμούς προστασίας και βελτίωσης του ανθρώπινου δυναμικού , που αποτελεί το συγκριτικό πλεονέκτημα του έθνους.

Παράλληλα, η στρατηγική αυτή ανανεώνει τις διαδικασίες ασφάλισης και τους αποδίδει τη δέουσα και αναγκαία προοπτική, δεν επιβαρύνει πρόσθετα τους δημόσιους προϋπολογισμούς και εγγυάται τη δημιουργική συμβίωση οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

ΕΡΓΑΣΙΑ

Η μάστιγα της ανεργίας προσλαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις. Ένας στους έξι Έλληνες εργαζόμενους του οικονομικά ενεργού πληθυσμού είναι άνεργος. Ιδιαίτερα πλήττει τους νέους, τις γυναίκες, τους απόφοιτους λυκείου και τους νέους επιστήμονες. Υπερβαίνει το 10%.

Βασική επιλογή είναι οι νέες επενδύσεις, η επέκταση, η διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Αυτό βέβαια σε συνδυασμό με προγράμματα υψηλής κατάρτισης και με αξιοποίηση των κοινωνικών κοινοτικών προγραμμάτων.

Το φάρμακο, η κοινωνική πρόνοια, οι εργασιακές σχέσεις, οι απολύσεις, η εφαρμογή του νόμου για την υγιεινή και ασφάλεια, η ιδιόκτητη κατοικία, η επαγγελματική κατάρτιση, οι αλλοδαποί εργαζόμενοι, είναι επίσης, σημαντικά θέματα της κοινωνικής πολιτικής που απαιτούν διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους και κοινωνικές συμφωνίες.

Προτείνουμε ως επιτροπή προσχέδιο εξειδικευμένων επιλογών και πολιτικής.

Γ. Η ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ. «ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ»

1.ΥΓΕΙΑ

Από τον Ιούνιο του 1989 πάγωσαν όλες οι προσπάθειες που θα ολοκλήρωναν τις κατευθύνσεις μας και σωρεύτηκαν προβλήματα από περιστασιακές ρυθμίσεις.

Από τον Απρίλιο του 1990 ξεκίνησε το σάρωμα του Κράτους Πρόνοιας. Υπάρχουν αποτελέσματα στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της δεξιάς που προκύπτουν από συνειδητές παραλείψεις. Επέλεξε κατ’ αρχήν το δρόμο της υπονόμευσης του δημόσιου χαρακτήρα στην Υγεία, με τη δημιουργία συνθηκών τέλματος και με τη λογική να λιμνάζουν τα προβλήματα που έχρηζαν άμεσης επίλυσης. Ήταν μια συνειδητή επιλογή να οδηγηθούν τα δημόσια νοσοκομεία σε υποβάθμιση. Να στηριχθούν τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα που πολλαπλασίασαν τις δαπάνες τους για συστήματα υψηλής τεχνολογίας (αξονικούς τομογράφους κλπ) σε πρώτη φάση.

Στη δεύτερη φάση ήρθε η απόφαση για αύξηση των τιμολογίων των ασφαλιστικών ταμείων προς τις ιδιωτικές κλινικές για να εισπράξουν οι ιδιοκτήτες των διαγνωστικών κέντρων, το αντίτιμο της αγοράς των συστημάτων εξοπλισμού μέσα από τα αποθεματικά των Κλάδων Υγείας των Ταμείων. Ασφαλώς, και δεν θα πληρώσει ο ελλειμματικός προϋπολογισμός τα 400 και πλέον δις που εκταμιεύθηκαν από τα Ταμεία, αλλά οι ασφαλισμένοι.

Η διάλυση των Κέντρων Υγείας με την μετατροπή τους σε αγροτικά ιατρεία- υπηρεσίες της Νομαρχίας και με την υποβάθμιση στη στελέχωση καθώς και η υποβάθμιση παροχής ορισμένων υπηρεσιών στα Δημόσια Νοσοκομεία με την μη προκήρυξη θέσεων, οδήγησε πράγματι στο να πανηγυρίζει η κυβέρνηση της Ν.Δ. ότι δεν απαιτούνται πλέον ράντσα και κρεβάτια. Τα πράγματα «απλοποιήθηκαν», οδηγούνται οι ασθενείς- καθ’ ότι δεν μειώθηκε η νοσηρότητα στη χώρα- στα ιδιωτικά ιατρικά κέντρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η Ν.Δ. πέτυχε παγκόσμια πρωτοτυπία ανάμεσα στους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, να ιδιωτικοποιήσει και την προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα, τα γνωστά ΕΚΑΒ.

Καταργεί την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των ιατρών.

Συρρικνώνει το Δημόσιο Τομέα με περιορισμό των κονδυλίων χρηματοδότησης σε πραγματικές τιμές.

Ιδιωτικοποιεί μέρος του Δημόσιου Τομέα (ιδιωτικά ιατρεία σε γιατρούς του Δημόσιου Τομέα) με αποτέλεσμα να παρακινεί τον χρήστη να είναι υποχρεωμένος να περάσει από το ιδιωτικό ιατρείο για να μπει σε νοσοκομείο.

Μεταφέρει ολόκληρους τομείς της ιατρικής π.χ. σακχαρώδη διαβήτη και τις επιπλοκές τους, στον ιδιωτικό τομέα.

Επιδεινώνει τις συνθήκες εργασίας των λειτουργιών της Υγείας με:

• Καθίζηση των μισθολογικών παροχών των γιατρών με αντάλλαγμα το ιδιωτικό ιατρείο-εμπορευματοποίηση της υγείας- υποχρεωτικά ο γιατρός θα προσπορίζεται χρήματα από τον άρρωστο
• Ουσιαστική αδιαφορία για την ανάπτυξη του νοσηλευτικού κλάδου (έλλειψη οικονομικών και κοινωνικών κινήτρων)
• Υποχρεώνει τους Πανεπιστημιακούς Γιατρούς που υπηρετούν στο Ε.Σ.Υ. να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα μιας και τους απαγορεύει την εργασία στον Δημόσιο Τομέα!! (Οι μόνοι που έχουν πλήρη και αποκλειστική απασχόληση από τους Πανεπιστημιακούς)
• Ιδιωτικοποιεί την εκπαίδευση (ιδιωτικός φορέας για τη χορήγηση ειδικοτήτων)

Πρώτα απ’ όλα ο ασθενής είναι θύμα της κοινωνικής αναλγησίας και του κακέκτυπου νεοφιλελευθερισμού της πολιτικής της Ν.Δ. που αποπνέουν οι νομοθετικές τις ρυθμίσεις για την Υγεία. Οι ρυθμίσεις αυτές αποτελούν συνονθύλευμα αντιφατικών, αναχρονιστικών και ρεβανσιστικών ρυθμίσεων. Συνιστά μια προσπάθεια φυγής προς τα πίσω με την απόπειρα καθυπόταξης των μηχανισμών σε μικροκομματικούς στόχους και τη συστηματική υπό-χρηματοδότηση των υπηρεσιών υγείας του δημόσιου τομέα. Οι ψευδεπίγραφες και βαρύγδουπες εξαγγελίες δεν μπορούν να αποκρύψουν τη μεθοδευμένη δράση διάβρωσης του δημόσιου τομέα και την πριμοδότηση δραστηριοτήτων του ιδιωτικού τομέα. Κεντρικός στόχος της συντηρητικής στρατηγικής είναι η ακύρωση των κοινωνικών κατακτήσεων.

Η Ν.Δ. είναι κυβέρνηση μειοψηφίας στο εκλογικό σώμα. Δεν νομιμοποιείται να θεσμοθετεί νομοθετικά τέτοιες επιλογές. Άμεση επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα είναι η δια νόμου κατάργησης αυτών των ρυθμίσεων.

Διευκολύνεται η παραοικονομία που με παραλείψεις και πράξεις οργανώνει το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας και με ρητορικές επιτίθεται εναντίον της το Υπουργείο Οικονομικών για να καταδεικνύεται η αντιφατικότητα, η ανειλικρίνεια και ο δημαγωγικός χαρακτήρας της πολιτικής της Κυβέρνησης της Ν.Δ., υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων.

Οι διώξεις γιατρών και νοσηλευτών με βάση τις κομματικές ανάγκες της Ν.Δ. ολοκληρώνουν την αυταρχική πλευρά του πλέγματος των στόχων και των μέτρων της πολιτικής της Ν.Δ.

Για το τελευταίο που θα ενδιαφερόταν μια κυβέρνηση με αυτέ τις αντιλήψεις θα ήταν η τήρηση του Συντάγματος –τέκνο της Ν.Δ. του 1975- που θέτει επιταγές για τις υποχρεώσεις του κράτους στην κοινωνική πολιτική.

2. ΦΑΡΜΑΚΟ

Κυριολεκτικά καταστροφική ήταν η πολιτική της Ν.Δ. στο χώρο του φαρμάκου. Διέλυσε θεσμούς και οργανισμούς στο βωμό των συμφερόντων ομάδας ανθρώπων γνωστών στο χώρο του κόσμου της φροντίδας για φαρμακευτική περίθαλψη. Κατέλυσε κάθε έννοια ευθύνης της εκάστοτε κυβέρνησης για την προστασία του Δημόσιου συμφέροντος.

3. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. εκφράζοντας την «ιδιαίτερη συμπάθεια» της σε άτομα που δοκιμάζονται:

o Αδρανοποίησε τον Ν. 1648/86 για την επαγγελματική αποκατάσταση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, των πολυτέκνων και των παιδιών αγωνιστών της Αντίστασης και παράλληλα ενεργοποίησε μεταγενέστερους νόμους που ευνόησαν την εισαγωγή στο Δημόσιο τομέα των γνωστών «ημέτερων» ανάπηρων «μαϊμούδων» υποθηκεύοντας τις θέσεις εργασίας των πραγματικά ανάπηρων για την επόμενη δεκαετία.
o Κατήργησε τα ελευθέρας στις αστικές συγκοινωνίες για τις περισσότερες κατηγορίες αναπήρων
o Υποβάθμισε ουσιαστικά και κατήργησε σε πολλές περιπτώσεις το θεσμό του κοινωνικού τουρισμού για τους ανάπηρους, τα άτομα της τρίτης ηλικίας και τις πολυμελείς οικογένειες
o Κατήργησε ουσιαστικά τα στεγαστικά προγράμματα για πολυμελείς οικογένειες, ανάπηρους, συνταξιούχους και νέα ζευγάρια
o Περιέκοψε προγράμματα κατασκηνώσεων για παιδιά και ηλικιωμένους
o Υποβάθμισε και περιόρισε τα προγράμματα των κέντρων εκπαίδευσης και αποκατάστασης με περικοπή χρηματοδοτήσεων
o Υποβάθμισε την ειδική αγωγή. Εγκατέλειψε ολοκληρωτικά τον τομέα αυτό στην ιδιωτική πρωτοβουλία-κερδοσκοπία με παράλληλη περιθωριοποίηση των Δημόσιων σχολείων.
o Αδρανοποίησε τον Ν. 1577/85 που έθετε τις βάσεις για την άρση των αρχιτεκτονικών εμποδίων για τους κινητικά αναπήρους.
o Κατήργησε ουσιαστικά τα προγράμματα ανάπτυξης του δικτύου των ΚΑΠΗ
o Χρησιμοποίησε το θεσμό του Ειδικού Κρατικού Λαχείου, που στήριζε τα προγράμματα των φορέων Πρόνοιας για την χρηματοδότηση άλλων δραστηριοτήτων.
o Σπατάλησε σκανδαλωδώς 300 εκατομμύρια Επιχορηγώντας τον ιδιωτικό φορέα ΕΛΕΝΑΠ για να γίνει δήθεν απογραφή των αναπήρων, ενώ η απογραφή ήδη είχε γίνει από την ΕΣΥΕ με την απογράφη του πληθυσμού 1991. Παράλληλα για την απογραφή χρησιμοποιείτε το σύνολο του κρατικού μηχανισμού πρόνοιας, ενώ το σύνολο της αμοιβής λαμβάνει ο ιδιωτικός φορέας.
o Τέλος, η ρεβανσιστική πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. με τις διώξεις και τις απολύσεις έμπειρων εργαζομένων από προνομιακούς χώρους, αποδυνάμωσε και διέλυσε βρεφονηπιακούς σταθμούς, θεραπευτήρια χρόνιων παθήσεων και ιδρύματα αποκατάστασης αναπήρων.

4. ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Άμεση ήταν η «φροντίδα» της Ν.Δ. για την ψήφιση του «αντιαπεργιακού» νόμου. Στόχος ήταν το χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και η δίωξη συνδικαλιστικών με βάση τις πολιτικές προτιμήσεις για την καθυπόταξη των εργαζομένων της χώρας. Η ανεργία από την ανερμάτιστη και αναποτελεσματική πολιτική της ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στα τελευταία είκοσι χρόνια. Πολιτική που «ολοκληρώθηκε» με το ξεπούλημα επιχειρήσεων, την αποβιομηχάνιση και τη διάλυση, ολόκληρων περιοχών της χώρας. Ένας στους έξι από τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό είναι άνεργος.

5. ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ

Οι νεοφιλελεύθερες ιδέες και οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης της Ν.Δ. έθεσαν τη σφραγίδα τους και στον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας:

o Οδήγησαν σε συρρίκνωση τα προγράμματα της εργατικής κατοικίας
o Έκλεισαν ή έθεσαν σε υπολειτουργία τα περιφερειακά γραφεία του Οργανισμού
o Ελαχιστοποίησαν το κατασκευαστικό πρόγραμμα
o Κατήργησαν τα μικτά δάνεια μέσω ΣΕΚΤΕ
o Δεν εφήρμοσαν το πρόγραμμα Ειδικού Στεγαστικού Ανακυκλούμενου Κεφαλαίου
o Πάγωσαν το καθεστώς της επιδότησης των τοκοχρεολυσίων των δανείων
o Πάγωσαν το θεσμό της ενοικιαζόμενης κατοικίας
o Δεν εφήρμοσαν τον οργανισμό λειτουργίας των υπηρεσιών του ΟΕΚ
o Κατήργησαν τη συμμετοχή του Κράτους στα προγράμματα του ΟΕΚ
o Κατήργησαν το πρόγραμμα για τους πολύτεκνους και τους ανάπηρους
o Τέλος, αντί να παραχωρήσουν στον ΟΕΚ τις εκτάσεις γης για αξιοποίηση και κάλυψη των αναγκών των δικαιούχων, επέλεξαν τη γνωστή πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας γης μέσω των ομολόγων.

Η δε συνολική πολιτική της Ν.Δ. προσανατολίζεται στο να μεταφερθούν οι αναπτυξιακές και κοινωνικές δραστηριότητες του ΟΕΚ σε τραπεζικούς φορείς.

6. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης η επίθεση της Ν.Δ. είχε και στόχους έχει και διάρκεια. Με το Ν. 1884/90 ανέτρεψαν εκλεγμένες διοικήσεις στα ασφαλιστικά Ταμεία για τον έλεγχο των προσώπων. Στη συνέχεια με το Ν. 1902/90 συρρίκνωσαν τις κοινωνικές παροχές, αύξησαν το κόστος ασφάλισης κατά 3% καθώς και τα όρια ηλικίας.

Προβάλλοντας μόνο τις ταμειακές ανάγκες του συστήματος και την κάλυψη 155 δις που δεν πραγματοποιήθηκε.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. συγκρότησε επιτροπή μελέτης του ασφαλιστικού συστήματος από ειδικούς επιστήμονες και εκπροσώπους των εργαζομένων για την επεξεργασία και υποβολή προτάσεων. Στα πλαίσια της αναξιοπιστίας της, πριν περατώσει το έργο της η επιτροπή, η Ν.Δ. προκάλεσε νέα νομοθετική ρύθμιση. Οι ειδικοί επιστήμονες καθώς και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων αποχώρησαν από την επιτροπή και γιατί οι νέες αποσπασματικές ρυθμίσεις επαναβεβαίωσαν τον ταμειακό χαρακτήρα των ρυθμίσεων του προηγούμενου νόμου. Προεβλήθη και πάλι νέο πλάνο ταμειακών αναγκών από 48 δις που δεν πραγματοποιήθηκε. Με το νομοθέτημα 1986/91 επικύρωσαν και υπουργικές αποφάσεις για ρύθμιση χρεών οφειλετών προς το ΙΚΑ!

Η επιτροπή για το πόρισμα έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα ένα κείμενο. Το κείμενο της επιτροπής δεν αποτελεί συνθετικό πόρισμα αλλά τα πρακτικά των συνεδριάσεων της. Ο βασικός άξονας των εκτιμήσεων είναι ότι το πρόβλημα είναι ταμειακό με αιχμή τα ελλείμματα. Αυτή είναι η μισή αλήθεια και η δευτερεύουσα πλευρά του μεγάλου αυτού θέματος.

Η βασική αιτία της κρίσης στο Σύστημα Ασφάλισης είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα. Είναι κρίση διάθεσης πόρων στο ασφαλιστικό σύστημα, οργάνωσης των παροχών της, θεσμοθέτησης κανόνων λειτουργίας σύγχρονων και αποδοτικών. Η επιτροπή επισημαίνει και αναφέρεται στις υψηλές παροχές σε ορισμένα Ταμεία. Αυτό είναι ένα πρόβλημα αλλά όχι το κύριο. Το κύριο είναι η μέχρι τώρα -από το 1950- δέσμευση των αποθεματικών, η μη αποδοτική αξιοποίηση τους καθώς και η άσκηση κοινωνικής πολιτικής από τις κυβερνήσεις μέσα από τα περιουσιακά στοιχεία των Ταμείων χωρίς την ανάλογη συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού. Είναι λοιπόν, διαφορετική η αφετηρία της επιτροπής από αυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τα αίτια και διαφορετικές οι επιλογές.

Διαπιστώνεται έλλειμμα της τάξης του 1.5 τρις. Η θέση μας είναι ότι απαιτούνται νέοι πόροι γιατί το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι αυτόνομο. Είναι μέσα στην οικονομική ζώνη των εκάστοτε κυβερνητικών επιλογών. Αντίθετα, η επιτροπή ζητά μεταφορά πόρων, μείωση συντάξεων, επιδείνωση παροχών, αύξηση εισφορών και γι’ αυτό επικαλείται ανισορροπίες που υπάρχουν στο εσωτερικό του ασφαλιστικού συστήματος που πρέπει πράγματι να αντιμετωπιστούν. Έχει όμως, σημασία με ποια κριτήρια θα αντιμετωπιστούν για να αρθούν αδικίες και όχι για να προκύψουν και νέες. Αλλά και πάλι το κύριο δεν είναι αυτό. Το καθοριστικό είναι οι νέοι πόροι έξω από το σύστημα. Γι’ αυτό δεν λέει τίποτα η επιτροπή.

Η επιτροπή επαναφέρει την ταμειακή λογική. Η ταμειακή απόδοση δεν πέτυχε και σε ανάλογα μέτρα που είχε εν μέρει νομοθετήσει πριν η Ν.Δ. Με τον νόμο 1902 προέβλεπαν είσπραξη 155 δις. και εισέπραξαν 12 δις.

Στο αίτημα της τριμερούς χρηματοδότησης αναφέρει το 50% του συνόλου της εισφοράς ασφαλισμένων και εργοδοτών. Είναι λοιπόν, σαφής η άρνηση για νέους πόρους που προκύπτουν από την ανάπτυξη, από τη συσσώρευση πλούτου και από την ανάγκη για την ανακατανομή του. Είναι σαφής και η διαφορετική προσέγγιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Στο θεσμικό πεδίο, η επιτροπή προτείνει όχι αυτοτέλεια στα Ταμεία, όχι αξιοποίηση πόρων από τα Ταμεία, αλλά έλεγχο και προσδιορισμό κατευθύνσεων από την Κεντρική Διοίκηση και γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, προτείνει διορισμένες κυβερνητικές διοικήσεις.

Είναι σαφής η διαφορετική δημοκρατική αρχή αυτοτέλειας των Ταμείων στην πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθώς και η εκλογή των Διοικήσεων που πρέπει να επικυρώνονται από αρμόδια επιτροπή του Κοινοβουλίου.

Στην οργάνωση του συστήματος η επιτροπή προτείνει συγχώνευση και για τη χρησιμοποίηση των αποθεματικών και για τα ελλείμματα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι αντίθετο και προτείνει την ενοποίηση στη βάση κανόνων και αρχών.

Η επιτροπή διαχωρίζει την ασφάλιση από την πρόνοια με το να προτείνει να γίνεται σε ένα ποσοστό του τιμάριθμου η αναπροσαρμογή των συντάξεων. Αυτή η θέση οδηγεί στην εξαφάνιση της κοινωνικής πολιτικής στο συνταξιοδοτικό σύστημα. Θα απομένει έτσι μόνο το ανταποδοτικό μέρος. Η θέση αυτή οδηγεί στην κατάργηση του minimum ορίου διαβίωσης. Η πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει αντίθετη κατεύθυνση με συγκεκριμένα μέτρα. Η επαναδιαπραγμάτευση και η ρύθμιση των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων δεν αναφέρεται στο πόρισμα της επιτροπής. Επίσης, δεν αναφέρεται στην ανάγκη για την εξυγίανση του συστήματος των εσόδων όπως π.χ. την πάταξη της εισφοροδιαφυγής. Η πρόταση της επιτροπής καταργεί τους κοινωνικούς πόρους ενώ πρέπει να συμψηφισθούν με την τριμερή χρηματοδότηση. Η επιτροπή θεωρεί κοινωνικό πόρο και την κάλυψη των ελλειμμάτων από τους εργοδότες. Είναι κοινά αποδεκτό ότι κοινωνικός πόρος είναι ο φόρος υπέρ τρίτων.

Κυβερνητικοί παράγοντες δήλωσαν ότι οι προτάσεις της επιτροπής δεν είναι δεσμευτικές. Ωστόσο, οι επιδιώξεις της Ν.Δ. είναι γνωστές για το μεσοπρόθεσμο και ταμειακό τους χαρακτήρα και χωρίς κοινωνικές αρχές.

Ο κλάδος των συντάξεων και τα όρια ηλικίας είναι μόνιμα στο στόχαστρο. Η αρχή έγινε από την κατάργηση των συντάξεων των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Η εξυγίανση και η αναδιάρθρωση δεν ενδιαφέρουν την πολιτική της Ν.Δ.

Άλλες είναι οι μη εμφανώς διακηρυγμένες κατευθύνσεις. Είναι η συρρίκνωση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και δημιουργία «εύκρατου» κλίματος για την ανεμπόδιστη δράση των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Είναι μια πολιτική που με συνέπεια εμπεδώνει το καθεστώς ευκαιριών για όσους δύνανται, για τους λίγους. Και βέβαια όχι για όσους δικαιούνται, έχουν πραγματικές ανάγκες και δεν δύνανται.

Δ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Μετά το 2ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το Νοέμβριο του 1990, έγινε η ανάθεση της ευθύνης για την κοινωνική πολιτική από το Εκτελεστικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής.

Κατατέθηκε το σχέδιο των επιλογών μας για την Κοινωνική πολιτική στο πρώτο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Θες/νίκη, τον Ιούνιο του 1991.

Η Κ.Ε. ενέκρινε το σχέδιο της προγραμματικής πρότασης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις κατευθυντήριες γραμμές της Κοινωνικής πολιτικής.

Το Νοέμβριο του 1991 ο Πρόεδρος Α. Παπανδρέου και το Ε.Γ. αποφάσισαν τη συγκρότηση της Επιτροπής της Κοινωνικής πολιτικής, την ανάθεση της ευθύνης και τη συγκρότηση της από στελέχη και επιστήμονες, για την εξειδίκευση των θέσεων και των επιλογών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως σοσιαλιστικού κόμματος στον τομέα της Κοινωνικής πολιτικής, με δέσμευση τις κατευθυντήριες γραμμές του Πρώτου Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Θες/νίκη, που αποτελούν Βασική Πολιτική Συμφωνία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Η επιτροπή θα είναι μόνιμη και κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την επεξεργασία θεμάτων σε μια σοσιαλιστική κατεύθυνση, για να προτείνει λύσεις και για να διατυπώνει κρίσεις κατά την εφαρμογή του προγράμματος.

Ως θεματικές ενότητες της Κοινωνικής πολιτικής ορίστηκαν η Υγεία, το Φάρμακο, η Κοινωνική Πρόνοια, οι Εργασιακές Σχέσεις, η Απασχόληση, η Κατοικία και η Κοινωνική Ασφάλιση.

Συγκροτήθηκαν ομάδες εργασίας και σε αλλεπάλληλες συζητήσεις και συνεδριάσεις με αθόρυβο και συστηματικό τρόπο εργάστηκαν επί ένα εξάμηνο. Πήραν υπ’ όψη τις εξελίξεις στις βιομηχανικές χώρες και τη βασική μας επιλογή για την Κοινωνική Ευρώπη.

Εξέτασαν κριτικά τη πορεία και την εξέλιξη των προτάσεων και των εφαρμογών των σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και εργατικών κυβερνήσεων και κομμάτων στο σύγχρονο κόσμο.

Παρακολούθησαν τη ρητορική αλλά και τον ανατρεπτικό κατήφορο των νεοφιλελεύθερων συνταγών και στην Ελλάδα αλλά και στην κοιτίδα τους (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο) που είναι γνωστές η φτώχεια, η απόγνωση και οι υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων με ταυτόχρονη –και εδώ είναι ο τραγέλαφος, ο κόλαφος για τον νεοφιλελευθερισμό- πτώση της παραγωγής, του ανταγωνισμού και της ευημερίας, επιδιώξεις που θέτουν ως στόχους οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού στο πολιτικό, παραγωγικό και κοινωνικό πεδίο.
Το προσχέδιο της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προορισμό έχει να ανοίξει διάλογο σε πανελλήνια κλίμακα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ιδιαίτερα στις Οργανώσεις Υγείας, Νοσοκομείων και χώρων εργασίας. Στο διάλογο αυτό σημαντική θα είναι η συμβολή των Βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που συμμετέχουν στους Κοινοβουλευτικούς Τομείς Υγείας-Πρόνοιας και Εργασίας-Κοινωνικής Ασφάλισης καθώς και των στελεχών της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής.

Ο διάλογος που θα επιδιώξει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τις ενδιαφερόμενες κοινωνικές οργανώσεις, με τους ειδικούς αλλά και με κάθε πολίτη έχει καθοριστική σημασία.

Ο εθνικός διάλογος τους κοινωνικούς εταίρους και οι κοινωνικές συμφωνίες με τις κοινωνικές οργανώσεις με βάση την αμοιβαιότητα αλλά και τις διαφορές είναι επιλογή αντίθετη με τις μονομερείς αποφάσεις. Είναι επιλογή συναίνεσης και αναγνώρισης του καθολικού χαρακτήρα των προβλημάτων και των σωστών λύσεων που απαιτούνται για την κοινωνική συνοχή, την ανάπτυξη και την πρόοδο του έθνους μας.

Ιδιαίτερη σημασία θα δώσει η Επιτροπή στις απόψεις που θέλουμε να διατυπώσουν τα Ερευνητικά Κέντρα και τα Ινστιτούτα, οι Ιατρικές, Οδοντιατρικές, Φαρμακευτικές καθώς και οι Σχολές Οικονομικών και Νομικών Επιστημών των Α.Ε.Ι., οι ανάλογες Σχολές των Τ.Ε.Ι. και οι Πρωτοβάθμιες, Δευτεροβάθμιες και Τριτοβάθμιες Διοικήσεις των Κοινωνικών Οργανώσεων της χώρας.

Ασφαλώς και θα βοηθήσει τη σκέψη και τις περαιτέρω επεξεργασίες μας ο καλοπροαίρετος αντίλογος από τις πολιτικές δυνάμεις.

Είναι αυτονόητο ότι η δεσμευτική προγραμματική εξειδίκευση θα προκύψει από απόφαση της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά την ολοκλήρωση του διαλόγου για τον οποίο προσφέρεται το παρόν προσχέδιο.

Στέφανος Τζουμάκας

Αθήνα, 1 Ιουνίου 1992.

Ιμπεριαλισμός και αριστερή στρατηγική, Του Γιάννη Δραγασακη* Πηγή: www.avgi.gr

2012-01-01T17:46:00.000+02:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ιμπεριαλισμός, χρηματοπιστωτικές αγορές, κρίση, εκδόσεις Νήσος, σελ. 526

Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξε ένας ιδιαίτερος συγχρονισμός ανάμεσα στη θεωρητική και την πρακτική δράση του αριστερού κινήματος. Η Λούξεμπουργκ, ο Μπουχάριν, ο Λένιν, ο Κάουτσκι, ο Χίλφενρτιχ, και πολλοί άλλοι, συμμετείχαν ενεργά σε μια μακρά θεωρητική συζήτηση για τη στρατηγική του εργατικού και του αριστερού κινήματος. Αιτία για τις σχετικές αναζητήσεις ήταν αφ’ ενός νέα φαινόμενα του καπιταλισμού που απαιτούσαν κοινά αποδεκτές ερμηνείες, όπως τα καρτέλ, τα μονοπώλια, η αποικιοκρατία, ο ιμπεριαλισμός, και αφ’ ετέρου πολιτικά διλήμματα σε σχέση με τη στρατηγική και την τακτική των αριστερών δυνάμεων, όπως η στάση απέναντι στον πόλεμο, την αυτοδιάθεση των λαών και άλλα ζητήματα που ανέδειχνε η πρακτική δράση. Μια πτυχή της θεωρητικής παραγωγής της περιόδου ήσαν και οι λεγόμενες κλασικές θεωρίες για τον ιμπεριαλισμό.

Οι κλασικές θεωρίες

Έναν αιώνα μετά, στο έδαφος πολύ διαφορετικών συνθηκών, μπορούμε να πούμε πως η δράση της Αριστεράς συναντάται πάλι με μεγάλα θεωρητικά ερωτήματα και πολιτικά διλήμματα, που μόνο με ένα διπλό και συγχρονισμένο άλμα στο πεδίο της θεωρητικής έρευνας και σε εκείνο της πρακτικής δράσης μπορούν να αντιμετωπισθούν με επιτυχία.

Το βιβλίο των Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Σωτηρόπουλου πραγματεύεται θέματα που βρίσκονται στον πυρήνα αυτής της ανάγκης. Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί μια ακόμη μελέτη για κάποια ειδική πτυχή του ιμπεριαλισμού, αλλά φιλοδοξεί να θέσει σε νέα βάση συνολικά τη σχετική συζήτηση.

Είναι γεγονός ότι το έργο του Μαρξ, με βάση το διάγραμμα που ο ίδιος είχε εκθέσει στην «κριτική της πολιτικής οικονομίας», δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί. Το έργο του, λοιπόν, ειδικά στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού και του κράτους, ήταν ανοιχτό σε περαιτέρω ανάπτυξη και συμπληρώσεις. Το κενό αυτό ήλθαν να καλύψουν οι κλασικές θεωρίες για τον ιμπεριαλισμό. Όμως οι θεωρίες αυτές διαμορφώθηκαν υπό την πίεση των γεγονότων, με δάνεια μερικές φορές από επικρατούσες απόψεις της εποχής, παρά με εμβάθυνση στο έργο του Μαρξ και στις μεθοδολογικές βάσεις που ο ίδιος έθεσε.

Έτσι οι θεωρίες αυτές, μαζί με τη θετική συνεισφορά τους, είχαν και αρνητικές παρενέργειες: απέδωσαν τον ιμπεριαλισμό στα «αδιέξοδα» του καπιταλισμού και όχι σε εγγενείς τάσεις του, τροφοδότησαν έτσι τάσεις καταστροφολογικές και, στη βάση αυτή, ανήγγειλαν πρόωρα το άμεσο τέλος του καπιταλισμού. Οι συγγραφείς λοιπόν θέλουν κατά κάποιον τρόπο να πιάσουν το νήμα της σχετικής συζήτησης από την αρχή.

Προς μια νέα θεώρηση

Κεντρική θέση των συγγραφέων είναι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι προϊόν ενός ορισμένου σταδίου του καπιταλισμού, αλλά αποτελεί μορφή εκδήλωσης επεκτατικών τάσεων που είναι ενδογενείς και χαρακτηρίζουν κάθε καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό. Το καπιταλιστικό κράτος δεν ενεργεί ως «εργαλείο» των μονοπωλίων για την υποστήριξη κάποιων ιδιαίτερων επεκτατικών σχεδίων των τελευταίων, αλλά λειτουργεί ως εκφραστής του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου, ως εγγυητής του γενικού (καπιταλιστικού) συμφέροντος και ως φορέας της εν λόγω ενδογενούς επεκτατικής τάσης. Κρίσιμα στοιχεία επομένως στην προτεινόμενη ερμηνεία του ιμπεριαλισμού είναι η θεωρία του «συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου» και του κράτους.

Αυτό που αλλάζει βεβαίως ιστορικά είναι η ένταση, η πυκνότητα και οι μορφές που λαμβάνουν αυτές οι επεκτατικές τάσεις. Για παράδειγμα, ενώ αρχικά ο ιμπεριαλισμός προϋπέθετε την κατάλυση ή την άρνηση της εθνικής ανεξαρτησίας (αποικιακός ιμπεριαλισμός), στη συνέχεια η ύπαρξη ανεξάρτητων εθνικών κρατών όχι μόνο δεν εμποδίζει την ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού αλλά και τη διευκολύνει. Επίσης σποραδικές εκδηλώσεις αρχικά αυτών των επεκτατικών τάσεων, με τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου και τη διαμόρφωση της παγκόσμιας αγοράς, συστηματοποιούνται, γίνονται τρόπος ύπαρξης και όρος αναπαραγωγής του καπιταλισμού. Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε ουσιώδεις αναθεωρήσεις των κλασικών θεωριών για τον ιμπεριαλισμό. Βρίσκεται σε αντιπαράθεση με θεωρίες που θέτουν σε δεύτερη μοίρα την ταξική πάλη στο εσωτερικό των κοινωνικών σχηματισμών, όπως οι θεωρίες «Μητρόπολη - Περιφέρεια». Διαφοροποιείται από απόψεις περί «νέου ιμπεριαλισμού», οι οποίες, κατά τους συγγραφείς, αναπαράγουν τις αντιφάσεις και τα λάθη των κλασικών θεωριών. Είναι προφανές πως εδώ ανοίγουν θέματα που απαιτούν περαιτέρω συζήτηση η οποία υπερβαίνει τους στόχους αυτής της παρουσίασης. Το βέβαιο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η νέα προσέγγιση, που προτείνουν οι συγγραφείς, απελευθερώνει ακριβώς μια τέτοια συζήτηση από τις σχηματοποιήσεις του παρελθόντος, μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι μορφές του ιμπεριαλισμού και οι μέθοδοί του δεν έπαψαν να εξελίσσονται, και ότι μια σύγχρονη στρατηγική της Αριστεράς πρέπει να θεμελιωθεί ακριβώς στη βάση των νέων δεδομένων.

Οι συγγραφείς, χωρίς να επεκτείνονται στα επιμέρους στοιχεία, φωτίζουν αρκετά από τα προαπαιτούμενα μιας τέτοιας στρατηγικής. Σημαντική από την άποψη αυτή είναι και η θέση τους ως προς την έννοια και τον τρόπο συγκρότησης της «παγκόσμιας οικονομίας», όχι ως ενιαία δομή (με ενιαίες παγκόσμιες κοινωνικές τάξεις) αλλά ως μια σύνθετη συνάρθρωση άνισων και άνισα αναπτυσσόμενων κοινωνικών σχηματισμών, με εσωτερικές ιεραρχήσεις, με σχέσεις αντιπαλότητας αλλά και συνεργασίας, ως μια «αλυσίδα» με ισχυρούς και αδύναμους κρίκους, όπως εύστοχα και παραστατικά απεικόνισε ο Λένιν το διεθνές σύστημα. Διαφοροποιούνται έτσι οι συγγραφείς από απόψεις που υποστηρίζουν ότι μέσω της παγκοσμιοποίησης επέρχεται η «ομογενοποίηση», ή άλλες που αποδίδουν αυτοκρατορικές ιδιότητες και λειτουργίες όχι στο σύστημα συνολικά αλλά σε κάποιον από τους κρίκους του. Αυτές και άλλες θεωρητικές προσεγγίσεις και συμβολές των συγγραφέων βοηθούν στον προσανατολισμό της συζήτησης στα πραγματικά επίδικα.

Οι εθνικοί και οι διεθνείς όροι

Ένα τέτοιο κρίσιμο ζήτημα είναι ο συσχετισμός ανάμεσα στους εθνικούς και τους διεθνείς όρους μιας αριστερής στρατηγικής στην εποχή μας. Οι συγγραφείς ορθά υποστηρίζουν την πρωταρχικότητα των εσωτερικών συσχετισμών και την πάλη για την ανατροπή τους στο εσωτερικό του κάθε κοινωνικού σχηματισμού, θέση άλλωστε που υποστήριξαν οι Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Όμως, συμπληρώνουν, οι εσωτερικοί όροι και συσχετισμοί δεν διαμορφώνονται ερήμην των διεθνών συνθηκών. Οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δεν αποτελούν μόνο ένα «εξωτερικό όριο» στους εσωτερικούς συσχετισμούς, αλλά εσωτερικεύονται με διάφορους τρόπους, και τελικά τους επικαθορίζουν. Ειδικά στις μέρες μας, ο νεοφιλελευθερισμός συνιστά μια μορφή ηγεμονίας του κεφαλαίου, και στη βάση του έχει οικοδομηθεί ένα σύστημα ελέγχου, εποπτείας και πειθάρχησης των ατομικών κεφαλαίων και των εθνικών οικονομιών, που με διαφορετικές μορφές και μηχανισμούς λειτουργεί όχι μόνο εντός της Ε.Ε. αλλά και εκτός αυτής. Η διαπλοκή έτσι εθνικών και διεθνών, εσωτερικών και εξωτερικών όρων γίνεται πιο πυκνή και πιο ισχυρή.

Υπό τις συνθήκες αυτές δεν είναι καθόλου αυτονόητο -για να έλθουμε σε ένα ζήτημα της επικαιρότητας- ότι μια καπιταλιστική Ελλάδα θα έχει μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση πολιτικής εκτός ευρώ, ούτε είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα μπορέσουν σε μια τέτοια περίπτωση να αποφύγουν περαιτέρω επιδείνωση της θέσης τους. Και τούτο γιατί οι βαθμοί ελευθερίας στην άσκηση της πολιτικής δεν καθορίζονται μονομερώς, αλλά εξαρτώνται από αλλαγή των συσχετισμών, τόσο σε εθνικά όσο και ευρύτερα, διεθνή πλαίσια. Αν συμβεί το πρώτο χωρίς το δεύτερο, μια νίκη σε εθνικά πλαίσια μπορεί να επιτευχθεί, αλλά για να είναι βιώσιμη θα πρέπει να εντάσσεται σ’ ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό και διεθνές αριστερό σχέδιο ή να είναι σε θέση να πυροδοτήσει μια ευρύτερη δυναμική κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι λοιπόν αν, πότε, ή πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την Ε.Ε., αλλά πώς θα αλλάξουμε τους συσχετισμούς σε Ελλάδα και Ευρώπη, πώς η Αριστερά θα αποκτήσει ενότητα στη δράση της και ηγεμονία στην πάλη των ιδεών, πώς, παρουσιάζοντας ένα δικό της «αριστερό ευρωπαϊκό σχέδιο», θα δώσει τη δική της προοπτική στους λαούς της Ευρώπης, πώς στη βάση αυτή θα ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός και θα ανοίξει ο δρόμος για τους ώριμους μετασχηματισμούς στη χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη και τον κόσμο. Αν όμως η παραγνώριση των διεθνών συνθηκών και συσχετισμών είναι μια σημαντική πηγή στρατηγικών λαθών, η παραίτηση από την πάλη για την ανατροπή των συσχετισμών στο εσωτερικό του κάθε κοινωνικού σχηματισμού ή η παθητική αναμονή, μέχρι να αλλάξουν οι καταστάσεις διεθνώς, δεν συνιστά λύση αλλά οδηγεί αμαχητί στην πλήρη υποταγή.

Μέσα από το παράδειγμα αυτό, που δεν είναι το μοναδικό, φάνηκε, πιστεύω, πως οι διαμάχες γύρω από το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή», στο χώρο της Αριστεράς, υποκρύπτουν ερωτήματα, διλήμματα ή απορίες που αφορούν στο περιεχόμενο της αριστερής στρατηγικής αλλά και του ίδιου του σοσιαλισμού στην εποχή μας. Αυτό δεν είναι παράδοξο. Παράδοξη θα ήταν η εμμονή στη συγκάλυψη των πραγματικών ερωτημάτων αντί της ανοιχτής συζήτησης, με στόχο τη βαθύτερη κατανόηση των προβλημάτων, την αναζήτηση των καλύτερων δυνατών λύσεων και την υπέρβαση των διαφορών. Το βιβλίο των Μηλιού και Σωτηρόπουλου αποτελεί μια ουσιαστική συμβολή σε μια τέτοια συζήτηση.

*Ο Γιάννης Δραγασάκης είναι οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΝ.

Οι τέσσερις λέξεις *, του Κ.Καστοριάδη. Πηγή: www.eagainst.com

2012-01-01T17:39:00.000+02:00

1. Φαντασία
Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Τι είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα; Επαναλαμβάνουν, εδώ και αιώνες, ότι είναι ο ορθός λόγος. Αρκεί όμως να προσέξουμε τη συμπεριφορά των άλλων γύρω μας αλλά και τη δική μας, για να αντιληφθούμε ότι αυτό δεν αληθεύει. Οι ατομικές και οι συλλογικές συμπεριφορές πολύ συχνά είναι παράλογες. Τα ζώα είναι πιο “λογικά” από εμάς· δεν σκοντάφτουν, δεν τρώνε δηλητηριώδη μανιτάρια, κάνουν αυτό που πρέπει, για να συντηρηθούν και να αναπαραχθούν. Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Είναι το πάθος και οι επιθυμίες; Ναι, πράγματι. Τα ζώα από ό,τι μπορούμε να ξέρουμε δεν έχουν πάθη ούτε πραγματικές επιθυμίες τα ζώα έχουν ένστικτα. Τι όμως συνιστά την ιδιαιτερότητα του πάθους και των επιθυμιών; Είναι ακριβώς το γεγονός ότι το πάθος και οι επιθυμίες -ο έρωτας, η δόξα, το κάλλος, η εξουσία, ο πλούτος- δεν είναι «φυσικά» αλλά φαντασιακά αντικείμενα.

Η φαντασία, λοιπόν, είναι το ίδιον του ανθρώπου. Η φαντασία μάς διαφοροποιεί από τα ζώα. Η φαντασία, ακόμη και εάν κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά, δεν αναχαιτίζεται. Υπάρχει πάντα μια εσωτερική ροή από εικόνες, ιδέες, αναμνήσεις, επιθυμίες, αισθήματα. Μια ροή που δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Δεν μπορούμε καν να την ελέγξουμε, τουλάχιστον όχι πάντα. Κάποιες φορές το κατορθώνουμε, λίγο ως πολύ, προκειμένου να σκεφτούμε λογικά και συστηματικά. Αλλά ακόμη και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αναπάντεχες αναμνήσεις και επιθυμίες διακόπτουν τον στοχασμό μας. Η φαντασία μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην παραφροσύνη, στη διαστροφή, στην τερατωδία αλλά, επίσης, στην αυταπάρνηση και σε κάθε μεγαλειώδη δημιουργία. Χάρη στη φαντασία το ένστικτο έπαψε να είναι ο μοναδικός ρυθμιστής της συμπεριφοράς μας. Χάρη στη φαντασία μπορούμε να δημιουργούμε. Χάρη σ’ αυτήν δημιουργήσαμε την τέχνη, την επιστήμη, τη φιλοσοφία. Η φαντασία δεν γνωρίζει όρια και κανόνες, ούτε ηθικούς και λογικούς νόμους. Πάντως, εάν είχαμε αφεθεί χωρίς περιορισμούς στη φαντασία, ασφαλώς δεν θα είχαμε επιβιώσει ως είδος. Ο άνθρωπος επιβίωσε ως είδος, επειδή δημιούργησε κοινότητες, κοινωνίες, θεσμούς, κανόνες που οριοθετούν και περιορίζουν τη φαντασία, αλλά και που συχνά επίσης την καταπνίγουν.

2. Φαντασιακό
Το ανθρώπινο ον υπάρχει μόνον ως κοινωνικό ον. Αυτό σημαίνει ότι ζει σε μια κοινωνία με θεσμούς, με νόμους, με ήθη, με έθιμα, κ.λπ. Ερώτημα: Από πού έρχονται αυτοί οι θεσμοί, οι νόμοι, τα έθιμα; Είναι αδύνατον να πούμε, όπως συχνά πίστευαν οι λαοί, ότι υπάρχει ένας δημιουργός, ένας νομοθέτης όλων αυτών. Σε μιαν ήδη θεσμισμένη κοινωνία, τα άτομα μπορούν να προτείνουν νόμους, κάποιους ιδιαίτερους νόμους. Τούτο όμως είναι δυνατόν να γίνει, επειδή υπάρχει ήδη ένα σύστημα νόμων, επειδή αυτά τα άτομα έχουν ζήσει ήδη σε μια κοινωνία με νόμους. Ένας συγγραφέας μπορεί να επινοήσει μια νέα λογοτεχνική μορφή και ένας περιθωριακός μια λέξη της αργκό. Αυτά είναι δυνατόν να γίνουν, επειδή υπάρχει ήδη η γλώσσα και η αργκό. Όμως ποιος θα μπορούσε μόνος του να δημιουργήσει εκ προοιμίου τη γλώσσα και να την επιβάλει στους υπόλοιπους; Και με ποια γλώσσα θα επικοινωνούσε;

Όλα αυτά -οι νόμοι, οι θεσμοί, τα ήθη, τα έθιμα, η γλώσσα- είναι συλλογικές δημιουργίες. Προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την καταγωγή της κοινωνίας βάσει ενός συμβολαίου (το “κοινωνικό συμβόλαιο” ). Όμως ένα συμβόλαιο προϋποθέτει άτομα κοινωνικά, τα οποία γνωρίζουν τι είναι ένα τέτοιο συμβόλαιο. Προσπάθησαν επίσης να ερμηνεύσουν την καταγωγή της κοινωνίας με τους φυσικούς και τους βιολογικούς νόμους. Όμως κανένας φυσικός ή βιολογικός νόμος δεν μπορεί να ερμηνεύσει την καταγωγή των θεσμών, που είναι ένα καινούργιο φαινόμενο μέσα στο δημιουργημένο σύμπαν. Κανένας φυσικός και βιολογικός νόμος δεν απαντά στα ερωτήματα: Γιατί οι Εβραίοι δημιούργησαν τον μονοθεϊσμό; Γιατί οι ‘Ελληνες δημιούργησαν τις δημοκρατικές πόλεις; Γιατί η Δύση δημιούργησε τον καπιταλισμό; Για να συλλάβουμε την ύπαρξη της ανθρώπινης κοινωνίας, καθώς επίσης τις αλλαγές της μέσα στον χρόνο αλλά και τις διαφορές της μέσα στον χώρο, πρέπει να δεχτούμε ότι αυτές οι ίδιες οι ανθρώπινες κοινότητες διαθέτουν μιαν χωρίς προηγούμενο δημιουργική ικανότητα. Αυτή τη δημιουργική ικανότητα μπορούμε να την ονομάσουμε: κοινωνικό φαντασιακό.

Το κοινωνικό φαντασιακό είναι η πηγή των θεσμών που ρυθμίζουν και οργανώνουν τη ζωή των ανθρώπων. Αυτό επίσης δημιουργεί κάτι πολύ σημαντικό: τις φαντασιακές κοινωνικές σημασίες.Oι φαντασιακές κοινωνικές σημασίες καθορίζουν τις αξίες της κοινωνίας δηλαδή καθορίζουν τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι αληθές και τι ψευδές, τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Οι φαντασιακές κοινωνικές σημασίες δίνουν νόημα στη ζωή των ατόμων και, τελικά, δίνουν νόημα ακόμη και στον θάνατο τους. Το κοινωνικό φαντασιακό δεν είναι σταθερό και αμετάβλητο. Αλλάζει. Και οι αλλαγές του δηλώνουν την ύπαρξη αλλαγών στην κοινωνία, το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχει ιστορία της ανθρωπότητας. Το κοινωνικό φαντασιακό, άπαξ και δημιούργησε τους θεσμούς, μπορεί είτε να παραμείνει κατά κάποιον τρόπο σε λήθαργο (έτσι συμβαίνει στις πρωτόγονες, τις αρχαϊκές, τις παραδοσιακές κοινωνίες), είτε να προκαλέσει αλλαγές, λιγότερο ή περισσότερο γρήγορες (έτσι συμβαίνει στην εποχή μας, η οποία γνωρίζει έναν γρήγορο ρυθμό από ιστορικές μεταβολές, ανήκουστο στην μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας).

3.Δημιουργία
Οι φιλόσοφοι έχουν αναρωτηθεί: Γιατί να υπάρχει κενό; Θα μπορούσε να μην υπάρχει τίποτα. Το ερώτημα αυτό, σε κάθε περίπτωση, δεν έχει απάντηση. Ίσως μάλιστα να μην έχει καν νόημα. Υπάρχει όμως ένα άλλο ερώτημα που μας βασανίζει και δεν μπορεί παρά να μας βασανίζει: Πώς γίνεται και υπάρχει μια τέτοια πολυμορφία πραγμάτων; Και φυσικά δεν εννοώ μόνον την ποσοτική πολυμορφία. Πώς γίνεται και υπάρχει αυτή η απέραντη ποικιλία μορφών, από τη μη έμβια φύση, μέχρι τις πολυάριθμες ακαθόριστες μορφές ζωής, ακόμη και μέχρι τις μορφές που ακατάπαυστα η ανθρώπινη ιστορία παράγει και δημιουργεί; Έχει υποστηριχθεί ότι η δημιουργία είναι θεία πράξη. Δεν είναι θεία πράξη. Η δημιουργία είναι αυτό ακριβώς που χαρακτηρίζει το ον. Κάθε ον. Το παν υπόκειται συνεχώς σε αλλαγή και αναδημιουργία. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως ό,τι παρουσιάζεται μπροστά μας είναι μια ατέρμων επανάληψη της ίδιας μορφής, διότι αμέσως ανακύπτει το ερώτημα: Μήπως, κάθε τι είναι καταδικασμένο να επαναλαμβάνει τις μορφές που έχουν ήδη υπάρξει από καταβολής χρόνου; Είναι όμως σαφές ότι υπάρχει ένας αληθινός χρόνος· ο χρόνος της μεταβολής. Και αληθινή μεταβολή είναι η ανάδυση νέων μορφών. Τα φαινόμενα, τα οποία παρατηρούμε μπροστά μας, προσπαθούμε να τα ερμηνεύσουμε μέσα από τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος. Αυτές οι ερμηνείες είναι ασφαλώς πολύτιμες αλλά είναι πάντα μερικές. Γιατί; Διότι έχουν σημασία μόνον στις περιπτώσεις όπου τα φαινόμενα επαναλαμβάνονται (οι ίδιες αιτίες δίνουν τα ίδια αποτελέσματα), αλλά δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τις περιπτώσεις όπου υπάρχει ανάδυση νέων μορφών.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την περίπτωση της ζωής. Η βιολογία μας λέει ότι σε μιαν ορισμένη στιγμή, μέσα στον «πρωταρχικό χυλό» που υπήρχε στη γη, ενας μεγάλος αριθμός μορίων συνενώθηκε τυχαία και, στη συνέχεια, κάτω από ευνοϊκές συνθήκες -θερμοκρασίας, ακτινοβολίας, πίεσης- αναδύθηκαν μορφές ζωής. Αυτή όμως η απάντηση δεν στέκει. Γιατί; Διότι μια μορφή ζωής είναι κάτι άλλο από μιαν απλή συνένωση μορίων. Επί πλέον, πρόκειται για μια σύνθεση μορίων τελείως ιδιαίτερη ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων που θα μπορούσαν να συντεθούν. Είναι μια συνένωση που κατορθώνει να οργανώνεται, να συντηρείται, να αναπαράγεται. Το ίδιο ισχύει, με τρόπο πολύ πιο πυκνό και έντονο, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η Ιστορία δεν είναι αποτέλεσμα συνδυασμού ίδιων στοιχείων. Η Ιστορία είναι δημιουργία νέων στοιχείων. Είναι δημιουργία της μουσικής, της ζωγραφικής, της τέχνης, της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας. Και φυσικά δεν μπορούμε να εξηγήσουμε με τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος τη μουσική του Μπαχ ή του Μπετόβεν. Αυτή η μουσική είναι μεγάλη, διότι είναι πρωτότυπη. Και λέγοντας πρωτότυπη, σημαίνει ότι ακριβώς δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε.

4. Αυτονομία
Υπάρχει ανθρώπινη ελευθερία και σε τι συνίσταται; Ελευθερία δεν σημαίνει να κάνουμε ό,τι μας κατεβαίνει στο κεφάλι, ούτε, όπως νόμιζαν ορισμένοι φιλόσοφοι, να δρούμε χωρίς κίνητρα. Ελευθερία σημαίνει κατ’ αρχάς να έχουμε διαύγεια απέναντι, σ’ αυτό που σκεφτόμαστε και σ’ αυτό που κάνουμε. Μπορούμε όμως να είμαστε ελεύθεροι, όταν ζούμε σε μια κοινωνία και κάτω από τον κοινωνικό νόμο; Θα διατυπώσω την απάντηση ως εξής: Μπορώ να είμαι ελεύθερος, εφόσον συμμετέχω στη διαμόρφωση αυτού του νόμου, εφόσον αποφασίζω ισότιμα μαζί με τους άλλους για τη δημιουργία αυτού του νόμου και, τέλος, εφόσον είμαι σύμφωνος με τον τρόπο που ο νόμος αυτός θεσμίστηκε. Για πολύ μεγάλο διάστημα οι ανθρώπινες κοινωνίες πίστευαν ότι τους νόμους και τους θεσμούς τους δεν τους είχαν δημιουργήσει οι ίδιες. Αλλά τότε ποιος; Οι θεοί, ο Θεός, οι πρόγονοι. Σε τέτοιες συνθήκες αυτοί οι νόμοι και οι θεσμοί προφανώς θεωρούνται ιεροί. Αδύνατον να τους αμφισβητήσει κανείς. Πώς είναι δυνατόν να πω ότι ο νόμος που τον έχει δώσει ο Θεός (αν ο Θεός είναι η πηγή κάθε δικαίου) είναι άδικος;

Σε μιαν τέτοια κοινωνία, που θα την αποκαλέσουμε ετερόνομη -επειδή είναι υπόδουλη στους δικούς της θεσμούς- τα ίδια τα άτομα είναι ετερόνομα. Δεν μπορούν να σκεφτούν μόνα τους, εκτός από τελείως τετριμμένα και δευτερεύοντα θέματα. Δεν μπορούν να ελέγξουν κριτικά τη συμπεριφορά τους. Δεν μπορούν να κρίνουν τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι είναι αληθές και τι ψευδές. Αυτή ήταν η μοίρα της κοινωνίας επί χιλιετίες. Κάποια στιγμή όμως έγινε μια ιστορική ρήξη, η οποία άλλαξε την κατάσταση των πραγμάτων. Η ρήξη αυτή παρατηρείται για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα (στις πόλεις που δημιούργησαν τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία) και μετά, αφού μεσολάβησαν είκοσι αιώνες έκλειψης, ξαναξεκίνησε για δεύτερη φορά στη Δυτική Ευρώπη (με την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό, το μεγάλο δημοκρατικό κίνημα χειραφέτησης, το εργατικό κίνημα κ.λπ.). Αυτά τα κινήματα -με το πρόταγμα της αυτονομίας- δημιούργησαν τις κάποιες ελευθερίες που διαθέτει η κοινωνία, στην οποία ζούμε. Όμως το πρόταγμα της αυτονομίας, το οποίο έφθασε στο κορύφωμα του ανάμεσα στο 1750 και το 1950, επί του παρόντος μοιάζει να είναι εξουδετερωμένο. Σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία, στην οποία η απάθεια, ο κυνισμός και η ανευθυνότητα ολοένα επεκτείνονται. Το κίνημα της αυτονομίας πρέπει να ξαναξεκινήσει και να προσπαθήσει να εγκαθιδρύσει μιαν αληθινή δημοκρατία. Μια δημοκρατία όπου όλοι θα συμμετέχουν στη ρύθμιση και τον καθορισμό των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Και αυτό είναι το μόνο πολιτικό πρόταγμα, για το οποίο αξίζει τον κόπο να εργαστούμε και να αγωνιστούμε.

*Τέσσερις λέξεις: Φαντασία, Φαντασιακό, Δημιουργία, Αυτονομία. Τέσσερις έννοιες-κλειδιά στο έργο του Κορνηλίου Καστοριάδη. Αυτές τις τέσσερεις λέξεις τις “παρουσίασε” ο ίδιος στη γαλλική τηλεόραση -στην καθημερινή εκπομπή Inventer Domain του δημοσίου και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα σταθμού La Cinquicnic-,σε τέσσερις συνεχείς ημέρες (2,3,4,5.12.1996). Τέσσερις λέξεις, τέσσερις εκπομπές διάρκειας τεσσάρων λεπτών κάθε μία, κάθε εκπομπή για μία λέξη. Αυτό εδώ το κείμενο είναι η μετάφραση, με ελάχιστες συντομεύσεις, των τεσσάρων εκπομπών, από το βιβλίο “Είμαστε η Ιστορία μας”, του Κ.Καστοριάδη